Hier van hetzelfde

De inleiding is in de maak en zal ergens vanavond hier verschijnen

A.U.B. 3 alinea's aan hun meesterwerk besteden Jelle, Red House Painters - Down Colorful Hill (1992)

hier ken ik dus niks van, ik ben benieuwd

Mark Kozelek

Ah, nu snap ik wat je bedoelde, Jelle.

Leuke keuze! Ben benieuwd wat ik allemaal ga ontdekken van hem/ze.

Gelijk maar een eerste luisterbeurt van een volledig album gedaan, maar ik ben absoluut niet onder de indruk van Down Colorful Hill. Katy Song kende ik al en dat is echt een prachtig nummer, maar Down Colorful Hill heeft niks van de magie die dat nummer heeft. Vooral het (mislukte) poppy randje doet veel afbreuk aan de nummers.

(het werd toch iets eerder , na het posten ben ik nog een klein beetje aan het sleutelen, hij kan dus nog licht veranderen)


(Disclaimer: negeer zoveel mogelijk de hoogte van mijn stemmen, deze zeggen zeer weinig tot niets, voor een advies (voor zover dat hieonder nog niet volgt) PM me of iemand anders die er wat van weet!)


Goed, als door AOVV en Masimo geïdentificeerde Dhr. Expert moet ik hier maar wat van maken. Stiekem voel ik me bij welke artiest dan ook veel vaker ‘liefhebber’ dan ‘kenner’. Opmerkelijk hierbij is dat ik vaak het gevoel heb dat hoe beter de muziek is, hoe minder verstand ik er voor mijn gevoel van heb. Wellicht dat dit komt door de mate waarin ik het algehele gevoel laat dicteren wat ik van een plaat vind, en dit gevoel niet echt wordt beïnvloed door de inhoud van specifieke muziek of stuctuur in een album, maar veel meer door de algemene sfeer die op een album hangt.

Wat dat betreft is Mark Kozelek, met zijn zijprojecten, wellicht wel de ideale artiest voor mij om iets over te vertellen, aangezien ik me nooit echt in enige feitjes rond hem of zijn muziek heb verdiept. Mensen die dus een uitgebreide discografie-analyse verwachten zullen dus bedrogen uitkomen (en mogen me daar misschien dankbaar voor zijn ) (Sorry Ataloona, geen 3 alinea’s over Down Colorful Hill, al ben ik met je eens dat die fenomenaal is). Ik zal veel meer proberen een sfeer neer te zetten hier, enigszins naar de structuur van mijn eigen ontdekkingsreis door zijn platen en de wereld om me heen.


En die wereld is groot, veel groter dan je op het eerste oog zou zeggen. Zoals meer mensen begon ik aan mijn reis via een tip die ik kreeg om het self-titled album eens te beluisteren. De eens hier vaak aanwezige user Bubbachups zal hiervoor verantwoordelijk zijn geweest, helaas zit hij hier niet echt meer (hij zou een betere expert zijn geweest dan ik). Deze plaat geeft meteen een prachtig beeld van de hoeveelheid sfeer die hij neer weet te zetten. Vanaf de eerste tonen van Grace Cathedral Park word je gegrepen door een sfeer die herkenbaar is en vanaf dat moment alleen nog maar aan Kozelek doet denken. (Hoewel Low op het debuut goed in de buurt komt).

Waar veel mensen dit als hoogtepunt beschouwen zie ik het meer als een beginpunt van een reis. Langzaam word je warm gemaakt met haarscherpe beelden van een landschap dat je geleidelijk kunt gaan verkennen. Natuurlijk kun je er ook voor kiezen de foto’s aan je muur te hangen, eens in de zoveel tijd ervoor te gaan staan, ervan te genieten, en verder te gaan naar de volgende foto. In dat geval raad ik je aan de foto die Dragonflies heet op life-size uit te printen en een hele muur in beslag te laten nemen. Alles wat op dit album te vinden is zit gedistilleerd in dit nummer. Prachtige gitaarlijnen, met een meeslepend melancholische tekst en de diepe stem van Kozelek. Waar je op deze manier ook van zijn muziek kunt genieten (en ik je zeker niet tegenhoud dit ook te doen) zit er echter nog veel meer schoonheid achter. Deze schoonheid is alleen niet haarscherp, niet in ideale omstandigheden te vinden, hier en daar een beetje mist, maar toch is in dit natuurlijke misschien nog wel meer moois te vinden dan in de foto’s.

