Wellicht dat, naar analogie van het topic "Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis", een overzichtstopic uitkomst kan bieden: http://www.musicmeter.nl/fo...

Ik kom aan een top 5, voor zowel songs als albums:

Songs:

1. Changes ('Hunky Dory', 1971)
2. "Heroes" ("Heroes", 1977)
3. Ziggy Stardust ('Ziggy Stardust', 1972)
4. Life on Mars? ('Hunky Dory', 1971)
5. Station to Station ('Station to Station', 1976)

Albums:

1. Hunky Dory, 1971
2. Ziggy Stardust, 1972
3. Station to Station, 1976
4. Aladdin Sane, 1973
5. "Heroes", 1977

Zoals te zien is, enkel dingen uit de jaren '70, en dat is eenvoudig te verklaren: Die platen en songs ken ik het beste, en van zijn ander werk ben ik ofwel niet zo onder de indruk, ofwel kan ik er nog niet zo goed inkomen. Dit laatste zou zomaar eens kunnen kloppen voor '1. Outside'. Qua gevoel zou ik de eerste drie albums in het rijtje 4,5* geven, 'Aladdin Sane', "Heroes" en 'Low' 4*. Sterk, zonder meer, maar een echte Bowie-fanaat, die zit niet in mij, vermoed ik. Maar het is wel een geweldig belangrijke en invloedrijke artiest, een kameleon bovendien die zichzelf constant heruitvond, en iemand die kan spreken van een geslaagde carrière.

Hunky Dory ***** is toch wel de beste Bowie .
Dat zou dan voor Chevy betekenen de minst saaie

David Bowie:

Na een week heb ik 4 albums van David Bowie beluisterd. Het was mijn kennismaking met Bowie en die is zeer goed bevallen:

Albums:
1. Hunky Dory
2. Ziggy Stardust
3. Station To Station
4. Low

Songs:
1. Warszawa (Low)
2. Subterraneans (Low)
3. Golden Years (Station To Station)
4. Changes (Hunky Dory)
5. Life On Mars? (Hunky Dory)

Ik heb 4 zeer verschillende albums gehoord. Het is wel duidelijk dat Bowie in de jaren ´70 een muzikale kameleon was. Hunky Dory staat vol met prachtige pop/rock liedjes met een kleine voorbode voor het album dat daarna zou komen. We hebben het over Ziggy Stardust.

Dit was het begin van de glamrock. Het album heeft echt een hele herkenbare sound die je er zo uithaalt. De liedjes zijn geweldig en de band speelt retestrak. Er staat lekker gitaarwerk op en Starman, daar word ik een beetje weemoedig van.

Station To Station is funky en soulful. Op het eerste nummer dat 10 minuten duurt kun je de invloeden van de krautrock horen door de repetitie. Golden Years heeft een van de lekkerste baslijnen en Bowie croont op het laatste nummer.

Low vind ik het minst goed (nog steeds 4 sterren) maar mijn favoriete nummer van de 4 albums staat hier op. Warszawa greep me gelijk bij de eerste luisterbeurt. Het desolate gevoel van een stad als Warsaw voel je gelijk. De eerste helft moet nog bezinken maar de tweede helft is echt prachtig. De saxofoon in Subterraneans is echt adembenemend.

Ik heb vier albums gehoord die heel erg goed waren. Deze ga ik zeker kopen en ik ga verder in mijn Bowie-ontdekkingsreis. Moge ik nog meer ontdekken door dit geweldige topic!

De muziek van David Bowie associeerde ik destijds (jaren '70) steeds met science fiction, planeten, ruimteschepen etc. en vond ik ook om die reden geweldig. Nu bezit ik van hem 20 albums (staat daarmee op de 7de plaats qua aantal albums). Daaruit mijn top-10 (daarvan 7 uit de jaren '70):

1. Ziggy Stardust
2. Low
3. Hunky Dory
4. Diamond Dogs
5. Station to Station
6. Heroes
7. Reality
8. Scary Monsters (and Super Creeps)
9. Stage
10. 1.Outside

Mooi dat je op deze manier Bowie leert appreciëren, Don. Ik wil wel opmerken dat 'Life on Mars?' niet op 'Ziggy Stardust' staat.

1. Bowie at the Beeb
2. Station to Station
3. Heroes
4. Stage
5. Low
6. 1. Outside
7. Aladdin Sane
8. Diamond Dogs
9. David Bowie
10. Heathen of Hunky Dory

1. Outsideheerlijke sfeer
2. David Bowie (Space Oddity) zwaar onderschat
3. Low baanbrekende Bowie
4. Ziggy Stardust terechte klassieker
5. Scary Monsters persoonlijke favoriet
6. Heroes Low broertje
7. Station to Station epische David
8. Bowie at the Beeb [Live]
9. Hunky Dory licht overschat
10. Heathen krachtig vaarwel

Ik had mijn top 5 veranderd en eerst stond daar een nummer van Ziggy Stardust. Dat was ik dus vergeten te veranderen.

