Blue Jean is een leuk nummer, met een enigszins grappige clip.
Ik ben wel een liefhebber van de commerciele jaren 80 periode van Bowie.

Let's dance vond ik als album ook best geslaagd, maar de jaren tachtig waren over het algemeen niet best voor Bowie, en Tonight was een zwak album. Voor Bowie-begrippen dan, als pop-album kan het er nog best mee door, al staan er vrij veel covers op, als ik me goed herinner.

Blue Jean (ik heb de single op blauw vinyl!) is een beetje doorsnee. Niet slecht, maar zeker ook geen topper. Klinkt inderdaad een beetje alsof het snel in elkaar gezet is. Het enige echt goede nummer van het Tonight-album vond ik de single die hier achteraan kwam: Loving the alien.

Ha, Blue Jean was een van mijn eerste singletjes Tegelijk cadeau gekregen met Band Aid. Vind er weinig mis mee, wel typisch jaren 80-product, maar soms nog lekker om weer even terug te horen. Verbleekt natuurlijk helemaal als je zijn jaren 70-werk hoort

Mijn excuzes, ik had het topic niet goed begrepen.

Met dank aan Gaucho voor de extra informatie over Elkie Brooks.

Briljante video eigenlijk. Bowie's acteerwerk is naturel en de verwijzingen naar z'n eigen carrière zijn ook leuk om te vinden. Die Lord Byron verpersoonlijkt volgens mij Bowie van een jaar of 10 eerder.
Ik vraag me af hoeveel 'nieuwe' fans Warszawa herkenden in de kleedkamer-scene...



Ook mijn excuses. Ik voelde me een beetje als een pietje precies toen ik eraan terug dacht.
Ik hoop dat je het blijft volgen, uiteraard...

Behoort niet tot de beste van Bowie maar zeer acceptabel.

YouTube - Alanis Morissette - You Oughta Know (Video)

Datum van binnenkomst 23 September 1995 op plaats 29.
Haalde maar de 11e plaats?!
En bleef 8 weken in de lijst.

Voor bijna iedereen de eeste kennismaking met Alanis Morisette.

Om mijzelf te citeren bij het album Jagged Littkle Pill.

You Oughta Know was een klap in je gezicht.
Dave Navarro en Flea van Red Hot Chili Peppers zorgden met hun bijdrage voor een extra stoere push.
Stel je eens voor dat vrouwen voor hun rechten zouden opkomen.
Ik werd bijna bang voor deze feministische song.
Het tijdperk van de Debbie Gibsons en Tiffany’s leek voorbij.
Hier stond een rockchick op.
Die besloot om met haar derde album een andere koers te bevaren.
Tenminste, dat was de indruk die je kreeg naar het luisteren van de eerste single van dit album.

Ik ben het inmiddels meer dan beu gehoord.
Dat geldt trouwens voor haar hele repertoire en voor nog wat 90's-artiesten die ik toen wel, maar nu helemaal niet meer kan waarderen (Cranberries, Skunk Anansie etc.).
Die intonatie alleen al ('Jeuw! jeuw! jeuw!.... oughta neuuuuw!!')
We hebben de cd hier nog, maar ik voel helemaal geen behoefte meer die te beluisteren.

Tekstueel is het trouwens inderdaad raak, daar klaag ik verder niet over.

Blue Jean vind ik niet zo bijzonder.

You Oughta Know heb ik altijd wel een toffe single gevonden, alleen werd hij indertijd zo vaak gedraaid dat het niet eens meer de moeite waard is om hem te herbeluisteren. Mensen die het niet bewust hebben meegemaakt, zullen waarschijnlijk niet eens weten hoe alomtegenwoordig Jagged Little Pill was in die tijd. Er was een periode dat die plaat echt overal te horen was: bij vrienden, in winkels, bij je moeder, bij collega's in de auto... Niet vaak te vinden in allerlei lijstjes, maar toch wel degelijk een van de grote platen van de nineties, alleen al door de commerciële impact.

Helemaal eens met wat kaztor zegt, vind dit een van haar mindere singles...

Alanis Morisette ... typisch een artiest die vanuit het niets tot grote hoogte steeg om dan weer snel weg te zakken. You Oughta Know viel inderdaad op vanwege de zelfbewuste tekst en er werden van Jagged Little Pill nog meer nummers op single uitgebracht en grijsgedraaid. Dat niveau (en succes) heeft ze nadien nooit meer kunnen benaderen.

