Dat kwam ik laatst ook tegen ja, verraste mij ook... En hoorde het vandaag weer, vanavond maar eens Voltaic opzetten

Die luister ik morgen, op de fiets. Wel jammer dat ik het altijd moet indelen in twee sessies dan, één in de heenreis, één in de terugreis. Of ik moest omrijden, maar dat heb ik er nu ook weer niet voor over.

Ik heb nu twee platen beluisterd van Björk (straks volgt de derde, misschien nog een vierde), en het bevalt me wel. Apart, maar toch ook weer niet. Apart genoeg, zal ik maar zeggen.

Hé leuk, Björk. Een artieste die ik erg goed vind, toch ken ik er maar één album van en een handjevol nummers. Ik ken alleen Homogenic. Maar zal n.a.v. dit topic deze week i.i.g. Debut en eventueel Vespertine eens opzetten.

Bachelorette is trouwens een van mijn favoriete nummers ooit. Sowieso zo ongeveer het beste intro die er is.

Laat me een lans breken voor K.U.K.L., een oude band waar mevrouw inzat, zo rond Mjujaren. Heerlijk vreemd album waar Björk en Einar Örn de vocalen delen in geflipte, knallende ballades, waar Björk zo af en toe tot gillen gaat. Klonk werkelijk goed.

Afijn, geluid zegt meer dan mijn geschreven woorden over geluid:

Mijn eerste inhoudelijke bijdrage dan maar hier...

Naast het feit dat ik, in tegenstelling tot chevy, Dancer in the Dark een werkelijk geweldige film vindt en dus redelijk bekend ben met de soundtrack (wat is New World mooi) was ik voornamelijk onder de indruk van een aantal losse nummers van haar. Homogenic had ik een aantal keer gehoord, maar nooit écht aandachtig beluisterd. Wel was ik groot fan van Bachelorette, Joga, Isobel, Hyperballad, Alarm Call en noem maar op...

Wat dat betreft leuk dat ze hier langskomt, heb deze week al veel aandachtiger naar Volta en Vespertine geluisterd, en dat fascineert me toch echt wel, het zijn platen waar je echt wel even voor moet gaan zitten. Pas als ik echt oplet word ik meegesleept.

Ook disc 1 van Voltaic opgezet, daar was ik vooral onder de indruk van het slotnummer, Declare Independence. Maar vaker luisteren gaat vast helpen... De volgende uitdaging wordt Biophilia, aantal keer gehoord, en elke keer wel aardig, maar een echte klik heb ik nog niet gehad, en het is wel een plaat waarbij ik elke keer het idee heb dat dat er wel in zit.


deze live-versie vind ik zo mooi:

Het was me wat in de jaren; wij hoefden de lans niet te breken: wij smeedden 'em zelf op zatermiddag in een bruine kroeg in het centrum van Utrecht alwaar de (schijven)vangst van de week werd gefileerd: afkomstig via mailorder (UK), Boudisque of op cassette opgenomen (zo ging dat in die dagen) Peel-shows.

K.U.K.L. stond in the picture o.m. vanwege het feit dat ze op het label van de legendarische punkband The Crass zaten. Toen in 1992 de suikerklontjes uiteenvielen, waarschijnlijk hadden ze te sterke koffie samen gedronken, kwam het solodebuut van Björk - en dan tel ik haar meisjesplaat niet mee - in 93 als een aangename verrassing. Debut is waarschijnlijk ook wel de meest toegankelijke plaat - Play Dead, oorspronkelijk niet op het album gaf al aan dat Björk ook wel stevigere dingen in haar mars had.

"Björk, pop uit IJsland in een jurk" was een kop van een OOR-recensie. How Wrong Can One Man Ever Be (Colin Blunstone) zou ik willen zeggen. Wat mij betreft is deze scribent verwezen naar de jachtvelden van de vergetelheid en loopt ie zichzelf eeuwigdurend na te jagen.

Pop: wat een uitermate inadequaat label voor Björk. Aanduidingen als authentiek, eigenzinnig, creatief, oorspronkelijk, multitalent vind ik veel meer van toepassing. Hierboven is al verwezen naar Dancer in the Dark - wat je ook van die film, van Lars van Trier, vindt de film heeft een duidelijke following. Het grappig is dat Björk imo soepel en bijna vanzelf heeft bereikt wat Madonna nog steeds niet is gelukt: échte waardering binnen de peer group (musici, acteurs etc) als zangeres én actrice. Dat Björk een échte zangeres is, klinkt sommigen wellicht vreemd in de oren - edoch de dame, van origine meer sopraan, heeft een bereik van 3 octaven en da's meer dan een gemiddelde zangeres.

