Ik sluit me aan bij het commentaar van Sheep en TheLion.
Kwalitatief hoogstaande MOR pop , waaraan helaas de nodige spanning ontbreekt en daardoor snel gaat vervelen.

Ik ken het wat 'ruigere' werk van Chicago gelukkig ook want het zou heel triest zijn om ze alleen op dit soort roze zuurstok nummers af te rekenen.

Ik ben vandaag ook wat laat met de nieuwe Single Van De Dag die op 18 september 1982 binnenkwam op #35, door steeg tot #28 en in totaal 4 weken genoteerd stond.
Het is de eerste hit voor Het Goede Doel, die eerder in 1982 met In Het Leven de Tipparade haalden.

Het Goede Doel - Gijzelaar




Het liedje beschrijft al hetzelfde soort escapisme als België dat zou doen, al leunt dit nog heel erg op Doe Maar en hebben ze nog niet echt een eigen geluid.
Maar toch vind ik het een prettig liedje en vind ik de manier waarop het refrein erin komt heerlijk droog klinken. De doorbraak zou niet lang meer op zich laten wachten.


Over Chicago: Niet echt een slecht nummer, maar het geeft wel de artistieke bloedarmoede aan die zich enigszins op Chicago X ook al aandiende (de plaat met de chocolade-hoes).
Het is inderdaad raadzaam de eerdere albums af te struinen; Heerlijke lange albums met uitmuntend gespeelde jazz-rock. Dat was de 'echte' Chicago-sound.

Een van hun betere nummers. (Goede Doel dan, met die blije verrassingspop van Chicago heb ik niet veel).

Voordat ik weg moet snel nog even de Single Van De Dag die binnenkwam op 19 september 1992 op #35, als hoogste positie #31 behaalde en 3 weken genoteerd stond:

The Christians - What's In A Word




Niet echt opzienbarend, maar degenen popmuziek van een bepaald niveau. Zou het in ieder geval een voldoende willen geven.

Nog een voor Gijzelaar

Van The Cristians gelijk naar Forgotten Town op zoek gegaan, die blijft toch hun beste.

Wat deric zegt. En ook Ideal world, Hooverville, Harvest for the world, Words en Born again zijn uitstekende singles. Maar deze is echt inspiratieloos...

Tsja The Christians heb er eigenloijk nooit veel aangevonden met uitzondering van Harvest For the World dan die was wel goed.

Deze is ook maar middelmatig.

Ik vind dat op zich nog meevallen maar het lijkt toch wel snel 'vervlogen' deze muziek. Niemand die er nog op grote schaal mee bezig is.

Van de vier albums van The Christians op musicmeter zijn de laatste twee (1993 en 2003) in het geheel nog niet besproken, alleen de eerste twee.

Misschien wordt ze daar toch wel enige onrecht mee gedaan. Het is weliswaar wat brave muziek, dansbaar, met weinig uitsteeksels of zaken waar je je een buil aan kunt vallen. Maar ik vind het af en toe best goed te doen, inclusief deze single What's in a word.

Zie trouwens dat ik nog een verzamelaar heb van The Christians (wie verzint zo'n naam voor een band?) die niet op musicmeter staat. Komt bij tijd en wijle nog wel eens uit het archief.

Met het Goede Doel ben ik snel klaar: België, Vriendschap. Dat gaat nog. Maar het wordt daarna snel minder. Ik ga inzake Nederlandstalige muziek eerlijk gezegd liever voor de oprechtheid, vakbewaamheid, liefde voor muziek en serieuze benadering van De Dijk en vooral Blof. Het Goede Doel heeft mij een te hoog feesten en partijen gehalte.

Het Goede Doel-Leuk nummer

The Christians-verschrikkelijke brave muziek

Dat nummer van Het Goede Doel vind ik ook leuk, doet mij ook denken aan Doe Maar vanwege het ritme.
Dat van The Christians vind ik weinig opzienbarend en is dan ook in de vergetelheid beland.

