Twee tekstuele hoogstandjes. Ome Bob is ongeëvenaard wat dat betreft

8/9

Ik kan me alleen maar aansluiten bij mijn voorgangers.

8/9

Wat mij betreft wordt Bob alleen geëvenaard door Leonard Cohen en Morrissey.

En die hebben allebei zo goed als niet in de top 40 gestaan

Bob wordt natuurlijk wel gewoon overtroffen door menig rapper.

NOT! Maar dat blijft een kwestie van persoonlijke smaak, en bovendien is de stem van Bob Dylan ook wel een 'acquired taste'. Ik heb er zelf ook jaren over gedaan voordat ik zijn stem echt begon te waarderen. En dan heb ik eigenlijk nog meer met zijn jaren zeventig-werk en zijn relatief recent ontwikkelde blues-grafstem...
Maar met een beetje (nou vooruit...heel veel) fantasie zou je kunnen beweren dat SHB een beetje een rap-achtig karakter heeft, zij het lang niet zo sterk als deze natuurlijk.

Voor het overige: twee nummers die de tand des tijds glansrijk doorstaan hebben, ook al horen ze gevoelsmatig heel sterk bij de protestgeneratie van de jaren zestig en zijn het dus eigenlijk wel tijdgebonden nummers.

Ik heb me trouwens nooit gerealiseerd dat deze twee nummers op 1 singletje stonden. En al helemaal niet dat het eigenlijk niet eens een grote hit werd. Raar soms, hoe de perceptie en de evergreen-kwaliteit van dergelijke nummers je altijd laten denken dat het ook in NL tophits waren.

Ja, we zijn er achteraf nogal uitgebreid op in gegaan, geloof ik. Sorry jongens, mijn vrouw is een paar dagen van huis, dan krijg je dat. Het zal niet meer gebeuren, dat beloof ik.

Niettemin vond ik het een vrij interessante discussie. Dank voor allen die hebben bijgedragen.


En dit vind ik ook wel prettig, dat iemand de moeite heeft genomen om er uitgebreid bij stil te staan en wat luistertips heeft gegeven. Ik verwacht er niet al te veel van, want zoals gezegd is het niet helemaal mijn muziek, maar aan de andere kant sta ik wel open voor nieuwe dingen. En zoals ik al aangaf: er zijn in elk geval enkele acts in het dance-genre waarvan de muziek me aanspreekt , dus wie weet. Ik ga in elk geval werk maken van die luistertips.

Tekstueel gezien is dat eigenlijk wel een interessante discussie. Bob Dylan wordt natuurlijk als heer en meester gezien wat betreft teksten, maar in de hip-hop wordt er tekstueel ook een hoop zeer sterk werk afgeleverd, al is het wellicht op een andere manier.

Bob kan ik mondjesmaat hebben.
Leuk voor een half uurtje, dan moet het af vanwege z'n stemgeluid.

maar wat de single betreft: 8 / 7,5.

We hadden vandaag nog wat leuke dance in de auto, nl. Funkadelic.

Hiphop vind ik eigenlijk alleen leuk als de rappers in kwestie niet gaan opscheppen over hoe veel 'ho's' ze gepakt hebben of hoeveel kogelgaten in ze zitten.
Hun kilo aan goud mogen ze wat mij betreft ook thuis laten.

Een nieuwe Single van de Dag
(Het begint eigenlijk te warm te worden voor dit topic )

Guess Who - American Woman





Werd een behoorlijke internationale hit. Kwam binnen op 23 mei 1970 in de Veronica Top 40. Stond 8 weken genoteerde en haalde de 5e plek.

Niet alles is natuurlijk zo bewierrookt als Bob Dylan, maar deze single heeft veel positieve reacties gekregen. Het is behoorlijk stevige rock, redelijk opzienbarend in z'n tijd.

Overigens was het op 23 mei 1970 16,1 graden in Nederland....

In België (Ukkel) 16,4 graden, dus nauwelijks verschil ...

Inderdaad stevige rock die rond die tijd opgang maakte, doet mij een beetje denken aan Led Zeppelin (de zang).
Cijfer: 8,5

Is meer funk dan dance vind ik. Toch heel wat anders. Maar het was vast gezellig in de auto


In de tijd dat eerste rap-singles de top-40 haalden, vond ik het ook nog wel aardig. Ook toen had je al de opscheppers (Sugarhill Gang) en de maatschappelijk betrokken teksten (Grandmaster Flash, Melle Mel). Maar ook mijn indruk is dat het eerste aspect toch erg de overhand heeft gekregen in de rap & hiphop.

Die riff in elk geval, ja. Dat vind ik ook het aardigste aspect van dit nummer, dat geeft het echt een lekkere 'drive'. Al is de zanger ook goed op dreef. Heeft inderdaad ook wel iets weg van Robert Plant.