YouTube - Sweet Child O' Mine Music Video

Datum van binnenkomst 24 september 1988 op plaats 36
Haalde slechts maar de 26e plaats.
En stond 5 weken in de lijst.
Een jaar later ook 5 weken in de lijst, wel 2 plekken hoger.

Vreemd genoeg doet dit nummer het wel al jaren goed in de Top 100 Aller Tijden lijsten.
Het werd in Nederland als single niet echt opgepakt.

Weer citeer ik een stuk van mijn schrijven bij Appetite For Destruction.

Het belang van Sweet Child O' Mine.

Iedereen kent het wel.
Middelbare school.
Eindejaarsfeestje.
Zo'n onbereikbare chick.
Geblondeerde haren met bewuste uitgroei.
Onschuldige donkerbruine ogen.
Maar ondertussen het meeste ervaring op seksueel gebied.
Peuk in de mond.
Strakke spijkerbroek, te hoge hakken.
Achterop de motor van haar drie jaar oudere vriend.
Onbereikbaar voor al je klasgenoten.
Dus nergens voor te schamen.

Tien jaar later.
De kleur van de kijkers verspreid zich over het gelaat.
Donkere wallen verraden een geleefd leven.
Zonnebrandhemel camoufleert de aangetaste huid.
Nicotine heeft zijn sporen na gelaten.
Ongezond mager.
Parelwitte tanden verkleurd tot een vergeelde ruïne.
Glimlachend met de mond gesloten.
Gouden jaren achter zich gelaten.
Schoonheid opgeofferd tot een roemloos bestaan.

Juist die kwetsbaarheid spreekt mij aan.
Sprankelend gitaarspel doet mij terug verlangen.
Onbevangen in het leven.
Lachen om buurtgenoten die de dertig passeren.
Vastgeroest in de dagelijkse gang.
Halverwege komt Slash met de overgang.
Grimmiger geluid omgetoverd tot een van de mooiste solo’s ooit.
Vervolgens de vraag waar het naar toe zal leiden.
Angst en onzekerheid.
Back To The Future geworpen.
Gejammer uit de gitaarsnaren.
Onmogelijk gevecht tegen de ouderdom.

Woonachtend in een metropool.
Dagelijks in dezelfde sleur naar het werk.
Files leiden langs verdorde stukken natuur.
Gasdampen verkleuren het straatbeeld.
De hel in het klein.
Met uitgebluste huisvrouwen.
Terwijl je voor het zoveelste uur in slow motion de kilometerpaaltjes telt.
Op de radio weerklinkt.

Take me down to the paradise city
Where the grass is green
And the girls are pretty
Take me home (Oh, won't you please take me home)

Thuis is een gepasseerd station.

Het beste nummer van Guns N Roses
lekker rock nummer

Alanis Morisette vond en vind ik verschrikkelijk vooral vanwege dat feministen gedoe alsof ik dat na The Slits en The Runaways nog nodig had alleen waren die al 20 jaar eerder.

Guns n' Roses vind ik wel aardig ik kan de stem van Axl Rose niet al te lang aanhoren maar ze hebben een aantal aardige nummers waarvan dit er een is.

Het kan op zondag wel even een uurtje eerder

The Phantoms - I'll go crazy





Op de dag dat Satisfaction van de Rolling stones op 1 staat en Help van de Beatles op 2, namelijk op 25 september 1965, komt binnen een Hollandse groep, The Phantoms, met I'll go crazy. Nederbeat, zeker, maar wel een cover van James Brown.

Er debuteert op 25 september 1965 nog een Nederlands bandje in de Veronica Top 40, de Golden earrings met Please go. De nummers zijn allebei goed, dat van de The Phantoms lijkt zelfs iets vlotter.

Wat maakt het verschil, waarom is de een nog actief en hielden de hitparade successen bij de ander al weer op in 1965? Het schrijvend vermogen. Please go is geschreven door de piepjonge talentjes Kooijmans en Gerritsen. The Phantoms coverden.

De Golden earring komt ongetwijfeld nog wel een keer aan de beurt. Daarom nu gekozen voor de Phantoms! Twaalf weken genoteerd gestaan, de top 10 werd net niet bereikt (11)

Dit kende ik niet, klinkt als een Mersey-beatgroepje met een beetje Shadows (de gitaarsound). Niet onaardig maar ook niet opzienbarend.

