Redbone-Ik vond Wounded Knee al erg maar deze is nog erger.

Maarten Peeters-Heel mooi nummer zoals ze in Nederland niet veel gemaakt worden

Kylie Minogue-Voor haar doen wel aardig maar verder niet een nummer dat echt blijft hangen

The McCoys-Leuk nummer.The McCoys stonden als ik het goed heb ook onder contract by Andrew Loog Oldham dus het zou best kunnen dat de Stones het nummer kenden

Dat vinden jij en Luc, iemand die nu 15 of 20 is zal er vast weer anders over denken. De Top 40 van de jaren '70 is ook niet veel soeps meer wat mij betreft. Denk dat het voor jullie ook grotendeels nostalgie is, want als ik zie welke ellende hier nog hoge cijfers haalt...

Dat is helemaal erg! ik geef een inhoudelijk betoog waarom een en ander niet meer met elkaar is te vergelijken inclusief mitsen en maren, beperk je je in reactie tot alleen het laatste alineaatje!

Daar dan op inhakend: de jeugd van nu tussen de 15 en de 20 volgt nauwelijks nog wat er in de Top 40 gebeurd en zeker niet meer op de schaal waarin dat vroeger gebeurde. Actuele nummers worden op andere wijze 'geconsumeerd' zal ik maar zeggen.

Dat heeft ook allemaal gevolgen voor het fenomeen hitparade als zodanig, maar dat heb ik ook boven al beschreven.
Maar de jaren '60/70 met de jaren '00/'10 is appels en peren vergelijken en daarom ga ik dat ook niet doen.

Eén ding weet ik wel, vrijwel iedereen moet wel eens gehoord hebben van het overbekende onderstaande nummer, de nieuwe Single van de Dag.

Op 24 oktober 1970 kwam binnen in de Veronica Top 40:

Tee set - She likes weeds




Een grote hit, dat is waar. 17 weken genoteerd en langdurig op de eerste plek. Verboden in de VS wegens vermeende teksten inzake het aanprijzen van het gebruik van softdrugs. Volgens mij heb ik zelden iets onschuldigers gehoord dan deze megahit.

Excuus, maar ik ben het verder wel redelijk eens met je betoog hoor. Daar valt weinig aan af te dingen, daarom reageerde ik er op.

De hitlijsten spelen tegenwoordig een veel minder centrale rol in de muziekbeleving, die veel individueler is geworden. En met YouTube en illegale downloads wordt er toch al minder gekocht (de fysieke single is niet voor niets min of meer verdwenen) dan vroeger.

Toch denk ik dat er per saldo van een hitlijst uit 1975 net zoveel onthouden wordt van een hitlijst uit 2005. In beide gevallen zul je 35 van de 40 nummers na een paar jaar nauwelijks meer terughoren. Buiten dat stoor ik me er wel eens aan dat de puin uit die tijd nog redelijk gewaardeerd wordt, omdat het 'sowieso beter is dan de huidige top 40', terwijl een uitstekende popplaat van nu nauwelijks erkend wordt.

Wat Weeds betreft: dat vind ik dan wel weer een leuk nummer.

M'n (Amerikaanse) schat vind het te lullig voor woorden , maar ik vermaak me er best mee, lollig nummer.

Leuk nummer van onze Delftse vrinden! Niet echt geniaal of zo maar zeer goed luisterbaar.

Vind ik ook een leuk nummer, ook al door de dubbelzinnige tekst.

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 25 oktober 1980 binnen op #40, haalde de 36ste plek en stond 4 weken genoteerd:

Manfred Mann's Earth Band - Lies (Through The 80's)




Memorabel, gelaagd nummer uit de nadagen van de eerste prog-golf, goed gezongen en gecomponeerd, lekker tempo ook. Heerlijke plaat!

Vind ik ook helemaal niets van te zeggen!

Het is wel zo dat Manfred Mann betere platen heeft gemaakt maar als je dan toch moet kiezen in 1980 is het een klein pareltje.

Boeiend is ook de tekst waarbij niet alleen geen blad voor de mond werd genomen maar waarbij de inhoud nog steeds haast griezelig actueel is:

We're all gonna live out the Hollywood dream
Everything's gonna be just what it seems
Gonna find a better way to run our cars
All through the Eighties
'Cause the race is on, we're gonna land on Mars
All through the Eighties
The Video Screen will open up the door
All through the Eighties
Information - there'll be more and more
All through the Eighties
Will the man on the street finally know the score
But I saw a kid with no smile on his face today
Where is my place in this bright future, I heard him say
I've lost my hope there isn't anywhere to play
(Pull up the trees and put up a parking lot)
The play's been written we'll all be in the cast
All through the Eighties
And our feet are gonna point away from the past
All through the Eighties
Will supersonic travel be our ticket to ride
We'll have cruise missiles, they think as they fly
But I saw a kid with no smile on his face today
Where is my place in this bright future, I heard him say
I've lost my hope there isn't anywhere to play
(Pull up the trees and put up a parking lot)
Time will go and the years fly by
All through the Eighties
And we'll have another slice of American Pie
All through the Eighties
Credit card living, push button cash
All through the Eighties
We'll pay our money and we'll take our trash
All through the Eighties
And another generation will "Talk about their Generation"
But I saw a kid with no smile on his face today
Where is my place in this bright future, I heard him say
I've lost my hope there isn't anywhere to play
(Pull up the trees and put up a parking lot)
I saw a kid with no smile on his face today
Where is my place in this bright future, I heard him say
I saw a kid with no smile on his face today
Where is my place in this bright future, I heard him say

