De nieuwe Single Van De Dag kwam op 14 januari 1984 binnen op #32, haalde #23 en stond 5 weken genoteerd:

First Choice - Let No Man Put Us Under




Ik vind dit een heel lekker disco-plaatje waar je even de tijd voor moet nemen. Het swingt, heeft een goede groove en performance en de tekst maakt het af. Toppertje!

Toppertje, dat kun je wel zeggen

Wat betreft de muziek doet het mij aanvankelijk een beetje denken aan Dr. love, een eerdere hit van First Choice uit 1977.
Maar het heeft z'n eigen charmes en ik kan mij voorstellen dat je dit in een disco en op een dansvloer prima zult vinden (6,5).

De enige drie nieuwe binnenkomers op 15 januari 1966 waren Een glaasje Madeira, My dear van Ted de Braak, Morgen ben ik de bruid van Willeke Alberti en:

Simon & Garfunkel - The Sounds of Silence





De keuze was dus snel gemaakt hoewel ik zal toegeven dat ik ook nog steeds de nummers van De Braak en Alberti mij voor de geest kan halen.

Op Youtube zijn er ook veel liefhebbers van de akoestische versie maar volgens mij is deze, met electrisiche gitaar en drums, niet alleen het beste nummer maar is het ook de originele single. Veel succes, uiteraard. 13 weken en plaats 10.
The sounds of silence was ook nog eens het debuut van Simon & Garfunkel in de Nederlandse hitlijsten.

Die hitparades waren nog behoorlijk onschuldig, in 1966. Mooie experimenten. Een goed jaar om t.z.t. eens een mooi topic aan te besteden....

Erg sterk nummer, één van hun betere

Topnummer ja.

Het originele Sounds of Silence, zoals het bedoeld is, en zoals ik hem persoonlijk ook het mooist vind, is akoestisch. Zo staat ie ook op hun debuutalbum Wednesday Morning, 4 AM. Later is ie, zonder medeweten van Simon & Garfunkel zelf, overgedubt met elektrische gitaar en drums door heren van de platenmaatschappij en vervolgens zo op single uitgebracht/

Een nieuwe Single van de Dag, komt van 16-1-1971. Het is ongehoord over hoeveel carnavalskrakers je heen moet overigens:

Nitty Gritty Dirt band - Mr. Bojangles





Iedereen kent het omdat het ook menigmaal gecoverd is. Misschien is dit ook wel weer een cover. Geen grote hit helaas. 3 weken slechts en plek 28.....

Inderdaad een cover, want het origineel is van Jerry Jeff Walker.

Simon & Garfunkel, daar ben ik eigenlijk niet zo'n grote fan van (mij wat te droog) maar met Sounds Of Silence is weinig mis.

Maar met Mr. Bojangles heb ik meer. Typische 70's-pop met een melancholiek randje.

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 17 januari 1981 binnen op #35, haalde #23 en stond uiteindelijk 7 weken in de lijst:

Don Williams - I Believe In You




Misschien is dit soort country-ballads te glad en zoetsappig voor sommigen, maar ik vind dat alles aan dit nummer gewoon klopt. Geloofwaardig en met gevoel vertolkt, de muzikale begeleiding staat mooi in dienst van het liedje, het klinkt klein en integer en het geeft een warm gevoel.

Ja, je had het er al over in het topic van 1981.

Het gaat een beetje naar Kenny Rogers toe. Daar moet je ook van houden, als je dit nummer goed vind.
Ik vind het zelf een beetje teveel pit missen. Misschien hangt het nog een beetje af van je stemming. Maar in principe zou ik een album vol met dit soort nummers niet uit kunnen zitten. Maar als je met een vriendinnetje in de nachtelijke prairie onder de sterren buiten loopt, wie weet wat je dan nog van dit nummer gaat vinden...

De nieuwe Single Van De Dag kwam op 18 januari 1997 binnen op #31, haalde #7 en stond 9 weken genoteerd:

Ginuwine - Pony




Tja, hier gaan we dus in het meest positieve geval gemengde reacties op krijgen, lijkt me zo...
Het heeft een luie groove dat zeker niet onaangenaam klinkt, maar haters van 'arrenbie' gezongen door patserige gladjakkers kunnen hier vol overgave hun gifpijlen op afschieten. Ik zit met mijn mening dus tussen twee kampen. 'If we're gonna get nasty, baby...'zingt hij ergens waarop m'n lieve vrouw antwoord: 'Not with him! I won't wanna ride his pony!'.
Eindconclusie: Niet onaardig, maar verder maar niet op de tekst en de clip letten.

Het heeft een grappig klankenpatroon, zal ik het nummer nageven. Maar het is, dat zal ik ook toegeven, geen track van een album dat bij mij uit de cd-kast kan worden getrokken (of enig vergelijkbaar album dan ook).

