Smaken verschillen ook hier weer.
Ik krijg bij deze orkestrale cover toch ook een beetje een orkestraal Batman 1966 gevoel dat net niet helemaal bij 1970 past.
Verder speelt ook mee dat ik in de jaren 70 in het oosten van het land woonde waardoor we tot in de jaren 80 geen BBC konden ontvangen. Dus het Top of the Pops gevoel uit de jaren 70 ontbreekt bij mij.

Week 46 1970: (14-11-70)
01 (01) 04 Jimi Hendrix Experience - Voodoo Chile / Hey Joe / All Along The Watchtower
02 (03) 03 Elton John - Your song / Take me to the pilot
03 (02) 04 Neil Young - Only Love Can Break Your Heart
04 (04) 04 Led Zeppelin - Bron-Y-Aur Stomp / Out On The Tiles
05 (05) 03 Cat Stevens - Father and son / Moonshadow
06 (08) 03 Al Green - I Can't Get Next To You / Ride Sally Ride
07 (12) 02 Curtis Mayfield - (Don't Worry) If There's a Hell Below We're All Going to Go / The Makings of You
08 (09) 04 The Byrds - Chestnut Mare / Just A Season
09 (19) 03 Gilbert O'Sullivan - Nothing Rhymed / Everybody knows
10 (20) 02 Mick Jagger - Memo From Turner / Natural Magic

11 (10) 04 Badfinger - No matter what / Carry On Till Tomorrow
12 (13) 03 Chicago - Does anybody really know what time it is / Listen
13 (14) 03 Gladys Knight and the Pips - If I Were Your Woman / The Tracks Of My Tears
14 (07) 06 Traffic - Empty Pages / John Barleycorn must die *
15 (21) 02 Equals - Black Skin Blue Eyed Boys / Ain't Got Nothing To Give You
16 (15) 05 OV Wright - Ace of spade / Afflicted
17 (16) 03 Van Morrison - Domino / Sweet Jannie
18 (23) 02 Led Zeppelin - Immigrant Song / Hey, Hey, What Can I Do
19 (06) 08 The Band - Time to kill / The Shape I'm in
20 (11) 06 The Move - When Alice Comes Back to the Farm / What

21 (25) 03 Mc Guiness Flint - When I'm Dead and Gone / Lazy Afternoon
22 (28) 02 Five man Electric - Hello Melinda Goodbye / Signs *
23 (29) 03 Dave Edmunds - I Hear You Knocking / Black Bill
24 (33) 03 Santana - Black Magic woman / Hope You're Feeling Better
25 (---) 01 Alice Cooper - Eighteen / Body
26 (---) 01 Hugh Roy and John Holt & Earl Lindo - Wear You to the Ball / The Ball
27 (---) 01 Edwin Starr - Stop the War Now / Gonna Keep On Tryin' Till I Win Your Love
28 (34) 02 Buffy Sainte-Marie - Soldier blue / Until It's Time For You To Go *
29 (40) 02 Little Sister - Stanga / Somebody's Watching You
30 (---) 01 John Cale - Big white cloud / Gideon's Bible *

31 (17) 07 King Floyd - What Our Love Needs / Groove me *
32 (18) 09 Isley Brothers - Get into something Pt. 1 / 2
33 (22) 06 Chuck Carbo - Can I Be Your Squeeze / Take Care Of Your Homework, Friend
34 (26) 06 T.Rex - Ride a white swan / Is It Love / Summertime Blues
35 (24) 07 The Presidents - 5-10-15-20 (25-30 Years of Love) / I'm Still Dancing
36 (---) 01 Redbone - Maggie / New Blue Sermonette
37 (30) 06 Mott the Hoople - Thunderbuck Ram / You Are One Of Us
38 (32) 06 Fairport Convention - Walk a while / Sir Patrick Spens
39 (35) 05 The Beach boys - Tears in the Morning / It's About Time
40 (31) 07 Tee Set - She likes weeds / A Countryride

Verdwenen
09 {01} The Who - See me feel me / Tommy Ouverture
04 {34} Jackson 5 - I'll Be There / One More Chance
04 {33} Alan Stivell - Broceliande / Son ar chistr *
08 {05} Jorge Ben - Oba, lá vem ela / O Telefone Tocou Novamente
09 {01} The Beatles - Two Of Us / Across The Universe

Gordon Lightfoot, Michael Nesmith, The Free, Stephen Stills komen er hier ook aan maar hebben bij mij een latere release datum dan 14-11-1970.

Free is 30-10 uitgekomen, zie hier

De overige hebben de 'brede' release dat deze november 1970 zijn uitgebracht, als er geen exacte datum beschikbaar is blijft het enigszins lastig van wanneer zet ik deze dan in de lijst en zoals je wel hebt gezien staan ze er bij mij al in

Wat het eerste, Free, betreft heb je volkomen gelijk. Die staat bij mij op een verkeerde datum.