Uitermate leuke single van deze formatie met 1 van de betere zangers in de rock (al is dit wel heel erg pop ).Bijna een guilty pleasure!

Inderdaad een prima progrocknummer, aanstekelijk en tegelijk gelaagd. Onbegrijpelijk dat het geen grotere hit werd. Maar ja, zoals je weet ben ik het vaak niet eens met het singleskopend publiek ...

Tee Set-Leuk nummer wordt hier nog regelmatig gedraaid en meegezongen

Manfred Mann's Earth Band-Doet me nou echt helemaal niks zowel qua muziek als qua tekst

Waar blijft de single van de dag?

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 26 oktober 1991 binnen op #29, haalde de 21ste plaats en stond 5 weken genoteerd:

Roch Voisine - On The Outside




Ik moet toegeven dat dit een arbitraire keuze is. Ik ken het nog een klein beetje, maar luister er morgen er nog even naar. Wel aardig, herinner ik me.

We zitten thuis middenin de werkzaamheden, dus vergeef me de zwakke presentatie.

Ik vind dit geen zwak nummer, integendeel, ik ken dit trouwens nog goed.

Van Roch Voisine vind ik niets van terug op MuMe. Hij is een Canadese singer-songwriter die afwisselend in het Engels en het Frans zingt en erg populair in eigen land.

Met een zwakke presentatie bedoelde ik niet het nummer zelf.

Ik moest het even terug luisteren maar toen herkende ik het wel weer.

Vrij aardig nummer zonder echt legendarisch te worden (dat was waarschijnlijk ook de reden dat ik het vergeten was). Vreemd dat er niks van deze man op MuMe staat hij heeft toch zo'n 20 albums (incl live en kerstplaten) uitgebracht.

Aan het verven of behangen?

Hoort dat erbij, dat het nummer begint met Marilyn Monroe die Happy Birthday zingt voor de President (Kennedy)?

Hoe dan ook, ik ben het in grote lijnen wel eens met Luc. Grappig dat we aandacht besteden aan een artiest die helemaal niet op musicmeter staat.

Ik geeft het 3,5***. Het nummer opent aardig maar er is hier geen sprake van hoogdraverij in muziek. Het is in die zin sympathiek dat er geen electronisch trucendoos achter zit, er wordt 'puur' gespeeld.

Dat vergoedt dat het enigszins aan de softe kant is en weinig variatie kent. Geen onsympatieke stem, een beetje braaf. Ja, het is geen muziek waar grote aantallen liefhebbers op af komen, vandaar slechts plek 29.

Inderdaad, een singer-songwriter zonder veel pretenties of diepgang, sympathiek en vakkundig gebracht maar niet echt opzienbarend.

Was het nummer compleet vergeten en vrees dat deze ene luisterbeurt daarin weinig heeft veranderd. Ik ga zo slapen en als ik morgen wakker word ben ik het weer kwijt...

Uit dezelfde week vind ik Julee Cruise' Falling sterker, maar dat was wel een re-entry. Het nummer had er in '88 geloof ik ook al ingestaan (in ieder geval voor ik actief de hitlijsten volgden, dus voor mij was het toen wel een nieuw nummer. Verder heb ik nog het singletje van Nocturne van T.99, maar dat zal bijna niemand hier nog wat zeggen en waarschijnlijk vinden jullie daar sowieso geen zak aan. Ben verder wel blij dat Kaztor niet voor Gordon of Joe Cocker heeft gekozen.

Misschien is vandaag wel de allerbelangrijkste datum in de geschiedenis van de (rock-)muziek en daarom besteed ik er ook aandacht aan.

Toevallig waren ze inderdaad een paar weken geleden ook al aan de beurt maar ik wil het toch niet voorbij laten gaan.


Op 27 oktober 1962, 49 jaar geleden, kwam onderstaand debuut binnen in de Engelse Top 50 op nummer 41:

Beatles - Love me do


Nu heb ik even goed gezocht, maar volgens mij is dit het originele hoesje uit 1962:





Terwijl deze waarschijnlijk het meest bekend zal zijn, ik heb hem met deze foto zelf als reïssue gekocht in 1982:





Het is, denk ik, haast niet te beschrijven wat het uitbrengen van dit singletje uiteindelijk voor gevolgen heeft gehad voor ons allemaal, liefhebbers van muziek.