Gelukkig hebben we in dit opzicht aan Kozelek een heel goede, en hier komt de hele wereld waar ik het eerder over had weer terug. Wie hier op Musicmeter Kozelek’s artiestenpagina’s openslaat ziet dat hij een aantal studio-albums op zijn naam heeft staan en zou kunnen denken dat hij daarmee een goed beeld van Kozelek zou kunnen hebben. Ook ik dacht dit, ik kende de meeste van zijn RHP-albums en alles van Sun Kil Moon (voordat April uitkwam was dat). De echte diepe wereld is echter te vinden in de geweldige hoeveelheid live-albums en bonus-materiaal, waar ook echt een heleboel van is uitgebracht. Toen ik eens op een 3,5 uur durende treinreis een half uur overstaptijd op station Amersfoort doorbracht met Find Me, Ruben Olivares zag ik voor mijn gevoel pas echt waar de muziek van Kozelek op zijn sterkst is. Summer Dress kende ik bijvoorbeeld al wel, maar in deze versie, waar niet alles zo helder en duidelijk is, komt eigenlijk het bijzondere in het nummer echt naar voren. Ik heb achteraf geen idee meer hoe lang ik op het perron heb gestaan daar, de omgeving verdween om me heen.

Het nadeel aan al zijn live-platen is echter dat ze niet allemaal even onderscheidend zijn. Een hoop nummers komen in meerdere uitvoeringen terug die niet heel erg van elkaar verschillen. Ook staan er ook zeker mindere nummers tussen (ik zal de laatste zijn die zegt dat zijn materiaal allemaal van even hoog niveau is). Door deze nadelen is het niet gemakkelijk om even de goede nummers aan te wijzen, het is een zoektocht die iedereen persoonlijk moet ondernemen. Zo zal ik op het eind van dit stuk wel een paar nummers noemen die de meeste mensen wel aan zouden moeten spreken, een soort “objectieve beginpunten”, maar ook wat nummers die juist mij persoonlijk weten te raken, van dit tweede soort zou juist iedereen zijn eigen nummer weten te vinden. geholpen door de prachtige discografie die op zijn site goed te vinden is, waarbij men vooral niet de gedachte moet hebben “oh, dat nummer ken ik al”, want elke verschillende uitvoering kan juist dat ene stukje geweldigheid blijken te hebben.

Zo zal ik nog even een van mijn persoonlijke belevenissen hier als voorbeeld gebruiken. Ooit had een vriendin van me een platenspeler gekocht en mij om platen gevraagd die ze absoluut moest hebben. Aangezien ze veel naar dingen enigszins in deze richting luisterde heb ik haar toen dit aangeraden, in een tijd dat ik nog helemaal betoverd raakte door Katy Song, en bovengenoemde verborgen kleine “detail-nummertjes” nog niet had ontdekt. Nadat ik haar een tijd (~2 jaar) weinig gesproken had vierde ze haar verjaardag een keer. Ze had nog steeds niets met mijn tip gedaan (niet dat ik dit wist trouwens). Ik heb toen de LP van Sun Kil Moon – Tiny Cities meegenomen, die ik zelf een keer op cd had gehoord en me prima beviel. Weer een half jaar later, toen ik eens op bezoek was besloot ze deze plaat op te zetten. Waar ik op een normale manier naar de plaat luisterde, zoals ik de cd al veel vaker had gehoord, was ik pas verbaasd toen ze nadat de plaat was afgelopen een tweede plaat tevoorschijn toverde. Voorop deze hoes stond alleen “solo acoustic”. Dit bleek een bonus-plaat te zijn waarop enkele solo-uitvoeringen stonden van nummers van Tiny Cities. Waar van de normale versies ik “Space Travel is Boring” en “Truckers Atlas” erg fijn vond was ik hier echt met stomheid geslagen toen ik deze versie van “Neverending Math Equation” hoorde. Laat alle mensen die dit slappe Modest Mouse covers vinden maar zeuren. Deze manier van die muziek beleven, ondanks dat hij hem zelf niet geschreven had, is wat zijn platen zo mooi maakt, en eigenlijk wat de hele wereld mooi maakt. Aan alles kun en moet je je eigen interpretatie geven. Dit is soms moeilijk, het kost tijd en vraagt wat van je kritisch vermogen. Maar pas zodra je dit hebt gedaan kun je echt zeggen dat je hebt geleefd.