Wat het tweede betreft kun je gelijk hebben. Ik wil graag een verklaring geven waarom bepaalde singles bij mij nog niet voorkomen.
Dat kan bijvoorbeeld zijn omdat ze bij mij later aanslaan omdat ik ze eerder nog niet top 40-waardig genoeg vond. Dat geldt bijvoorbeeld in mijn geval voor Redbone en voor Hugh Roy. Voor de bovengenoemde gevallen speelt dat geen rol en ligt het aan mijn genoteerde releasedatum.

301 Curtis Mayfield - (Don't Worry) If There's a Hell Below We're All Going to Go / The Makings of You - nov-70, Curtom, USA
RYM 11
genre Funk
https://img.discogs.com/pqVIhCOwrz-egX7miQndLBqBzxk=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-8800756-1469039054-1928.jpeg.jpg

In de jaren 70 ben ik ooit begonnen aan het lezen van Dante's Goddelijke comedie . Daarin beschrijft hij zijn reistocht door de hel, de louteringberg en de hemel. Prachtig in Italiaans opgeschreven in vers- en dichtvorm. Op de boekmeter staat het boek op de 31e plek aller tijden. Wat mij betreft mag die naar de 1 plek.

Ik ben zelf nooit verder gekomen dan inferno, de hel. Dat is dan ook het interessantste deel voor veel mensen. Enerzijds speelt daarbij een combinatie van spannende nieuwsgierigheid voor dit hiernamaals een rol. Want we willen uiteraard uiteindelijk de hel vermijden. Anderzijds is het een zeer knappe en interessante weergave van de donkere levensmomenten in ieders leven die zich weerspiegelen in deze hellevaart. Dante zat zelf toen hij dit schreef in een moeilijke depressieve periode.

Op muzikaal gebied is deze single van de Inferno vergelijkbaar met Dante. Aan de hand van blazers, conga-drums en een donkere bas gitaar worden we de onderwereld in gezogen. De LP-versie biedt de complete reis en begint met het boek wat Dante ook zo zeer inspireerde, het Bijbelse Openbaringen.

De doodsangst wordt hier maximaal opgevoerd tot een zorgeloze gemeenschappelijk reis waaraan we allemaal zullen gaan deelnemen.
"Sisters! Niggers! Whities! Jews! Crackers! Don't worry, If there's a Hell below, we're all gonna go!"

297 Mc Guiness Flint - When I'm Dead and Gone / Lazy Afternoon - okt-70, Capitol, UK
RYM 348
Genre Folk Rock
http://images.45cat.com/mcguinness-flint-when-im-dead-and-gone-capitol-11-s.jpg
Op de singlehoes staan ze met hun gedragen doodskist. Ook hier is de dood weer aan zet alhoewel het hier meer gaat over nabestaanden dan over hiernamaals. De heren van deze groep willen vooral dat zij, die van hun houden, na hun dood niet gaan lopen jammeren of verdrietig zijn. Maak er daarna nog wat van en leef gelukkig voort.
Dit zou zomaar een grote hit kunnen zijn in de Uitvaartmuziek top 100. Toch zie ik deze nergens terug in welke uitvaart top 100, 40 of 10 dan ook.

Vijftig jaar later leven ze nog allemaal, de groepsleden van Mc Guiness Flint. En dat kunnen niet veel groepen uit 1970 hun navertellen.

Vijftig jaar later vind ik deze muziek echter minder levendig klinken dan in 1970. Het klinkt ook wat morsig en slordig, iets wat we wel vaker in 1970 zien. We zien het bijvoorbeeld ook bij Mungo Jerry. Het is dan ook dat ik deze muziek nu minder waardeer dan 50 jaar terug.

Maar hier speelt jeugdsentiment weer een rol, dus deze mag daarom niet in mijn lijstje ontbreken. En hun boodschap, een mooie poging om de dood dragelijker te maken, bevalt mij nog steeds.

287a. Jimi Hendrix Experience - Voodoo Chile / Hey Joe / All Along The Watchtower
287b. Jimi Hendrix Experience - Voodoo Chile / Have You Ever Been (To Electric Ladyland)
RYM 1
Genre Blues rock
http://images.45cat.com/jimi-hendrix-experience-voodoo-chile-radiotelevizija-beograd-2-s.jpg
Is twee tracks niet de grens?
Maxisingles waren populair begin jaren 70 en haalden menige top 40. Deze maxi-single haalde bijvoorbeeld de Engelse en de Nederlandse.
Drie tracks waarvan twee er al eerder een hit waren bij mij. Maar vanaf vandaag kan ik ook de Joegoslavische single er in gaan zetten. Met op de B-kant " Have You Ever Been (To Electric Ladyland)".
Dat ga ik doen. Daar in Joegoslavië snappen ze tenminste wat een single conform Justus18 is.