Derhalve vandaag:

Wat ik zo merkwaardig vind aan Love Me Do is de braafheid van de song.
Opvallend slapper dan de nummers die Lennon/McCartney toen ook al voor anderen schreven.

Roch Voisine - Kende het nummer niet en daar heb ik ook helemaal niks aan gemist

The Beatles-Ik behoor tot de zeldzame groep van mensen die helemaal niks met The Beatles heeft ik vind ze altijd zo braaf klinken

Love Me Do klinkt inderdaad braaf, zelfs naar 1962-maatstaven maar het was hun eerste single en het werd ook geen grote hit. Nadien zullen the Beatles alleen maar betere singles uitbrengen (zoals A Hard Day's Night die wij eerder in dit topic tegenkwamen).
Ik vind het wel erg charmant klinken vooral door die mondharmonica.
Cijfer: 7

Ik ben zo iemand die wel wat heeft met The Beatles, maar ik vraag me af of ik ooit heb gedacht 'laat ik eens Love Me Do' opzetten. Waarschijnlijk niet... leuk plaatje, maar als het op cijfers aankomt zit ik op een 6je.

Eigenlijk is de mondharmonica van Lennon het enige dat de song nog enigszins boven de grauwe middelmaat doet uitsteken, maar op een of andere manier is het toch een onweerstaanbaar nummer.

Nog even over dat nummer van Roch Voisine: zo'n nummer dat je al je hele leven kent, maar nog nooit de titel van hebt geweten. Precies wat herman zegt: fascinerend dat iets tegelijkertijd zo algemeen bekend kan zijn en zo vergetelijk. Aardig nummer verder wel, hoor. Ooit ga ik op mume nog een topic openen over dit soort muzakklassiekers.

Ik heb ook zeker niet gezegd dat dit het sterkste nummer van de Beatles ooit was, dat zou ook heel bijzonder zijn als iemand dat zou zeggen. Wel gaat het mij om de erkenning van de gevolgen van dit debuut. En dat het daarom een mooie dag is, 27 oktober!

Haha, dat juist Love Me Do het avontuur moet beginnen voor de jongens...

Een beetje lullig is het zeker, maar misschien is dat het juist dat het nummer maakt omdat je het gaat vergelijken met datgene wat later zou verschijnen. Dit is dus dezelfde band die Helter Skelter opnam. 'I've got blisters on my fingers' schreeuwt Ringo aan het einde van dat nummer. De drummer op Love Me Do zou dan waarschijnlijk een paar vingers hebben verloren, want dat was namelijk niet Ringo, maar sessie-drummer Andy White.

Even de afgelopen dagen doornemen:

Tee Set - Tja, ik kan me enigszins voorstellen dat Amerikanen dit 'te lullig voor woorden' vinden. Afgezien van de cannabis-connotatie (waardoor het nummer in de VS geboycot werd, nadat Tee Set daar net een grote hit had gescoord met Ma Belle Amie) is het natuurlijk wel een erg melige tekst. Verder een aardige meezinger, die ik uit nostaligische overwegingen nog best graag mag horen. Maar uitzonderlijk is het zeker niet.

Dan vind ik Lies van Manfred Mann's Earth Band een stuk beter. Eigenlijk een nummer uit de nadagen van de band, maar net zoals veel progbands uit de jaren zeventig voer deze band een melodieuzer en hitgerichter koers, en dat ging ze met dit nummer goed af. Toevallig gisteravond nog gedraaid en langzamerhand vind ik dit toch wel een van de betere MMEB-singles. Tekst is inderdaad behoorlijk actueel, met uitzondering van die referentie aan de 'eighties'. Die toen nog moesten komen natuurlijk. Manfred zal gedacht hebben: zo kan dit nummer in elk geval tien jaar mee.

Roch Voisine - zei me niets op het eerste gehoor, en ook bij (her)beluistering doet het geen bel rinkelen. Het zal me ontgaan zijn, hoewel ik de hitparade in die tijd nog wel volgde. Ik ben het eens met de andere commentaren: sympathiek nummer, zeker in een tijd waarin de hitparadepop vol stond van elektronisch house-geweld. Maar niet van dien aard dat ik denk: die Roch Voisine, daar moet ik toch eens achteraan...

En dan The Beatles, tja. Vroeger was ik meer van de Stones, maar de Beatles hebben bij mij de laatste pakweg 20 jaar veel aan waardering gewonnen. Natuurlijk is dit hun eerste single, die allerminst representatief was voor het hoge peil dat ze later zouden bereiken.
Eerlijk is eerlijk: als het een andere artiest was, zou ik het nummer waarschijnlijk hebben afgebrand. Het is - met uitzondering van het alleraardigste mondharmonicaatje - allemaal net iets te simpel, net iets te gewoontjes en clichématig. Ik zie het vooral als een eerste aanzetje tot wat er komen ging. Net lang daarna zou de popmuziek voorgoed veranderen dankzij dit viertal.