Heb hetzelfde als Herman. Die hele Otis doet me niet veel eigenlijk.


Ruim onder het gemiddelde niveau bedoel je... Vroeger had ze nog wel leuke dingen als Jerusalem, maar wat ze de laatste jaren doet, behoort voor mij tot het allerergste dat er op de radio komt.

Overigens nog twee duimen omhoog voor mijn favoriete Snap!-nummer: World In My Hands.

Veel nieuwe platen van Anouk proberen een soort soul-gevoel te incorporeren en soms werkt dat best goed, maar zodra ze zo geagiteerd begint te zingen verpest ze het weer. Het klinkt gewoon niet erg natuurlijk dan, vaak ook een beetje gevoelloos.

Anouk moet zichzelf blijven, soms probeert ze dat knauwend Amerikaans-Engels na te bootsen (zowat à la Dinand Woesthof) en dat klinkt onnatuurlijk en irritant. Plus dat niet alle songs weten te beklijven en dat de productie vaak te vlak of glad is. Live komt ze beter uit de verf en meer naturel over. Ik kan haar wel veel beter aanhoren dan al die geautotunede R&B-sterretjes en would-be-idols.

Otis Redding vind ik een geweldige soulzanger wat bovenstaand nummer bevestigt, ik hoor 100x liever deze traditionele soul dan al die gelikte arrenbie.

Ik voel precies aan wat je bedoelt. Vorig jaar hadden we haar Live In Gelredome-cd mee in de auto naar het strand en die ging na een half uur af. Teveel negatieve relatieliedjes waarin ze zelf als een aartsengel overkomt, gebracht met haar gebruikelijke opgewonden standje. Je wordt er na verloop van tijd nogal down van.

Nou zingt ze live beter dan op de studio-platen, dus dat valt dan weer mee.

Ze moest maar eens minder de foute mannen opzoeken.

Otis, daar kan ik alleen maar positief over zijn. Dijk van een stem, met gevoel gezongen en dan de geluidskwaliteit van de opname...

Otis Redding-Geweldig nummer.Het is nog altijd wachten op een zanger die er ook maar in de buurt komt qua stem.

De nieuwe single van de dag. Kwam binnen op 20 oktober 1973:

Redbone - Wovoka





Wovoka was de opvolger van het in Nederland legendarisch geworden We were all wounded at Wounded Knee maar zou uiteindelijk die status bij lange na niet gaan halen (8 weken, hoogste plek 3).

Toch voor mij in ieder geval een dijk van een single.

Inderdaad een prima single van Redbone net als hun meeste hits. We were all wounded at Wounded Knee is natuurlijk hun bekendste maar hun andere hitsingles zijn zeker ook de moeite waard.

Dit vind ik een ondergewaardeerde band. Ook Wovoka zit muzikaal zeer sterk in elkaar.

Het liep trouwens niet echt goed af voor de band, als ik me het verhaal uit een van de Top 2000-boeken herinner. Ze zouden straatarm zijn en drugsproblemen hebben.

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 21 oktober 1989 binnen op #29, haalde als hoogste notering #23 en was na 4 weken verdwenen uit de Top 40:

Maarten Peters & The Dream - White Horses In The Snow




Kan bijna nergens het single-hoesje vinden, dus doe ik het hier maar mee...

Nog steeds een heel aangenaam nummer. Ik was verrast het weer tegen te komen toen ik de lijst voor vandaag vond. De tekst is een beetje Stevie Nicks-achtig en het is een echte herfst-song: Een warme fusie tussen folk, country en blues. Je ziet haast de bladeren om je heen vallen bij het beluisteren.

Maarten Peters kennen we natuurlijk als latere gitarist (en achtergrondzanger) van de Frank Boeijen Groep en -las ik net- is de levenspartner van Margriet Eshuijs. The Dream was dus zijn solo-project waar hij in de tweede helft van de jaren '80 een aantal hits mee scoorde.

Ik geef hier weer gelijk een hoop sterren voor. Geweldig nummer van een Nederlands artiest, ik wil nog steeds ooit die cd van Maarten Peters hebben waar White horses in The Snow op staat. In 1989 had ik al die drang, kon het niet vinden en heb toen maar ook dit singletje gekocht.

Datzelfde proces herhaalde zich bij Heart of stone en Bring out the rain.

Dus ik heb nu drie leuke singles op vinyl maar draai het nog maar zelden. Volgens mij ging Peters overigens deel uit maken van de Margriet Eshuijs band. Onbegrijpelijk dat de samenwerking (bij mijn weten) niet heeft kunnen leiden tot een geweldig album, beiden zijn tot veel in staat. Tot iets dat in ieder geval ver boven het maaiveld uitsteekt.

Een mooi nummer dat ten onrechte in de vergetelheid is geraakt, het heeft inderdaad een herfstsfeer waarbij de gitaarsound mij doet denken aan Mark Knopfler.