Ik ben niet verder geraakt dan 1 Bowie-album deze week: Hunky Dory. Maar niet omdat ik het slecht vind, integendeel! Ik heb dit album nu 5 keer beluisterd en ben er helemaal gek op. Andy Warhol is mijn favoriet, maar elk nummer is eigenlijk bijna een meesterwerkje op zich.
4,5*

Ziggy Stardust heb ik 1 keer beluisterd en had niet dezelfde invloed op me als de eerste luisterbeurt van Hunky Dory. Maar mijn Bowie-ontdekkingstocht stopt alleszins niet bij het afsluiten van de Bowie-week. Leuk begin van dit topic.

Het meeste werk van Bowie is mij inmiddels bekend en van daaruit de top 5 albums en songs.
Het is zoals ik het nu zie en kan de houdbaarheid datum niet helemaal garanderen.

Albums :

1. STATION TO STATION

Bowie's ultieme plaat als het gaat om de coherentie. Alle songs zijn van een hoog niveau.
Hij croont, rockt en funkt en het heeft een erg aanstekelijke swing. Bowie's vocale prestatie is enorm. Ik vind het misschien wel de beste vocale prestatie van een artiest op een album ooit.

2. HEROES

Waar velen Low preferen als de ultieme Berlinplaat, vind ik Heroes ietsjes sterker. Vooral het ijzersterke eerste songmatige gedeelte (kant A ) is erg overtuigend. Van de titelsong krijg ik nooit genoeg en aanstekelijke kilheid en de unieke gitaarpartijen van Robert Fripp, tilt het naar een heel hoog niveau.
Het doomgedeelte van de 2e plaatkant is ook weer uniek. Drukkend en mysterieus. De afluiter The Secret Life Of Arabia is in vorm al heel 80's . Dansbaar, swingend en een slotstuk waar niemand op gerekend had.

3. LOW

Waarschijnlijk Bowie's meest opmerkelijke move. Van de Glam, Soul/Funk naar een opvallend soort kille Wave en Krautrockrichting.
Geen toegankelijke plaat maar de sfeer is uniek en verrassend. Zijn eerste samenwerking met Brian Eno en dat levert een plaat op die bewondering wekt, maar tevens wat van de luisteraar vraagt. Een fasinerend geheel en met Warszawa een onvergetelijk machtig stuk muziek. Het zou ooit best eens tot mijn all-time favorite van Bowie uit kunnen groeien.
Een groeiplaat bij uitstek.

4. ZIGGY STARDUST

Alom geprezen glam-concept plaat van Bowie met The Spiders From Mars.
Bowie bewees dat Glamrock niet een plat soort genre was voor de massa.
Een opvallend vitale plaat met veel rock, maar tevens wat wonderschoon ingetogener werk.
Opvallend is dat Bowie's zijn stem nog wat dunner klinkt dan op latere platen.

5. HUNKY DORY

De Bowieplaat die de aanzet gaf tot veel hoogtepunten. Een smaakvol voorafje die vooral weergeeft hoe hard Bowie groeide. Een ingetogen wonderschone plaat die barstensvol staat met knap uitgewerkte ideeen. Bowie de Singer/Songwriter, maar wel al op zoek naar iets volkomen eigens. Fraai geheel.

TOP 5 Songs:

1. HEROES

Het is de unieke drive en de sound die dit nummer kenmerkt. Bowie is hoorbaar emotioneel en dat doet al jaren iets met me. Het lijkt door de jaren heen alleen maar aan kracht te winnen.
Fripp escaleert.

2. LIFE ON MARS

Van Hunky Dury. En als je in een pril stadium van je loopbaan al zoiets als dit kunt schrijven, dan ben je al een hele grote. Een prachtig ingetogen nummer waar alles perfect op zijn plaats zit. Kan zich moeiteloos scharen tussen God Only Knows en In My Life.

3. WARSZAWA

Van Low en dit is een uniek stuk. Over een sfeer neerzetten gesproken. Somber, donker en perfect muzikaal verwoord in het instrumentale wat hier wordt neergezet.

4. STATION TO STATION

Titelsong en opener van de plaat met dezelfde naam. Wat een binnenkomer. De trein, de terugkerende riff, het moment waar Bowie invalt , de drive en de versnelling. Prachtsong, en je weet dat het dan niet meer fout kan gaan. Wat ook niet gebeurt.

