Tja, met de 90's in de spelregels ontkom je er gewoon niet aan...

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 10 oktober 1998 binnen op #27, haalde #9 en stond 11 weken genoteerd:

Nomads - Yakalelo




Niet slaan, a.u.b....

meest toepasselijk

Ik geloof niet dat er per se elke dag doorgewinterde hits in dit topic hoeven te staan. Af en toe onbekender (soms vreselijk) werk geeft automatisch een leuke inzage in tijd.

Zoals deze.

Ik weet niet of dit exemplarisch is voor de jaren '90, maar ergens is de serieuze belangstelling voor het in beginsel loodzware vak muziek maken verloren gegaan. Het lijkt getransformeerd naar een poel talentloze, creatief arme, zonder enige idealen opererende bendes van nep-muzikanten.

En dat heeft, in de brede zin van het woord, de belangstelling voor muziek in het algemeen geen goed gedaan.

Maar misschien vergis ik me en zijn de Nomads een negatieve uitzondering in een juist geweldige periode van de Top 40 in de jaren '90. Dat zal dan moeten blijken uit het vervolg van dit topic!

Dit nummer kende ik niet (meer), het kan op een feestje maar is tenslotte beperkt houdbaar. Maar in het magere hitjaar 1998 behoort dit - relatief - tot de betere nummers.

Mijn god, het is tien minuten geleden dat ik het filmpje heb opgezet, en ik krijg het nog steeds niet uit mijn hoofd.

Barry Hay van de Golden Earring heeft een solo album genaamd "Victory Of Bad Taste" da's het eerste wat me te binnen schoot toen ik dit nummer hoorde

Hopelijk bedoel je alleen de titel als referentie, want verder is dat een uitstekende plaat...

Ik kende het bestaan van dit nummer niet. Wou dat het zo gebleven was...

Als ik de beschrijving bij YouTube moet geloven, moet het doorgaan voor 'world music', maar het is natuurlijk vooral een door commerciële overwegingen ingegeven trendhoppertje - van Franse makelij zo te zien.
Ik voel wel een beetje mee met de woorden van musician: ergens in de jaren negentig is er iets gruwelijk fout gegaan met het fenomeen hitparademuziek. Ik sluit mijn ogen niet voor de troep die er in de jaren '60, '70 en '80 in de hitlijsten stond, maar ik krijg het idee dat dit soort meuk - vaak met zo'n overheersende, eentonige beat - in de nineties toch wel héél erg overheersend werd. Leuke nummers moest je met een zaklantaarntje zoeken.

Toegegeven, mijn smaak veranderde ook en ik ontgroeide de hitparade. Misschien is het ook gewoon een leeftijdsding. Ik kan me nl. ook voorstellen dat jongeren van toen dit tegenwoordig koesteren als een 'guilty pleasure', net zoals ik bijvoorbeeld Magic Fly van Space koester - om maar eens een Frans niemendalletje uit de jaren 70 te noemen.

Ben ik het absoluut mee eens.
Eigenlijk begon het ergens tussen hiphop en commerciële housemuziek, beiden stromingen die ik aanvankelijk spitsvondig vond klinken (denk aan Eric B & Rakim, M.A.R.R.S. etc.), maar die gaandeweg samengekneed werden tot het verwaterde genre euro-house (zangeres + rapper) waar al bijna alle organische elementen van muziek uit verwijderd waren. Dat had een tijdje goede rockmuziek als tegenhanger in de hitparades, maar toen dat wegviel klonken dance-platen al als platte pannekoeken waarin eentonigheid en de afwezigheid van enige diepgang zegevierden.
Het enige wat toen nog ontbrak was die ellendige vocoder, maar het duurde hier al niet lang meer voordat Cher dat overgewaardeerde element een ongekende populariteit wist mee te geven.
Dit wereldmuziek? Ja, en koeien eten kokosnoten...