Ik ga vanaf nu ook maar eens proberen aan te haken bij dit topic. Even de laatste 3 nummers doornemen.

Chicago - Tja, voor mij een beetje jeugdsentiment. Hoewel gitarist Terry Kath hier nog deel uitmaakte van de groep (hij schoot zich door het hoofd in ´78 en dit nummer is uit ´77), was Chicago hier toch al behoorlijk aan het afglijden ten opzichte van het hoge niveau van hun eerste vijf á zes platen. Ik weet nog wel dat ik destijds als tiener meer onder de indruk was van de B-kant, Takin´ it on uptown, een veel ruiger nummer met een fantastische gitaarsolo van Kath.

Het Goede Doel - Het nummer heeft een lichte reggae-inslag, maar daar houdt de vergelijking met Doe Maar op als je het mij vraagt. Ik had destijds méér met Het Goede Doel dan met Doe Maar, omdat de cynische en droogkomische teksten van Henk Westbroek me wel aanspraken. Het doet me ook terugdenken aan mijn studententijd in Utrecht, toen Westbroek en consorten in studentenkringen al op handen gedragen werden vanwege hun nationale succes. Ik vind dit in retrospectief nog steeds een van hun leukere nummers, al was het maar omdat het niet zo grijsgedraaid is als Belgiè en Vriendschap.

The Christians - Tja, ik heb in een ver verleden de verzamel-CD The best of The Christians voor een spotprijsje aangeschaft, omdat ik het bij tijd en wijle toch wel aardige muziek vond. Dit nummer staat daar ook op, maar ik heb het echt even moeten draaien, omdat ik het me echt niet meer kon herinneren. Het staat me ook niet bij dat het een hitje geweest is. En dat zegt eigenlijk alles - op zich mooi gemaakt en gezongen, maar ook een beetje netjes en ietwat ´plastic´. Geen wonder dat het in de vergetelheid is geraakt.

Weer eens geheel iets anders:

Grapefruit - Deep Water





Komt binnen op 20 september 1969. De enige single van Grapefruit die ooit de Top 40 heeft weten te bereiken. Deed het wel goed, 11 weken, hoogste plek 5, maar verder niet echt schokkend.

En waarom is die tijd nu zo goed? Dat komt omdat vervolgens eigenlijk het nummer goed blijft hangen, iedereen kent het. Dat is de kracht van de song. En dat komt niet doordat je het ontelbare keren hebt gedraaid. De sterke melodie zorgt voor een onuitwisbare indruk....

Update: Het Goede Doel: inderdaad een Doe Maar-kloon, maar verrassend leuk nummer, met die kenmerkende droge, wat geforceerde teksten van de groep.

The Christians: Nooit van gehoord. Op basis van dit nummer klinkt het als een samenwerking tussen de Pet Shop Boys en Nick en Simon, en het duurt minstens twee minuten te lang.

Grapefruit: In tegenstelling tot wat Musician hier beweert, kende ik dit nummer ook niet. Werkt volgens mij keurig alle sixties-clichés af, maar zit als melodie goed in elkaar en dat tune in, drop out-sfeertje kan ik ook wel goed hebben.

Ik ben het er helemaal mee eens. Dit was dan een redelijk grote hit, maar er zijn ontelbare songs uit die periode -voor mijn geboorte dus nog- die ik na jaren nog ken, maar die destijds niet verder dan de Tipparade kwamen. Ze werden in mijn jeugd nog wel eens op de radio gedraaid, maar nu doet alleen Radio 2 dat nog wel eens. Echte kwaliteit laat zich niet leiden door prestaties in lijstjes.

Deze Deep Water hoor je ook vrijwel nergens meer op de radio, maar het staat als een huis.
Het klinkt doorleefd en heeft een aardse, soulvolle kracht. Topper!

