16 november 1968. Op die datum kwam binnen in de Veronica Top 40:

Moody blues - Ride my see saw





De nieuwe Single van de Dag is één van mijn Moody blues favorieten, die toevallig moest opboksen tegen het Nights in white satin syndroom, de klassieker die eerder in 1968 was uitgebracht.

Tja, en wat is dan nog succesvol? Een notering van 7 weken en uiteindelijk de 16e plek.

Tja, in vergelijking met Nights in white satin kan deze het natuurlijk nooit winnen. Maar dit nummer heeft sowieso nooit tot mijn Moody Blues-favorieten behoord. Ik vind de band het beste tot hun recht komen in de albumconcepten van die eerste zeven platen. Een echte rock 'n' roll-band waren ze eigenlijk niet, al komen Question en Singer in a r&r band behoorlijk in de buurt. Maar die twee nummers hoor ik dan liever dan deze.

Opmerkelijk aan dat hoesje vind ik eigenlijk de B-kant. Het ziet er uit als een hoesje van de oorspronkelijke uitgave, maar Simple game is toch ook een afzonderlijke single geweest?

De andere (voorgaande) dag-singles vind ik allemaal van redelijk tot heel behoorlijk niveau. Op The killing of Georgie werpt Rod Stewart zich op als een echte story-teller in plaats van het rock 'n' roll-beest uit te hangen. Dat had-ie van mij vaker mogen doen. Leuke single die wat afwijkt van wat we van hem gewend zijn.

Dat George Harrison's comeback-hit geen eigen nummer was, vind ik niet zo'n probleem. Deze cover wérkt gewoon: upbeat, pittig (met die blazersaccenten) opbeurend en gewoon een gegarandeerde hit die je na 1x meezingt en die toch niet vervelend wordt.
Ik ben sowieso been beetje op een George Harrison-trip, omdat ik de laatste maanden veel GH-cd's heb gekocht. Na járen waren ze bij Amazon.co.uk eindelijk wat goedkoper dan voorheen, toen ze vaak nog meer dan tien pond per stuk moesten opbrengen.

Die jaren zestig-single van de Earring vind ik ook niet onaardig: charmant, passend in de tijdgeest en als nummer heel aardig overeind gebleven. Maar het haalt het inderdaad niet bij hun jaren zeventig-werk.

Ik heb zowaar een drietal CD's van Moby, maar ben toch niet zo gecharmeerd van zijn bewerking van het James Bond-thema. Klinkt niet onaardig, tot je het origineel er eens naast legt. Dan wordt wel duidelijk welk van die twee nummers het meest tijdgebonden is.

Natuurlijk niet zo goed als hun topper Nights in White Satin maar wel een uitstekend nummer, duidelijk in de (psychedelische) tijdgeest maar het klinkt nu nog erg goed met geweldig intro.

Cijfer: 9

Ride My Seesaw (neem een ritje op mijn wip, maar in het Engels klinkt alles beter): geweldig nummer, vaart, vocalen, instrumentatie!

Ik heb eigenlijk alweer een nieuwe Single van de Dag, eentje met als entree 17-11-1979:

XTC- Making plans for Nigel




Wat kan ik anders dan

XTC was blijkbaar alleen bestemd voor fijnproevers: een 32e plek maximaal en slechts drie weken genoteerd.

Ook dit vind ik een geweldig nummer, XTC was een danig onderschatte band (blijkt hier maar weer eens).

Cijfer: 9

Ijzersterk nummer ... alleen een beetje grijsgedraaid op new wave compilaties.
Altijd jammer dat men dan voor dat ene nummer gaat ... band maakte zoveel moois.

The Moody Bleus-Geheel niet mijn smaak

XTC-Geweldig nummer wij woonden in die tijd boven een jongerencentrum en daar werd dit helemaal grijs gedraaid wel raar om te lezen dat het geen grote hit is geweest in mijn beleving was het een razend populair nummer

Dit is toch ook prachtig, deze nieuwe Single van de Dag:

Nits - Adieu Sweet Bahnhof





The Nits komen binnen in de Top 40 op 18 november 1989
Ze staan 5 weken genoteerd en komen uiteindelijk niet verder dan de 26e plek.

Prachtige single, al denk ik dat de live versie (van Urk) nog bekender is. Die live versie is ook beter. Deze versie is iets te gepolijst (te geproduceerd) en live is er meer oog voor detail. Dat is sowieso wel iets wat je aan de mannen van Nits over kan laten.