Ik waag het te betwijfelen. Zelfs oude niemendalletjes en oer-commerciële popdeuntjes klonken organisch, gespeeld met echte instrumenten, dus het had nog een zekere breekbaarheid, hoe kazig soms ook. Maar tegenwoordig zijn zelfs normale mensenstemmen vervangen door afgeknepen vocoder-stemmetjes dat door een computer gevoerd zijn. Als ik nu de radio op het werk hoor (radio 538) dan hoor ik voor 98% geen emotie, geen diepgang, geen dynamiek, geen melodie, niets van dat alles, maar eigenlijk gewoon repetitieve geluiden. Ik heb het al eens eerder de Teletubbie-generatie genoemd, maar ik kan het maar moeilijk geloven dat er geen achteruitgang van kwaliteit heeft plaatsgevonden, leeftijdsverschil of niet. Zelfs hippe rockmuziek klinkt alleen maar nep...

Ik kan gaucho en kaztor enkel bijtreden. Voor mij begon de definitieve aftakeling van de hitparade met al die Stock, Aitken & Waterman-producties eind jaren '80 dat de start betekende van de fabriekspop: mechanische wegwerpdeuntjes waarin eigenheid en bezieling ver te zoeken is.

De eurohouse in de jaren '90 vond ik in eerste instantie een interessante stroming maar werd al snel formulewerk om maar te zwijgen van die platte hardcore. Dan waren er ook al die boysbands en later kwamen die nepidolen en R&B-sterren die niet kunnen zingen zonder autotune. Rock en soul verdwenen steeds meer uit de hitlijsten alsook leuke hitparadegroepen zoals bv. Eurythmics, Pet Shop Boys.

...en boybands hingen gitaren om de nek om als rockartiesten te gaan poseren.

Laat ik dan maar de eerste positieve reactie plaatsen over dit nummer. Ik heb altijd wel een zwak voor dit soort pretentieloze zomerse plaatjes. Paradisio's Bailando is er nog zo een.

En ach, die aftakeling van de hitparade. Ik ben ooit eens bezig geweest met het luisteren van de top 40's van 1965 en daar vind je net zoveel rotzooi als in de huidige hitlijsten. Wat dan wel weer leuk is, is dat die rotzooi uit veel meer verschillende landen afkomstig was. Persoonlijk vind ik 1990 t/m 1993 de beste periode als het op hitparademuziek aankomt.

Misschien dat we Herman een persoonlijke uitnodiging moeten sturen voor het deelnemen aan het 1967 Topic!

Dat jaar had overigens geen hitlijst op 11 oktober, wel die van 1969. En helemaal op de laatste plaats kwam binnen:

Blind faith - Well all right




Band met Eric Clapton, Steve Winwood, Ginger Baker en Rick Grech. Eén van de eerste supergroepen, ik denk dat rond die tijd de naam supergroep is bedacht.

Er bestaat uiteraard nog de beroemde cover van Santana, maar dit lijkt mij het echte werk. Ik moet er bij aantekenen, en vandaar de keuze voor deze single, dat Blind faith slechts éénmaal in de Top 40 met een single heeft gestaan, deze. Verder zelfs geen Tipparade.
Ze hebben natuurlijk ook maar één album gemaakt.

En hoog scoorde het ook al niet, na 6 weken en een 23e plek was het nummer alweer vertrokken.

Blind faith viel overigens uit elkaar omdat Eric Clapton geen zin meer had in de voortdurende ruzie tussen Ginger Baker en Steve Winwood.

Dit nummer is oorspronkelijk van Buddy Holly maar Blind Faith (zeg maar een korte samenwerking tussen Eric Clapton, Steve Winwood, Ginger Baker en Rick Grech) hebben daar een heel eigen versie van gemaakt.

Natuurlijk heeft iedere periode in de hitparade zijn rotzooi (daar ben ik het eens met gaucho en herman). Het verschil met de jaren '60 is dat er tevens zoveel prachtige nummers in voorkwamen. Heden ten dage bestaan de hitlijsten bijna geheel uit rotzooi.