Rectificatie
01 (---) 01 Jimi Hendrix Experience - Voodoo Chile / Have You Ever Been (To Electric Ladyland)
Uitvallers
03 {01} Jimi Hendrix Experience - Voodoo Chile / Hey Joe / All Along The Watchtower

Is twee jaar niet de grens?
Een LP-track van twee jaar oud. Dat is voor mij net op de grens. Dat betekent dat bijvoorbeeld Gimme Shelter van the Rolling Stones, single in 1975, Rock and Roll van the Velvet Underground, single in 1973 wel de lijstjes kunnen halen als ze dat al niet eerder hebben gedaan maar dat de tracks toch lager worden beoordeeld omdat ze voor mijn gevoel minder in die tijd passen.
Maar er zijn ook nummers die tijdloos zijn. Voodoo Chile is daar een voorbeeld van.

Is één leven niet de grens?
Dit is een ode aan het leven. De opening is betoverend en mysterieus. Het is alsof er een baby geboren wordt. Als een moeizame bevalling stottert de Stratocaster om vervolgens over te gaan in bevrijdend gejank. Het nummer komt daarna op langzame wijze tot volwassen groei.

Vervolgens volgt het eerste couplet. Muzikaal wordt de zang hier op een magistrale wijze benadrukt door de gitaar. De woorden zijn zeer inspirerend. Je moet uit het leven halen wat er in zit. Dus hakken we bergen in stukken en maken er een eiland van wit zand van. Dit kan je letterlijk nemen maar ook figuurlijk als je ergens weer als een berg tegen iets op ziet.
Het veelvuldig gebruikte Es-akkoord straalt een enorm zelfvertrouwen uit zoals dat ook gebeurt in de Eroica van Beethoven die een hommage was aan (het zelfvertrouwen van) Napoleon Bonaparte.

Maar dit is geen Napoleon. Dit is een voodoo chile. Een kind van de Afro-Amerikaanse blues zoals we die ook tegenkomen in Hoochie Coochie man van Muddy Waters en veelvuldig in het uitstekende reisboek "Voudou" van Leendert van der Valk.

Uiteindelijk wordt de gitaar ook steeds rustiger met minder oversturing.
Ook het levenseinde krijgt dan zijn beurt. Hoezo levenseinde?
Als ik je niet meer ontmoet in dit leven, dan ontmoet ik je in het volgende. And don't be late!
Nou, die Jimmi ging er zeker niet laat naar toe. Helaas.

Helaas? Na beluistering van dit nummer krijg ik een soort optimistisch doodsverlangen wat zelfs de geniale Bach met zijn mooiste religieuze werken niet zo sterk voor elkaar krijgt. Jimi raakt bij mij precies de juiste snaar. Ik krijg zin om Hendrix in zijn volgende leven te ontmoeten.
Dit is een grenzeloos geniaal nummer dat terecht nummer 1 in de RYM top 1000 van 1970 staat. Misschien dat ik, omdat het niet helemaal uit 1970 komt, liever een andere nummer uit 1970 op nummer 1 had gezien. Maar voor mij persoonlijk zijn er weinig betere gegadigden.

Loretta had ik nog niet in het vizier gekregen, hoewel de single al uit oktober is (en voor het eerst opgenomen in 1969, dacht ik ergens gelezen te hebben). Voor mijn tips volg ik geen releasedata, maar beluister ik de nieuwe binnenkomers in de tipparade, UK50 en HOT100. Loretta komt daar pas op 5 december binnen. Ik heb het nummer nu 1 keer beluisterd. Het is zeker aardig, maar overtuigt me niet onmiddellijk. Maar wie weet volgt er nog een surprise.

Dat is zeker jammer, want daardoor is die niet op mijn vizier gekomen.
André Van Duin stond al in 1965 op mijn vizier al was dat niet hier. In het jaarlijstje van 1965 haalde Moet Ik Lopen? (de B-kant van Stoelen, Stoelen) de 18e plek in mijn TOP20. Overigens was dat niet zijn eerste single. Dat was Hé Hé (Ik Heet André) uit februari van hetzelfde jaar.

Maar dan nog gaat die single mijn lijst niet halen. Er moet heel wat gebeuren wil ik singles met dezelfde A-kant in mijn lijst opnemen. Leonard Cohen is bij mijn weten de enige die dat tot nu toe gepresteerd heeft.

Van de B-kant moet ie het niet hebben. Die is gelijk aan haar eerste single uit 1960.

Over eerste single gesproken:
Hier is ongelukkigerwijs wat weggevallen. Hier had moeten staan "met zijn eerste optreden voor zijn nieuwe single".
Ik kan mij namelijk nog deze conversatie herinneren:
Je reageert trouwens zowel op Adele als op Andre. Geldt het "jammer" ook bij jou voor beiden?

Klopt, Susanne met verschillende B-kanten.
Het is niet helemaal hetzelfde dit keer bij mij. Ik wissel de single helemaal om omdat de oorspronkelijke maxi-single behalve de A-kant niks extra's levert. Dat doet die nieuwe single wel.

Ik kan het me niet herinneren. Jouw antwoord van toen kan ik niet eens terugvinden. Ik weet wel dat het te laat kwam. Adele ga ik ook niet alsnog opnemen.

