Je hoort inderdaad de hand van Paul McCartney, vlot en aanstekelijk nummer en prima gezongen ook.
Cijfer: 8,5

Een dame met een charmante en stem en een niet minder gracieus voorkomen. Na meermaals herbeluisteren verhoog ik naar een 9.

Goodbye

Vakkundig popliedje inderdaad, dat is Macca en Mary wel toevertrouwd. Maar te braaf om iets los te maken hier.
Cijfer: 6

Inderdaad een gaaf nummer.

Paul McCartney is duidelijk waarneembaar. Luister bv. Ram er maar eens op na.





Schuifel-arrenbie.

Ik denk zowaar dat ik onbewust een nieuw zelfstandig naamwoord in de roulering heb gebracht, of ik zit er niet ver naast.

Ik heb het even geGoogled: schuifel-arrenbie - Google zoeken

Er is één ander resultaat waarin het net even anders wordt gebruikt door een recensent die gehakt maakt van ene Mantler, voor de rest nergens te vinden behalve hier...

Dus als ik het goed begrijp staat volgens jou Mary Hopkin - Goodbye in behoorlijk schril contrast met schuifel-arrenbie als Destiny's Child - No No No? Iets dat uiteraard geoorloofd is, maar weet je zeker dat je niet te kritisch bent voor Mary en te onkritisch voor die schuifel-gezusters?

Zou meneer Van Dale meelezen???

Gaat het niet om die remix van Destiny's Child - No No No? Volgens mij was dat de hitversie, en dat zou ik toch niet echt schuifel-arrenbie noemen.

Ik heb een nieuwe Single van de Dag en het zal ClassicRocker deugt doen :

The Trammps - Love epidemic





13 maart 1974 was óók de entree van Waterloo van Abba maar recent is de zanger van The Trammps overleden + het feit dat ik de Trammps zeker niet onder het tapijt zou willen schoffelen. Ze hebben halverwege de jaren '70 van die prachtige echte disco soul hits gehad, niet te vergelijken met de disco van het einde van de jaren '70, begin jaren '80.

Love epidemic scoorde ook best goed in het laatste jaar van de Veronica Top 40: 7 weken genoteerd en net geen plek in de top 10 (11). Het was hun eerste hit in Nederland.

Ik luister inderdaad liever naar Destiny's Child dan naar Mary Hopkin. En No No No zou ik zoals Arnout al terecht opmerkt geen schuifel-arrenbie willen noemen, dat is toch behoorlijk uptempo r&b. Maar het gaat wel om de hitversie (part 2 met Wycleff Jean en niet om part 1).

@Arrie en herman

http://www.youtube.com/watc...

Hier staat 1998 bij en dit is schuifeler-dan-schuifel, maar jullie hebben gelijk: de hitversie is de Wyclef Jean-remix van het nummer dat zich beter leent voor een ruig vluggertje dan voor klef geschuifel.

Excusez le mot!

Love Epidemic vind ik zowat het beste Trammps-nummer, prima combinatie van soul en disco.
Cijfer: 8,5

De hitversie met Wycleff Jean (part 2, deze versie staat op mijn compilatie) vind ik ook beter dan part 1, daar zit toch meer schwung. Al hoor ik dat nummer van Mary Hopkin dan weer liever vanwege de melodie (daar hecht ik het meeste belang aan).

@CR: Ik had mijn bericht al wat verduidelijkt voor ik je reactie zag, maar inderdaad. Van downtempo r&b ben ik ook niet echt een fan, al ga ik het wel wat meer waarderen dan vroeger.

Wat The Trammps betreft: sinds Boogie Nights kan ik niet meer echt iets tegen dit soort disco hebben, maar het is meer de uitstraling van de muziek en bijbehorende scene die ik wel wat vind hebben (het heeft wel iets oprechts en extraverts) dan de muziek zelf in dit geval.
Cijfer: 5

The Trammps (ik hoor ze voor het eerst) zullen in mijn omgeving geen epidemische vormen van liefde tot stand brengen, die conclusie durf ik nu al te trekken. Een saai nummer dat me geen moment doet opveren uit m'n stoel.

Cijfer: 3

Dit soort disco hoor ik dan weer liever dan die R&B. Ik zeg niet dat het altijd hoogstaand is, integendeel maar daar zit toch meer vitaliteit dan de meeste R&B (met name de schuifel-arrenbie) dat vaak doodse muziek is zoals dat van Janet Jackson een voorbeeld van is.

Dat lijkt me sterk, ze zijn namelijk ook verantwoordelijk voor het overbekende Disco Inferno. Ook Shout zal je wellicht wel kennen.

De Trammps zijn van origine ook een soul band, geen disco en ik vind dat een wereld van verschil maken.

De conclusie van Luc is daarmee geheel gerechtvaardigd, de warme soulvolle muziek is een verademing bij dat waarmee Janet Jackson zich 20, 25 jaar later bezig hield.

Té sterk want Disco Inferno (5,0) ken ik uiteraard. Met een geniale intro (na vier seconden kan het nummer me helaas niet meer bekoren) en stammend uit een tijd dat je op de dansvloer nog op live muziek (burn deejay burn ) getrakteerd werd, ben ik blij toch nog wat deugdelijke woorden aan dit gezelschap te kunnen wijden. Die Shout (4,0) is overigens niet hard genoeg geweest om eerder tot me door te dringen, want die ik hoor ik wèl voor het eerst (en voor het laatst).

