3 oktober 1963, jawel, maar dan heb je ook wat:

Shirley Bassey - I who have nothing
[img][/img]

Gecoverd door Tom Jones, Status quo en Manfred Mann's earth band. Maar de vocalen van Shirley Bassey blijven toch eeuwig in je hoofd zitten. Wat een stem! Ik moest haar weer even uit mijn Top 40 Charts boek halen, er verscheen geen Nederlandse hitlijst op 3 oktober in de sixties, dus dan maar even de Engelse buren.

De hoogste plek was uiteindelijk 6 maar ze heeft het liefst 20 weken volgehouden. Haar eerste hits stammen uit 1957 maar ze is nog steeds actief en niet voor niets inmiddels dame geworden.

Shirley Bassey is in wezen en schitterende zangeres maar haar timbre ligt mij niet zo, ik kan moeilijk verklaren waarom Shirley Bassey mij minder ligt dan bv. Dionne Warwick of Brenda Lee of Aretha Franklin, dit is een kwestie van smaak. Maar een mooi liedje is het zeker.

Sinds ik Shirley Bassey in 2007 op Glastonbury heb gezien vind ik haar helemaal geweldig als je het lef hebt om in een galajurk met rubberen laarzen op te treden op zo'n festival en dan ook nog eens een fantastisch optreden geeft verdien je respect met een hoofdletter R.Deze single is prachtig maar haar huidige werk mag er ook best wezen.

Ik sluit me aan bij LucM. De muziek speelt duidelijk een begeleidende rol waarbij haar stem me teveel overheerst. Een beetje beheerster mag best.

Kijk, hier hebben we een oude liefde:

Binnengekomen op 4 oktober 1975 in de Nederlandse Top 40:

Mud - L'L'L'Lucy




Tien weken genoteerd, hoogste plek 2. Kijk vooral even naar de clip, helemaal zoals het er uitzag en het er aan toe ging, in die tijd.

Voor veel jongetjes van 12 een waar voorbeeld!

Overigens was Mud van platenmaatschappij gewisseld (L'L'Lucy kom je niet vaak tegen op overzichten) maar was na dit nummer de koek voor de band qua uiterst succesvolle resultaten helemaal op.

Is gelukkig helemaal aan me voorbij gegaan wat een verschrikking een hoop uiterlijk vertoon en verder weinig te bieden

Het triumviraat Sweet, Slade en Mud.

Slade springt er voor mij bovenuit met eigen composities en oprechte speelvreugde.
De macho's van Sweet en de ouwe rockers van Mud klinken vandaag wat belegen.
Opvallend dat Sweet en Mud het in de Benelux beter deden dan Slade.
In thuisland UK was het namelijk enigszins omgekeerd.

Dan heb ik het nog niet over Gary Glitter en Suzi Quatro die ik helemaal fout vind.

Deze glamrock bandjes waren toch vooral de Lady Gaga's van hun tijd.
Andere muziekstijl, zegt u, klopt, maar qua hitparade focus en opgeklopte hype identiek.
Modegrillen uit pop land: ze zijn van alle tijden.

Die Lucy van Mud vind ik één keer leuk, maar daarna vooral beschamend saai.
Van Mud onthoud ik liever het frisse Tiger Feet en de Elvis faker Lonely This Christmas.

Ha ha, nou, Mud is jeugdsentiment voor mij, maar ook niet meer dan dat. Dynamite en Tigerfeet blijven 35 jaar na dato nog aardig overeind, maar deze heeft de tand des tijds echt niet doorstaan.

I who have nothing is op zichzelf een klasse-nummer (ik heb ook nog een dance-versie van Sylvester op een roze 12 inch single ). Toch kan ik de stem van Shirley Bassey maar matig waarderen. Klinkt me allemaal net iets te scherp en te schel in de oren om het echt mooi te kunnen vinden. Een enkel nummer, of een paar voor mijn part, gaat net. Ik vind haar gastrollen op nummers van Yello, Chris Rea en James Bond-thema's bijvoorbeeld erg geslaagd. Maar ik denk niet dat ik een heel album van La Bassey kan verdragen.

Ook voor mij is Mud jeugdsentiment, L'L'Lucy vind ik leuk vanwege de gekte maar de vroegere hits van Mud (Dynamite en Tigerfeet bv.) vind ik ook beter en zijn klassiekers (wat ik van L'L'Lucy moeilijk kan zeggen). Nadien was de koek wel op (wat geldt voor alle glamrockbands).

Ik waardeer Slade ook het beste van de glamrock-bands. Omdat wat ze deden echt meenden, zo simpel als wat (De échte glamrock-ster is, natuurlijk, Bowie).
Mud is vooral leuk op een retro-feestje. Deze single dateert duidelijk uit hun nadagen.