Week 46


46 45 AW
01 (01) 05 Neil Young - Only Love Can Break Your Heart/Birds 62 - 63
02 (02) 04 The Jimi Hendrix Experience - Voodoo Chile/Hey Joe/All Along the Watchtower 47 - 47
03 (03) 10 Magna Carta - Airport Song/Elizabethan 40 - 42
04 (**) 01 Gilbert O'Sullivan - Nothing Rhymed/Everybody Knows 39 - 6
05 (17) 02 Led Zeppelin - Immigrant Song/Hey, Hey, What Can I Do 38 - 19
06 (06) 02 The Beach Boys - Tears In the Morning/It's About Time 35 - 27
07 (04) 03 Led Zeppelin - Bron-Y-Aur Stomp/Out On the Tiles 30 - 32
07 (07) 02 Lynn Anderson - Rose Garden 30 - 25
09 (10) 02 Elton John - Your Song/Take Me To the Pilot 29 - 22
10 (05) 04 Traffic - Empty Pages/John Barleycorn Must Die 24 - 29
11 (10) 05 Blood, Sweat & Tears - Lucretia Mac Evil 23 - 22
12 (08) 03 C.C.S. - Whole Lotta Love 22 - 24
12 (**) 01 Alan Stivell - Brocéliande/Son Ar Chistr 22 - 16
14 (14) 07 Jorge Ben - Oba, lá Vem Ela/O Telefone Tocou Novamente 20 - 20
14 (14) 02 Cat Stevens - Father And Son/Moonshadow 20 - 20
14 (**) 01 Santana - Black Magic Woman 20 - 16
17 (09) 09 Crosby, Stills, Nash & Young - Our House/Déjà Vu 19 - 23
17 (20) 02 Al Green - I Can't Get Next To You/Ride Sally Ride 19 - 17
17 (**) 01 Badfinger - No Matter What/Carry On Till Tomorrow 19 - 15
20 (13) 04 Spooky Tooth - I Am the Walrus/Hangman Hang My Shell On a Tree 18 - 21
20 (**) 01 Curtis Mayfield - (Don't Worry) If There's a Hell Below We're All Going to Go/The Makings Of You 18 - 13
20 (**) 01 The Shoes - After All 18 - 13

Exit
(10) 05 Tee Set - She Likes Weeds/A Countryride 17 - 22
(14) 03 Quicksilver Messenger Service - Fresh Air 15 - 20
(17) 05 The Band - Time To Kill/The Shape I'm In 6 - 19
(19) 03 The Temptations - Ungena Za Ulimengu (Unite the World) 12 - 18
(20) 01 Nitty Gritty Dirt Band - Mr Bojangles/Uncle Charlie Interview #2, Spanish 17 - 17

Vorige week dacht ik nog dat Led Zep met een vroege lage binnenkomst in onze TOP20 een vermelding als hoogste binnenkomer zou mislopen, maar ook als dat niet was gebeurd zouden ze het niet gered hebben. Gilbert O'S haalt deze week een puntje meer en komt erg hoog binnen. Petje af!
En voor de TOPPOP-liefhebbers hierbij het filmpje met zonder pet.

Voor de liefhebbers een bruggetje van Andre's act naar het volgende nummer.

302 Mick Jagger - Memo From Turner / Natural Magic - okt-70, Decca, UK
RYM 45
genre Blues rock
http://images.45cat.com/mick-jagger-memo-from-turner-decca-3-s.jpg
Wie weet. Bij onze topicoprichter in ieder geval wel. En bij mij wordt deze sowieso top 3 want deze kan wedijveren met het betere Stones-werk.

Laten we de drie versies doornemen die van dit nummer bekend zijn.

De eerste versie is opgenomen met enkele Traffic-leden. Deze is nooit officieel uitgebracht. Ten onrechte, het is een heerlijke swingende track.

De tweede track is opgenomen met enkele Rolling Stones leden. Deze komt later op het album Metamorphosis uit 1975. Ik vind dit de zwakste versie van de drie.

De derde track is opgenomen met wat Heicro zegt, begin 1970 maar de vocalen van Mick zijn van 1968. Dit is de singletrack die momenteel mijn lijst doorkruist. Deze is voor mij toch, de beste van de drie en, wie zal het zeggen, over enkele weken, ook de beste in mijn wekelijkse top 3.

304 Led Zeppelin - Immigrant Song / Hey, Hey, What Can I Do - nov-70, Atlantic, USA
RYM 9
genre Hard Rock
http://images.45cat.com/led-zeppelin-immigrant-song-atlantic-asylum-s.jpg
IJslandse Vikingen die middeleeuws Groot-Brittannië binnenvallen, geïnspireerd tijdens een concert in Reykjavik waar deze Britse jongens het IJslandse publiek veroveren.