Het heeft een hoog gehalte leuk voor een keer om te horen maar het is niet muziek dat ik de hele dag over de vloer zou willen hebben.

Een oudje. De nieuwe Single van de dag komt van de Engelse Top 50 en is van 19 januari 1963:

Four Seasons - Big girls don't cry





10 weken in de Engelse Lijst en uiteindelijk plek 13. Het heeft soms toch wel wat, die oude singles van de Four Seasons...

De geestelijke vaders van de Bee Gees qua stemgeluid.

Was anders wel een US nummer 1 hit, net zoals de vorige singles van Frankie Laine en co.

Ik wil hier absoluut niet uit de hoogte klinken, maar geef hier mijn eerlijke mening over:
Ik vind dit vreselijk. Kan er niets aan doen, maar meer kan ik er niet van maken.
Not everyone's cuppa tea, ben ik bang...

Ik vind het ook niet veel aan. Ginuwine's Pony vind ik dan wel weer erg goed. Ben niet zo van de r&b en destijds vond ik dit helemaal niets, maar ben dat nummer steeds meer gaan waarderen.

Gelukkig heb ik hier dan een nieuwe Single Van de Dag, ééntje waarvan je zeker kunt weten dat ik elke week voor de TV zat om een glimp van deze video op te vangen:

Sweet - Block buster





Kijk, oude liefde roest niet ook al ben je allang getrouwd met een ander. Ik zal de Sweet altijd schatplichtig blijven en bovendien, zulke hele slechte muziek hebben ze geeneens gemaakt. Vanaf zo'n beetje 1973 werden er hele aardige albums uitgebracht. Het werd ook wat steviger, zoals hier ook blijkt uit deze video. De eerste pasjes richting hardrock.

Komen dus binnen op 20 januari 1973 en wisten (uiteraard) moeiteloos de eerste plek van de Veronica Top 40 te halen. 13 weken stond het nummer genoteerd en dus na die tijd was het allang voorjaar!

The Sweet vind ik ook tot de betere glamrockbands horen. Niet alles van hen vind ik goed maar Block buster vind ik wel prima (OK, jeugdsentiment speelt daar ook een beetje een rol in).
Cijfer: 8,5

Dan de vorige nummers:
Tja, Four Seasons ... die zang van Frankie Valli, daar moet je van houden (ik heb er geen probleem mee) maar ze is volstrekt uniek en het nummer vind ik ook leuk.
Cijfer: 8,5

Ginuwine - Pony
Zulke R&B doet mij veel minder - ik mis de bezieling - maar in dit genre is dat nog te doen.
Cijfer: 5,5

Don Williams - I Believe In You
Weliswaar zoete country in de stijl van Kenny Rogers maar het klinkt wel geloofwaardig en de zang en sobere begeleiding zijn wat mij betreft OK.
Cijfer: 7

Nitty Gritty Dirt band - Mr. Bojangles
Ook dit countrynummer mag ik wel, weliswaar wat simpel maar mooi gearrangeerd, inderdaad vaak gecoverd.
Cijfer: 7

Simon & Garfunkel - The Sounds of Silence
Dit vind ik dan weer een topsong met prima vocalen, eigenlijk hebben Simon & Garfunkel geen zwakke single uitgebracht.
Cijfer: 9

First Choice - Let No Man Put Us Under
Behoort weliswaar tot de betere disco met goede baslijn maar echt wild ben ik hier niet van, na een tijd begon het mij te vervelen.
Cijfer: 6

Van alle glamrock bands kan ik enkel T Rex en Slade echt waarderen.
De rest maakte verschrikkelijke foute en gedateerde muziek.

Wat Take That en Spice Girls voor de 90s waren,
waren Gary Glitter, Sweet, Mud, Suzi Quatro et tutti quanti voor de 70s.

Wat niet weg neemt dat ik zo'n meebruller soms wel fijn kan vinden.

De meeste glamrockacts in die tijd hadden in het begin enkele leuke tot prima singles maar dan zakten ze snel weg (Mud, Gary Glitter, Osmonds, Rubettes). Overigens vind ik die zultpopartiesten als bv. Lee Towers, Ferrari, Barry & Eileen veel erger dan de glamrockacts (die zichzelf nooit serieus namen).
T.Rex en Slade vind ik er ook bovenuit steken (als wij David Bowie en Roxy Music niet meerekenen) als glamrockbands maar buiten enkele prima bands heb ik deze stroming nooit echt serieus genomen al is die ook van belang in de popmuziek. En Bay City Rollers was uiteraard de foutste van alle glamrockbands.

