Gelijk dan een nieuwe Single van de Dag, eindelijk eens aandacht voor het Nederlandse Lied!

Simplisties Verbond - Zoek Jezelf





Deze oerdegelijke Nederlandse (hoewel, de tekst dan) nummer was eigenlijk (binnenkomst 31 mei 1975) een beetje eens een keer wat anders. Van Kooten en De Bie braken door op de Nederlandse Televisie en daar hoorde dit singletje volledig bij.

Het nummer kwam zowaar in de Top 10 (8) maar hield het slechts een paar weken vol (6).

Hahaha, ik moet al lachen om dat hoesje en Kees Van Kooten's niet serieus te nemen frons.
'De eerste single van het Simplistisch Verbond'. Geniaal.

Van Kooten en De Bie zijn meesters, laat dat wel wezen!

Zoek Jezelf is op een haast enge wijze vandaag de dag meer dan relevant met al die sites als Facebook, Twitter, Hyves etc. die internetverslaving en anderzijds ellende in de hand werken en de mensen het zicht ontneemt van de kleine pleziertjes die het leven biedt, zoals menselijk contact, tevreden zijn met jezelf, een lief gebaar of een lief woord, een telefoontje, een kopje koffie bij een kennis of familie of gewoon het genieten van de vrije natuur waarin je alle ruimte hebt om jezelf te kunnen zijn.

'Weet je nog wanneer dat was toen je nog geen ander was, niet in harnas achter glas, maar je eigenlijke zelf?'

In deze zin is Zoek Jezelf onovertroffen, al is het muzikaal misschien eh... simplistisch [8].

Ik heb net trouwens ook ontdekt dat Swinging Soul Machine Nederlands was.
Bijna niet te geloven eigenlijk met Spooky's Day Off in het achterhoofd .
Stop The Machine legt een bruggetje tussen soul en bubblegum.
Dit soort liedjes waren legio tussen 1968 en 1970. Best een aardig liedje, maar ook niet echt bijzonder [6].

Nooit begrepen wat er leuk of knap moet zijn aan Van Kooten & De Bie. Deze muziek is dan ook totaal niet aan mij besteed.

5

De nieuwe Single Van De Dag is...

Orchestral Manoeuvres In The Dark - So In Love




Datum van binnenkomst in de Top 40: 1 juni 1985
Kwam binnen op: #40
Hoogste notering: #7
Aantal weken: 11

Best nog een flinke hit voor deze jongens, al is het kwalitatief duidelijk niet meer de OMD van de eerste 4 albums.
So In Love valt dan nog positief op. Het klinkt weliswaar wat gelikt, maar het wordt met stijl gebracht en het gaat niet vervelen [8].

Leuk nummer, lekker vlot en heerlijk poppy.

7,5

Ah, 2 singels die goed aan mij besteed zijn.

Kooten en De Bie zijn helden, gezien mijn avatar kan ik hier natuurlijk geen onvoldoende voor geven.

cijfer: 6,5

OMD is 1 van mijn grootste muzikale liefdes. Weliswaar meer de alternatieve kant dan de wat lievere popkant die ze op deze single laten zien. Dus een beetje lief, zoet en braaf maar dan nog is OMD menigmaal beter dan de gemiddelde popband uit die jaren

cijfer: 7,5

Swinging Soul Machine - Stop The Machine

Deze 11-koppige Nederlandse soulband bestaat nog steeds en treedt nog veel op in redelijk grote zalen, maar ook in het bruiloften- en gouwe-ouwen partijencircuit.
Het geheel instrumentale Spooky's Day Off is hun bekendere en grotere hit.
Dit is een aardig nummer, maar niet meer of minder dan een party-soulliedje, wat makkelijk meezingt.
Heb het nog op een verzamelcassette en ook nog ergens op een verzamel-CD.
Cijfer 6,5.

Swinging Soul Machine - Stop The Machine
Best aardig soulnummer maar echt bijzonder of memorabel vind ik het niet.
Cijfer: 6

Simplisties Verbond - Zoek Jezelf
Dit vind ik een mooi nummer, zeker de tekst al is de zang wat minder. Kan ik veel beter pruimen dan de meeste schlager- en carnavalsplaten die in die tijd vaak in de hitlijsten kwamen.
Cijfer: 7,5

Orchestral Manoeuvres In The Dark - So In Love
Inderdaad poppy maar vlotte synthipopsong met ook een leuk gitaartje. Nadien ging het geleidelijk minder met OMD.
Cijfer: 8,5

Kijk, dat wist ik nu niet, dat ze nog steeds optraden. Leuk om te lezen. Weet je dan nog of de samenstelling van de band erg is veranderd, in al die jaren?