Grappig, dit is ook zo'n beetje het geluid waar The Golden Earring toen mee kwamen.
Maar The Phantoms hadden waarschijnlijk niet het vermogen om door te groeien.

De invloed van The Beatles is daarnaast natuurlijk ook evident. Het refrein tilt het geheel boven het middelmatige uit.

Een van de best verkochte albums van de 90s ook, geloof ik.

Heb hem ook gekocht omdat ik de singles stuk voor stuk erg leuk vond, maar op een gegeven moment was ik de plaat zo zat dat ik hem heb weggeven. Maar dat kwam ook door de hoge dunk die ze van zichzelf heeft, iets waar ik me bij sommige teksten erg aan stoorde.

Een nieuwe binnenkomer op 26 september 1970:

Crosby, Stills, Nash & Young - Our House





Is natuurlijk een wereldberoemde band, met megaverkopen aan albums. Maar wel één met nauwelijks succes met singles in de hitparades. Althans, het mag weinig naam hebben.

Our house heeft 6 weken genoteerd gestaan, de hoogste plek was 10. De vraag die mij altijd intrigeert is: hoe tijdloos is deze muziek eigenlijk of is het inmiddels al behoorlijk gedateerd?

Nou Hans, die is gemakkelijk te beantwoorden. Dit vind ik gewoon tijdloos klinken.
Muziek gemaakt met een oor voor goede arrangementen en passie.

Omdat het om 1 single gaat wil ik hier ook nog even de loftrompet steken voor de b-kant Carry On, die de doorgewinterde muziekfanaat natuurlijk ook moet kennen. Misschien vind ik deze kwalitatief nog beter dan de a-kant.

Of was dit heel misschien niet een dubbele a-kant? Gezien de populariteit van Carry On zou het eigenlijk goed mogelijk zijn.

Nee, het gaat toch echt om een A en B kant.

Maar ja, elk nummer van Déja Vu is eigenlijk wel bekend en dat geldt ook zeker voor Carry on

Volledig eens met kaztor, dit blijft tijdloos.

Ik vind Our House ook wel te gek, al verwacht ik dat er ook wel tegengeluiden gaan komen: dit soort sentimentaliteit wordt niet door alle liefhebbers gepikt. To hell with it: Graham Nash is een groot, groot songschrijver. (En B-kant Carry On van Stills is inderdaad minstens net zo goed.)

Ik heb niets met Guns 'n' Roses omdat ik gewoon een irrationele walging koester voor rockbands met haarlak en leren jasjes, wat nergens op slaat maar wel gewoon mijn goed recht is. Paradise City is wel een nummer dat recht evenredig beter wordt naarmate men meer bier consumeert.

The Phantoms: prima liedje, voor de Nederbeat in die tijd. Klinkt ook nog steeds goed.

GnR, tja.... Ik ken 'm inmiddels van voor naar achter, dik naar dun, ondersteboven naar bovensteonder, binnen naar buiten met dank aan ene Radio Veronica.

Ooit, in een ver, grauwgrijs verleden toen ik een broekie was vond ik het wel stoer, maar evenredig met al die rare verhalen over Asshole Rose en die ellenlange plaatopnames met gezeik over en weer ging het me steeds meer tegen staan. Radio Veronica gaf me met hun kleurrijke playlist vervolgens het laatste zetje.

Conclusie: Ik kan het niet meer uit mezelf opzetten, het mooie is eraf voor mij en meneer Rose was eigenlijk altijd al een vreselijke zanger en een nare vent in mijn bescheiden opinie...

Ik ben ook niet bepaald gecharmeerd door de zang van Axl Rose maar hun nummers in de beginperiode zoals Sweet Child O' Mine vind ik nog goed, toen klonken ze rauw en bezield.

Het contrast kan haast niet groter zijn, tussen Our House en Sweet child of mine, zit ik mij nu te bedenken.

Ik heb mij in 1991 (?) gestort op Use your illusion I en II (zonder Sweet child of mine overigens) en ben afgehaakt. Ik dacht een ware sensatie in huis te hebben gehaald maar ik kan alleen maar zeggen: wat een aansteller, die Axl Rose.

