Het irritante aan America was dat The Offspring ineens gigantisch uitverkoop hield met non-nummers als Pretty Fly en Why Don't You Get An Obladi Oblada.

Waarschijnlijk was het een kettingreactie op de wat tegenvallende verkoopcijfers van Ixnay On The Hombre, dat eigenlijk moest verkopen omdat de band net een contract getekend had bij Columbia Records. Maar de band leek niet echt onder de indruk van de mogelijkheden van weer een Self Esteem en Ixnay greep iets meer terug op het geluid van Ignition.

Americana kwam dan ook redelijk snel erna.

The Kids Aren't Alright vind ik OK (net als Pretty Fly), Why Don't You Get a Job vond ik al dadelijk een kopie van Obladi Oblada.
Tja, Offspring ... van heb bezit ik enkel hun albums Smash en Americana en die vind ik nog wel goed (hoewel een tijd niet meer gedraaid). Opvolger Conspiracy of One vond ik minder en ik was toen afgehaakt, de andere albums van Offspring ken ik niet.

Smash zal voor mij altijd horen bij de soundtrack van mij leven als vijftienjarige. Tegen de tijd dat Americana uitkwam, was mijn interesse in dit soort puberrock al flink gekelderd, al vind ik The Kids Aren't Allright best een genietbaar nummer, met veel energie gespeeld en met een sterk meebrulrefrein.

Ik moet opnieuw ver de geschiedenis in, naar 12 september 1963.
Dan komt binnen op nummer 34 in de Engelse Top 40:

Sam Cooke - Frankie & Johnny




Veel mensen zijn echt laaiend enthousiast over Sam Cooke, als soulartiest. Misschien is hij ook wel één van de grondleggers van deze muziek. Ik moet zeggen, je hoort het er ook al gauw van afspatten, het gevoel, het enthousiasme en vooral ook de kennis om dit soort nummers tot grote hoogten te stuwen.

Een grote hit werd het overigens niet. Het steeg nog naar de 30e plaats en hield het zes weken vol.

Ik heb het net even opgezocht, maar er zijn maar liefst zo'n 256 verschillende versies van dit nummer!
Voorheen kon ik alleen de versie van Johnny Cash, een versie met een geheel ander arrangement. Maar deze Sam Cooke-versie is ook erg lekker.
Sam heeft een dijk van een stemgeluid.

Ik ben blij dat je nog even reageert!

Het is zeker geen onaardig nummer, dat van Sam Cooke, maar waarschijnlijk toch wel erg in de vergetelheid geraakt.

Daarom één van z'n succesvolle opvolgers in het soul-genre. Hoewel, succesvol zeker maar een opvolger van Cooke...is waarschijnlijk teveel eer.

Maar op 13 september 1975 begon in de Top 40 de commercieel succesvolle periode van:

Kc & The Sunshine band - Get down tonight





Acht weken genoteerd, hoogste plek de 5e. Persoonlijk zou ik deze single wel naar het topic Nooit meer beter dan het debuut willen sturen, ware het niet dat dit niet de allereerste single was van KC & The Sunshine band. Wél de eerste in de Top 40.

Ik zou KC & the Sunshine Band persoonlijk toch niet onder het soul-genre scharen... Heb vooral een disco-associatie bij de band, maar toch ook wel R&B, maar soul? Dat hoor ik er niet in.

Ik associeer ze zelfs met de funk.
Vond ze dat altijd wel aardige singles uitbrachten met als hoogtepunt That's the Way (I Like It)
Deze single is gewoon een lekkere dansbare plaat.

Gewoon erg leuke disco-muziek. Beetje guilty-pleasure-muziek.

Maar lang niet zo wanstaltig als wat ze in ieder geval rond 1980 maakten.

Dat ook, ja.

ik vergeet steeds hier langs te komen..........

Anyway

Sam Cooke geweldig nummer door een van de grotere Soul legendes van de jaren 60 met een geweldige stem. Sam Cooke =

KC & The Sunshine Band jaren 70 was nog wel Funk en Soul jaren 80 was het gewoon Disco.
Dit is zeker een boven gemiddeld nummer van ze maar ze hebben betere gemaakt.

Sam Cooke -Mooi nummer valt gewoon niks op af te dingen

KC & The Sunshine Band-Ronduit verschrikkelijk en van wat ik hier allemaal lees werd het alleen maar erger alsof dit al niet erg genoeg is.

Da's wel heel erg negatief, zeg. Ik begrijp dat je niet bekend bent met de rest van KC & the Sunshine Band? Raar, ze hebben toch erg bekende nummers. In ieder geval vind ik het gewoon lekkere dansmuziek, beetje funky, niks mis mee.

Die van Sam Cooke vind ik trouwens ook mooi. Hoewel niet heel bijzonder, is Sam Cooke een sterke zanger, en is het ook gewoon een fijn liedje, met prima instrumentale begeleiding. Inderdaad niks op af te dingen.