Ik wees al eerder naar de zielsverwantschap, en ook een thematische verwantschap met Sigurs Ros. En dat is niet zo vreemd als het lijkt: als je opgroeit op een geïsoleerd eiland - vrijwel de enige manier om het eiland te verlaten is per vliegtuig, tenzij je echte zeebenen hebt - waar de taal de in 800 jaar nauwelijks is veranderd, een kleine, hechte gemeenschap - van nog geen 300.000 inwoners op een oppervlakte die 2,5 * Nederland is, met een hoofdstad die qua bewonersaantal kleiner is dan Dordrecht; en er wordt veel waarde gehecht aan het eigen verleden, 1 op de 3 IJslanders is wel een soort van kronikeur.

Rust, ruimte, schoonheid en ongenaakbaarheid van de natuur (denk aan Heima), mysterie zijn voor mij gemeenschappelijke elementen in het werk van Sigur Ros en Björk. Björk gooit daar dan weer haar observaties over mens, menselijk gedrag en de stadse neurose in. Na Vespertine was ik tijdelijk even afgehaakt, maar Biophilia heeft me weer teruggebracht.

Uiteraard ben ik eea weer aan het draaien, en wellicht heb ik aansluitend nog wat te melden.

Ik heb nu een viertal platen van Björk gedraaid de laatste dagen, en het bevalt me goed, al vind ik het nu ook weer niet briljant. Iets wat zelden voorkomt bij een eerste echte kennismaking (ik kende wel enkele nummers van haar, en ook een samenwerking met Antony Hegarty).

Het minste dat je kan zeggen, is dat Björk afwijkt van de mainstream popmuziek. Pop is dus, zoals Mjuman ook zegt, geen passend etiket. Ik zou de muziek van Björk persoonlijk onder geen enkele noemer willen zetten, het is gewoon te divers en afwisselend. Zo heb ik al aanstekelijke melodieën gehoord, maar ook duistere, elektronsche muziek. Ook hebben enkele nummers een bepaald jazzy sfeertje, zo staan er enkele op haar debuut. Ik ben een neofiet wat Björk betreft natuurlijk, maar daarin klinkt zij een beetje als een eigenzinnige interpretatie van oude jazzzangeressen. Ik denk dan aan Nina Simone, of Billie Holiday. Dat kan belachelijk klinken, maar zo voel ik het aan.

Ik ga zeker nog 'Vespertine' draaien, omdat ik er al veel over heb gelezen, en er gaan stemmen op dat de plaat haar artistieke hoogtepunt is. Ik ben dan in ieder geval reuze benieuwd, want 'Debut', 'Post', 'Homogenic' en de liveplaat 'Voltaïc' vond ik al behoorlijk artistiek, om een understatement te gebruiken.

Is ook mijn ervaring.

In mijn beleving zitten jullie warm met dat beeld, maar niet heet. Sommige nummers (even geen titels ready) hebben overduidelijk een big-band feel, maar da's niet écht de stijl van Nina Simone, laat staan Billie Holiday. De een is meer soulful, de ander heeft het hemeltergende noodlot al in haar zang: bij Billie moest het wel fout gaan. Bij Lover Man (ook: Bronski Beat) van Billie Holiday kan je het nauwelijks droog houden - Björk brengt me daar niet toe; eerder tot handelen, omdat ik soms zenuwachtig word van haar zang.

Mijn eerste associatie - bij die ene track waarvan ik nu even de titel kwijt ben - was opper-crooner himself, Frank Sinatra.

Welja, nu je het zegt..

Ik vind het soms een beetje Betty Hutton

Wel spot-on

Ook voor mij begon het met 'die leuke zangeres van KUKL en The Sugarcubes' (dat neusje ook). Van die laatste vooral Birthday, Deus, Motorcrash veel gedraaid van Life's Too Good. Het is ook een soort sentimental journey van mijn maanden op IJsland.
Na Debut en Post raakte ik het spoor bijster en kon het me niet meer boeien, werd me te artistiekerig oid. Debut vind ik als album het meest geslaagd. Als ik nu haar muziek luister is het een gelegenheidsmix van de 3 genoemde albums.
Misschien moet ik nog maar eens een raampje openzetten en de latere albums nog eens luisteren.

Het nadeel van veel albums hebben - afgezien van het voordeel van de brede keuze - is dat je soms bepaalde albums een hele tijd niet hebt gedraaid. Dat overkwam me dus ook met bepaalde albums van Björk en nu ik bepaalde albums in de herdraai heb gedaan - het voordeel van zo'n topic als dit - verwacht ik dat dit zal leiden tot een aantal verfrissende inzichten ("oude liefde roest niet"); openbaring daarvan volgt.