Was deze Canadese band niet een soort voorloper van Bachman Turner Overdrive? Staat me zoiets bij.

Mwah, het zogenaamde "brag & boast", oftewel opscheppen, is nog steeds een groot deel van hip-hopteksten inderdaad, maar dit gebeurt wel vaak op een erg gevatte manier, met teksten die wat betreft dingen als metrum en rijm ook goed in elkaar zitten. Het sluit goede teksten helemaal niet uit, het is alleen een ander soort teksten. Maar je hebt allerlei soorten teksten in de hip-hop, ook maatschappelijke teksten inderdaad, maar net zo goed emotionele teksten of verhalende teksten. Er is van alles. Daarbij geldt natuurlijk ook dat de bekende dingen over het algemeen de oppervlakkige dingen zijn. Tekstueel is hip-hop voor mij heel interessant, omdat men heel erg veel speelt met dingen als metrum en rijm.

American Woman vind ik wel leuk, al moet ik bekennen dat ik het vooral ken in de versie van Lenny Kravitz. Prima jaren '60 rocker.

Subterranean Homesick Blues vind ik wel een geinig nummer van Bob, met inderdaad een half gerapte tekst die overigens of erg vaag is of nergens over gaat. Ik geloof dat ie gewoon willekeurige zinnen achter elkaar heeft gezet, of zit ik er nu naast?

The Times They Are a-Changin' heb ik eerlijk gezegd nooit zoveel aangevonden. Een echte klassieker, maar niet voor mij. Al is ie op het gelijknamige album nog wel aardig, omdat de rest zo waardeloos is. Het pakt me niet.

Met Bob Dylan heb ik sowieso een haat-liefde-verhouding. Maar dan minder extreem, want er is niks dat ik daadwerkelijk helemaal niks of helemaal geweldig vind. Desalniettemin heeft Bob in mijn ogen prachtige dingen gemaakt, maar ook genoeg waar ik helemaal niks aan vind, en dat gaat vaak zelfs samen op albums van hem, waardoor ik Bob Dylan vooral erg wisselvallig vind. Zijn stem kan ik prima hebben, maar echt bijzonder vind ik die niet, waardoor ie het wel echt van de liedjes moet hebben. Overigens vind ik John Wesley Harding een onderschat, mooi album van hem (heeft ook te maken met het feit dat het niveau zo constant is).

Dat laatste ben ik overigens helemaal met je eens.

Bob Dylan:
Leuk hoesje om te beginnen.
Subterranean Homesick Blues heb ik altijd een grappig nummer gevonden, wat achteraf inderdaad best wel voor rap kan doorgaan. Was ie toch weer zijn tijd vooruit.
Ook een grappig clipje wat ik ook wel eens op TV heb gezien, maar niet heel vroeger en waarvan ik me dus afvraag wanneer het voor het eerst is opgedoken.
Cijfer 8,5.
The Times They Are Changin' heeft natuurlijk een klassieke status, maar heeft mij nooit heel erg gepakt.
Niettemin gewoon een sterke song.
Cijfer 7,5.

Tsja, duidelijk dat je de hiphop alleen maar kent uit de hitlijsten, daarbuiten gebeurt er veel interessants. Eigenlijk is dit net zoiets als zeggen dat je Velvet Underground of Frank Zappa wel niets zult vinden, omdat je ook niet van Kane en BZN houdt.

Aangezien ik weet dat je Faust tof vindt zou je ook eens Dälek kunnen proberen, of iets als Atmosphere wat het vaak wel goed doet bij hiphoppers. Komt weinig bling-bling bij aan te pas.

Wat American Woman betreft: bij mij ook in eerste instantie bekend door Lenny (helaas), maar dit origineel van Guess Who vind ik een toffe plaat. Goeie keuze!
Cijfer: 8

Hiphop zonder bling is natuurlijk wel als bier zonder hop. Paardje in galop.

6,5 voor Guess Who. Ene oor in, andere oor uit muziek, maar het klinkt wel aardig.

The Guess Who - American Woman:
Is een korte en een 'lange' versie van.
De lange versie staat ook op dit doosje met 4 LP's die ik vroeger grijs gedraaid heb.
Dit is en blijft een rockklassieker.
Randy Bachman richtte later inderdaad mede de formatie Brave Belt op die later Bachman-Turner Overdrive zou gaan heten.
Groep heeft van 2004 t/m 2008 weer volop getourd, maar nu al een hele tijd niet meer.
De versie van Lenny Kravitz is ook zeer zeker niet onverdienstelijk.
Cijfer 9.

