Ik vond het nummer aanvankelijk nogal melig en te gemakkelijk.
De manier waarop het refrein van laag naar hoog glijdt bijvoorbeeld.

Maar qua arrangement en klankkleur is het best een erg goeie song.
Er is bijvoorbeeld dat orgeltje, de gitaarlikjes, dat basaccent en natuurlijk
een erg sterk blazers arrangement. Mooi drumwerk ook. Toch knap gedaan.
De b-kant This Town vond ik altijd net iets beter (ja, ik kocht trouw de singles).

Het bijhorende album bevat vooral nummers die lijden aan bloedarmoede.
Virgin eiste 7 albums in 7 jaren en de US tour die het vorige album Crush verbonden was
had de groep uitgeput. Geen wonder dat ze daarna een break namen. Die break
werd uiteindelijk een break-up tussen Andy McCluskey en Paul Humphreys.

Maar 20 jaar later kwam alles weer goed en OMD werkt rustig, maar gestaag
aan een opvolger van het in 2010 verschenen en best te pruimen History of Modern.

O ja, in hitparade status uitgedrukt deed (Forever) Live and Die het
in de Benelux net iets beter dan Locomotion, So in Love of Talking Loud and Clear.
Daardoor werd het de op Maid of Orleans na best scorende OMD single.

Het heeft een pakkend en herkenbaar refrein, dat moet alvast worden erkend.

Bij mij werd het heel erg moeilijk voor de 'electronica' van begin jaren '80 om te overleven in mijn belangstelling. Dus veel tussen 1980 en 1984 vond ik goed, daarna viel mijn interesse terug. Zonder dat ik een oordeel kan geven over de vraag of de oorzaak daarvan ook ligt in het feit dat het ook daadwerkelijk minder werd.

Ik heb Forever Live and die zojuist wel nog 2 keer gedraaid en ik denk dat er wel betere nummers door OMD zijn gemaakt. Ook mindere. Zou het kunnen dat de verrassing er een beetje af was en dat de electronica een beetje 'mainstream' begon te worden?

Deze single in ieder geval net aan een voldoende.

Zeker een voldoende in algemene zin maar in OMD-taal maar een matig nummer. Eigenlijk ideale schoonzonenpop. Mijn moeder floot het liedje in de tijd ook keurig mee en dat zegt ook wel wat. Dit nummer is natuurlijk gezongen door Paul en die liedjes missen vrijwel allemaal net dat rauwe randje wat Andy de liedjes wel mee kon geven. Nu klinkt OMD eigenlijk net zoals ABC, dus een braaf synthipopbandje

Én bekend van Nina Simone.

Ik heb OMD altijd vreselijk gevonden net als al die andere electro popbandjes uit de jaren 80

De nieuwe Single Van De Dag komt op 28 september 1991 binnen op #22, behaalt als hoogste positie #4 en staat 9 weken genoteerd in de Top 40:

Prince & The New Power Generation - Cream




'Stout' en 'funky' zijn hier de sleutelwoorden. Dit is nog van net voor de tijd dat ie vaker van naam ging veranderen dan dat ie albums uitbracht (en dat waren er wel een paar). En ook net voor de tijd dat de kwaliteitscurve wat naar beneden dook.

Het bijbehorende album Diamonds And Pearls hinkt dan ook op 2 gedachten en belichaamt een beetje die kanteling. De helft van het songmateriaal laat 'classic Prince' horen. Dat zijn dan de singles en nog een paar andere nummers, en op de andere helft probeert hij te geforceerd met z'n tijd mee te gaan. Maar met Cream is wat mij betreft weinig mis. Leuk nummer met een slimme funky inslag.

Opvallend: Het verscheen pas 4 weken na de binnenkomst van Get Off in de Top 40. Nu is het heel normaal dat ene David Guetta elke week met een nieuwe single binnenkomt, maar toen was zoiets zeer ongebruikelijk.

Van jou zie ik zelden iets positiefs hier. Nu ja, synthipop kan voor mij een keertje en zeker OMD, al beschouw ik dat nummer niet tot hun beste.

Cream van Prince vind ik prima, inderdaad funky.

Ik vind de top 10 van mahone wel heel positief.

