Ik ben nu 'Red House Painters (II)' aan het beluisteren, als die erop zit, dan heb ik de eerste drie platen gehoord. Van Sun Kil Moon ken ik al net wat meer, ik kende de laatste twee platen sowieso tamelijk goed, en 'Ghosts on the Highway' en 'April' zijn inmiddels ook al de revue gepasseerd. Het zijn meestal platen die lang duren, die Kozelek en de zijnen maken. Hij is dan ook een vat vol inspiratie, en ik moet zeggen dat de albums van Red House Painters die ik tot nu toe heb beluisterd, misschien niet ALTIJD de aandacht weten vast te houden, maar het zakt toch ook nergens in; daarvoor is de kwaliteit van het songmateriaal simpelweg te hoog.

Wel is Red House Painters een andere band dan Sun Kil Moon, en dat hoor je toch wel, vind ik. Qua sfeer leunen ze wel tegen mekaar, en de stem van Kozelek zorgt ook voor de nodige aankopingspunten, maar Red House Painters lijkt nog net dat beetje dieper te willen graven. Al kan je de platen van Sun Kil Moon ook geenszins oppervlakkig noemen.

Kortom, alles wat ik van Kozelek tot nu toe heb gehoord, is gewoon sterk tot verbluffend; een artiest die helemaal in m'n straatje past.

Ik ken deze band bij naam, maar ik ken geen enkel nummer van ze Wel goede dingen over ze gehoord. Ik ga binnenkort zeker eens een album proberen.

Van Red House Painters ken ik vooralsnog enkel het mooie Katy Song. Ik moet eens op zoek gaan naar een album van hen.

Ik ben nu naar Ocean Beach aan het luisteren en die is toch wel anders dan Down Colorful Hill en Red House Painters I. Het is iets toegankelijker en minder dromerig. Tot nu toe de minst goede die ik heb gehoord. De volgende die aan de beurt is is Red House Painters II.

Minder 'zwaar' ook, vond ik. Wat dat betreft ben ik het met je eens, Don: DCH (vooral) en 'I' zijn (wat mij betreft) beter.

De eerste drie albums van Red House Painters beluisterd, nu bezig met nr. 4, namelijk 'Ocean Beach'. 'Summer Dress' in ieder geval al gruwelijk mooi!

Van Sun Kil Moon heb ik 4 albums geluisterd, alleen die plaat met Modest Mouse covers niet qua studioplaten. Uiteraard moet ik ook nog een brokje livemateriaal de revue laten passeren, want onze expert van de week heeft dat in zijn uitgebreide stuk toch al aangehaald, dat Kozelek er live telkens iets anders van maakt, en dat er zo weer nieuwe pareltjes komen bovendrijven.

Nog een opmerking wat de hoezen betreft: die vind ik erg, erg mooi. Ze ademen een desolate, ietwat mistroostige sfeer uit.

Alvast mijn lijstje:

1. Red House Painters - Down Colorfull Hill (1992) 5/5
2. Red House Painters - Red House Painters (I) (1993) 4/5
3. Red House Painters - Ocean Beach (1995) 4/5
4. Red House Painters - Songs for a Blue Guitar (1996) 3,5/5
5. Sun Kil Moon - April (2008) 3,5/5
6. Red House Painters - Red House Painters (II) (1993) 3/5

De rest valt wat mij betreft over te slaan, alleen voor de fans leuk. Sun Kil Moon vind ik - buiten April - geen klap aan en die solo-plaat van Kozelek vind ik ook niet veel bijzonders. Live is Kozelek oké (al vind ik het niet altijd zo mooi), maar ik ben gewoon geen liefhebber van livemateriaal. (tenzij het echte concertbands zijn, zoals Phish, Grateful Dead en Les Rallizes Denudes)

Ps. Red House Painters (Rollercoaster) zal nog wel eens op 4,5/5 komen, moet ik nog eens herbeluisteren.

Ik heb net Red House Painters (I) beluisterd en die is me vrij goed bevallen, vooral de vrij lang uitgesponnen nummers hebben een beklemmendheid die me echt wel aangrijpt. Album kreeg 4.0* van mij en een plekje op m'n to-buy-list. Favorieten zijn voor mij Katy's Song, Funhouse en Mother. Een minpuntje is voor mij dat de plaat echt wel net iets te lang duurt voor mij momenteel, waardoor mijn aandacht wat verslapte na een tijdje.

Ik heb vandaag enige tijd besteed aan een bespreking van 'Among the Leaves', de nieuwe plaat van Sun Kil Moon.

Klik..