Neerlandsch trots? zou zo maar kunnen

cijfer 8,5

Terug van een heerlijk weekje weggeweest!

The Nits is natuurlijk van een buitencategorie.

Was dit al niet een paar jaar eerder op single verschenen? Ik heb nu het Hitdossier bij de hand, dus kan ik het niet opzoeken.

De andere nummers neem ik later even door.

Musician refereert wel degelijk naar de live versie uit 1989.

Topnummer zonder meer. Heerlijke song voor op de trein natuurlijk.
Met The Nits is het altijd een beetje reizen.

In dezelfde periode hadden Koot & Bie
alias Arie en Gé een aflevering over Wo Ist Der Bahnhof?

YouTube - Van Kooten en de Bie - Wo Ist Der Bahnhof dl 1/3

YouTube - Van Kooten en de Bie - Wo Ist Der Bahnhof dl 2/3

YouTube - Van Kooten en de Bie - Wo Ist Der Bahnhof dl 3/3

Onvergetelijke momenten.

O? Ik was het me op zich nog niet bewust maar je hebt helemaal gelijk.

Live heeft Adieu sweet Bahnhof inderdaad pas de Top 40 gehaald in 1989. Aangezien het in 1984 (toen het album verscheen) helemaal niets heeft gedaan (alleen Mask heb ik als single van dat album en dat werd ook al geen hit) staat Adieu Sweet Bahnhof slechts eenmaal als titel in het Hitdossier. Vandaar dat er bij mij niet direct lampen gingen branden.

Volgens mij heeft de link wel een heel klein beetje "gejuich" aan het einde, dat wel...

De studio versie werd in 1985 op single gezet.
Het was de derde single na Mask en Vah Hollanda Seni.

Die singles hadden niet het verhoopte succes en Adieu Sweet Bahnhof
kon de dalende interesse in het gelijknamige album niet meer redden.

Ik heb zowel het album als de twee genoemde singles.De live versie van Urk heeft ook mijn voorkeur maar de gewone versie vind ik ook best mooi

Nits zijn - wat kaztor zegt - buitencategorie, verdienen in eigen land veel meer waardering. Ik geef ook de voorkeur aan de live-versie maar de gewone versie vind ik ook uitstekend.

Cijfer: 9

Bar en boos, zo zou de Top 40 van 19 november 1994 genoemd kunnen worden met Borsato's Waarom Nou Jij als hoogste binnenkomer en andere binnenkomers van Gerard Joling en Twenty 4 Seven.

20 Fingers en Ace Of Base hebben dan nog een meligheidsfactor, blijft over wat ik verkies als nieuwe Single Van De Dag:

The Cranberries - Zombie




Ik had er toendertijd veel meer mee dan nu: Te veel op de radio geweest, te vaak gehoord.
Ook steekt de zang me nu mateloos tegen met die horten en stoten (ee-eh! ee-eh! oo-oh! oo-oh! etc.). De hilarische Renault Clio-reclame bevalt me in ieder geval een stuk beter.

Ik heb ook een beetje het idee dat de albums die na No Need To Argue verschenen in het verdomhoekje werden geschoven. Liedjes als Salvation en Free To Decide werden geen hits meer maar staan me positiever voor de geest.

Hier nog wat achterstallig recensie-werk betreft de singles van vorige week:

Mighty Dub Catz: Grappige blazers, maar over het algemeen redelijk vervelend.

Golden Earring(s): Heel aardig jaren '60-werk, vooral heel leuk als je het met hun latere werk vergelijkt.

Rod Stewart: Komt nog oprecht over. Nog echte jaren '70-Rod toen ie nog geloofwaardig overkwam.

George Harrison: Uit 1987, maar ik vind het nog geen spatje gedateerd klinken. Weer een bewijs dat hij wat onterecht onder het jeuk van Lennon en Macca zat.

Moby: Typisch een product uit z'n tijd. Leuk om even te beluisteren, maar het beklijft niet erg.

The Moody Blues: Leuke plaat. Ademt echt die eind jaren '60-sfeer.

XTC: Geniale plaat vol met spitsvondigheden. Niet te geloven dat dit uit de 70's komt. Superplaat!

Ik vind eigenlijk helemaal niets mis met de Cranberries. De bijbehorende videoclip was ook aardig.