Softe of stevige muziek maakt in principe niet uit qua beoordeling. Als het maar goed gemaakt is, oprecht en goed gespeeld. Rose voldoet voor mij niet aan die criteria, zal ik het vriendelijk voor hem uitdrukken. Ik moet er bij zeggen dat het oudere werk zoals Sweet child of mine naar mijn gevoel wat beter is. Maar Paradise city vond ik ook vreselijk.

The Phantoms-Typish zo'n 13 in een dozijn midden jaren 60 liedje leg er tien nummers van andere artiesten uit dezelfde periode naast en je hoort haast geen verschil.Please Go van de Golden Earrings is een meesterwerk vergeleken met dit riedeltje.

Crosby,Stills,Nash & Young-De een vind het tijdloos de ander hopeloos gedateerd en ik hoor bij de laatste groep.

Twee uitersten inderdaad - Sweet child o' mine en Our house. En het gekke is dat ik het allebei goede nummers vind. Ook ik deel CSN&Y in in de categorie 'tijdloze muziek', al vind ik toevallig juist Our house wel een beetje gedateerd en belegen overkomen anno nu. Ik bedoel, ik kan me indenken dat jongeren niet enthousiast worden van een tekst als 'two cats in the yard' etc.
CSN (&Y) hebben naar mijn idee genoeg nummers opgenomen die de tand des tijds beter hebben doorstaan. En Carry on is er daar zeker een van.

Nu ik erover nadenk: eigenlijk is Our house een heel huiselijk nummer, gericht op een monogame relatie. En dat is vreemd als je bedenkt dat het album Déjà vu een hoeksteen mag worden genoemd uit het repertoire van de hippie-generatie, die vrije sex propageerde. Volgens mij is dit ook het enige nummer op die plaat dat daar thematisch zo duidelijk van afwijkt.

Sweet child o' mine vond en vind ik een heerlijke hardrocksong met een goede 'drive' en en voortreffelijke gitaarsolo. Het is voor mij altijd hun beste nummer gebleven, zoals het debuutalbum de enige G&R-plaat is die ik van voor tot achter kan aanhoren.
Sleazy, zeker, maar zolang de nummers goed zijn hoor je mij daar niet over klagen. De stem van Axl heeft me echter nooit kunnen bekoren, en op latere nummers (Knockin' on heaven's door anyone?) vormde die zelfs een sta-in-de-weg om die nummers te kunnen waarderen, maar hier kan ik het allemaal nog wel hebben.

Die single van The Phantoms kende ik helemaal niet, net zomin als het origineel van James Brown. Aardig sixties-nederpophitje, maar eigenlijk niets bijzonders. Ik deel de analyse van musician wat betreft de parallel met de Golden Earring - die hadden vanaf dag één compositorisch duidelijk meer in hun mars en dus hielden ze het 'iets' langer uit...

O ja, Alanis Morissette. Ik vond dit bij verschijnen een goed nummer, maar was het door 'overplay' snel zat. Maar die andere singles waren ook heel behoorlijk, zodat ik uiteindelijk toch de CD aangeschaft heb. Die als geheel ook vrij sterk is, maar waar ik bang voor was, gebeurde op de opvolger Supposed former infatuation junkie.
Als de kwaliteit van de nummers haar in de steek laat, blijkt Alanis Morissette een vreselijk dreinerige stem te hebben. Wat nog eens versterkt werd door de inhoud van de teksten op dat volgende album. Ik weet nog dat ik destijds dacht: je zou toch een vriendin hebben die zó aan je kop zeurt met dat quasi-filosofische gereutel. Die CD was de miskoop van het jaar, vond ik destijds. Ik heb 'm weggegeven aan een goede vriend die 'm wel kon waarderen.

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 27 september 1986 binnen op #35, haalde de #3-positie en stond in totaal 12 weken genoteerd:

Orchestral Manoeuvres In The Dark - (Forever) Live And Die




Het was de lead-single van het album The Pacific Age. Hoewel ik het altijd wat oubollig vond klinken kan ik het tegenwoordig wat meer waarderen, vooral sinds ik de laatste tijd wat bekender ben met hun werk door de heerlijke Messages-verzamelaar.

Een Enola Gay, Telegraph of Electricity zouden ze niet meer maken, dat was al vanaf Locomotion duidelijk, maar toch heeft dit een fijne melodie en een hoge meezing-factor. Een beetje een guilty pleasure, maar wel een aanvaardbare.