Geweldige box idd (maar we dwalen vreselijk af, gelukkig staat de Guess Who er op). Platenmaatschappij laat zich van zijn beste kant zien met box geweldige nummers uit eigen stal.

American Woman, ik heb er zelf een, en wat voor een!

Het origineel vind ik een toffe rockplaat met die lekker overheersende gitaarsoli erin [9].
De cover van Lenny Kravitz vind ik overigens drie keer niks.

De nieuwe Single Van De Dag is...

Big Country - Look Away




Datum van binnenkomst in de Top 40: 24 mei 1986
Kwam binnen op: #35
Hoogste notering: #27
Aantal weken: 5

Heerlijke plaat voor bij het weertype van vandaag eigenlijk. Het heeft iets energieks en vooral de instrumentale passages vind ik ijzersterk. Een dubbeldikke voldoende hiervoor [9,5].

Ik hoor een tikkeltje Simple Minds in (beiden komen overigens uit Schotland) maar puike gitaarsong met inderdaad de nodige energie.
Cijfer: 8

Ik heb stiekem al even gekeken waar morgen uitgekozen kan worden (omdat 25 mei een zeer bijzondere dag is ) en ik zag twee tracks waar ik bijzonder gelukkig gemaakt mee kan worden.

Dit nummer van Big Country is wel gezellig. Ook fijn dat er een neger omdat het moet inzit. Echt met de zomer zou ik het niet willen associëren. 7

Look Away is wel een aardig nummer, maar die vreselijke jaren '80 rock-sound doet het een beetje de das om.
Cijfer: 4,5

Ik denk dat ik al weet welke twee en een daarvan wordt zeker de keuze!



Ja, maar die hadden de Simple Minds ook vanaf New Gold Dream, he LucM?

Ik vind het wel een wat loze uitspraak. Alsof negers niet per se geselecteerd worden op basis van talent.

Het 'geluid' van deze single plaatst het wel in een bepaald tijdvak, ja. Klinkt dus wat gedateerd, al hoor ik deze 80s rock sound liever dan het tegenwoordige rockgeluid.

Ik heb wel wat met Big Country. Ze kwamen - voor mijn gevoel althans - zo'n beetje tegelijk 'in the picture' met Simple Minds en U2 (al hadden die toen al een paar platen gemaakt). Maar op basis van hun debuut The Crossing dacht ik destijds dat dit dé grote band voor de toekomst zou worden. Het is anders gelopen, zoals we weten, en ik snap ook waarom: hun debuutalbum was overdonderend, en daarna werd het geleidelijk aan alleen maar minder. Wat niet wegneemt dat ik die eerste drie albums nog steeds koester.

Dit plaatje roept bij mj overigens geen associaties op met 'gezellig' en 'zomers'. De muziek is redelijk upbeat, maar het heeft een vrij pessimistische tekst volgens mij, en de stem van Stuart Adamson klinkt mij ook altijd wat melancholiek in de oren.

Het probleem met Look Away is inderdaad dat het unieke doedelzak
en e-bow geluid van het debuut en de knetterende gitaarsolo's van de opvolger
plaats moesten ruimen voor een radiofonisch verantwoord AOR rockgeluid.

Laat ik het gemakkelijkheidshalve de Chris Rea sound noemen.

Er werd op de hitparade gemikt en ook op een doorbraak in Amerika,
wat het country accent in de opvolger The Teacher mede doet vermoeden.

De derde LP van Big Country bevat nog steeds een handvol goede songs,
maar de wat bravere productie en wat vlakkere arrangementen deden ons toch
een weemoedig terugdenken aan de twee voorgangers. Dit was minder pakkend.

Misschien moet R&P het palmares van bassist Tony Butler even doorbladeren.
En dat er een neger in een UK band zit is gezien de populatie daar vrij common.

Look Away krijgt van mij een 7/10

De nieuwe Single Van De Dag is...

A Tribe Called Quest - I Left My Wallet In El Segundo




Datum van binnenkomst in de Top 40: 25 mei 1991
Kwam binnen op: #32
Hoogste notering: #28
Aantal weken: 4

Fijn hiphop-nummer, al moet gezegd dat deze remix (althans, ik denk dat deze versie overeenkomt met het single-hoesje) beter klinkt dan het origineel. Ik had het op een bandje dat ik grijs draaide, dus hier telt ook nostalgie mee. Ook een typisch zomers plaatje [8].

Een heerlijk Pinksterweekeinde, iedereen!

Ik kwam er net pas achter dat er een neger in Big Country zat. Weer wat geleerd vandaag.

Kaztor maakt mij inderdaad helemaal gelukkig. Precies de track waar ik op gehoopt had. Proost op het mooie weer, ik ga genieten van ouderwetse hiphop in de zon. Gegroet!

9