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 5 oktober 1985 binnen op #39, haalde uiteindelijk #37 en was na 3 weken helaas alweer verdwenen:

Latin Quarter - Radio Africa




Tja, wat zal ik zeggen... Dit vind ik gewoon fantastisch. Die troosteloze sfeer van de muziek dat een eenheid vormt met de tekst dat handelt over apartheid en de politieke problemen in de Derde Wereld, en dan dat verzachtende achtergrondkoortje... Eigenlijk moet je het gewoon beluisteren.
Geweldige plaat, zonder meer!

Het hele album Modern Times is de moeite waard.
Inderdaad, een geweldig nummer.

Absoluut. Mooie melancholieke melodieën, met teksten die voor de verandering eens echt ergens over gáán. In de lijn van deze single, al is dat geloof ik wel het enige reggee-nummer dat erop staat.
Leuk dat deze band door dit topic weer even in de schijnwerpers komt. Zal het album vanavond weer eens opzetten - voor het eerst sinds járen.

Lange tijd niet meer gehoord maar vind ik ook een prima reggae-nummer.

Ik hou niet van reggae en daar verandert dit nummer niks aan

Na zo'n reactie begint er meteen een riedeltje in mijn hoofd te spelen:

"I don't like reggae, oh no (steeldrum-roffeltje)
I love it, oh yeah"

Sorry, couldn't resist...

Het is ook te algemeen, zeggen dat je niet van een bepaalde stroming houdt.

Moet ik tot mijn schande bekennen, ik had het namelijk ooit ook kunnen roepen, maar alleen door luisterervaring word je wijs.

Ook voor deze stroming geldt, je hebt reggae en reggae. En de ene soort zal je meer aanspreken dan de andere. Zelfs per groep kan het nog schelen, de liefhebbers van Signing off, het eerste album van UB40 willen waarschijnlijk maar weinig te maken hebben met het latere werk van deze band, vanaf halverwege de jaren '80.

Wat voor te zeggen, dat laatste standpunt, maar ik gebruik het om aan te tonen dat het onderling nogal kan verschillen.

Ik had nog nooit gehoord van Latin quarter maar het is alleraardigst. Ik heb het singletje destijds niet gekocht, helaas. Halverwege de jaren '80 heb ik er de brui aan gegeven, het kopen van wekelijks nieuwe singletjes voor een eigen lijst. En het nadeel daar van was, dat je niet "voor de aardigheid" van alles en nog wat kocht dat uiteindelijk van invloed kon zijn op het bepalen van je smaak.

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 6 oktober 1990 binnen op #35, behaalde de 14de positie en stond 7 weken genoteerd:

Neneh Cherry - I've Got You Under My Skin




Vandaag ook weer een song met een boodschap. Dit nummer handelt over de ziekte AIDS en het was dan ook te vinden op de benefiet-cd Red, Hot & Blue, een verzamelalbum waarop o.a. artiesten als U2 en Sinéad O'Connor covers spelen van Cole Porter-nummers. Bij dit liedje val ik met name voor de onderkoelde sfeer dat perfect de serieuze toon van het onderwerp weergeeft.
En Neneh Cherry is natuurlijk de uitgelezen zangeres voor zoiets. Heerlijk nummer dat wederom helaas vergeten lijkt te zijn.

Inderdaad een wat vreemde opmerking.
Als er één reggae-nummer niet als stereotiepe reggae klinkt is het wel het Latin Quarter-nummer...

Laat ik er het dan op houden dat ik dat Latin Quarter nummer volkomen ruk vind


Neneh Cherry-Ik heb de hele CD in huis en ondanks dat dit best een aardig nummer is staan er betere op.

Vandaag 2 singles van de dag, hoewel, eigenlijk ééntje van gisteren....

Op 8 oktober 1966 kwam binnen:

Kinks - Dandy




Waarbij aangetekend dat het tegelijkertijd óók werd uitgebracht door Herman's hermits en Clinton Ford.

15 weken en uiteindelijk de derde plek.

Omdat het regenachtig is ook gelijk die van de seventies:

Op 8 oktober 1977 kwam binnen in de Top 40

Donna Summer - Deep down inside




Persoonlijk vind ik het één van de leukere nummers van Donna Summer. Ze zat rond die tijd leuk in de belangstelling. Het nummer kwam uiteindelijk op 6 terecht. Het aantal weken in de Top 40 bedroeg 8....

Down deep inside is een briljante song, de melodie is meeslepend en ik vind hem, na I feel love en State of independence, de beste van Donna Summer. Naast bovengenoemde snelle discoversie is er ook een veel tragere versie, die ook interessant is (de versie van de link is helaas niet van superkwaliteit). YouTube - theme from "The Deep" - (Down, Deep, Inside-A Love Theme) - Donna Summer & John Barry

The Kinks: Leuk nummer, maar ze hebben betere gemaakt. Ik vind persoonlijk dat ze vanaf 1967 beter werden. Dandy klinkt nog wat kaler en minder melodieus.

