56a. Richard Hawley - Last Orders (2005)
56b. Nick Drake - Sunday (1971)

Ik kom een beetje in de knel zie ik, door op het laatste moment een toevoeging gedaan te hebben kom ik op 1 extra nummer uit. Daarom doen we deze 2 instrumentals even bij elkaar
Richard zien we later nog een keer terug, zoveel kan ik wel verklappen

Daarom later meer over hem, behalve dan te zeggen dat dit de afsluiter is van zijn hemelse album: Coles Corner. Een album dat vol staat met parels, maar toch ga ik voor een instrumental Dit is zo'n zalige afsluiter van dat album. Die sferische tonen van de piano en synthklanken raken me altijd diep. Alsof ik in het heelal zweef tussen sterren, planeten en nebulae. Ik word er altijd heel sereen en kalm van. Perfect dus om te beluisteren voor het gaan slapen. Vooral op het einde met die pieptonen, dat raakt me immens en geeft mij een gevoel van oneindigheid. Wow!

Op een bepaalde manier geldt voor mij hetzelfde voor het fantastische Bryter Layter album van Nick Drake, verreweg mijn fave album van hem. En toch hier ook een instrumental daarvan, omdat die me zo ontroert met die fantastische fluit. Nick leerde ik kennen met het prachtige River Man van dezelfde sampler als waar het nummer van Fairport Convention op stond. Five Leaves Left leerde ik vervolgens eerst kennen, daarna Bryter en Pink Moon. Alle 3 geweldig natuurlijk, maar Bryter springt er voor mij bovenuit door de relatieve vrolijkheid en het orchestrale.

Een vogel die boven alles uit zingt in Sunday, magisch. Maar ook het orkest en de gitaar zijn geweldig. Ik waan me weer even kind in een zorgeloze sprookjesachtige wereld. Een beetje zoals ik het als kind kon ervaren early 80s in Renkum, waar ik vandaan kom. En dan misschien Fabeltjeskrant kijken ofzo, zo lieflijk. Deze vogel/fluit zingt zo'n prachtig lied, ongekend. Het ontroert me elke keer weer en maakt me heel erg blij. Vandaar deze van Nick

Blueboy - Imipramine

Ja, die band is een van mijn fijnste ontdekkingen van de afgelopen jaren

The Lotus Eaters ('When You Look at Boys') viel er bij mij ook net buiten.

Kijk aan, terug op de goede weg.

Bij mij zou It Hurts de lange versie erin staan, met Out on Your Own op plek 2...

Potver door Manu Chao en Nick Drake zitten we nu al op 102, is er dan niemand die zich aan de regels gaat houden

Moest ik er 2 kiezen uit die 4, dan vallen Cranberries en Manu Chao af

En als ik er een Marillion tussen snuffel?

Haha en Luigi heeft er vooraf ook al een paar honderd binnengesmokkeld.
Dit wordt een prima top duizend

Dat zou je sieren

Out On Your Own

Doe maar een Top 808

in yo face!

Pas maar op met die grappen, anders laat ik m'n biceps rollen

55. New Order - Vanishing Point (1989)

New Order kwam, op Blue Monday vroeger na, tot mij met Bizarre Love Triangle toen ik 16 was via deze soundtrack: Threesome (1994), een hele leuke film en heel fijne soundtrack! Ook mijn eerste kennismaking met de tot dan voor mij onbekende band met die 2 lidwoorden, dat vond ik een beetje apart. En waarschijnlijk ook de eerste keer dat ik een Patti Smith song hoorde middels U2's prachtige versie van Dancing Barefoot. Maar genoeg over deze soundtrack

Met Bizarre Love Triangle heb je wel meteen een top 5 song van ze te pakken, dus dat was een goed begin. Een van hun meest quirky songs ook nog. Tot dan had ik ook nog geen benul dat deze band een voortvloeisel was van Joy Division. Na Bizarre heb ik niet echt veel met ze gedaan, behalve dan songs mooi vinden op de radio zoals True Faith bv. Pas na een verzamelaar gehoord te hebben via mijn vriendin (zij moet ook echt een keer met een top 100 komen, maar zij vindt al die lijstjes maken van mij een beetje onzin. Echt een mannending zegt ze ) Maar na die verzamelaar was ik om en ben albums van ze gaan beluisteren. De een nog mooier dan de ander en na verloop van tijd werd Technique mijn favoriet. Ik ben ook blij dat ik ze heb mogen zien afgelopen jaar. Echt wel in mijn top 5 concerten ooit, wat een energie!