Ik lees net even wat reacties door, ook op Het Goede Doel, en ik wil het nog even benadrukken.
Oh was ik maar een gijzelaar, dan stond altijd m'n eten klaar vind ik toch wel een lichtelijk geniale zin...

Nou, of iedereen Deep water kent, waag ik ten zeerste te betwijfelen. Toegegeven, het was destijds een behoorlijk grote hit, maar het heeft geen evergreen-gehalte en tegenwoordig hoor je het ook nauwelijks meer. Ik kan me zelfs niet voor de geest halen dat ik het op een verzamel-CD heb staan; ik heb alleen bovenstaande originele single.
Verder wel een uitstekend nummer. Soulvol gezongen inderdaad, en met een mooie melodielijn. Sixties-clichés? Misschien wel, hangt ervan af hoe je naar zo'n nummer luistert. Maar ik zou het een openbaring vinden als een nummer met deze kwaliteiten anno nu zomaar opeens hoog in de hitlijsten zou staan.

Ik ken dit nummer al zo'n 20 jaar, staat ergens op een verzamelaar, fantastische plaat, maar veel te kort, altijd erg jammer gevonden..

Het is wel typisch een liedje dat zich in je onderbewustzijn nestelt.
Eenmaal ergens gehoord en het zit er in gebakken.

Typerend voor die tijdsspanne:
Afgelopen weekeinde heb ik een Procol Harum-lp gekocht (The Treasure Album) en zonder een album van ze in huis te hebben was het een feest der herkenning. Dit terwijl alleen A Whiter Shade Of Pale, Homburg en A Salty Dog een vuist konden maken in de Top 40 en ze verder nauwelijks liedjes hadden die hier scoorden.

Het liedje zelf is bekender dan de uitvoerder. Een ééndagsvlieg maar dit nummer blijft in je hoofd nestelen als je het éénmaal hebt gehoord, dat is de kracht van vele jaren '60-hits.

Ik kom uit op 21 september 1974, de enige 21e september voor de seventies. Misschien wat ongelofelijk, maar die dag waren er slechts vier nieuwe binnenkomers in de Veronica Top 40 (die net was opgeheven, het beroemde zendschip staakte op 31-08-1974 de uitzendingen). De Veronica Top 40 werd de Nederlandse Top 40.

Met deze zou ik echt niemand lastig durven vallen:

- Een kind zonder moeder - Mieke
- Mensen zijn je beste vrienden - Astrid Nijgh
- Kom liefste geef me je hand - Lenny Kuhr

En dus wordt het vandaag een franstalig nummer!

C. Jerome - C'est moi





Niet helemaal de beste geluidskwaliteit, wel de originele 'videoclip', ik herkende het gelijk van Toppop. 11 weken en ook halverwege de top 10 (6) terecht gekomen. Een vrolijke chanson. Leuk nummer voor die tijd, maar zou je hier een album vol mee willen hebben, is dan de volgende vraag.

Lichtvoetige Franse chanson, dit kan voor mij altijd. Van C. Jerome bezit ik overigens een compilatie (Kiss Me was ook een hit).

Deep Water kende ik niet maar wel een aardig nummer.

C.Jerome ken ik wel ik spreek geen woord Frans maar ik hou wel van dit soort liedjes

C'est Moi kon ik nog niet, maar ik vind het eigenlijk een eentonig liedje. Het gaat echt nergens heen.
Maar het is altijd beter dan de andere binnenkomers.

Inderdaad, Hans. Soms is de spoeling dun bij die 'op zichzelf staande' jaren.
Maar het roterende aspect met die decennium-per-dag-regel zorgt er wel voor dat deze topic in ieder geval voor de eerstvolgende jaren interessant blijft.

Elie Brooks - Pearl's a Singer (1977)



Vaak op de radio gehoord in mijn kindertijd,
maar voor de rest ken ik deze dame eigenlijk niet.

Leuk liedje, met die (onverwachte) versnelling tegen het einde.