De wolfachtige schreeuw lijkt op een nummer uit 1970 dat ik begin dit jaar al bij mijn tips ben tegengekomen maar ik weet niet meer welke. Als jullie het weten of als ik het weer tegenkom dan moet gemeld worden. Het zal niet de eerste keer zijn dat Led Zeppelin iets leent bij hun muzikale collega's.

De B-kanten zijn bij Led Zeppelin ook altijd de moeite waard. Dit is een echte single B-kant.
Een liefdesnummer voor een dame van lichte zeden waarbij we ons af kunnen vragen of het een stripteasedanseres, hoertje, groupie of alle drie tegelijk is.

305 Five man Electric - Hello Melinda Goodbye / Signs - okt-70, MGM, USA
RYM 500
Genre Pop rock
http://images.45cat.com/five-man-electrical-band-signs-mgm-6-s.jpg
Hier gaat het mij vooral om de B-kant. Van de A-kant nam ik al, net als die jongens van Melinda, snel afscheid.
De B-kant werd in 1971 alsnog A-kant en een grote hit in Canada en de VS.
De thematiek is typisch 65-75. Afgewezen worden vanwege lang haar bij sollicitaties. Geen geld voor de collectebus. Zin om ondeugende dingen te doen. Van die dingen, of eigenlijk van die tekens.

Compositorisch zit het aardig in elkaar met een mooie opbouw en versnelling.
De melodielijn doet mij denken aan die beroemde eskimo van Bob Dylan. Daar vond ik Hi-di-ho van BS&T ook al op lijken.

306 Buffy Sainte-Marie - Soldier blue / Until It's Time For You To Go - nov-70, Vanguard, USA
RYM 396 (1971)
Genre Folk
http://images.45cat.com/buffy-saintemarie-soldier-blue-vanguard-s.jpg
http://images.45cat.com/buffy-saintemarie-soldier-blue-vanguard-2-s.jpg
De A-kant komt uit een uiterst geweldadige western. Dat past wel bij deze native American. Het is een nummer dat op het eerste gehoor mij niet direct beviel maar na enige tijd wist zij bij mij toch door te dringen.

Toch gaat de voorkeur uit naar de beroemde B-kant. Deze B-kant is inmiddels vijf jaar oud en stond op een LP uit 1965. Gezien de leeftijd levert dat enige aftrek (zie mijn commentaar eerder bij voodoo chile slight return) op maar ze houdt voldoende over om samen met A mijn top 40 te halen.

307 Little Sister - Stanga / Somebody's Watching You - okt-70, Stone Flower, USA
RYM 382
Genre Funk
http://images.45cat.com/little-sister-somebodys-watching-you-atlantic-4-s.jpg

Daar zijn ze dan weer met hun derde single. De eerste was bij mij een grote danshit, de tweede flopte bij mij.

Deze derder is sterk gezongen met fraai funky gitaar werk op kant A. De B-kant is ook lekker. Het schijnt het allereerste nummer te zijn waarin gebruik gemaakt wordt van een drum computer. Over tien jaar weten we niet beter.

308 Alice Cooper - Eighteen / Body - nov-70, Warner Bros., USA
RYM 52
Genre Rock
http://images.45cat.com/alice-cooper-im-eighteen-warner-bros-s.jpg

Typische tienerproblematiek van een 18-jarige gozer. Het lijkt allemaal erg persoonlijk maar niettemin bijzonder veel gecoverd door diverse personen vanwege de universele herkenbaarheid.

In Nederland moet zijn tijd nog komen. Het werd dan ook geen hit. Toch vind ik deze sterker dan die andere persoonlijke plaat van Alice en grote hit in Nederland, How you gonna see me now.

309 Hugh Roy and John Holt & Earl Lindo - Wear You to the Ball / The Ball - apr-70, Treasure Isle, JAM
RYM 206
Genre Deejay
http://images.45cat.com/hugh-roy-and-john-holt-with-tommy-mccook-and-the-supersonics-wear-you-to-the-ball-treasure-isle-s.jpg
Heel sterk gezongen, of beter gebracht want het is niet uitsluitend zang wat we horen in deze vroege track uit het Dee-jay genre. Fraaie rasta ritmiek die misschien nog beter op de B-kant tot uiting komt.

Al enige tijd uit en lang in mijn tips gestaan. Nummer 1 in de weeklijstjes van de Jamaicaanse hitparade in augustus 1970 (onderstaande is van 20 augustus).
https://images.45cat.com/hugh-roy-and-john-holt-wear-you-to-the-ball-1969-7.jpg
Kortom ik ben laat maar ik ben niet zo streng als Justus met laatkomers.

Dit behoort tot het beste wat Jamaica in 1970 tot ons brengt. Er zijn velen het hier mee eens. In 1998 werd deze al in de top 20 van de top 100 van alle Reggae Songs 1960-80 opgenomen in het beroemde boek van Kevin O'Brien Chang & Wayne Chen waar ik al eerder in dit topic over geschreven heb.
In de Jamaican Poll van Jamaican Songs van 1957-2007 uit 2009 haalden ze ook de top 20. De website Shredding radio rekent het nummer zelfs tot de vijftig beste singles aller tijden.