Dit is misschien wel Prince' beste hitsingle van begin jaren '90. al vond ik Endorphinmachine ook super.

Je hebt soms van die artiesten die je op een moment heel intensief volgt, de albums prachtig vindt, de singles koopt en daarna plotseling afhaakt.

Ik heb Purple rain, (Around the world in a day op cassette) Parade en Sign o' the times. Toch albums van 4,5 of 5 sterren. Daarna hield het kopen en volgen op, zonder aanwijsbare reden. Wel nog ooit een verzamelaartje.

Alles wat ik dus van daarna van Prince hoor is voor mij zo'n beetje nieuw of in ieder geval niet vaak gehoord. Het gevaar schuilt er in dat je alles wat na Sign o' the times is uitgebracht gaat vergelijken met het genoemde edele viertal en dat is misschien niet helemaal eerlijk.

Heel soms loop je wel eens tegen wat nieuws aan van één of andere band waardoor de interesse weer helemaal oplaait en je geïnteresseerd raakt in werk dat je in eerste instantie links had laten liggen. Dat laatste gevoel heb ik bij Cream eigenlijk niet. Aardig, maar niet zo hemelbestormend meer als de hoogtijdagen van een paar jaar daarvoor.

Het allerergste is dat mijn cd's van Prince ook nog nauwelijks uit hun hoesje komen. Misschien dat dit topic mij morgen weer eens zal verleiden tot het draaien van Parade....

David Guetta is natuurlijk fabriekspop, hij brengt zowat hetzelfde nummer meermaals uit. Prince daarentegen bracht elke keer wat anders uit al zakte hij gedurende jaren '90 weg. Maar Cream vind ik ook één van zijn beste van de jaren '90.

Ik kan Prince best waarderen alleen is dit nu juist een nummer waar ik niks aan vind

Wederom een wat 'merkwaardige' dag in de sixties, 29 september.

Uiteindelijk gevonden de hitlijst van de BBC, die van 29 september 1962. Op 1 staat She's not you van Elvis Presley, maar het gaat om een nieuwe binnenkomer:

Bobby Vee - A forever kind of love




Dit zijn natuurlijk wel de hoezen!

Ik ben bang dat het nummer even moet worden beluisterd via de link met Youtube, ik zou verrast zijn als er hier volgers zijn van het topic die het nummer uit hun hoofd kennen. Het is namelijk nogal even geleden.

Bobby Vee is vooral legendarisch geworden omdat hij op 15-jarige(!) leeftijd met zijn bandje The Shadows aanbood om een vervangend concert te geven, waar normaal gespeeld zou zijn door Buddy Holly, Ritchie Havens en de Big Bopper in Minnesota, de dag nadat zij bij een vliegtuigongeluk (3 februari 1959) om het leven zijn gekomen.

Dat concert was er één uit de zogenaamde Winter Dance Party tour van Holly, Havens en de Big Bopper.

Bobby Vee heeft ook dat concert gegeven, overigens. Sinds die tijd, is memorabel om even te noemen, speelt Bobby Vee jaarlijks nog steeds op het Winter Dance Party herdenkingsconcert, dus inmiddels 52 jaar. Hij is nu 68, dus dat valt op zich nog mee. Maar het zal toch niet lang meer duren voor hij in het Guiness book of records mag. Ik neem er in ieder geval mijn petje diep voor af:

Een tijd niet meer gehoord (ik bezit wel een compilatie van hem waar dit nummer opstaat), het klinkt als een melancholieke reïncarnatie van Buddy Holly. Weliswaar wat gedateerd mede door de violen die teveel op de voorgrond treden maar wel charmant en eerlijk.

Ik dacht eerst "Ik ken dit nummer niet" totdat ik op de link klikte.Mijn moeder heeft dit nummer grijsgedraaid het stond op zo'n jaren60 verzamel LP.Die LP ligt nu op mijn zolder stof te vangen en zolang ik niet verhuis blijft dat ook zo.

Van een geheel andere orde, de nieuwe Single van de Dag, binnengekomen op 30 september 1978:

Ac//dc - Rock 'n roll damnation





Zes weken genoteerd, niet hoger gekomen dan 26, in de Nederlandse Top 40.
Lekker stevig, het heeft de hitlijsten in die tijd goed wakker geschud. Officieel de opvolger van Whole lotta rosie maar toch met heel wat minder succes. Merkwaardig genoeg (of niet).