Ja, inderdaad ook een hele goede versie! Nooit geweten maar de jaren '50 zijn écht ver voor mijn tijd.
Ik had het Hitdossier nog wel even op titel gecontroleerd om naar meer covers te zoeken, maar ja, toen Buddy Holly er een hit mee had wisten wij hier natuurlijk nog niets van hitlijsten...

Zeker wel een pak beter dan de Santana-versie, al is die ook niet beroerd.
Het klinkt speels en lekker puur.

Prima keuze, Musician! Mocht ook wel vandaag...

Blind Faith -aardige versie maar het orgineel van Buddy Holly vind ik persoonlijk mooier

Hmm, ik blijk de enige te zijn die de Santana-versie als favoriete uitvoering heeft. Natuurlijk is die cover van dit Buddy Holly-nummer gemodelleerd naar de versie van Blind Faith, maar ik vind die rijke percussie er bij Santana er altijd wel iets aan toevoegen. Maar qua originaliteit wijkt de Blind Faith-versie natuurlijk wel sterker af van het origineel.
Ik vind deze versie ook uitstekend, al vind ik een ander nummer van dit album de absolute Blind Faith-topper: Can't find my way home. En die staat hier op de B-kant, zie ik. Snap ik ook wel - een uptempo-nummer heeft doorgaans meer single-power.

Op 12 oktober 1974 kwam binnen in de Top 40

Paper lace - Black eyed boys





De opvolger van The Night Chicago died. Eén van de drie hitsingles van Paper Lace in 1974. Dit valt echt onder de categorie jeugdsentiment, eerder dan dat het goed is. Maar de grote groepen uit die tijd waren album-bands geworden en de hitparades kregen hun eigen hitsingles.

5 weken slechts en de 24e plek.

Laat me gokken, toen was je rond de 17?

Wel wat jonger, 11 t/m 14. Maar inderdaad, het is nogal leeftijdsgebonden.

Blind Faith deed me overigens niet zoveel.

Die kazoo-achtige blazers aan het begin zijn geniaal. Echt iets dat je meteen associeert met die tijd, maar zoals veel van die glam-achtige popliedjes duurt het nummer te lang en wordt het refrein te vaak herhaalt.

Eens met musician, ik vond het destijds een leuk nummer maar buiten jeugdsentiment is daar niet zoveel van overgebleven, het nummer heeft ondanks de leuke blazers de tand des tijds toch niet goed doorstaan zoals verschillende glamrock-hits in die periode. The Night Chicago Died daarentegen is een klassieker.

Ik kende het niet, maar het valt niet mee. Een bepaalde regel (de tweede van elk couplet, geloof ik) doet mij steeds aan Long haired lover from Liverpool denken.

Dit is geen jeugd sentiment maar een jeugd zonde wat een verschrikkelijk nummer ik hou het er maar op dat men toen niet beter wist.

Grappig, ik had exact dezelfde associatie. In deze jaren werden er honderden van dit soort nummers werden geschreven, en zoveel zijn er niet overeind gebleven. Deze in ieder geval niet.

Mwah, er stonden nog ergere dingen in de top-40 van toen (Hanny & de Rekels bv.) maar vooral veel betere songs (de eerste 4 in de lijst). Dat nummer van Paper Lace werd geen grote hit en is - terecht - in de vergetelheid beland.

Ik hoor vooral gelijkenissen met Rubber Bullets van 10cc (wél een nummer dat overeind blijft) met name die gitaarriff dat door Paper Lace vertraagd wordt gespeeld.

Ik zal het even vlug neerpennen, moet er zo vandoor...

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 13 oktober 1984 binnen op #37, haalde #28 en stond 4 weken genoteerd:

The Blue Nile - Tinseltown In The Rain

5*****, geen twijfel aan, ik hoef niet eens te luisteren. Hoes buitengewoon herkenbaar.

Prachtig nummer, ik vond het toen ook een bijzondere plaat van een newwave achtige band, mooie softe rock

Prachtig nummer, een instant klassieker, al werd het vreemd genoeg maar een heel klein hitje. Sfeer, passie, en nergens mee te vergelijken .

Mooi nummer van ééndagsvlieg, klassieker inderdaad.