De nieuwe Single Van De Dag komt op 21 januari 1984 binnen op #39, haalt de 36ste plek en is na 4 weken alweer verdwenen:

Intaferon - Steamhammer Sam




Een liedje dat gaat over een oude man dat als dank voor jarenlang hard werken in de metaalindustrie zijn aandeel aan het Thatcher-regime mag betalen door als oud vuil op straat te worden gezet door z'n baas, waarna hij z'n leven niet meer op de rails weet te krijgen. Een intrigerend gegeven dat op een haast tragi-komische manier aan de geluidsband werd toevertrouwd, een beetje a la Carmel's Sally dus. Ik vind het in ieder geval een heel leuk nummer, zeker een 7,5 waard.

Steamhammer Sam van Intaferon, prachtig vrolijk nummer (7) wave-achtig en dan tegelijkertijd haast met een knipoog naar de jaren '30. het klinkt ook heel bekend en vertrouwd in de oren, toen al, toen ik het singletje aanschafte. Geen flauw idee wat er ooit met Intaferon nog is gebeurd, later.


De laatste zin neemt niet de "belediging" richting The Sweet inzake het vergelijk met Take that en de Spice girls niet weg.

Sweet Fanny Adams, Desolation boulevard, Give us a wink en Off the record zijn prima rockalbums (zie ook elders op MuMe) die beduidend meer kwaliteit leveren dan Take That of de Spice girls. Maar dan moet wel even de moeite worden gedaan om de evolutie van The Sweet te doorgronden...

Ach, dat is een kwestie van smaak. Ik moet zeggen: ik ken de albums van de Spice Girls niet. Maar de singles vind ik minstens zo goed, vaak zelfs beter in elkaar zitten dan die van glamrockbandjes uit de jaren '70 zoals The Sweet. Persoonlijk neig ik meer naar de Spice Girls maar ik kan me prima voorstellen dat jij het andersom hebt (zeker gezien het nodige jeugdsentiment ). Maar een belediging zou ik het zeker niet noemen. Het is allebei gewoon ongecompliceerde popmuziek, het is maar net wat je aanspreekt.

The Sweet waardeer ik ook meer dan Spice Girls (al hebben die ook enkele leuke hits gebracht maar hun laatste album was een gedrocht) en zeker dan Take That.

Over The Sweet: Leuk nummer van The Sweet. Hier hadden ze al heel wat meer karakter als op een Co Co of Funny Funny.

De Spice Girls of Take That heb ik nooit wat gevonden, maar dat terzijde.

De nieuwe (ouwe) Single Van De Dag kwam op 22 januari 1994 binnen op #29, bleef staan op #12 en stond 8 weken genoteerd:

Aerosmith - Dream On (Live)




Ik denk dat dit toendertijd om de live-versie ging van de soundtrack van Last Action Hero, maar dat is track #2 op de cd-single na de studio-versie. Hoe het ook zij, het was de live-versie die ik toen op de radio hoorde en die vind ik toch een stuk minder dan de studio-versie.

Maar liever had ik een van de Alice In Chains-nummers van de soundtrack op single gezien. Wat mij betreft waren dat met gemak de beste nummers daarop, maar waarschijnlijk was dat toch te donker voor de hitparades. Dat waren A Little Bitter en What The Hell Have I .

Kenners weten het waarschijnlijk nog: Van de soundtrack ging AC/DC's Big Gun hier inderdaad aan vooraf en ik vond dat ook best een fijne single.




De film zelf was trouwens klote.

Gelijk 5*****.

Hebben het meerdere keren geprobeerd natuurlijk, oorspronkelijk kwam het nummer uit 1973. De tweede poging in 1976 om met Dream on de hitlijsten te bestormen mislukte ook jammerlijk.

Maar een dijk van een nummer, iedereen kent het en het was ook zo'n (niet succesvolle) single die met enige regelmaat was terug te vinden in de Top 100 aller tijden.

Grappig dat deze song er live in 1994 blijkbaar wel in slaagde.

23 januari 1965:

Georgie Fame - Yeh Yeh





Slechts twee nieuwe binnenkomers die dag, dus deze gekozen. Toch niet onaardig. Zes weken Top 40 en de 24e plek uiteindelijk.

Onbekend en onbemind dan maar?

Een nieuwe Single van de Dag:

Steelye span - All around my hat





Deze folk heb ik altijd een beetje ongrijpbaar gevonden, de zang destijds enigszins griezelig. Oude ambivalente gevoelens. Desalniettemin rockte het toch behoorlijk. Het enige succes van Steelye Span in Nederland ook. De b-kant Black Jack Davy, het singletje had ik toch wel degelijk gekocht, sprak mij wellicht meer aan. Misschien moet ik overwegen toch maar eens het album te kopen.

24 januari 1976 kwam de single in de Top 40 en reikte zelfs net aan tot de top 10. Zeven weken genoteerd gestaan.