Van dat album is deze song favoriet, maar de notering geldt ook wel een beetje voor het hele album. Wat een mooi en zomers geheel zeg! Oa gemaakt op Ibiza en dat kun je er aan af horen. Geweldig dat heerlijke zwoele in die synths en sequencers, alles gaat lekker vanzelf. Hoogzomer, die warmte in de lucht doet het me aan denken. Strandtentje, hangen in de kussens, drankje in de hand en naar de lucht en dat licht op de rimpelende golven van de zee kijken. Ff een duik nemen, ms een ijsje erna en 's avonds gewoon nog een keer terugkeren om naar de sterren te kijken of omdat het thuis niet te harden is van de hitte . Maar los van die heerlijke klanken is het ook een killersong van zichzelf natuurlijk


My life ain't no holiday
I've been through the point of no return
I've seen what a man can do
I've seen all the hate of a woman too

Ook mijn favoriete NO-album. En dit is een van de beste songs erop.

54. World Party - When The Rainbow Comes (1990)

Karl Wallinger leerde ik kennen via zijn werk in The Waterboys, een fenomenale band in de 80s! World Party kwam voor mij een stuk later. De eerste song die ik van hem leerde kennen was She's the One van Robbie Williams, niet wetende dat het een cover van Karl was. De eerste song van Karl zelf was Way Down Now in een jaarlijstentopic, een heerlijke song ook. En niet veel later Ship of Fools, mijn op een na fave song van World Party. Ik vind die track wel heel erg passen bij deze When the Rainbow Comes. Allebei wel transcendente songs, waarbij Rainbow dat voor mij nog meer heeft vanwege de klanken.

Wat een song is dit!!! We beginnen langzaam, in de verte hoor je een combinatie van donkere tegendraadse aardtonen, een magnifiek begin. En dan gaan die gitaren beginnen...zo lieflijk en euforisch...alsof een betere wereld al begonnen is . Enter Karl met zijn prachtige stem, white man's funk, hij neemt ons prachtig bij de hand. Zulke vrolijkheid...La la la la la la. Een song die niet voor 1 gat te vangen is. Er zit zoveel in. De swing, de groove, de instrumenten die over en in elkaar gaan. Die combinatie van dat euforische in de muziek met die donkere tonen eronder, magisch! Het versterkt elkaar echt. Voor deze song mag je me 's nachts wakker maken. Wat een pracht!


Slippin' and slidin' around in your head
It's be-bop-a-lula then baby you're dead
So c'mon make a bright new day
I need a prayer here
Need a blessing
Cast an eye back as you run
Turn around boy!
See the rainbow come

Van zijn beste album, Goodbye Jumbo
Maar Ship of Fools wel zijn beste nummer voor mij.

53. The War On Drugs - Eyes To The Wind (2014)

The War on Drugs leerde ik ook kennen via MuMe. Het was 1 Januari 2015 en de top 100 albums van 2014 op MuMe was bekend geworden. Op nummer 1 stond Lost in the Dream van deze band. Nog nooit van gehoord! Vage bandnaam dacht ik, maar wel een mooie hoes. Ik dacht doe eens gek, het wordt weer eens tijd om wat nieuws te leren kennen. Tis tenslotte 1 Januari, het perfecte moment voor goede voornemens YT opgegaan en de opener Under the Pressure aangezet en binnen een paar minuten was ik verkocht. Er wordt dus toch nog goede muziek gemaakt in deze tijd De volgende song aangezet en daarna An Ocean... en toen wist ik genoeg. Downloaden en branden die zooi! Vervolgens heeft ie weken on end op repeat gestaan en ik draai 'm nog regelmatig. Ik vond het iets hebben van Bob Dylan en Bruce Springsteen, maar wel lieflijker en met een eigen twist. Het heeft ook wel die zalige laidback zomerse sfeer die Vanishing Point heeft, maar dan nog verstilder. Zoals ik het hier kan ervaren in de duinen waar ik vaak ben, dat zomerse briesje door de helmen heen, zalig. Een tijdloos album wel.