Andere hit van haar (1978) is Lilac wine, bij velen hier bekend van Jeff Buckley, maar haar versie was zeker niet minder YouTube - Elkie Brooks - Lilac Wine

Ze maakte ooit samen met Robert Palmer deel uit van de Engelse rockgroep Vinegar Joe, begin jaren zeventig. Best aardige muziek, maar die band is nooit doorgebroken. Palmer wel, zoals we allemaal weten. En Elkie Brooks ook wel, al beperkte haar succes zich voornamelijk tot haar thuisland Engeland, waar ze aardig wat hits gehad heeft.

Nog een leuk weetje: dit nummer is (mede) geschreven en geproduceerd door de legendarische combi Jerry Leiber/Mike Stoller (o.a. bekend van Hound dog en vele andere rock & roll-klassiekers). Leiber overleed een paar weken geleden, zoals in ons R.I.P. topic te lezen was. Pearl's a singer was bij mijn weten zo'n beetje hun laatste wapenfeit.

U begrijpt het al: ik vind dit een fantastische single, al ligt het melodrama er wel dik bovenop. Maar bij een tekst als deze past dat wel. Beetje Janis Joplin-achtige stem heeft ze in dit nummer.

Over C. Jérome: ik houd wel van een chanson op z'n tijd. In de jaren zeventig stonden die nog met een behoorlijke regelmaat in de hitlijsten, tegenwoordig helaas nauwelijks meer. Ik kan me deze nog herinneren, maar ik vind het eigenlijk maar een zeer gemiddeld nummer. Niet veel bijzonders eigenlijk.

Ongetwijfeld een goed nummer, dat van Elkie Brooks, maar we gaan er helaas wel mee off-topic.

Het idee achter de topic is dat er elke dag een single geplaatst wordt die op exact dezelfde datum in de Top 40 binnen is gekomen, ongeacht welk jaar, maar dan wel in de volgorde van 60's- 70's-80's-90's. Door middel van de Top 40-site houden Musician en ik het bij; Musician doet de 60's en 70's, ik doe de 80's en 90's.

De nieuwe Single Van De Dag komt van een oudgediende en kwam op 22 september 1984 binnen op #28, haalde #10 en stond in totaal 8 weken genoteerd.

David Bowie - Blue Jean (bij 13:42 begint het liedje zelf. Dit is -voor de fans- de promo-film Jazzin' For Blue Jean)




Duidelijk niet een van z'n beste singles. Het liedje ontbeert Bowie's gebruikelijke finesse en het klinkt als een haastklus.
Het bijbehorende album Tonight ken ik niet, maar als ik de algemene reacties (en, meer bepaald, Nicholas Pegg's fantastische naslagwerk The Complete David Bowie) mag geloven ligt het wat in dezelfde lijn. Maar toch heeft het liedje ook weer iets, het heeft een prettige drive.

Ik moet het album Tonight nog weer eens beluisteren. Het krijgt hier een erg lage beoordeling, 2,53. En dat is laag, voor Bowie.

Je moet Blue Jean zien als eerste single na het succes van het album Let's dance. Het commerciele succes wel te verstaan want de inhoudelijke kritieken waren voor Let's dance ook al niet best.

Hoe terecht is dit alles?
Persoonlijk vind ik Blue Jean wel een achteruitgang ten opzichte van voorgaande singles als China girl en Let's dance.
Maar, het is niet zo dat hier plotseling een verschil van een dag en een nacht wordt gemaakt. Te gehaast misschien wat je ook schrijft, is waarschijnlijk een terechte conclusie. Te snel willen inhaken op het commerciële succes.

Toch is Blue Jean mij nog wel een 7 waard.

Elkie Brooks-Verschrikkelijk nummer

David Bowie- Als ik zo vrij mag zijn vind ik alles wat David Bowie na 1980 heeft gemaakt volkomen ruk.