Ik heb zelf een single er van die voor de helft is ingescheurd; de muziek is echter dusdanig luid dat daar bij het afdraaien nooit iets van wordt gemerkt...

Heerlijk nummer van AC/DC

Wel ietsjes minder dan Whole Lotta Rosie maar het blijft een lekker nummer hoor

De muziek gaat nog wel totdat die zanger begint te blêren.

De Bobby Vee-single vind ik voor het genre nog best te doen. Het verveelt tenminste niet en komt ook niet te zoetgevooisd over.

Het AC/DC-nummer is fantastisch. Het hakt er echt heerlijk in. Gewoon echt heerlijke, rauwe hardrock, gezongen met de juiste attitude en dan dat heerlijke gitaargeluid. Muziek met ballen.

Moet hierbij ook even gezegd dat ik Powerage hun beste album vind. Echt een aanrader!

Inderdaad een geweldig nummer van AC/DC, dit is rock met ballen.

Op naar de nieuwe Single Van De Dag die binnenkwam op 1 oktober 1983. De single kwam binnen op #30, haalde nipt de Top 10 (#10) en stond 7 weken genoteerd:

The Broads - Sing Sing Sing




Van een geheel andere orde dan AC/DC, mogen we wel stellen. Zijnde een fan van big band-muziek kan ik me hier wel in vinden. Bovendien was 1983 wat singles betreft vrij eclectisch.

Een lekker vrolijk liedje dus dat een opmerkelijk warme oktoberdag van een passende soundtrack voorziet.

Ik heb een link geplaatst naar een soort 12"-versie omdat dit clipje niet compleet is.

Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, maar laat ik zeggen dat het in ieder geval prima past bij dit weer en een BBQ buiten!

Leuk apart nummer zeker voor die tijd

Lange tijd niet meer gehoord maar wel een leuk nummer.

De nieuwe Single Van De Dag komt van een band die de laatste tijd weer even in de spotlights staat vanwege het 20-jarig jubileum van waarschijnlijk het meest gezichtsbepalende album van de 90's.

Deze single kwam binnen op 2 oktober 1993 en boekte opmerkelijk genoeg teleurstellende resultaten met als hoogste positie #32 en 3 weken in de lijst:

Nirvana - Heart Shaped Box




Het kan raar lopen in deze wereld. Alhoewel ik In Utero uiteindelijk een wat teleurstellende plaat vind komt dit nog uit een tijd waarin je nog uitkeek naar een nieuw album van Nirvana. Dan bedenk je je gelijk hoe zonde het eigenlijk is hoe de dingen zijn gelopen zoals ze deden. Voor z'n nabestaanden is het natuurlijk het ergst (afhankelijk van je opinie over de intenties van vooral Courtney, natuurlijk), maar ik heb zomaar het idee dat de koek nog niet op was.

Ik zie het zo voor me: Een band die het midden houdt tussen het geluid dat we kennen van R.E.M. (Kurt wilde die kant op met het bandgeluid) en de typisch Amerikaanse rockmuziek van Foo Fighters (Dave Grohl die misschien wat meer z'n voet tussen de deur zou krijgen). Misschien 'wishful thinking', maar op zich helemaal geen gek idee: Had de band minder getourd en was Kurt nog te porren voor enige promotie en afgekickt van de drugs dan zat er misschien nog wel een tweede 'career high' in voor ze.

Heart Shaped Box vind ik nu nog een fantastische single met een donkere spanningsboog, deprimerende tekst en heftige uithalen. Onthutsend eigenlijk om te zien hoe het in de Top 40 nogal roemloos ten onder ging...

Zo even uitpuffen. Vandaag Leidens ontzet maar op 2 oktober gevierd (zondag) i.p.v. 3 oktober. Per slot van rekening wil niemand hier in de omgeving vrijgeven voor deze heuglijke dag. De eerstkomende keer dat in Almere een evenement van 500 jaar geleden gaat worden gevierd is op z'n vroegst in het jaar 2476 en daar ga ik niet op zitten wachten.


Dat is inderdaad jammer, het had wel een hogere notering mogen hebben.
Maar niet commercieel genoeg, ben ik bang.