Dit leven is in mijn ogen waar de platen van Kozelek en zijn bands over gaan. Op je eigen manier naar de wereld kijken, de mening van anderen niet te serieus nemen en elk detail zelf willen verkennen. Ik zal nu dus 2 lijstjes van 3 nummers geven (waarvan er een er stiekem 4 heeft), een lijstje met “beginpunten” en een lijstje met “details”. Wie denkt dat ik hiermee een fundamenteel onderscheid wil maken tussen zijn nummers heeft het verkeerd. Ik probeer geen ordening in hoe goed de nummers zijn weer te geven. De “detail-nummers” zijn voor mijn gevoel echter een stuk persoonlijker voor me dan de “beginpunten” (wat niet wil betekenen dat een “detail”-nummer niet op een studio-album kan staan). Dit is puur mijn interpretatie, en ik hoop dat iedereen aan het eind van deze week zijn eigen lijstje “beginpunten” en "details" kan definiëren.


Mark Kozelek, “Beginpunten” top3
1. Red House Painters – Medicine Bottle (Down Colorful Hill)
De eerste plaat, een van de eerste nummers, maar meteen al de herkenbare stijl, vrij minimaal en fantastische teksten. Alles van Red House Painters zit hier in, in een betoverende mate.



2. Sun Kil Moon – Duk Koo Kim (Ghosts of the Great Highway)
Een nummer dat bijna een kwartier duurt, waarin de akoestische kant van Sun Kil Moon (t.o.v. Red House Painters) in mijn ogen beter naar voren komt. Hypnotiserend van begin tot eind, vooral die repetiviteit in het gitaar- en drumspel werkt zeer krachtig:



3. Red House Painters – Katy Song (Red House Painters I)
Het nummer waarmee veel mensen hier voor het eerst van Kozelek gehoord zullen hebben. Hier is ook een reden voor, pak een gitaar erbij en zoek de gitaarlijn van dit nummer op. Iedereen kan dit spelen, en zelfs als iemand met 2 linkerhanden de gitaar vastpakt klinkt het goed. (Probeer dit dus vooral!)




“Beginpunt”-albumtip: Red House Painters – Red House Painters I (iets toegankelijker) / Down Colorful Hill (iets diepgaander)



Mark Kozelek, “Details” top4, de nummers die voor me persoonlijk het meest betekenen, het nadeel is dat ik vrijwel niet kan beschrijven waarom ze zo goed werken, dat doen ze gewoon

(Bij de details ontbreken de youtube-links, omdat de uitvoeringen die ik bedoel gewoon niet op youtube staan (soms ook niet op spotify zelfs))

1. Sun Kil Moon – Neverending Math Equation (Tiny Cities solo acoustic bonus LP (de bonus-schijf staat niet op Musicmeter))
2. Mark Kozelek – Summer Dress (Find Me, Ruben Olivares)
3. Sun Kil Moon – Third and Seneca [Alt. Version] (I’ll Be There)
4. Red House Painters – Dragonflies (Red House Painters I)

Maar verken dus allemaal zelf je eigen nummers!

een “Details”-albumtip is dus eigenlijk niet echt te geven, eigenlijk zouden alle live/outtakes-platen hier zo’n beetje onder moeten vallen (en een hoop studio-dingen), maar als ik er een moet noemen: Red House Painters – Retrospective, disc 2


Veel luisterplezier!

@Chevy

Ik heb een ontzettend groot hekel aan het woord ''groeialbum'', maar met Down Colorfull Hill en Geek the Girl (L. Germano) gebruik ik de term maar al te graag.

Denk niet dat ik na één keer luisteren DCH goed heb kunnen inschatten en ik waardeerde de plaat ook niet (helemaal) meteen. Ik kan me (helaas) wel al te goed voorstellen dat mensen dit niks vinden en de plaat ook niet snel vaker opzetten (echter wel doen!!! ) en het gewoon een saaie zaadplaat vinden. Soit, ik vind het geweldig.