310 Edwin Starr - Stop the War Now / Gonna Keep On Tryin' Till I Win Your Love - nov-70, Gordy, USA
RYM 421
Genre Soul
http://images.45cat.com/edwin-starr-stop-the-war-now-tamla-motown-4-s.jpg

Opnieuw trekt Edwin ten strijde tegen de oorlog. In sommige landen wordt de singlehoes zelfs voorzien van afschrikkende beeltenissen. Vandaar dat deze misschien niet best verkocht.

De belangrijkste reden is, denk ik, dat deze single veel overeenkomsten vertoont met de vorige. Maar ik vind deze toch top40-waardig door de sterke zang, zowel van Edwin als van de achtergrondzangeressen, en het krachtige arrangement. Ook in de UK en de US lukte het Edwin om hiermee de top 40 te halen.

In Nederland had deze zeker minstens een plaatsje in de tipparade verdient. Blijkbaar had platenmaatschappij Tamla Motown niet genoeg invloed bij Veronica.

302 Equals - Black Skin Blue Eyed Boys / Ain't Got Nothing To Give You - nov-70, President
RYM 183
Genre Funk rock
http://images.45cat.com/the-equals-black-skin-blue-eyed-boys-president-2-s.jpg

In Nederland scoorden ze hun grootste hit met Baby, come back. Een soort dance rock wat in de jaren 60 meer tot de pop dan tot de rock werd gerekend. Misschien kwam dat ook door hun overige muzikale materiaal wat vaak zeer poppy klonk.

Die Baby, come back is ook bij mij tot nog toe de grootste, maar deze single kan dat overtreffen. In Nederland haalde deze single in 1970 niet de tipparade omdat de platenmaatschappij President blijkbaar niet genoeg invloed had bij Veronica.
In 1971 probeerde de platenmaatschappij het met een soort EP, een Maxigold twéé-in-één single. Opnieuw ging Veronica niet mee. Uiteindelijk probeerde de platenmaatschappij het in 1974 opnieuw met een maxi-single, not bene met een track minder, en toen kwamen ze wel in de tipparade. Inmiddels was Veronica van de ether verdwenen dus misschien dat dat geholpen heeft.

Deze A-kant is ook weer een aanklacht tegen de oorlog van Vietnam. Verder wordt de multiraciale samenstelling van de groep benadrukt want daarin waren de Equals er in Engeland vroeg bij. Hun groepsnaam verraadt ook hun gelijkheid in etniciteit.

311 John Cale - Big white cloud / Gideon's Bible - nov-70, Columbia, USA
RYM 77
Genre Barok pop
https://aquariumdrunkard.com/_newness/wp-content/uploads/2015/05/JohnCale_1970_VintageViolenceLPBack.jpg

Zijn muziek is doorgrondelijker dan bij the Velvet maar zijn teksten zijn dat allerminst. Laten we dan maar melden wat er bij mij aan de oppervlakte komt.

De A-kant is een beer op zoek naar besjes, likkend aan bomen, kijkend naar een mistige wolk. De B-kant is een bijbels figuur met geloof in een ver land en een uitwisselbaar boek.

Kortom een moeilijk oplosbaar cryptogram waarbij het belangrijker is dat de woorden goed samenvallen dan dat er sprake is van enige verhalende samenhang. Ik ga voor de B-kant.

312 Maggie - Redbone / New Blue Sermonette - okt-70, Epic, USA
RYM 683
Genre Swamp rock
http://images.45cat.com/redbone-maggie-epic-6-s.jpg

Na Buffy nog meer indianen. Hoewel, Redbone bestaat eigenlijk uit diverse etniciteiten.
Dus, na the Equals nog meer etniciteiten.

Volgens mij doet deze band het nergens in de wereld zo goed als in onze Nederlandse top 40. Dat geldt ook voor deze Maggie. Een nummer dat zelfs twee keer de top 40 haalt. In 1970 en 1972.

Wederom een niet zo'n vrouwvriendelijke verhaal. Dit keer over een vrouw die met mannen, geld en haar leven speelt, omhuld met bronzige zang van broeder Lolly, ritmische gitaarklanken en Cajunkruidig drumwerk.

Zijn we klaar met de nieuwkomers?
Bijna. Er ontbreekt er volgens mij nog één. Onze nummer 1 in de gezamenlijke top 20.
Het leuke van Bobs boek is dat hij kritische noten plaatst bij bepaalde periodes in de popgeschiedenis. Dat maakt zijn boek spannend en prikkelend om te lezen en te herlezen.

Dus laat ik Neil Young dit keer een zeer uitgebreide recensie geven met een aantal kritische kanttekeningen naar andere nummers. Vooral ook omdat Bob Stanley zoveel aan dit 1970-nummer te danken heeft. Smaken en inzichten kunnen verschillen maar zijn ook gekleurd door persoonlijke ervaringen en periodes die je meegemaakt hebt.