KC & The Sunshine Band vind ik wel goed.
Persoonlijke favoriet is het minder bekende Come to My Island.

Come to my island, een leuke hit uit 1979. De band heeft ook redelijk veel betekend voor de discomuziek.

KC (Harry Casey) zal er achteraf spijt van hebben gehad dat hij het nummer Rock your baby (van zijn hand) heeft laten vertolken door George McCrea in 1974.

Als ultieme vertolkers van de dansbare muziek mochten zij zelfs een track leveren aan Saturday Night Fever.

En ook verantwoordelijk voor Let's dance across the floor van Jimmy 'Bo' Horne.

Met Frankie & Johnny bewijst Sam Cooke een geweldige soulzanger te zijn.

KC & the Sunshine Band zou ik onder funk klasseren, naarmate de jaren vorderden werd het meer disco (is trouwens ontstaan uit de funk). Get Down Tonight vind ik prima, hun nummers in de beginperiode (rond 1975) vind ik nog steeds de beste.

KC & The Sunshine Band schaar ik onder de leukste disco /funk hitgroepen uit die tijd.
Get Down Tonight één van hun beste nummers.
Onmisbare band tijdens een seventies fuif.

Haal je witte colbert, roze overhemd en moccasins maar uit de kast en stel de kapper nog even uit, we gaan 'back to the future' met de nieuwe Single Van De Dag!
Die kwam op 14 september 1985 binnen op #37, haalde als hoogste positie #20 en stond 7 weken genoteerd.

Huey Lewis & The News - The Power Of Love




Hoewel ongetwijfeld '80's' blijft dit een fris, lichtvoetig popdeuntje. Opvallend blijft hoe Huey Lewis met z'n rasperige stem de liedjes altijd een retro RnR-tintje geeft. Het is kazig, maar op een leuke manier.

Huey Lewis had van die leuke clips.

YouTube - Huey Lewis And The News - If This Is It

Toch wel een ondergewaardeerde artiest, hij kan meer dan die jaren 80 deuntjes.

Typische Amerikaanse radio-muziek van midden jaren '80.
John Cougar Mellencamp, Rick Springfield en Huey Lewis kon er niet van wakker liggen en nog niet eigenlijk.
Vervelende pretentieloze radio-rock

Fijn nummertje dat die vreemde mengeling van tijdsgebondenheid en tijdloosheid over zich heen heeft. Daarbij moet Back To The Future wel één van de leukste films zijn dat ik ken.

Ik vond The power of love van Huey Lewis ontzettend vervelend, en al zijn andere singles ook... Zo onbenullig en cliché, brrr. John Mellencamp is daar echt niet mee te vergelijken!

Echt, ontzettend vervelend?

De humor en de kwinkslagen van Huey Lewis, toegegeven zéér Amerikaans, kon ik altijd goed hebben. Feelgood rock, oude jongens krentenbrood, honkbal en helemaal nog niet eens talentloos.

Het albums Sports is legendarisch, mijn enige album van Huey Lewis naast een Greatest hits. Maar ik kon het beter hebben dan menig andere artiest in de jaren '80.

Typisch jaren '80 en Amerikaans maar dit nummer blijft goed overeind vooral dankzij de soulvolle raspige stem van Huey Lewis. Van hem heb ik enkel een compilatie en dat volstaat voor mij.

Leuk nummer om zo af en toe op de radio te horen maar niet meer dan dat.

Huey Lewis is voor mij een mooi voorbeeld
van waarom ik doorgaans niet van US pop hou.

The Power of love. Vaak is "power" het sleutelwoord.
Hoewel men in de US Huey Lewis trachtte te slijten als new wave
(omdat de man graag een dosis synths in zijn nummer stopte en daardoor hip was)
ontsnapt deze hit niet aan de power rock injectie die bijna alles wat in de jaren 80
uit de US kwam kenmerkte. Een opgeblazen, pufferig gevoel. Not my cup fo tea.

Een trend die zich in de tweede helft van de 80s ook in Europa doorzette
en er mee voor zorgde dat heel wat mensen nu neerkijken op de muziek van de jaren 80.

Opvallend aan de US 80s pop is verder dat heel wat hits verbonden zijn
met films. Sloeg zo'n film in Europa aan, dan werden de nummers ook hier hits.
Gebeurde dat niet, dan bleef het vaak gigantische succes van dergelijke nummers
beperkt tot de US. Pluis er de lijstjes met alle US nummer 1 hits maar eens op na.

Hoezo pretentieus? Dit kun je toch nauwelijks pretentieus noemen?

Verder sluit ik me wel aan bij Mahone in deze.

Sheep zegt toch duidelijk 'pretentieloos'...

Hier sluit ik me graag bij.

Vervelend, opgeblazen, pufferig. Echt een verschrikkelijk nummer...