5. FIVE YEARS

De onderwerpen waar Bowie zich al vroeg mee bezig hield zijn vaak al even fasinerend als de muziek zelf.
Five Years gaat over het feit dat binnen 5 jaar de wereld zal vergaan. De band bouwt het relax op met lappen teksten van Bowie om dan uiteindelijk tot de grand finale te komen. Klassieker.

Songs:

1. Oh! You Pretty Things ('Hunky Dory', 1971)
2. Starman ("Ziggy Stardust", 1972)
3. I'm Afraid of Americans ('Earthling', 1997)
4. The Width of a Circle ('The Man Who Sold the World', 1970)
5. Station to Station ('Station to Station', 1976)

Albums:

1. Hunky Dory, 1971
2. Ziggy Stardust, 1972
3. The Man Who Sold the World, 1970
4. Station to Station, 1976
5. Earthling, 1997

Heroes, Aladdin Sane, Diamond Dogs, Low, David Bowie in Bertolt Brecht's BAAL, en Let's Dance zijn er niet ingekomen. En da's een sterk rijtje.

Is eigenlijk gedurende de eerste helft van de jaren 70 (en daarvoor) zo. Het is haast alsof hij daarna zangles heeft gehad. Kan natuurlijk ook dat hij toen meer controle over z'n stem kreeg en/of het aandurfde om veelzijdiger te gaan zingen.

Zijn stem hoor je wel groeien. Al op Young Americans levert hij een geweldige vocale prestatie.
Tevens is dat wel zijn cocaine periode. Ik weet niet of het daar wat mee te maken heeft.
Zijn stem wordt wat zwaarder en dat vind ik in zijn voordeel werken.
Sindsdien lijkt zijn stem allrounder, en kan hij er meer kanten mee op.

Zijn zuiverheid wordt ook beter. In zijn Spiderstijd zong hij bijv. lang niet altijd even zuiver en op David Live is hij soms schor.

En dan zingt hij in de jaren 80 ineens veel lager, maar met volgens mij geen enkele valse noot op de Serious Moonlight dvd. Alleen jammer dat de muziek daar zo gelikt is (en dat hij alléén maar laag zingt).

Zoals beloofd, een stukje over "Heroes".

"Heroes”: de ommekeer

Ik ben in mijn leven al veel songs tegengekomen die ik meteen fantastisch vond, maar waarover mijn enthousiasme na een tijdje weer temperde, en soms zelfs kelderde. Nu kan het ook andersom gaan, en zo is het gegaan met “Heroes” van David Bowie. Zo. Dat wilde ik maar meteen even duidelijk maken. Het hoe en waarom, dat kan je in de alinea’s hieronder lezen.

Ik kende het nummer vaag, maar een eerste echte kennismaking met het iconische Bowie-nummer, had ik op het eind van vorig jaar, omdat het in de grote finale van de MuMeLadder stond. Je kent het wel, de bedoeling is om een lijstje te maken waarin je de finalenummers rangschikt van goed naar minder goed (van slecht wil ik niet spreken, er staan meestal geen slechte nummers in die finale). Uit die userlijstjes wordt dan een klassement opgemaakt, gebaseerd op een bepaald puntensysteem. Dat klassement is dan de uitslag, en het nummer met de meeste punten is de winnaar. Deze korte situatieschets is misschien geheel overbodig, maar ik geef ‘m toch maar even mee.

Welnu, “Heroes” was dus één van de finalisten. Ik heb ‘m in mijn bottom top 5 gezet, als ik me niet vergis. Het nummer deed me niet al te veel, wil dat dan zeggen. Ik heb er ook niet veel aandacht meer aan geschonken sindsdien, tot ik op TV tussen 2 programma’s een reclamespotje zag. Het was een spotje van Citroën, dacht ik (doet niet echt ter zake, maar ik wil er van af), en het opzet was om verschillende mensen die later sterren zouden worden, in hun jeugd te laten zien. Op een geïnspireerde wijze. We zagen bijvoorbeeld een achttienjarige Carl Lewis verspringen, een Salvador Dali vooraan in de twintig druk gesticuleren en het uitleggen, een kleine Steffi Graf op de tenniscourt. Allemaal mooi, maar vooral de muziek trok mijn aandacht.

Het klonk allemachtig bekend in m’n oren, en ik moest vrij ver graven, maar ik kwam er uiteindelijk toch op; het was “Heroes” van David Bowie. En toen was ie er, die beroemde “klik”. Ik begon het nummer te waarderen, mooi te vinden, lief te hebben. De vonk sprong over. En nu, tijdens de Bowie-week, besef ik pas wat een misstap het was om dit nummer zo schromelijk te onderschatten; “Heroes” is een bescheiden meesterwerkje.