Ik haal het cliché maar weer eens tevoorschijn: dit is echt on-Nederlands goed. Uitstekend nummer met een goede instrumentatie en een hoop sfeer. Hij had meer goede singles in die tijd, ik herinner me ook nog het nummer Away - een vrij trage song, die ik ook nog ergens op single heb.
Net als musician heb ik wel eens gedacht: zou ik niet eens een album van die man moeten kopen? Het is er om onduidelijke redenen nooit van gekomen. Een verzamelalbum, om de schade in te halen, zou ook heel aardig zijn, maar dat lijkt niet te bestaan.

Redbone: Tja, ik vind deze toch een pak minder dan de voorgaande single, die dusdanig 'catchy' was dat het een onontkoombare hit moest worden (in Nederland dan, in de rest van de wereld niet - daar zijn we weer met onze speciale voorkeuren). Niet onaardig als top 40-hitje, en het zit voor hitparade-begrippen wel goed in elkaar, maar het maakt bij herbeluistering toch niet zo'n indruk op me.
Een aardige verzamel-CD van Redbone - want daar krijg ik opeens zijn in - is overigens op dit moment volstrekt niet te verkrijgen, behalve tegen woekerprijzen.

Heb ik in dit topic overigens écht gelezen dat er mensen zijn die niet geraakt worden door de soul van Otis Redding? Ik ben mijn ogen nog steeds aan het uitwrijven...

De nieuwste Single Van De Dag kwam op 22 oktober 1994 binnen op #39, steeg de week daarna door naar #38 en was daarna na 2 weken alweer verdwenen. Een mid-90's-tendens?

Kylie Minogue - Confide In Me




Tsjongejonge, een echte baggerweek wat binnenkomers betreft, met acts als Wet Wet Wet, Take That, M-Beat en T-Spoon...

Deze van Kylie is dan nog redelijk te doen. Beetje een alto richting die ze hier probeerde (misschien de enigste keer dat ze Madonna ergens mee vóór was) en dat leidde nog niet tot een echt succesvolle come-back. Niet echt een slecht nummer, dit Confide In Me, maar wel erg gedateerd.

Schitterend nummer wat mij betreft. Misschien wel haar beste single als vind ik Come into my world en Slow ook super. Ik herinner me dat het in de UK een veel grotere hit was (net niet op 1). Er wordt wel geciteerd uit Opus' It's a fine day, maar erg vind ik dat niet want dat is ook een prachtplaat.

Het nummer van M-Beat is ook een klassieker wat mij betreft, uit de tijd dat drum & bass nog jungle werd genoemd. Draai dat nog steeds wel eens, het nummer is nauwelijks verouderd. Die andere namen geloof ik wel, maar wel grappig dat er 2 superplaten binnen kwamen in dezelfde week. Nu zie je dat niet zo snel meer.

Dat nummer van gisteren vind ik wel erg saai en Redbone doet me ook niet veel. Als ik dat soort muziek wil horen zet ik Neil Young wel op.

Ik had zo'n start helemaal niet verwacht. De opening is alleraardigst maar je zit dan altijd met het vervolg. Dat krijgt een soort van dansbare muziek (ik wil het geen disco noemen) met een, zo lijkt het haast, een oosters sausje. Een klein beetje, maar net voldoende om het nummer een wat mistieke lading te geven.

De lengte van de single doet dan de rest, het is inclusief stilte pauzes. De zang van Kylie Minoque is niet echt schokkend.

Toch vind ik het beduidend beter dan het begin van haar carriére, toen we te maken kregen met I should be so lucky....bleeh..

Dat van Kylie Minogue vind ik ook sterk, apart voor haar doen met Oosters tintje, beter dan de Stock-Aitken-Waterman-hits in haar beginperiode (die vind ik meer gedateerd dan dit nummer).

Er stond die week ook buiten de nieuwkomers opmerkelijk veel bagger in de top-40 (Dikke Lul Band, Mo-Do, Always van Bon Jovi, Outhere Brothers, Frans Bauer, Tapp ... ), dat nummer van Kylie Minogue is daarmee vergeleken een meesterwerk.

Best een sterk nummer uit een aardige wat alternatieve periode van deze mooie zangeres. Dit komt ook van haar beste album met als prijsschieter Put Yourself in My Place.

Gisteren helaas de "aflevering"gemist. Mooi nummer van Maarten Peters!

Witte paarden, witte sneeuw. Je denkt dan aan een witte hoes, maar dan wordt er volledig gekozen voor zwart..

Hoe dan ook (een beetje vroeg, ga weg vandaag) hier alvast de nieuwe Single van de Dag. Kwam binnen op 23 oktober 1965:

The McCoys - Hang on Sloopy




Een beetje braaf wellicht maar het is natuurlijk nog steeds 1965.
Soms denk ik wel eens dat de Rolling stones er goed naar hebben geluisterd voordat ze Get off my cloud hadden geschreven.... (hoewel dat nummer 3 weken later in de Top 40 zou binnenkomen)

De enige hit van The McCoys ooit in Nederland. Uiteindelijk de 21e plek bereikt en stond dus 7 weken in het rechterrijtje van de Veronica Top 40. Toch blijft het opvallend dat ondanks de magere resultaten het nummer direkt bekend is.