Daarbij wil ik betreft 'Down Colorful Hill' graag verwijzen naar de sterke post van user Omsk, die een sterk staaltje van plaatanalyse bewerkstelligt.

Inderdaad, een mooi stukje tekst ook van Omsk, al is het al meer dan een jaar geleden geschreven. Toch!

Datgene dat wat voor mij de muziek van Kozelek als prachtig maakt is de zekere 'logheid' die zijn maaksels bevat, zowel in teksten (DCH) als in de muziek, waar beiden elkaar hierin versterken - al z'n worstelingen tezamen (op schitterende wijze) tot uiting, en dan vooral gekeken naar zijn eerste plaat. Ik denk toch dat die vooralsnog(!) het meeste indruk op me achter heeft gelaten.

Sun Kil Moon lijkt deze 'zwaarheid' af en toe los te laten, of niet meer nodig te achten. Hierin dus ook verandering van muziek bij verandering van naam - alhoewel dat wellicht andersom werkt. Het is gelukkig niet zo dat Kozelek met het uitbannen van dit logge kenmerk wat inlevert, nee, er resteert een lichter, maar alsnog mooi concept - een dat zéker niet minder werkt. De kenmerkende echo in de vocalen vult wellicht de ruimte op, waardoor Sun Kil Moon zich alsnog tot zeer onderscheidend muzikant kan opmaken.

Wat mij betreft vooralsnog een fijn uitgepakte keuze - ik ga me nu op enkele liveplaten richten, waar Jelle zich dan al positief over uitliet. In principe bevallen zulk soort platen me altijd wel - vaak toont het een erg eerlijk beeld van de muzikant.

Hierover pratende, en dat wilde ik eigenlijk schrijven - neem ik me voor, en dat deden Nick en ick al tijdens de artiestdagen, van elke artiest tevens een live-plaat te beluisteren, en hierin speelt dan vooral het alomvattende en het eerlijke een grote rol. Dus. Alhoewel ik begreep dat Kozelek oa 'Medicine Bottle' bij voorkeur live niet speelt, omdat een nummer als deze hem te veel naar het hart staat, hem persoonlijk te veel raakt. Wat dat betreft zijn live-platen niet enkel eerlijk over wat er op staat, ook over wat er weggelaten is..

Voor het eerst lees ik dit topic en gelijk wordt er gesproken over de man die verantwoordelijk is voor een topalbum, namelijk April. Wie de sfeer van dit album wil beleven, raad ik aan om te beginnen met mijn persoonlijke favorieten: Tonight the Sky, The Light, Moorestown en het fantastische Lost Verses.

Vanwaar - vanwege je enthousiasme - heb je dan nog nooit een plaat van Red House Painters geprobeerd, Co? Doen! - als ruilmiddel zal ik April beluisteren..

Muziek luisteren is helaas vaak moeilijke keuzes maken door tijdgebrek. Maar deze afspraak staat, ik ga voor Down Colorful Hill.

'Lost Verses'!

Fijn dat je de weg naar ons topic gevonden hebt, Co.

Heb weer wat werk van Kozelek (live en RHP) beluisterd en het blijft bizar wat voor een prachtige zangstem hij heeft. Samen de muziek weet hij melancholie, verdoving, pijn en zwartgalligheid ontzettend treffend te verwoorden én laten horen. Hij kan als geen ander échte gevoelens laten horen. Dat maakt zijn muziek ook gewoon zo herkenbaar. Ongelovelijk hoe hij op het ene moment met volle muziek zo doeltreffend kan zijn en op het andere moment - dik tien jaar later - met alleen een gitaar en zijn stem live op het podium nog altijd even doeltreffend is. Krijg ik altijd een dikke brok van in mijn keel en mag ondertussen zeggen dat Kozelek's muziek toch wel een deel van mijn leven is geweest in mijn tiener/puber jaren (die nog altijd niet over zijn, heb ik het gevoel )

Niet alleen met de nodige hectische gebeurtenissen, niet alleen met klotemomenten heb ik zijn muziek graag opgezet, maar ook gewoon op andere cruciale fases in het opgroeien. Na het uitgaan van wat prille relaties, het overdenken van prettige gebeurtenissen, van minder prettige gebeurtenissen, na mijn eerste (lange) gesprek met mijn ''crush'', tijdens het schrijven van mijn eerste liefdesbrief, (ja, zo'n romatische dweil ben ik nou eenmaal) na kibbige ruzies... en ga zo maar door. Enige sentimentele/emotionele waarde heeft zijn muziek wel bij mij (zeg maar enorm) en ik mag mijzelf ook wel fan noemen eigenlijk. Zijn muziek blijft voor mij eigenlijk vooral ''A Trip Down Memory Lane''.