279 Neil Young - Only Love Can Break Your Heart / Birds - okt-70, Reprise, USA
RYM 27
Genre Folk rock
http://images.45cat.com/neil-young-only-love-can-break-your-heart-reprise-15-s.jpg
Laat ik met de B-kant beginnen. Die heb ik de afgelopen weken onbewust genegeerd. Deze bandversie met gitaren op single vind ik minder dan de langere piano-versie van het album.
Je kan Southern man vergelijken met Lynyrd Skynyrds Sweet Home Alabama.
De B-kant met vogels kan je vergelijken met Lynyrd Skynyrds Free Bird. Ze dragen hetzelfde onderwerp, van een wegvliegende geliefde. Maar de verwerking is anders.
Het is als een vergelijking tussen stad en platteland, tussen noord en zuid, tussen Biden en Trump. De birds van Neil Young zijn empatisch, zacht en geruststellend. Die van Lynyrd Skynyrd egocentrisch, hard en stoer. Ik moet opschieten want over een klein half uur begint op Canvas een documentaire over Lynyrd Skynyd: If I leave here tomorrow.

279 Neil Young - Only Love Can Break Your Heart / Birds - okt-70, Reprise, USA
RYM 27
Genre Folk rock
Dan nu de A-kant.
Herlezen dus, deze quote is ouder maar de kracht zit in de herhaling. Herinneren is hier interessant. Ik heb een beetje een zelfde soort afwijking met muziek als herman zodat ik van veel nummers kan herinneren waar ik ze voor het eerst gehoord heb.
Dat geldt ook voor Saint Etienne. Toen ik dat nummer voor het eerst op de radio hoorde zat ik op mijn werk in 1990 in Veenendaal. Direct was mijn eerste reactie naar mijn collega's: weer een mooi nummer uit het verleden verkracht.

Verder was mijn reactie mild want ik had kort daarvoor Michael Bolton gehoord met: "How am I suposed to live without you". Die kwam daar zo vaak voorbij dat ik verdrongen heb wanneer ik die voor het eerst gehoord heb.

Michael was voor mij een dieptepunt van 1990. Ook sorry van mijn kant, Poeha. Laten we eerst een vergelijking maken tussen Michael en Neil. Beide liedjes gaan over liefdesverdriet. Neil brengt troost en hoop. Michael zit vol met verwijten en zelfmedelijden. Hij jankt een heel nummer maar stelt: I'm too proud for cryin'. Let op wat Neil zegt over "dreaming" en wat Michael zegt ("I don't wanna know the price I'm gonna pay for dreaming"). Het is bij Bolton allemaal te dramatisch, hij gebruikt de verkeerde woorden en vertoont geen enkele vorm van zelfkritiek. Hij trekt zijn conclusies voordat een andere wat mag inbrengen: "From that look upon your face, I see it's true". In de videoclip krijgen ze enorme ruzie. Nou, ik snap die vrouw wel.

En dan de muziek. Dit wangedrocht blijkt ook nog eens een cover van drama queen Laura Branigan te zijn. Hoe kan je een aartslelijk nummer verder verkrachten. Michael lukt het.
Ook de elektrische piano en zijn stem trek ik niet. En dan dat genre. Hard rock maar in een tergend traag tempo. Alsof je een stofzuiger aanzet die heel veel lawaai maakt maar nauwelijks zuigt.

Dan Neil. Neil suggereert het antwoord op die vraag maar draait die vraag om.
How am I supposed to live before you?
When you were young and on your own. How did it feel to be alone?
I was always thinking of games that I was playing. Trying to make the best of my time.
Juist! Toen wist de kleine Neil zich ook te vermaken.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2398.300.jpg?cb=1511179356
Geniaal vind ik de platenhoes van After the Goldrush. Die is overbelicht en staat in negatief. Want overdreven beelden kan je altijd weer van positief naar negatief krijgen en omgekeerd. En die albumhoes past ook fantastisch bij dit nummer:
He hides his head inside a dream;
Someone should call him and see if he can come out.

Dan de jonge Marzi. Ooit zag ik in de jaren 60 een poppenkastvoorstelling. Jan Klaasen en het verdwenen goud.
Er was eens een koning met een gouden scepter en kroon. Maar er was ook een boef. Dus weg gouden scepter en kroon. Jan Klaassen ging achter die boef aan. Weg was de boef. Maar ook Jan Klaassen. En hij bleef lang weg.
Someone should call him and see if he can come out.
Dus wij kinderen moesten Jan Klaassen roepen en dan kwam hij weer.

Neil Young loopt hier op de hoes met een vrouwtje met een hoed op. Die hangt op zijn rug.
Ik herkende er direct een poppenkastpop in waarmee ik thuis speelde toen ik jong was.
Trying to make the best of my time.
Dat is Karlijn.