Het album heeft bij mij meerdere favorieten gekend, waaronder de hemelse en verstilde afsluiter. Maar uiteindelijk is het toch Eyes to the Wind geworden en gebleven. Een mooie aansluiter op When the Rainbow Comes vind ik wel. Wat een mooie song toch weer, dat Eyes... Lieflijker dan lieflijk, als een briesje. Adam zingt alsof hij terugkijkt op iets en bepaalde dingen herinnert, melancholisch. Gelukkig heeft de song ook een fijne vaart. En is de song nog niet mooi genoeg van zichzelf dan doet de outro er nog een schepje bovenop. Dat gaat ook maar door en dan wordt het alleen maar warmer en lieflijker van binnen. Voor ons is deze song verbonden met het verlies van onze prachtige en lieve Maine Coon een paar jaar geleden. Bij die laatste klanken kun je me dan oprapen. Een soort glimlach met een traan. Daar doet deze muziek me aan denken. Terugdenken aan de mooie herinneringen, de warmte in de muziek en de ijle klanken van afscheid en verdriet en het verder gaan van het diertje. Allemaal op 1 medaille, mooi dat je dat als mens zo allemaal tegelijk kan voelen.


As you set your eyes to the wind
And you see me pull away again
Haven't lost it all, my friend
Just a bit run down here at the moment
Yeah, I'm all alone here, livin' in darkness, alright

Dacht dat die al geweest was.
Maar dat was een ander topic

52. The Associates - Breakfast (1984)

En hier hebben we de 2e exacte overeenkomst met Outlaw104. Een song die ik eigenlijk maar sinds een paar jaar ken, waarschijnlijk ook via MuMe. It struck a chord zodra ik het hoorde. Ik kende al wel andere songs van The Associates.
De betreurde Billy MacKenzie, een uniek talent. Misschien wel de meest extraordinaire stem in de popmuziek, helemaal als ie frantic wordt zoals in veel songs op hun meesterwerk Sulk bijvoorbeeld. Breakfast is van een paar jaar later, van hun album Perhaps.
Een song met grandeur! Een grandeur van Plastic Palace People- achtige proporties wel. Een song in a world of its own... Een epic!

Groots en meeslepend, prachtig rakend pianowerk en het orkest dat prachtig en subtiel de song volgt, zonder te overheersen. Ik zit er dan al helemaal in. En dan enter Billy, met die bekende bijna androgyne stem, veel beter dan een Antony Hegarty bijvoorbeeld. Wat een emotie zit daarin, wat een liefde. It sits and begs and stares at you. Zo mooi en vertraagd gezongen! En de song bouwt steeds verder als een film noir. Prachtig hoe hij halverwege die lange toon aanhoudt. Talk to me... wie kan zo'n roep weerstaan? Een song als een mooie ouderwetse trouwjurk dit. Mooi ook het outro met dat knippen van die vingers en strijkers, past er perfect bij. En Billy die weg loopt in de mist... prachtig clipje! Quel song!


Exchanging worlds, arranging days
To suit a lover
Who'll never stay
Breakfast skies
Bring curtains down
Upon a crumbling lacquered gown
A crumbling lacquered gown

Ernstig onderschatte band. Het werk wat ze tussen 1980 en 1985 gemaakt hebben is erg goed, ik heb zelf andere ultieme favorieten maar Breakfast is natuurlijk ook zeer goed

Je weet wat ze zeggen van Breakfast...het smaakt naar meer

Een song als een mooie ouderwetse trouwjurk dit.