Ben de halve dag aan het dubben geweest over het antwoord op de vraag aan welke opening van een 90's alternative rockhit de basintro van Disco Inferno me doet denken totdat zojuist het kwartje viel; Blur - Country House. De Britpopformatie schiet in een wat hoger tempo uit de startblokken maar toch...

http://www.youtube.com/watc...

Ik kan het nu even niet doen, dus ik reageer later op de Trammps.

De nieuwe Single Van De Dag is:

The The - Uncertain Smile




Datum van binnenkomst in de Top 40: 14 april 1984
Kwam binnen op: #37
Hoogste notering: #31
Aantal weken: 3

Fantastisch nummer, een klassieker mag het zeker wel worden genoemd.
De piano-solo in het tweede gedeelte mag wat mij betreft urenlang doorgaan .

Inderdaad, een geweldig nummer

Van mij mag de intro dan weer urenlang doorgaan, bij de pianosolo kan mijn aandacht soms verslappen.

Geweldig, ik meen mijn nummer één uit 1984 dus ik doe gewoon mee (10).
Ik heb er zelfs twee singletjes van, één met een keyboardversie en één met een piano. Beiden ijzersterk.

Geen probleem, ik doe mee:

Werd overigens een hit(je) dankzij de onvolprezen Verrukkelijke 15. En nog meer trivia (voor wie het niet wist): de pianosolo is van Jools Holland, van Squeeze en natuurlijk van Later with Jools Holland.

Aanvankelijk had Uncertain Smile te lijden onder het moeten bevredigen van mijn trommelvliezen na afspelen van Dazed and Confused (Live at Royal Albert Hall '70), maar na meermaals intensief beluisteren heeft mijn gehoorgestel vrede gesloten met het steeds virtuozer klinkende piano-slotstuk (is eens wat anders als een gitaar-apotheose) en maakte een onzekere glimlach plaats voor een brede grijns. Dit is over de gehele linie een fraai staaltje kwaliteitspop en met Jools Holland in de gelederen en een jonge musician op de cover mag hier met recht gesproken worden van een klassiekertje.

Cijfer: 8,0 met doorgroeimogelijkheden

Heerlijk, die bijval en verdiend ook!

De nieuwe Single Van De Dag is:

Freak Power - Turn On, Tune In, Cop Out




Datum van binnenkomst in de Top 40: 15 april 1995
Kwam binnen op: #32
Hoogste notering: #21
Aantal weken: 4

Een van die redelijk zeldzame pareltjes uit de 90's die je never nooit meer hoort en die ik nu ook nog steeds erg graag hoor. Volgens mij had Norman Cook (Fatboy Slim) hier ook wat mee te maken. Geweldig funky nummertje!

Weinig mis mee, dit discoplaatje. Kwalitatief dik in orde, de juiste sfeer en een geweldige zang.
Hier wordt heel wat sneller op geschuifeld dan op die single van Janet

Zijn de funky, jazzy geluiden die dit nummer kenmerken afkomstig van conventionele muziekinstrumenten, of is dit een volledig elektronisch fabrikaat? Voor mij is het antwoord op deze vraag essentieel om deze song te kunnen beoordelen. Iemand???

Het gaat er toch vooral om wat je er zelf van vindt?

Klopt, maar muzikaal vakmanschap valt en staat bij mij bij instrumentbeheersing en als er aan dit nummer geen conventionele instrumentatie te pas komt wil ik eerst een live-uitvoering zien om de mate van articiteit van de muzikanten (in geval van elektronica: producenten) vast te kunnen stellen. Versta me niet verkeerd, ik vind dit best aardig klinken en ook mijn favoriete artiesten zouden zonder studio-technologie niet zijn wat ze zijn, maar voor het op waarde schatten van kunstzinnige uitingen (wat toch een belangrijke rol speelt in dit topic) is dit voor mij een harde graadmeter en toetssteen. Ja, voor mij is conventionele instrumentatie superieur aan elektronica. Geen politiek correct standpunt op MuMe, maar wel mijn eerlijke mening.

Nou, op Wikipedia te zien hebben ze dit wel degelijk ingespeeld.
Mogen ze nu door?

Jouw enthousiaste aanbeveling heeft de doorslag gegeven; Turn In, Tune In is voor mij geen Drop Out en gaat door voor de koelkast.

Een beoordeling volgt.

Ik hoef er niet zo heel erg lang over na te denken, anders wordt dit een niet te vol te houden topic
Ik hoor Freak Power weliswaar voor het eerst maar ik geef er toch graag een positief oordeel aan (7).
Het doet mij in de verte denken aan Supermax met Love Machine (1978), dat nummer kon ik ook erg goed hebben.
Het heeft inderdaad een vrij hoog funkgehalte en af en toe een verdwaalde noot jazz. Smaakvol plaatje voor op de dansvloer. Ultralage sensuele stem van de zanger...

Het eindresultaat geldt, ongeacht of er nu "echte" instrumenten worden gespeeld of dat er wordt gewerkt met computer samples. Als het maar goed is!