Sun Kil Moon vind ik wel tof, maar veel meer dan ik hier ( Sun Kil Moon - Ghosts of the Great Highway (2003) ) zei, heb ik niet te melden.

@Dave; we gaan het meemaken. Eerste luisterbeurt sowieso op de speakers en dat scheelt bij mij soms aardig wat. Daarna gelijk Katy Song er achteraan (wederom op de speaker) en toen realiseerde ik me hoe deze band óók kan klinken. Eerst maar eens naar het (eerste) titelloze album luisteren, dus.

Who the fuck is Mark Kozelek!

Nu daal ik nog verder in de achting van de ware melomanen natuurlijk.

Tja, een risico is het mogelijks wel om deze artiest te kiezen.
Red House Painters is een band waar ik al veel positiefs over mocht lezen op MuMe.
Maar ik ken er dus helemaal niets van. Misschien de gelegenheid om me in zijn werk te verdiepen.

Dat vraagt echter een behoorlijke investering van tijd ... die ik wellicht niet ga hebben.
Dus kans is groot dat ik pas, maar ik hou het hier wel in de gaten. Het blijft een lovenswaardig initiatief.

Ik vind Red House Painters (I) tot nu toe echt prachtig! Precies wat ik zoek. Hele melancholische muziek maar dan wel met af en toe lekkere gitaarmuren. Het doet me een beetje denken aan de rustigere momenten van The God Machine.

Mooi stukje tekst, Jelle! Ik lees dat je jezelf eerder bekijkt als liefhebber dan als kenner, zo beschouw ik mezelf ook eerder als liefhebber. Maar uit je bijdrage blijkt toch dat je doorhebt waar het 'm vooral om gaat in muziek; het is een beestje dat onder de huid kruipt, en er op de meest onverwachte momenten uit tevoorschijn kan komen. Enfin, we hebben de juiste gemaakt door jou aan te stellen.

Don leuk om te horen dat je het prachtig vindt. Ik moet ook nog wel één en ander ontdekken (vooral live-materiaal en Red House Painters), en dat gaat deze week ook wel gebeuren. Hopelijk kan ik ook enkele stukjes schrijven, zoals bij Bowie, en wat van mijn ervaringen met jullie delen.

Jullie lezen het dan wel.

Jelle Dhr Liefhebber, ook goed

Aye, een minder bekend artiest mag het zeker genoemd worden, maar dat veranderd níét de mogelijkheden van de artiest mbt dit topic, slechts een kleine verandering in het concept. Ik denk dat het verwachten van leuke anekdotes, van persoonlijke verhalen of geschiedschrijvingen redelijk onrealistisch is, en dat we dat ook niet moeten verwachten, maar dat opent automatisch weer andere deuren: deuren der ontdekking, nieuwe muziek die onze oren (hopelijk) bereiken gaat.

Dat is een ander deel van het concept dat we dit topic wilden geven; niet enkel het verhalende over dat wat je al kent, maar ook het verwerken van dat je nog niet kent, en nadien daarover verhalen. Wat we wél mogen verwachten bij artiesten van deze grootte zijn verhalen van ontdekkingen, méér tips en berichtgeving naar elkander toe, een grotere rol van de 'Expert' in het stuk waarin de artiest wordt voorgesteld, toename rol van AOVV en ik, én een toename van berichten bij de artiest zelve (met hopelijk nieuwe waardering tot gevolg) Ofwel: de keuze tussen een grote artiest en een minder grote artiest levert wellicht een lichte verandering op, maar het heeft beide zo z'n plus- en minpunten.

We (ik spreek hier ongevraagd ook namens Nick) hopen in ieder geval veel mensen verslingerd te laten raken aan de muziek van Kozelek, want daar is 't zeker geschikt voor. Hoop dat je 'ns een plaatje mee(be)luistert, dazzler (+ anderen die twijfelen), en dan zal ik niet eens een bericht van je eisen. Alhoewel 't wel gewaardeerd wordt, natuurlijk.

Dus! Van start!

Zo voorspelbaar zijn we ook weer niet.. Leuk geprobeerd, though.