Ik ben het inzake OMD volledig eens met Vigil, in woord en geschrift. Het zomerse karakter dat OMD hier een beetje demonstreert was leuk voor de tijd van het jaar. Maar het is minder serieus dan we ook kennen van OMD. En dat serieuzere werk vind ik ook iets beter dan So in love (7).

Simplisties Verbond - Zoek Jezelf

Allemaal op weg naar niets, doen we zus of zo maar iets...

Eens met Kaztor, Koot en Bie zijn geniaal.
Ik heb de gehele LP Op Hun Pik Getrapt uit mijn hoofd gekend
Eigenlijk ben ik ze gaan volgen door dit singeltje en niet meer afgehaakt totdat ze er mee ophielden.
Dit is een mooi melancholiek liedje met een scherp randje.
Heb ik ook nog ergens op een verzamel-elpee.
Stoont Als Een Garnaal heb ik wel op 7".
Cijfer 8.

De groep heeft een eigen website, die daar niet heel veel info over geeft, maar aan de fotoos aldaar te zien heeft er toch wel wat 'verversing' plaatsgevonden....

Orchestral Manoeuvres In The Dark - So In Love

Werden met ieder singeltje weer net even iets gladder.
Van deze springt het glazuur zowat van je tanden, maar het blijft een mooi melodietje.
Paste goed in 1985.
Op 7" en LP.
Cijfer 7,5.

Leuk! OMD, één van mijn eerste muziekliefdes. In 1984 heb ik ze leren kennen met Locomotion en daarna ben ik ze blijven volgen. De oudere nummers heb ik later pas ontdekt.

So in Love valt dus in deze periode en daar ben ik regelmatig als puber bij weggedroomd.

8,5

So in Love was beter dan Locomotion.

En hoewel ik vroeger Junk Culture (1984) een beter album vond dan Crush (1985)
is die mening met de jaren veranderd. Op Crush vind je naast So in Love en de titelsong
vooral op kant 2 vijf voltreffers op rij. De moeite waard om nog eens van onder het stof te halen.
Junk Culture klinkt meer gedateerd en telt iets minder blijvers onder de tracks.

So in Love krijgt van mij een mooie 7/10.

Een cijfer dat ik ook veil heb voor Talking Loud and Clear en (Forever) Live and Die.
Favoriete singles (8/10) uit hun commerciële periode zijn echter La Femme Accident en If You Leave.

De nieuwe Single Van De Dag is...

The Family Stand - Ghetto Heaven




Datum van binnenkomst in de Top 40: 2 juni 1990
Kwam binnen op: #28
Hoogste notering: #23
Aantal weken: 5

Heel aardige variant op het Prince-geluid.
Ligt goed in het gehoor, maar het klonk misschien iets te anoniem om flink te kunnen scoren.
De groove heeft iets Massive Attack-achtigs.

Ik vind de groove juist heel erg hiphopesque. Veel beats van eind jaren 80/begin jaren 90 uit het genre komen overeen met deze vibe. Lekker nummer. Zang heeft alleen wat te weinig om het lijf.

7

De nieuwe Single van de Dag:

Animals & Eric Burdon - When I was Young





Komt binnen op 3 juni 1967. Dezelfde dag dat de grootste stijging in de Top 40 ooit (tot nu toe) plaatsvond. Waterloo sunset van The Kinks steeg van 39 naar 4.

Eric Burdon mag toch wel één van de grootste anti-oorlogs rockhelden van de jaren '60 worden genoemd. Zijn, of wie dan ook, teksten liegen er bepaald niet om. En aangezien het nog niet zover in de jaren '60 is neemt hij zowaar een redelijke voortrekkende rol in.

Ik vroeg me af hoe het met hem (1941) eigenlijk zou gaan, het leek er op dat Eric Burdon and The Animals zowaar 29 juni een concert in Paradiso zouden geven. Maar via Paradiso lees ik dat het concert is afgelast, zonder opgave van redenen. Het is echt schandalig dat de ticketverkoop (tegen veel te dure prijzen) bij al die onofficiële ticketbureaus gewoon door blijft gaan. Volgens Paradiso krijg je je geld gewoon terug aan de kassa.