“Heroes” is één van die nummers met eeuwigheidswaarde; een episch nummer, met een geweldige groove, en herkenbare zanglijnen van Bowie. Maar vooral die onderliggende gitaarriffs vind ik geweldig, ze geven het nummer ongelooflijk veel drive, en voegen een extra dimensie toe. De lyrics lijken op het eerste zicht banaal, en dat zijn ze misschien ook wel, maar ze zijn geschreven op een manier die je toch aan het denken zet, en je gaat automatisch diepere betekenissen zoeken. Ik ben geen kenner van de lyrics van Bowie, en ik ga er ook niets extra over opzoeken, ik geef het wel m’n eigen invulling. En die kan zelfs van dag tot dag verschillen. “We can be heroes, just for one day”. Of hoe de kans bestaat dat je als gewoon mens boven de middelmaat opstijgt, hoe die ene dag waarop jij de held bent (“I will be king”), zal komen, die ene gloriedag.

“Heroes” is het soort song dat bij mij rustig binnenwandelt, zich in een onopvallend, donker hoekje in een stoel nestelt, gaandeweg opschuift naar het midden van de woonkamer, en uiteindelijk blijft eten, slapen, wonen. Een song die bijblijft.

Gezellig voor de buis reclames kijken: het levert een hoop op.

Ik heb helaas niet veel tijd gehad voor de Bowie-week, maar toch geprobeerd mee te doen, en het was nog best geslaagd. The Man Who Sold the World, Hunky Dory en Ziggy Stardust weer eens beluisterd (was te lang geleden) en twee nieuwe platen leren kennen (Aladdin Sane en Diamond Dogs). Was erg leuk, ook om alles mee te lezen hierzo, ben benieuwd naar de volgende artiest!

En de nieuwe artiest is ...

Same problem here, weinig tijd en dus blijven lange stukjes uit. Toch door dit topic weer meerdere Bowie platen opgelegd, en één nieuwe beluisterd (@ the Beeb).

Hoe vond je Bowie at the Beeb? Heb je de bonusdisc (BBC 2000) ook gedraaid?

Ik gok op Leonard Cohen (zie recentelijke stemmen Masimo) of Bob Dylan (zie rotatielijst AOVV).

Ik hoop op Tim Buckley (Al hadden Tomas en Nick niet overdreven lang geleden nog zo'n marathon op de zondag)

ik gok dat het geen van beiden is. Alleszins geen Bob Dylan want AOVV heeft die altijd in zijn rotatielijst staan.

Bob Dylan staat geprogrammeerd in Greatest Hits van volgende week.
Mocht hij hier de artiest van deze week worden, dan stel ik Bob misschien beter nog wat uit.

Of net niet natuurlijk ...

Ik hoop op Rory Gallagher.

Allereerst mijn excuses voor het lange wachten, ik had in de voormiddag geen tijd. Maar het leuke daaraan is, dat jullie wat hebben kunnen speculeren.

Om de quote van dazzler aan te vullen: de artiest van de week is:




Voor wie 'm niet herkende: Mark Kozelek!

De frontman van achtereenvolgens Red House Painters en Sun Kil Moon is niet zo'n grote naam als Bowie, en dus misschien een eerste "risico" in ons topic. Het is niet ondenkbaar dat een pak volgers nu zullen afhaken, maar ik roep toch op om dat niet te doen; Kozelek is een ontzettend interessant artiest, met een inmiddels toch al indrukwekkende staat van dienst. Hij is ook geen dertien-in-een-dozijn-artiest, zo nam hij een plaat op, vol met AC/DC covers, en nog eentje met covers van Modest Mouse, als ik me niet vergis.

Uiteraard hebben we nu ook een dhr Artiest uitgekozen, een expert die een stukje zal plaatsen hier. Herman deed het voortreffelijk bij Bowie, en de user die we er nu hebben uitgepikt, zal zonder twijfel ook een erg waardevolle bijdrage kunnen leveren. Het gaat immers om een echte "wetenschapper"!




Zo, met deze ietwat late aankondiging van de tweede artiest van de week, hoop wij dat we er een artiest hebben uitgekozen die de moeite waard is (volgens ons alvast wel), en wensen we de volgers veel luisterplezier en hopelijk mooie ontdekkingen, en nieuwe volgers mogen natuurlijk altijd aansluiten!

PS: De expert van de week is dus Jelle, AKA The Scientist.

Red House Painters wilde ik al gaan beluisteren dus dat komt goed uit.

Red House Painters