Helaas moet ik ook zeuren over het Donna Summer-nummer. Haar stem klinkt me te vlak op dit nummer. Ongetwijfeld zo bedoelt voor sensualiteit, maar op mij komt het niet over. Het blijft verder ook niet bij.

Ik hou juist van de vroege Kinks "You Really Got Me","All Day and All Of The Night" dat soort werk voor mij werden ze na 1966 toch wat minder met enkele uitzonderingen maar helaas is "Dandy" niet zo'n uitzondering.

Het Donna Summer nummer vind ik niks ze heeft betere waarin haar stem beter tot z'n recht komt.

Nu alweer 1982. Als alles meezit komt een jaar als 1987 of 1981 eens aan bod .

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 9 oktober 1982 binnen op #31, haalde de 27ste plaats en stond 4 weken genoteerd:

The Pointer Sisters - If You Wanna Get Back Your Lady




Geen typische hitsingle die je zo even meefluit, maar toch vind ik het een sterk nummer met een goede flow en een fijne groove. Fijne, verrassende plaat die ik volgens mij nu voor het eerst hoor. Trouwens... I'm So Exited op de b-kant..? Is dat nummer ook uit 1982?

Ja, dat is ook uit 1982. Althans, deze versie, want die klinkt iets anders dan het nummer dat uiteindelijk twee jaar later een grote - en vrij tijdloze - hitsingle zou opleveren. Die nieuwe versie is wat meer keyboard- en synth-georiënteerd, al is het verschil verder niet zo heel erg groot.
Ja, ik was 'm helemaal vergeten, maar ik vind die andere kant van deze single ook een prima disco-achtig popnummer van de Puntzusjes. Lekkere groove inderdaad, n een nummer dat als liedje gewoon goed in elkaar zit.

Nog even de eerdere nummers doornemen: zelf hoor ik ook liever de wat latere, ietwat softere Kinks. Dus met Dandy zit het wat mij betreft wel goed. Ik vind vooral Ray Davies als songschrijver en woordkunstenaar hier op z'n sterkst, met die messcherpe analyses van de Londense bourgeoisie, zoals-ie ook deed in nummers als Well respected man en Mr. Pleasant. Mijn favoriete Kinks-nummer aller tijden heet overigens Days.

Die single van Donna Summer vind ik ook niet echt tot haar sterkste behoren. Een beetje een vergeten nummer uit de Donna Summer-catalogus, omdat het de titelsong is van de film The Deep (de muziek is - geloof het of niet - van John Barry) en verder moeilijk te vinden is. Ik heb 'm als bonustrack op de live-CD Live and more. Ben blij dat ik 'm heb, maar ik vind haar hijgcapaciteiten toch beter tot z'n recht komen in nummers als Love to love you baby en I feel love.

Ik heb eigenlijk de Pointer Sisters nog nooit op slecht werk kunnen betrappen. Van soul met Yes we can can naar de meer disco geënte tracks als If you wanna get back your lady. Er zit zelfs nog een aardig gitaarsolo in.

I'm so excited is als b-kant hier natuurlijk veel bekender als A-kant en een groot succes wereldwijd. Kwam twee jaar later, in december 1984, op eigen kracht in de top 40 (8 weken, max plek 17). Wat wonderbaarlijk maar er zijn in het verleden best goede b-kanten uitgegeven. Wordt wel eens vergeten.

Maar ik vind dit prima voor op de dansvloer. (7)

Geloof het of niet, maar de Pointer Sisters deden zelfs rock en country. Als je ze stevig wilt horen rocken, moet je deze plaat kopen - met een beetje geduld in elke kringloopwinkel te vinden. Kan ik je voor een eurootje zeker aanraden.
Het was de plaat die ze na Energy uitbrachten, hun doorbraakplaat met Fire en Happiness. Maar kennelijk gingen ze hier voor de gemiddelde platenkoper net iets te stevig door de bocht, want het album flopte volledig. Gelukkig kwam het later in commercieel opzicht nog helemaal goed met de zusjes.

Nog even geluisterd naar die twee single-versies van I'm so excited: het is hetzelfde nummer, maar de hit uit 1984 is een remix.

The Pointer Sisters-Absoluut niet mijn smaak

The Kinks kan ik goed waarderen, Dandy behoort weliswaar niet tot hun beste maar vind ik nog steeds prima.

Down Deep Inside beschouw ik ook niet tot de beste nummers van Donna Summer, ze komt hier niet optimaal tot haar recht, maar het is best te doen.

Dat van The Pointer Sisters mag er ook zijn maar ook zij hadden betere nummers.