Maar waar is Jan Klaassen?
Daar is Neil Young naar op zoek. En naar het goud uiteraard. Het heet daarom ook "After the Goldrush". Hij loopt alle straten door en tuurt met een ernstige blik alles af. Want Karlijn moet geholpen worden en is heel verdrietig.

Dat was mijn 1970-interpretatie van die hoes. En daar hoorde "Only love van break your heart" duidelijk bij.

Klopt die interpretatie niet? Daar gaat het niet om. Waar het mij om gaat is dat Neil Young een kunstwerk heeft afgeleverd wat voor meerdere uitleg en toepassingen interpreteerbaar is.
Niet zo eentje dat je als je naar iets kijkt of luistert je meteen de waarheid voor ogen ziet. From that look upon your face, I see it's true
Daarom snap ik die terughoudendheid van Neil wel die Zaaf noemt. Want Neil wil het universeler maken. Er zijn meerdere waarheden. Iedereen moet zich op zijn eigen manier in het liedje kunnen herkennen.

Een waarheid is ook dat Neil dit schreef voor Graham. Die had liefdesverdriet om Joni. En op die foto loopt een klein oud vrouwtje voorbij, alleen. Eenzaam net als Neil?

https://media.apoplife.nl/nl/2020/09/Neil-Young-After-The-Gold-Rush-Originele-Joel-Bernstein-foto.jpgDit is de onbewerkte foto. Het hele plaatje. Graham staat er ook op. Wat zou Nash denken?
Zij is oud, ik ben nog jong en heb nog een heel leven te gaan? Bring on the rest of my life!

Vijftien jaar na 1990 zag ik Bob Stanley en Saint Etiene regelmatig voorbij komen in de diverse best of all time lijstjes. Vooral in de Britse. Eigenlijk deden / doen ze het veel beter dan Neil.

Keer op keer? Dat klinkt alsof herman deze plaat talloze keren gedraaid heeft. Dat is op zich een goede methode.

Zo ben ik regelmatig wat vaker naar Stanley's versie gaan luisteren en ben steeds milder geworden. De kracht zit in de herhaling. Ook Neil Young moet je vaker horen. Minstens twintig keer per nummer. Daarna pas vallen de sterke details op.

Laten we ze eens vergelijken. Eerst Stanley's St. Etienne. Melodisch identiek aan Young, alhoewel er wel aan de structuur is gesleuteld. Dat is de blender die herman eerder noemde. Het nummer bestaat voornamelijk uit gebroken akkoorden in mineur. Daardoor blijf je wel in dezelfde stemming hangen. De kracht van de hoop zit in de herhaling van woorden. I was always thinking wordt uit zijn verband gerukt en klinkt piekerig.
Het tempo is hoger en de ritmiek gevarieerder. Hier kan op gedanst worden. Vier kwarts maat. Recht toe recht aan dansen dan maar.

Neil heeft vrijwel alles in majeur. Hij begint knap met een volle A-majeur 7th maar eindigt met A-majeur. Je verliest dus wat maar uiteindelijk hou je toch nog wat over. Dat einde klinkt vertrouwder. Je bent als het ware weer op jezelf aangewezen.
Zijn mineur akkoorden vallen slechts op love, sure en world. Daardoor ontstaat er een hoopvol liedje met enkele momenten in mineur als de liefde, zekerheid en de wereld even wegvallen.
Heel sterk vind ik het wals tempo. Dat geeft het nummer een melancholische draai. Dat wordt versterkt door het trage tempo. Ook sterk vind ik dat hij in het laatste refrein een kwart lager begint. Alsof hij vanuit een grotere diepte nog één keer wil aanzetten.
Al met al ontstaat er zo een heel sterk liedje dat het best te typeren valt met de kernwoorden: dromerig, verleden en onvervuld verlangen.

Stanley en Neil zijn onvergelijkbaar. Het speelgoed is na 20 jaar veranderd. Jan Klaassen komt wel terug maar met een gereviseerd hoofd. Dus vanuit een objectieve visie vind ik dat Stanley een mooie revisie gemaakt heeft. Ik neem mijn woorden uit 1990 terug. Ik hoop dat mijn werkcollega's uit 1990 dit stuk lezen.

Op een heel andere manier weet Saint Etiene er ook een melancholische draai aan te geven.
Alleen voel ik bij hen die melancholie toch minder dan bij Neil. En voel ik de hoop ook minder. Vanuit mijn eigen subjectieve visie vind ik Neil Young dan ook beter.
Maar dat heeft wellicht ook weer met mijn inmiddels grijzende leeftijd te maken.
Ik was toen nog jong en had nog een heel leven te gaan.
Bring on 1970!

Leuk om te lezen. Toevallig heb ik laatst het origineel weer eens gedraaid en ik ben er tegenwoordig wel wat milder over gestemd. Ik geef nog steeds de voorkeur aan de versie van Saint Etienne, maar kan ook genieten van Neil Young. After The Goldrush zal ik ook weer eens een kans geven. Onbegrijpelijk trouwens dat ze de foto zo lelijk hebben bewerkt voor de hoes...