Hoe dan ook, het lijkt er op dat Burdon nog steeds actief is, zonder overigens veel schokkende muziek te hebben gemaakt die is blijven hangen, na de sixties. Wat mij op zich dan weer wat verbaast. Bij When I was Young was er nog niets aan de hand. Het was de eerste hit waarin ook zijn naam staat.

12 weken en uiteindelijk plek 7 behaald.



Eric Burdon nu

The family stand - Ghetto Heaven:

Ben bereid hier wel een voldoende voor de geven (6) Het is aardig, omdat het niet alleen een dansbare plaat met een sterke groove is maar ook omdat de melodie gewoon goed is.

Het lijkt overigens wel of ik Michael Jackson in het achtergrondkoortje hoor...

The Family Stand - Ghetto Heaven:

Kon ik me echt niet meer herinneren, heb hem 2 keer moeten luisteren weer.
Ik hoor hier ook wel een beetje Massive Attack en aanverwanten in.
Toch is dit het soort muziek wat ik vroeger wel links liet liggen.
Nu ruim 20 jaar later klinkt het me niet eens onaangenaam in de oren moet ik zeggen.
Cijfer 6,5.

The Animals & Eric Burdon - When I Was Young:

Bonafide 60's rock-klassieker.
Klinkt nog steeds behoorlijk dramatisch.
Gaat naar een mooie climax toe, die uiteindelijk jammer genoeg wordt weg gefaded.
Een van de beste nummers van deze groep.
Cijfer 8.

Leuk nummer, toffe instrumentatie en prima zang. Weinig op aan te merken.

8

Het lijkt preken voor eigen parochie, maar deze nieuwe Single van de Dag was, naast Worn down Piano van de Mark & Clark Band, de enige opbeurende entree op 4 juni 1977, op de kop af 35 jaar geleden:

Fleetwood Mac - Don't stop





2e Single van Rumours in Nederland, goed voor 8 weken Top 40 en plek 5. Plaat kreeg een nieuwe dimensie toen de democratische oud president Bill Clinton het nummer gebruikte voor zijn verkiezingscampagne en er ook nog eens de verkiezingen mee won (1993). Een vrij unieke aangelegenheid, de band zat inmiddels (met ruzie vertrokken) zonder Lindsey Buckingham en ook Stevie Nicks was net "definitief" uit de groep gestapt.

Maar ja, een presidentieel verzoek tot optreden tijdens het feestje van de benoeming van de Amerikaanse president. Stevie Nicks zei vrij snel ja, in tegenstelling tot Lindsey Buckingham. Waarop Stevie iets zei in de trend van "dit is het hoogtepunt van mijn carriére, als je niet opdraaft sla ik je zo ongelofelijk voor je bek", waarna hij natuurlijk geen nee meer kon zeggen. Ondanks onmiskenbaar enthousiasme van het publiek tijdens dit korte concert, ging iedereen al snel weer zijns weegs.

Fleetwood Mac, zonder Buckingam en Nicks, om het zeer bekritiseerde Time (1995) te gaan maken. De beide ex geliefden besloten, na een niet zo'n gladjes verlopen solo-periode in '97, uiteindelijk weer een reünie aan te gaan met de band die zou leiden tot het live album The Dance. Het zou de laatste samenwerking als vijftal zijn, kort daarna verliet Christine McVie de groep.

Dan kunnen uiteraard deze beelden ook niet ontbreken:

Don't stop bij inauguratie Bill Clinton

De muziek van het album Rumours ken ik als mijn broekzak. Mogelijk de meest gespeelde CD door mijn ouders. Zelf vind ik er zeer weinig aan, maar ik kan er zo nu en dan nog best naar luisteren. Helaas zijn de bekendere nummers, de singles, de minste van de plaat mijns inziens.

4

Ja, Rumours ken ik ook als mijn broekzak.
Een van de weinige albums die ik op 4 soorten media heb (waarvan pas een paar maanden op CD notabene, rommelmarkt 50 cent).
Dit is wat mij betreft het beste nummer van deze plaat, die terecht als klassieker te boek staat. Don't Stop heeft alles wat een klassieke pop/rock-song moet hebben.
Mooie coupletten, ijzersterk refrein, gitaarsolo en goede zang.
Zomerplaatje, eentje waar je goeie zin van krijgt.
Cijfer 9,5.