Vandaag doen we er nog eentje. Eens kijken wie de eer krijgt om net buiten het linkerrijtje te vallen

Suzanne Vega - Left of center

She probably would

But in the back of my head I heard distant feet
Che Guevara and Debussy to a disco beat

51. The The - Heartland (1986)

Voor een keertje de hele tekst, omdat ie zo geweldig is en van alle tijden, zeker nu... Matt voorzag de brexit 30 jaar geleden al . Deze song is 34 jaar oud! Ik heb dat wel vaker, zo van deze song is al 20 of 30 of 40 jaar oud! En dan denk ik mijn hemel, ik word zelf oud! Ik kocht de single nog toen ie uitkwam, dat was als gister, hoe kan dat nou? Dat soort shit Deze staat voor mij wel op gelijke hoogte met Slow Emotion Replay, maarja iets met 100 plekken weer enzo. Dan wint Heartland het toch net. Zoals eerder vandaag vermeld leerde ik The The dus via een soundtrack kennen en even later hoorde ik This Is the Day via de radio en die vond ik wel mooi.

Maar ook weer verder niet veel gedaan met deze band. Enter girlfriend, die had Soul Mining en Dusk in de kast staan. En vooral Soul Mining blew me helemaal away in het begin. Wat een heerlijk album is dat, heerlijke synths, heerlijke sound. Maar ook Dusk beviel me erg goed, ik zag in het boekje dat ene meneer Marr meedeed op het album . Later heb ik zelf Mindbomb, Infected en Naked Self erbij gekocht.

Heartland, van Infected, is wel een perfecte single wat mij betreft, catchy as hell en dat met zo'n politiek geladen tekst. Knap wel! De song heeft een geweldige schwung met die gitaar en markante stem van Matt erbij. Een stem waar ik wel even aan moest wennen, maar nu ben ik erg blij dat er zo'n stem bestaat zeg. Even een speciale vermelding voor het fabuleuze pianowerk, met een heerlijk solootje verderop. Weet je van wie dat is Onweerwolf? Van Steve Hogarth, later van Marillion. Zo hebben we toch nog iets van die band in de lijst . Dit is zo'n zalige song, zo'n zalige vibe en refreinen, het vloeit zo lekker. Een klassieker wel! Geniale outro ook weer met die mondharmonica en het 51st State deel. Waarom staat dit niet hoger?


Beneath the old iron bridges, across the Victorian parks
And all the frightened people running home before dark
Past the Saturday morning cinema that lies crumbling to the ground
And the piss stinking shopping center in the new side of town
I've come to smell the seasons change and watch the city
As the sun goes down again

Here comes another winter of long shadows and high hopes
Here comes another winter waitin' for utopia
Waitin' for hell to freeze over

This is the land where nothing changes
The land of red buses and blue blooded babies
This is the place, where pensioners are raped
And the hearts are being cut from the welfare state
Let the poor drink the milk while the rich eat the honey
Let the bums count their blessings while they count the money

So many people can't express what's on their minds
Nobody knows them and nobody ever will
Until their backs are broken and their dreams are stolen
And they can't get what they want then they're gonna get angry

Well it ain't written in the papers, but it's written on the walls
The way this country is divided to fall
So the cranes are moving on the skyline
Trying to knock down this town

But the stains on the heartland, can never be removed
From this country that's sick, sad, and confused

Here comes another winter of long shadows and high hopes
Here comes another winter waitin' for utopia
Waitin' for hell to freeze over

The ammunition's being passed and the lords been praised
But the wars on the televisions will never be explained
All the bankers gettin' sweaty beneath their white collars
As the pound in our pocket turns into a dollar

This is the 51st state of the U.S.A.
This is the 51st state of the U.S.A.
This is the 51st state of the U.S.A.

Goh ik weet niet, de 51ste plek is wel gepast voor dit nummer

Sterke song idd, maar zelf vind ik een aantal nummers van Infected nog beter, met name het titelnummer en Slow Train To Dawn (als ik nu een top 100 moest maken, stond deze er sowieso in).