Zombie was een pareltje vergeleken met de andere hits inderdaad. Zangeres een klein beetje een aanstelster. Maar toch een dikke 8.

De nieuwe Single van de Dag is van 20 november 1965:

Yarbirds - Still I'm sad




Ik begrijp, de Yardbirds met Eric Clapton.
Hele werelden gaan met dit topic voor je open: ik kende Still I'm sad vooral als een niet onaardig b-kantje van Ma Baker van Boney M. Laat staan dat ik ooit de Yardbirds achter het origineel had gezocht.

Maar een goed nummer van de Yardbirds, het is zelfs hun grootste hit geworden in de Veronica Top 40, met negen weken genoteerd en plek 16. Het werd een grotere hit dan het overbekende For your love dat in hetzelfde jaar werd uitgebracht. Maar hier hoor je wat een paar maanden ontwikkeling bij een band nog allemaal teweeg kan brengen!

Welke was eerder, wat voor ontwikkeling? Vind je deze veel beter dan For Your Love of andersom?

Zombie vind ik nog steeds geweldig, melodie, zang, tekst en bijhorende clip. Nadien ging het geleidelijk bergafwaarts met The Cranberries.

Cijfer: 9,5

Still I'm Sad vind ik ook een prima single met puik gitaarwerk, Yardbirds waren wel onderschat maar hadden beslist een aantal memorabele songs uitgebracht.

Cijfer: 8,5

Goede single van The Yardbirds, een beetje z'n tijd vooruit ook.

Nog even over Making Plans For Nigel; Ik dacht altijd dat het over een autistisch jongetje handelde tot ik net dit las op Songfacts:

Moulding: "Partly biographical, this one. My dad prompted me to write it. He wanted a university future for me and was very overpowering in trying to persuade me to get my hair cut and stay on at school. It got to the point where he almost tried to drag me down the barber's shop by my hair. I know the song tells of a slightly different situation, but it all boils down to the same thing - parental domination."

Nu je het zegt ja. Ik vond het altijd een attent, lief liedje om een wat wereldvreemde jongen op het goede spoor te zetten, maar nu heb ik er een heel andere kijk op.

Volgens mij was For your love (begin '65) zelfs geschreven door Graham Gouldman. Zo'n vrolijke opener is natuurlijk heel wat anders dan het eerste zelf geschreven Still I'm sad, waar je de eerste signalen van een 'serieuze' rockband hoort. Dus in die zin heeft de groep in korte tijd een hele evolutie meegemaakt, in een paar maanden.

For your love is veel bekender geworden/gebleven maar dat klopt niet met de cijfers uit de Nederlandse Top 40. Lastig te zeggen wat beter is. Er is voor beiden, op verschillende momenten, wat te zeggen.

The Cranberries-Ooit eens live gezien en dat doet nu nog zeer aan m'n oren en vooral de live versie van dit nummer die uithalen zijn op de plaat al niet om aan te horen laat staan live.

The Yardbirds-Ik kende het niet maar ik vind het een heel mooi nummer

De jaren '70 en een nieuwe Single van de Dag.
Binnengekomen op 21 november 1970:

Shocking blue - Hello darkness





Toch veruit de betere Nederpop/rock, hoe je het ook wendt of keert. Geweldige zangeres (Mariska Veres) in die tijd, top componist ook (Robbie van Leeuwen).

Redelijk succesvol, 8 weken genoteerd en de 6e plek. Maar ik moet er bij zeggen, beduidend minder punten gehaald dan met de voorgangers Venus en Never marry a railroad man.

Lekkere plaat dat de post-flower power-periode typeert: Ietwat loom, folky, zweverig en gitaar-georiënteerd.
Ik vind het eigenlijk beter dan die voorgangers.

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 22 november 1986 binnen op #40, stond in totaal 6 weken genoteerd en bereikte de 20ste positie:

Simple Minds - Ghostdancing




Uitstekende plaat dat volgens mij de laatste single van het album Once Upon A Time was. Honderd keer liever dit dan een Alive And Kicking. Dat late verschijnen snap ik dan ook niet helemaal, maar goed.

Waar het album Once Upon A Time duidelijk de Amerikaanse markt aanboorde na het succes van Don't You Forget About Me staat Ghostdancing het meest nog met een been in het Sparkle In The Rain-tijdperk. Gedreven zang en instrumentatie en een heerlijke drive.