Overigens heeft John Lennon later toegegeven dat Love Me Do gebaseerd is op deze hit eerder in 1962.

Het is al na tienen, nog geen spoor van Musician, dus ik denk dat ik er misschien goed aan doe om de Single Van De Dag te plaatsen...

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 28 oktober 1972 binnen op #34, steeg door naar #27 en stond 6 weken genoteerd. In 1977 zou het bij de re-release iets beter scoren (naar #21) en nog eens 5 weken genoteerd staan:

Roxy Music - Virginia Plain




Om te beginnen: Het debuutalbum van Roxy Music is een aanrader. Zo ook klinkt deze single z'n tijd ver vooruit; Zonder het originele jaartal te weten zou je het in pakweg 1979 plaatsen, een jaar waarin Roxy Music al lang en breed andere paden aan het verkennen was. Maar dat is nou juist het knappe van dit nummer: Origineel, inventief en onweerstaanbaar. Bovendien toonde Eno zich al een begenadigd artiest en hadden ze in Bryan Ferry een charismatische frontman. Topprestatie!!

Geweldig nummer, weliswaar jeugdsentiment maar het blijft moeiteloos overeind, ik heb niet veel toe te voegen aan de commentaar van kaztor.

Cijfer: 9,5

Allemachtig, ik moest kinderen brengen en halen van de Frightnight van Walibi in Biddinghuizen en daarna iedereen thuis brengen! Het is niks, maar voor je het weet schiet de single van de dag er bij in!

Maar ik ben trots op je, deze had ik ook met plezier uit kunnen kiezen, Roxy music is natuurlijk van uitzonderlijke klasse...., hetzelfde cijfer als Luc.

Dank voor het waarnemen...

Alles voor de goede zaak, uiteraard...

Oorspronkelijk stond dit nummer niet op het debuutalbum, het is er pas later aan toegevoegd. Maar ach, wat maakt het uit, het is een geweldig nummer.

Heb het leren kennen door de soundtrack van Velvet Goldmine en kan me de eerste keer dat ik het hoorde ook nog wel heugen (hetzelfde heb ik overigens bij Love is the Drug).

Een nummer om 's nachts bij op de tafels te springen

Spijker op kop - dit is een verschrikkelijk goede single, die met recht tijdloos mag heten. Er komen zóveel geluiden, tempowisselingen en muzikale vondsten voorbij dat je er duizelig van wordt. Met name het instrumentale middenstuk is geweldig, terwijl ook het abrupte einde verrassend is En dat allemaal binnen drie minuten!

Ik ben ook geïntrigeerd door de B-kant van dat single-hoesje. The numberer? Zegt me helemaal niets... Ik heb de 1977-single met Pyjamarama als B-kant.
Toch maar even uitgevogeld: dit blijkt een nummer te zijn dat het nooit verder heeft geschopt dan de status van B-kantje. Geen album-track en tot voor kort nergens op cd te vinden, alleen op the boxset The thrill of it all.
Toch intrigerend, zo'n onbekend B-kantje van een wereldsingle. Het is een redelijk inventief, nogal druk instrumentaaltje dat ik nog wel eens zou willen vinden. Maar geen onmisbare aanwinst, klinkt vooral als een vrijblijvende studio-jam, maar toch leuk om eens te horen (met excuses voor de slechte, nogal trebly geluidskwaliteit, dit was de enige YouTube-link die ik kon vinden).

Je hebt ongetwijfeld gelijk, maar ik begin te twijfelen aan mezelf. Volgens mij ken ik dit album niet anders dan met Virginia Plain. En Virginia Plain is oorspronkelijk ook uitgebracht rond de release van het eerste Roxy music album.

Zo zie je maar eens hoe je voor de gek kunt worden gehouden.

Dat b-kantje The Numberer zegt mij ook helemaal niets. Ik zal het inderdaad eens op Youtube beluisteren.

Roxy music had wel meer aardige dingen, buiten de albums op. Onbekende b-kantjes, bijvoorbeeld.
Volgens mij moet er ooit nog eens verzameld werk uit worden gebracht met dat soort tracks want helaas hebben nieuwe geremasterde albums niet geleid tot het toevoegen van extra nummers. En een verzamelaar met nooit in album verband uitgebrachte songs van Roxy music/Bryan Ferry heb ik nog nooit gezien.

Zal ik dan vandaag de jaren '80 van je overnemen, Kaz? Dan kun je ook eens een snipperdag nemen!

Edit: zie nu ook het album The Thrill of it all. Die heb ik ongetwijfeld eerder ook al gezien (ik heb het zelfs sterren gegeven) maar nu begrijp ik ook waarom ik daar niet aan ben begonnen: dan moet ik al mijn geremasterde RM albums weer door een nieuwe box vervangen, alleen omdat daar die extra tracks opstaan.