Dank aan de heren Massimo en AOVV - may be force stay with you!

Björk, een artieste die ik eens moet gaan ontdekken. De paar nummers die ik op YouTube al heb beluisterd vallen goed mee, vooral 'Army Of Me' vind ik geweldig. Misschien een goed idee om de Greatest Hits uit 2002 te beluisteren ?

Een Greatest Hits is in principe altijd een goed begin, zo krijg je toch een bepaald (niet altijd helemaal juist, maar toch) beeld van de artiest in kwestie. Tenminste, als het een goeie compilatie is. Een verzamelalbum geniet dus wel mijn voorkeur op een greatest hits (waarop meestal gewoon de bekende nummers bijeen zijn gekwakt). Maar het meest van al genieten studioplaten mijn voorkeur; die beluister ik dan ook veruit het meest. Een verzamelalbum luister ik zo nu en dan, maar eigenlijk zo goed als nooit. Liveplaten doen het dan wel beter bij mij. Een liveplaat kan ervoor zorgen dat je de artiest in een andere dimensie kan plaatsen, en laat soms ook een andere, of veelzijdigere kant zien.

Enfin, veel plezier met je zoektocht!

Ik denk dat de meeste platen van Björk over het geheel gezien altijd zeer sterk zijn, track voor track, waardoor het effect van zo'n 'greatest hits' (de filterwerking) niet zoveel nut meer heeft. Ik zou gewoon voor een studioalbum gaan!

Helemaal mee eens; ik kan van ieder album 3 - 5 tracks bij naam noemen die me als kenmerkend voor dat album bijstaan, maar dan blijkt - al draaiende dat een andere song, zoals The Anchor Song (van Debut) juist heel erg fraai is.

Verder zat ik ernaast met de bewering dat Debut het meest toegankelijke album is, dat is - ja ja, muziekvrienden - imo toch wel Post, dat een sterke filmische (musical) sfeer heeft. Debut, geproduceerd door Nellee Hooper (en dat hoor je) heeft - anders dan me bijstond - een sterke dance-tint (tracks 4, 6, 7, 10) - af en toe sijpelt er ook wat 808 State door.

Ga idd gewoon voor een integraal album en laat het lot bepalen welk album dat wordt

Keek ik welke akkoorden nodig waren voor Jóga (op de gieter, dan), zegt m'n pa: 'Hé, die heb ik ook 'ns uitgezocht'. Zo vader, zo zoon. Weet ik ook weer wat mij in de toekomst te wachten staat.

Björk, ken eigenlijk alleen Homogenic maar die vind ik ook helemaal geweldig. Gisteren nog een keer geluisterd vanwege dit topic. Het wordt tijd dat ik eens wat meer van haar ga leren kennen.

Ik heb eergisteren Vespertine eens geprobeerd. Tijdens de eerste 3 nummers ongeveer dacht ik dat ik weer een prachtige ontdekking zou doen, maar daarna begon het me redelijk te vervelen en vond ik het allemaal nogal saai.
Ik probeer het vandaag of morgen nog eens, maar Björk zal niets voor mij zijn vrees ik.

Wellicht een andere proberen? Er zijn wel albums die, als Vespertine als 'saai' overkomt, minder die neiging zullen hebben. Probeer Post 'ns, daar gebeurd in ieder geval genoeg, en kan moeilijk het label 'saai' opgeplakt krijgen. Misschien past dat album meer bij je?

Alright, bedankt voor de tip. Ik probeer Post zeker ook eens.

En het is lijstjesdag!

Ik leg vandaag nog Voltaic op, en heel misschien nog Biophilia, en dan vind ik het mooi geweest en kom ik tot een lijstje.

Ikzelf zal snel klaar zijn: ik heb Homogenic weer eens deels beluisterd en het blijft oké maar niet helemaal mijn ding. "I sought I could arcanize freedom" stoort me ook een beetje.

Ik vind Björk goed maar het heeft een hele lage replay value voor mij. Het is niet iets wat ik vaak opzet. Daarentegen komen David Bowie en Red House Painters hier nog vaak genoeg langs.

1) David Bowie
2) Björk
3) Mark Kozelek

of bedoelde je niet zo'n lijstje Masimo?

Nee. Het is Björkweek, Mark Kozelek is zó vorige week.

Benieuwd naar de volgende artiest

Ik hoop eigenlijk dat Enslaved artiest van de week wordt.