Ik ga opbiechten dat ik niets heb en niets weet van de muziek van Nirvana, het album Nevermind zit niet in mijn collectie. Gewoon laksheid en eigenwijzigheid. Maar wat niet is kan altijd nog komen, natuurlijk.

Van single ken ik eigenlijk alleen Smells like teen spirit. Toch geeft Heart shaped box aan dat de band meer in huis had en dat desinteresse eigenlijk ten onrechte is. Ik zou hem als eerste kennismaking wel gelijk een 8 geven.

De bovenste drie van mijn persoonlijke Top 10 hebben in Nederland nog nooit de Top 40 gehaald en daar heb ik nooit ook maar eèn nacht wakker van gelegen.In een land waar Marianne Weber hoger binnenkomt dan Nirvana ( zie hier) moet je gewoon niet uitgaan van hitlijsten maar gewoon zelf bepalen wat je mooi vind en dit is gewoon een mooi nummer en daar doet een lage positie in de top 40 niks aan af.

Nee, kwaliteit en hitparadewerk zijn soms elkaars tegenovergestelde. Al zeg ik er meteen bij dat ook commercièle muziek best artistiek verantwoord kan zijn. Terugblikkend vind ik het eigenlijk bijzonder genoeg dat Heart shaped box uberhaupt de hitlijsten haalde. Dat gebeurde natuurlijk in navolging van het megasucces van Smells like teen spirit en het Nevermind-album, anders zou het sowieso niet gebeurd zijn. Ik vind het wel een behoorlijk goed nummer voor grunge-begrippen, zeker op hetzelfde niveau als de voorgaande singles.

Inderdaad jammer dat Nirvana zich nooit verder heeft kunnen ontwikkelen. Had interessant kunnen zijn om te zien wat voor muziek dat had opgeleverd én hoe Nirvana in dat geval de geschiedenisboeken ingegaan zou zijn. Zouden ze het hoge niveau hebben kunnen vasthouden zonder veel concessies aan de kwaliteit te doen?
Op basis van Kurts houding tegenover de commercièle kant van de muziekbusiness én het latere succes van Foo Fighters ben ik geneigd te denken dat ze nog meer in hun mars hadden en nog wel even mee konden. Maar we zullen het nooit weten.

Iedereen heeft volgens mij wel van die bands of artiesten die door iedereen geroemd worden en die muzikaal in jouw straatje zouden moeten passen, maar waarvan je het eindresultaat uiteindelijk drie keer niks vindt. Ik heb dat dus met AC/DC.
Da´s raar, ik weet het. Want op zijn tijd mag ik best een lekker scheurend hardrock-album opzetten (geen metal, dat gaat me doorgaans net iets te hard door de bocht), maar wat anderen al die jaren in AC/DC hebben gezien of gehoord, is me een raadsel.

Deze single is doorsnee AC/DC en dus een goed voorbeeld van een nummer waar ik niks mee kan. Ik hoor een songtechnisch nogal mager, eendimensionaal nummer, dat weliswaar competent, maar fantasieloos uitgevoerd wordt. Bon Scott kan ik nog wel pruimen, maar die latere zanger van AC/DC vind ik echt verschrikkelijk En van die eeuwige vierkwartsmaat die ze al dertig jaar hanteren, word ik onderhand ook niet goed.
Rauw, gepassioneerd en met ballen - dat soort termen hoor ik dan vaak. Het zal wel, maar als ik een plak stevige, ongecompliceerde hardrock wil horen, pak ik wel iets als Y&T, UFO, Saxon of zelfs Kiss, hoewel ik die laatste ook geen hoogvlieger vind.

Om op AC/DC terug te komen, met Bon Scott vond ik deze band nog prima maar met Brian Johnson vond ik deze band steeds minder geïnspireerd en in herhaling vallen.

Heart Shaped Box van Nirvana vind ik ook een prima nummer, rauw en eerlijk. Ik had de indruk dat Kurt Cobain een andere richting wilde ingaan, hij had een hekel aan dat sterrendom en grunge-imago dat hem werd toegedeeld.

Toen kwam goede rock nog wel in de hitlijsten voor, dat is in de huidige top-40 ver te zoeken.