Ze moeten die extra nummers separaat een keer uitbrengen, dan sta ik voor in de rij.

Als ik het goed heb was er eerst deze single en korte tijd later de debuut-LP waar het nummer niet op stond. Alleen op de Amerikaanse versie stond het nummer wél op de LP.

Ja, bij boxsets is dat ook een probleem waar ik regelmatig tegenaan loop. Het idee dat je voor een handvol outtakes opf obscure b-kantjes een box koopt waarvan je alle reguliere nummers al hebt, staat me ook nogal tegen.
Ik begrijp de redenering van de uitgevers ook niet helemaal. Boxsets zijn toch bij uitstek voer voor de echte fans die het reguliere werk al hebben. Als je met een bepaalde band wilt kennismaken, koop je doorgaans niet meteen een boxset, toch?
Het antwoord is waarschijnlijk: $$$$$, ze hopen dat we alles nóg een keer aanschaffen. Een separaat uitgebracht album met 'rarities' zet de verkoop van zo'n boxset onder druk, dus dat doen ze dan weer niet. Gelukkig zijn er uitzonderingen, zoals de Rarities -cd van de Rolling Stones.

Ja, tot in de jaren 90 heeft dit nummer volgens mij niet op het debuutalbum gestaan. Weet nog dat mijn buurjongen van destijds (een onverbeterlijke verzamelaar) speciaal voor dit nummer een verzamelaar bij z'n Roxy collectie kocht omdat hij gefrustreerd was dat dit nummer niet op zijn exemplaar stond (en wel op de mijne overigens ).

Fantastisch nummer, en inderdaad moeilijk te geloven dat dit uit 1972 is.

Ja, hoor!

Bij deze:

Binnengekomen op 29 oktober 1983:

Kajagoogoo - Big apple




Ik vind het leuker dan hun grote voorgaande succes Too shy van eerder dat jaar. Het publiek dacht er anders over, slechts een 10e plek en 7 weken genoteerd.

Kajagoogoo was op dat moment erg populair totdat Limahl opstapte. Typisch een productie dat alleen in de jaren '80 voorkomt maar ik vind het wel een aardig nummer en ook iets beter dan Too Shy.

Cijfer: 6,5

Aardig nummer. Past goed in die tijd, al is de band mij wat te lichtgewicht.

Lichtgewicht, ja, dat is ook het woord dat bij mij opkomt. Typisch jaren tachtig-nummer dat ze mij destijds nog wel hebben kunnen aansmeren (en de single heb ik nog steeds), maar deze heeft de tand des tijds niet overleefd.

Ik denk dat dit nummer vooral heeft meegelift op het succes van Too shy. Dat was beter meezingbaar en hitgevoeliger. Dit nummer heeft dat niet zo, eigenlijk is het refrein vrij a-typisch voor een hitsingle. Al vind ook ik het nummer per saldo beter dan Too shy.

Trivia-weetje: bassist Nick Beggs heeft later nog eens in de hitparade gestaan als groepslid van Ellis, Beggs & Howard (met het alleraardigste Big bubbles, no troubles) en nóg later maakte hij deel van de Britse band Iona, die een soort sfeervolle Keltische gospelrock maakt. Lang niet onaardig trouwens, de muziek van Iona.

Neen, dit nummer heeft de tand des tijds niet goed doorstaan door de typische jaren '80-productie (zoals die synths en syndrums) en Kajagoogoo zelf is wat in de vergetelheid beland, al vind ik dat hun beste single.

Ellis, Beggs & Howard... als ik die ooit nog eens in de lijst krijg...

Die Beggs krijgt met Iona nog zeer behoorlijke gemiddelden voor hun muziek, al gauw vanaf 3,8 ster en dat voor zo'n zeven cd's.

Dat kan van Kajagoogoo niet worden gezegd, met 4 albums die nauwelijks boven de 2,5 utkomen...

Keltische gospelrock?

Ik las dat Kajagoogoo ten tijde van Big Apple de eerste zanger Limahl al weer uit de band hadden gezet. Was volgens mij ook een beetje een aanstellertje.

Ik heb dit jaar een best of van Kajagoogoo en Limahl gekocht
en vond het bij de eerste beluistering erg zwak op een paar singles na.

Onlangs beluisterde ik hun rijtje singles nogmaals en het viel op dat Kajagoogoo
toch vooral een lekker funk bandje moet geweest zijn. Weliswaar eentje dat niet goed wist
hoe ze een catchy pophit moesten schrijven. Too Shy is de uitzondering die de regel bevestigt.

Als je er niet van uitgaat dat je naar hapklaar hitvoer zit te luisteren,
maar gewoon naar een lekkere 80s pop met een kruidige funksaus,
dan klinken die nummers toch behoorlijk pittig. En dan blijken de songs
van skunk Limahl daarnaast wel heel flauwe afkooksels van foute 80s hits.