Zeker niet het beste nummer van het album maar gewoon een hele leuke Pop/rock song

Cijfer: 8

Don't Stop vind misschien wel het minste nummer van Rumours, samen met Oh Daddy. Niettemin nog een 6.5 en dat zegt veel over de kwaliteit van het album!

En dus nam hij voor zijn eerste soloplaten een band aan die de naam War droeg....

Sorry, inkoppertje - deze kon ik niet laten liggen...

Ik weet dat niet zo, want die anti-oorlogsteksten. Zou best kunnen hoor, maar eigenlijk ken ik te weinig van 's mans solo-repertoire om daar een gefundeerde mening over te geven. Maar bij anti-oorlogssentimenten uit de jaren zestig schieten mij toch eerder namen als Donovan en Bob Dylan te binnen, en niet zozeer Eric Burdon.
De solo-hits die ik van hem ken, vind ik toch een pak minder dan de klassesingles die hij met The Animals opnam. When I was young kende ik niet, maar het nummer wordt toch vooral gered door zijn stem. Verder vind ik het niet zo bijzonder (6).

Ook ik vind dat OMD in de jaren tachtig met elke volgende single net wat gladder en commerciëler ging klinken. Met So in love zijn ze al een behoorlijk eind op weg in neerwaartse richting, al kan ik een zomers popniemendalletje als dit verder prima hebben. Maar Joan of Arc, Enola Gay of zelfs Talking loud and clear vind ik een stuk interessanter (6,5).

Ghetto heaven had ik lang niet meer gehoord, maar ik vind dit eigenlijk gewoon een heerlijke single. Voor mijn gevoel combineert hij perfect het hiphop-gevoel van begin jaren negentig met een oldschool-vibe van goede soul uit de jaren zeventig en tachtig. Inderdaad, misschien net iets te onopvallend om een grote single-hit te worden. Maar ik mag dit graag horen (7,5).

Don't stop van Fleetwood Mac heeft inderdaad alles wat een tijdloos popnummer moet hebben: sterke refreinen en coupletten, sterke vocalen, een lekker ritme, instant meezingbaar en ook weer een prima gitaarsolo. Toch heeft het nummer bij mij te lijden gehad van overexposure. De paar keren per jaar dat Rumours nog wel eens wordt opgezet in huize Gaucho sla ik het nummer altijd over. Maar in beginsel is er natuurlijk niets mis met Don't Stop (8,5).

Beste nummer van Rumours is en blijft natuurlijk Go your own way. Dat nummer heb ik minstens zo vaak gehoord als Don't stop, maar dat draai ik dan weer wél helemaal als ik Rumours opzet. Is toch wat minder eendimensionaal, denk ik. Het heeft meer lagen, met die akoestische gitaar, het heerlijke drumwerk en die fantastische solo. Tja, en als dat nummer eenmaal op gang gekomen is, laat ik me toch iedere keer weer meevoeren...

De nieuwe Single Van De Dag is...

Rocky Sharpe & The Replays - Shout Shout (Knock Yourself Out)




Datum van binnenkomst in de Top 40: 5 juni 1982
Kwam binnen op: #27
Hoogste notering: #15
Aantal weken: 5

Nu eens een wat minder voor-de-hand-liggende keuze, dus ik heb m'n kogelvrije vest bij me.
Best een aardig singletje waar ook wat jeugdsentiment (8 jaar) bij meespeelt.
Niet iets dat ik nu uit mezelf op zou zetten, maar onderhoudend voor het genre [6].

Mijn reactie op de andere liedjes komt later.

Keer op tijd vandaag.
Deze kan ik me nog wel herinneren uit de zomer van 1982.
Heb ik nog ergens op een verzamel-elpee.
Aanstekelijk deuntje van een van de zoveelste rock&roll revival groepjes, waar Nederland er in die jaren ook nog wel een paar van leverde, maar waarvan The Stray Cats uiteindelijk de langste adem hadden, dacht ik.
De Engelse Rocky Sharpe & The Replays bestonden van 1978 t/m 1983. Rocky Sharpe heet eigenlijk Robert Podsiadly, maar een bekender lid van deze groep was de bekende producer Mike Vernon.
Zoals gezegd een aanstekelijk liedje, maar meer als een 6 wil ik er toch niet aan kwijt.

Vreselijke muziek, hier kan ik ook niet vrolijk van worden. Melige pulp. Bleh.

3