Ik heb mijn huiswerk klaar.

Red House Painters - Red House Painters (I) (1993)

Opvallend hoe weinig opzienbarend ik de album opener vond.
Maar gaandeweg openbaarde zich toch een zekere schoonheid.

Wel weer een plaat die naar mijn smaak wat te lang duurt.
Maar een boeiende ontdekking. Meer dan aardig zelfs.

Vanwege drukte is het vandaag niet helemaal gelopen zoals het lopen moest, daarom is er morgenochtend heel de dag de tijd om lijstjes te posten, en laat in de middag zal ik de komende artiest bekendmaken, en tegelijkertijd ook de expert v/d week. Denk dat de artiest wel kan bevallen.

Dan moet het wel een vrouw zijn. Joanna Newsom?

Een volstrekt ongefundeerde greep uit het luchtledige: Nick Cave (& the Bad Seeds)

In het kader van... Muziek >> Muziekgames >> Greatest Hits of (Bob Dylan) !.

Nope!

Doe dan eens gek en doe Bob Marley, Miles Davis, Marvin Gaye, Erykah Badu of om mijn part Amon Tobin. Op nog zo'n bleekscheterig, introvert indiebandje (je ruikt ahw de ruitjeshemden en spijkerbroeken) zit ik iig niet te wachten. Zorg gewoon dat juliue ded aandacht van de 'populace' houden - hetgeode begin was het halve werk; nu de rest nog

Wie jullie ook kiezen, het is atlijd wel voor iemand "nooit goed".
Dus daar hoeven jullie zich alvast niet al te veel van aan te trekken.

Ik vond Red House Painters de moeite waard,
maar wel jammer dat de communicatie in het topic stilviel.

Een grotere naam zorgt voor meer animo in het topic, en da's niet onbelangrijk.
Maar het kan ook door voldoende balletjes op te gooien over een minder grote naam.
Zoiets kan je niet alleen, en daarbij moet je rekenen op een aantal fans die het voortouw nemen.

Voor iemand die bezig is The Red House Painters te ontdekken is er nog veel ander moois te vinden: Smog, Tindersticks, Stuart Staples, Jason Molina - alle artiesten die in vergelijking tot David Bowie een bestaan in de marge van de popmuziek leiden (en dat is niet hatelijk bedoeld). Ook de door mee gekoesterde Nils Petter Molvaer woont in diezelfde marge.

Mijn advies is serieus bedoeld: een dj die veel volk op de vloer heeft weten te trekken past zijn repertoirkeuze daarop aan. De rest van de parallel kan je wel inkleuren.

We hopen 'de Mjuman' (een type mens op zich) tevreden te stellen, en mocht dit het niet doen kan ik verklappen dat een van de namen in je rijtje in ieder geval op de lijst staat, tezamen met nog minder bleekscheterige, en nog minder ruitjeshemderige namen, dus geen vrees, waarde Mju.

Een bleekscheet blijft het deze week wél, zij het wel van andere afkomst, met een andere stijl muziek. We reizen af naar het noordenwesten, voorbij het Verenigd Koninkrijk, nog luttele kilometertjes verder, en we stranden op de witte niet-stranden te IJsland. Het land dat bekend staan om geisers, falende banken, maar bovenal: om een charmante, excentrieke dame - en nee, het is niet Jónsi ...




Björk!

Al het voorafgaande gewauwel over de artiest laat ik over aan een expert, die ook voor tips en tops zal zorgen. Deze week een charmante jongeheer die zich normaliter inlaat met georganiseerde en minder georganiseerde chaos, maar ook nog een oogje over heeft voor het fenomeen 'vrouw' in de muziekwereld - het is sxesven!

Ditmaal geen bijpassende bril, vanwege mogelijke dreiging van mevrouw Thieme, en ook omdat sven's plaatje niet zo groot te vinden was. Alle ruimte nu voor Sven dus, en ik hoop dat dit een mooie, drukke week worden mag!

Kijk, dat wordt weer lök

Björk, dat is weer heel wat anders. Nooit echt iets van Björk gehoord dus dat komt goed uit.

Van Björk heb ik slechts haar bekendste album (Homogenic) redelijk wat keren beluisterd. Er staan een aantal erg mooie nummers op, zoals Hunter, maar over het geheel deed het me niet zoveel. Zal hem deze week weer eens opleggen en misschien eens een andere plaat proberen, want het is toch wel een erg gerespecteerde artiest.