En Big Apple was een top 10 hit in Nederland. Best verdienstelijk.

Uitzondering op de regel, bedoelt u?

Van na Big Apple herinner ik me Turn Your Back On Me en dat klonk inderdaad iets pittiger, alsof Limahl ze van een dergelijke muzikale aanpak weerhield. Beggs toonde met Ellis, Beggs & Howard ook aan dat ie toch wat meer in z'n mars had.

Ik snap je niet.

Ik ben er wat vroeg mee, heb het tot donderdag druk en vandaag ook, maar tijd genoeg voor een paar lijstjes en deze Single Van De Dag, die op 30 oktober 1993 binnenkwam, #23 haalde en na 4 weken was verdwenen:

Pearl Jam - Go




De fantastische opener van het album Vs., een album dat ik helemaal niets voor Ten onder vind doen, al herinner ik me dat de muziekpers toen al cynisch over de band was. Wat ook niet onvermeld mag blijven (vind ik) is de b-kant Alone dat later in een gewijzigde versie op Lost Dogs terecht kwam. En de versie op de single, die vind ik beter. Ik heb het zelf op deze bootleg staan. Dat nummer was een outtake van Ten en had op het album moeten staan.

Kijk, dat vind ik nou ook. Ten krijgt altijd alle superlatieven, maar ik vond en vind de opvolger minstens net zo goed, misschien zelfs beter. Al kan dat ook komen doordat ik veel nummers van Ten inmiddels gewoon te vaak gehoord heb en deze niet, zodat het album wat meer van z'n frisheid heeft behouden. Alles wat daarna kwam, lijkt me minder, al ken ik lang niet al hun albums.
Go is als opener van Vs. perfect: een overrompelende binnenkomer van een album dat daarna vele stemmingen kent. Eigenlijk gewoon een bak herrie die een beetje als een jam klinkt, maar toch vrij compact, zonder de vrijblijvendheid van minutenlang doorgaande gitaarsolo's.

Opmerkelijk eigenlijk dat dit soort nummers óók de hitparade heeft gehaald. Pearl Jam-fans lijken me toch vooral een album-kopend publiek. Maar het zal wel door de non-album bonustracks op de CD-single komen. Er staat ook een prachtige akoestische versie op van het toch al geweldige nummer Elderly woman behind the counter in a small town. Ik heb de single om die reden ook gekocht, al ben ik uiteindelijk geen fervent Pearl Jam-fan geworden.

Toch eens proberen, die albums. Ze zijn van een gelijkwaardig niveau, al wordt gaandeweg de tendens verlegt naar 'gewone' rockmuziek. Maar ze zijn allen zeker wel de moeite waard.

Roxy Music-Aardig nummer ik ben normaal niet zo van de gladjakkers maar Brain Ferry kan ik wel hebben.

Kajagoogoo-Heb ik altijd vreselijk gevonden stelletje aanstellers en live waren ze verschrikkelijk

Pearl Jam-Nog zo'n band waar ik niks aan vind ik ken ze alleen van live optredens van divrse festivals en ik vind het maar een saaie band en hun nummers zijn al net zo saai

Ik vind de single van Pearl Jam wat aan de stevige kant, dusdanig dat ik eigenlijk door de bomen het bos niet goed meer zie. Nu is stevig nog één ding, maar het heeft voor mij verder ook niet echt aansprekende punten.

Maar ik ben bescheiden inzake een mening over Pearl Jam, ik heb de band nooit opgepikt en verder gevolgd, links laten liggen.

Ik heb vandaag wel een andere Single van de Dag:

Johnny Cash & June Carter- It ain't me babe





Ja, dit is, like it or not, uiteraard van een geheel andere orde. Maar we spreken dan ook over 40 jaar eerder en ik moest dan ook diep graven op een 31 oktober in de jaren '60 te vinden. Uiteindelijk in de Amerikaanse Billboard Top 150 van 31 oktober 1964.

Een grote hit werd het niet, net aan de top 30 en een week of 9 genoteerd.

Als die twee samen zingen zorgt dat altijd voor een heerlijk nummer. Zo ook hier, al vind ik Jackson nog een stuk sterker

Geef mij het orgineel van Bob Dylan maar misschien een stuk krakkemikkiger dan deze versie maar wel 'echter'.Ik vind Johnny Cash verder geweldig maar dit is een misser.

Pearl Jam - Go
Prima stevig en energiek rocknummer.
Cijfer: 8

Johnny Cash & June Carter- It ain't me babe
Zeker niet slecht gedaan maar ik verkies ook het origineel van Bob Dylan.
Cijfer: 7

Ik vind deze versie superieur aan die van Bob Dylan.