Een simpel en vrolijk maar leuk nummer, je hoort het nog regelmatig. Opmerkelijk dat ook de pretentieloze hits van de jaren '60 meestal overeind blijven.

Vele kleinere hits uit de jaren '60 klinken nog steeds relevant en hebben een kwaliteit waarmee vergeleken de volgende Alexis Jordan-single nu al gedateerd is.

Zo ook deze McCoys-single.

De jaren '60-hits klinken natuurlijker, vitaler en meer bezield en behouden daardoor hun charme en bovenal hebben ze vaak een sterke melodie die in het geheugen blijft plakken.

Alexis Jordan klinkt gemaakt en plastic en haar nummers missen vooral een degelijke melodie. Ik kan mij niet voorstellen dat dit over 40 jaar nog gedraaid wordt.

Happiness van Alexis Jordan geen degelijke melodie? Ik vind het een geweldig nummer met een prima melodie. Bij mij blijft dat nummer in ieder geval wel hangen.

En word je het niet eens zat voortdurend af te geven op de huidige hitlijsten?

Hapiness is op zich niet onaardig maar Alexis Jordan zingt het op een lusteloze manier. Haar volgende nummers vind ik zwakker.

Daarover zijn we het dan oneens. Ik heb het nummer best vaak gehoord en vind het oprecht een leuk popplaatje. En dat Hurry, hurry, hurry is toch wel een oorwurm van jewelste.

Hang on Sloopy is wel aardig, maar mij iets te belegen.

Misschien is het perceptie, maar ook ik beleef meer plezier aan organische muziek van oudere tijden.
Ik kan het moeilijk uitleggen, maar wellicht komt de factor 'eigen smaak' er ook wel bij kijken.
Modernere producties met computertechnieken etc. raken me niet of nauwelijks, het doet niets met me.

Misschien beleef ik het genieten van muziek dan ook op een andere manier.

Het is natuurlijk perceptie maar ik geef net als kaztor ook meer de voorkeur aan organische muziek en het valt mij ook op dat albums of singles met een natuurlijke productie langer overeind blijven. Hedendaagse producties zoals bv. autotune of overdadige bewerkingen boeien mij weinig en vormen als het ware een muur tussen de muziek en mij en gaan vaak ten koste van de emotie.

Pretentieloze pop kan voor mij maar dan liever die recht uit het hart komt dan gelikte, door producers bewerkte pop.

Producties van albums, ja dat valt me ook op.
Nieuwere cd's verliezen sneller m'n aandacht vanwege de te harde opnames, elk instrument in het rood etc, en alles 'klinkt' hetzelfde, als op 1 niveau opgenomen.

Zo'n makke 60's of 70's-productie vind ik bij voorbaat al meer persoonlijkheid uitstralen.

Maar misschien hoort deze discussie ergens anders thuis...

... in dit topic.

Laten we constateren dat de impact van de hitlijsten van nu niet meer te vergelijken is met die van de jaren '60, '70 en '80.
In combinatie met het verdwijnen van de verkoop van de single verdween voor een belangrijk deel ook de commerciële belangstelling van de muziekindustrie, de (oude) groepen zelf haakten af. Pascal Jakobsen gaf bij een Blof concert onlangs nog een sneer naar de hitlijsten.

Dat afhaken van groepen is zeer belangrijk omdat, bijvoorbeeld in de jaren '60, de bands met grote namen (Stones, Beatles en vele anderen) het belang van grote hits net zo belangrijk vonden als het uitbrengen van een nieuw album. Die gedachte is helemaal verdwenen.

Net als de belangstelling van het 'grote' publiek voor het afluisteren van hitlijsten. Ja, één keer per jaar de Top 2000 met alle oude hits die ze nog goed kennen.

Het verschil van impact verklaart ook waarom de meeste mensen de muziek (met een behoorlijk percentage) van die oude hitlijsten nog steeds kent, zelfs al is het bijvoorbeeld zo'n bescheiden succes als Hang on Sloopy van de McCoys.

Natuurlijk stond er ook in de jaren '60 puin in de hitlijsten en worden anno nu soms best aardige nummers gemaakt. Als je al een vergelijk wilt maken is natuurlijk al gauw de vraag wát met elkaar wordt vergeleken.

Maar in z'n algemeenheid ontbeert de Top 40 van nu natuurlijk elke kracht en slagvaardigheid om elk vergelijk met de oude jaren '60 of '70 te kunnen doorstaan. Ik kan Luc's teleurstelling vaak dan ook wel begrijpen. Ik vind het erg moedig dat hij de Top 40 van nu nog op de voet volgt.