Stiekem had ik al inside information van Jelle, maar om dat openbaar te maken, is ook zo lullig.

Momenteel aan het luisteren naar RHP 1 met Jelle op Soundrop, nu bij Dragonflies. Mooie muziek, dat zeker, maar het album duurt wel iets te lang. Doet me denken aan Madrugada en Anathema. Niet zozeer qua muziek of thema, maar qua beleving. Het is mooie (rock)muziek die een beetje semi-emotioneel is, maar die toch niet over de gehele linie echt sterk is.

Op naar de live-albums, de soloalbums en Sun Kil Moon, zou ik zeggen!

Mother is echt niet normaal. Aan het eind wordt het helemaal de nek omgedraaid op een prachtige manier. Ik ga nog even verder met Red House Painters, Sun Kil Moon komt later nog.

Je had alleen nog geen idee dat dat over dit topic zou gaan

Ja, maar dat weten zij niet.

Mooie versie van Will Oldham's New Partner

speciaal níet in embed gezet, chevy

Een nietszeggende bijdrage over Red House Painters.

Dankzij Cocteau Twins en Dead Can Dance werd ik medio jaren 80
een fan van bijna alles wat het Britse independent label 4AD uitbracht.
Een fijne neus voor eigentijdse new wave had dat label, vond ik.

Toen de Pixies hoge topper scheerden, deemsterde die interesse weg.
Natuurlijk waren de Amerikaanse trollen waanzinnig goed, maar veel verder
dan The Breeders kwam ik niet meer in het volgen van 4AD bands, herinner ik mij.

Er was een kleine heropleving in februari 1994 toen ik een maand lang
stage liep op de promotiedienst van het Belgische PIAS label dat 4AD verdeelde.
Ik heb Your Ghost van Kristin Hersh nog helpen promoten en koffie gezet voor Magnapop.
Die laatste groep was niet op 4AD, maar ik moet dit stukje toch een beetje spannend maken.

Ik heb de eerste CDs en promotiemateriaal van Red House Painters in handen gehad.
En ik heb ook ongetwijfeld nog naar een paar tracks geluisterd, maar ze zijn me niet bijgebleven.

Het valt me trouwens op hoe weinig recensies er bij deze albums op de site staan.
Misschien moet daar deze week maar eens verandering in gebracht worden door de deelnemers.
Ik wil zeker hun tweede en populairste album een kans geven. Meer kan ik niet beloven.

Kozelek

Mag ik ook nog even twee favorietjes posten?



Down colorful hill (Little drummer boy live)



Michael (Down colorful hill)

Vorige week had ik geen tijd om David Bowie te volgen, maar ik heb het achteraf wel allemaal gelezen en het lijkt een leuk en interessant topic te worden.
Van RHP ken ik op een aantal nummers na nagenoeg niets van dus ik ga proberen toch zeker één album aan bod te laten komen en hopelijk meer (als m'n agenda het toelaat) zodat ik me eens in deze artiest kan verdiepen.
Ik merk dat Don zich als leek bij deze artiest al vrij positief uit en dat maakt me des te nieuwsgieriger.

Net het debuutalbum (Down Colorful Hill) gehoord en dat was ook een hele mooie plaat. Iets minimaler dan Red House Painters I.

Katy Song vind ik echt magistraal. Het raakt mij net zo diep als In Bad Dreams van The God Machine.

Ik beluister op dit moment Red House Painters I. Later vanavond post ik nog een kort berichtje over mijn bevindingen

Goed bezig, jongens! 'Down Colorful Hill' is inderdaad erg mooi, dat kan ik enkel beamen.

wat mij betreft is: Red House Painters – Medicine Bottle hun mooiste.


ook erg mooi nummer van hun:




maar ik zie volgens mij nu bijna het hele debut album hier voorbij komen.

En Mother van Red House Painters I:

Ik heb Red House Painters I net voor de eerste maal beluisterd. En ik moet zeggen, het is me geweldig goed bevallen. Even gevoelig als intrigerend als mooi. Klein minpuntje is de tijdsduur, die had best wat korter gemogen. Sommige songs hebben de neiging om onopvallend voorbij te kabbelen. Had die dan gewoon niet op het album gezet, Mark!

Maar al bij al dus een zeer sterk album!