Bingo!

Ik had gewoon een top 250 moeten doen net als Chevy

Ze hadden ook wel mooi in een top 13 gepast

Thirteen op het dozijn

Hij is al bijna een uur niet online geweest...
Moeten we even bellen?

63. The Chameleons - View From A Hill (1983)

Ook The Chameleons heb ik leren kennen via een single in een jaarlijstentopic. Ik weet niet meer precies welke. Ik dacht Singing Rule Brittania, maar het kan ook een andere zijn geweest. Anyhow, ik viel meteen voor die volle sound van ze. Die gitaren die als het ware door glazen buizen gejaagd worden en een bepaalde sound creëren. Ook The Serenes zijn nooit ver weg, die hebben vast naar hen geluisterd. Hun debuut Script of the Bridge is het eerste album dat ik van ze beluisterde en is nog steeds mijn fave van ze, al zijn die 2 andere ook erg goed. Bij Script heb ik altijd het idee dat ik naar muziek aan het luisteren ben die qua sfeer doet denken aan Berlijn van voordat de muur viel. Ms niet zo gek ook aangezien dit album uit 1983 is, alhoewel de bandleden natuurlijk geen Duitsers zijn

De song begint mooi met die desolate gitaarklanken en Burgess die weer eens vanuit de mist zingt. Het eerste deel van de song zet de toon, maar voor mij draait het vooral om het 2e, instrumentale deel. Waar het eerste deel misschien vrij mistroostig is geeft voor mij het 2e deel de hoop weer. Wat een warme en soothing gitaargeluiden, Plinggggg. Wat een stuk muziek! Episch! Dat langzaam voortslepende en dan die hemelse synths erbij, de zwangere gitaar die erdoorheen zwabbert. Een wazig licht dat opduikt in een mistig bos. Een licht dat hoop brengt in donkere dagen, een nieuwe horizon in het vooruitzicht. Zo klein en toch zo groots. Ik ben dan al tot tranen geroerd en dan gaat het gewoon nog even een tijdje door...adembenemend...


Debating what is and isn't there
Who cares

Just wait until your turn comes round
Again
Again

62. Blueboy - Imipramine (1994)

De eerste keer dat ik wat van Blueboy hoorde was in There and Back Again Lane: Johan and Luigi talk Sarah Records Singles. Volgens mij kwam als eerste hun eerste single Clearer langs, die wel aardig was. Maar al gauw kwam kraker na kraker langs, zoals Popkiss, Meet Johnny Rave, River en Dirty Mags. Maar eigenlijk was met Popkiss de liefde al bezegeld. Wat een sound! En wat een zanger! De betreurde Keith Girdler, helaas niet oud geworden. Maar wat een stem had hij, wat een emotie ook in die stem. Misschien wel de liefste mannenstem die ik ken. Voor de lijst wilde ik daar een mooi voorbeeld van nemen als favoriete song tot vorige maand deze song tot mij kwam en nu is dit mijn fave van ze. Maar ik noem 'm gewoon toch mocht iemand zin hebben om 'm ns een keertje te gaan beluisteren:
Marble Arch. Daaraan kan je beter horen dan in deze song wat ik bedoel met zijn stem. Van hetzelfde album overigens: Unisex.

Imipramine, een antidepressivum, heet deze song. En die heb je wel nodig als je de lyrics ook verder leest Maar wat een kneiter van een song is dit. Ook in 2 verschillende helften op te delen. Deel 1 is al lekker van zichzelf. Een fijne vaart zit er in de song, vergelijkbaar ook wel met hun laatste Sarah Records single genaamd Dirty Mags. De muzikanten en Keith zijn goed op dreef. Maar deel 2 steelt de show hier voor mij. My Bloody Valentine is er niks bij Dat is een beetje overdreven, maar ik ga helemaal voor gaas bij het outro. Full blast ahead Keith en die gitaren en zodra we helemaal instrumentaal gaan die gitaarsound, mijn hemel. Die gaat daar merg en been. Hij wijkt maar een klein beetje van zijn lijn af, maar wat een prachtig huilend effect geeft dat en het gaat ook maar door... Het doet mij een beetje denken aan die huilende dieren uit Meat Is Murder en als dat je niet raakt...


Ah la la la imipramine you know what I mean 
The drug that I need the drug that you need 

Sarah

Love at first sight/hear

Toch meer dan twee Twee.

I'm twee as f**k

Luigissimo on Spotify

Tindersticks, The Serenes en Died Pretty staan niet op Spotify...

61. The Walker Brothers - No Regrets (1975)

Het eerste nummer dat ik ooit van Scott Walker hoorde was Plastic Palace People op aanraden van johan de witt, waarvoor dank Prachtig nummer! Top 100 materiaal. Helaas verworden tot een bubble bij mij, shame on me Maarja, toch een eervolle vermelding... Ik heb vervolgens nog eens een half Scott Walker album opgezet via Spotify, vond ik ook mooi, maar daarna nooit meer doorgezet. Scott gaat weer op de lijst om nog te beluisteren, waar vele artiesten en albums op staan, dat dan weer wel... In de jaarlijstentopics heb ik wel 1 of 2 Walker Brothers singles leren kennen.

Deze song kwam mij ter ore, omdat mijn vriendin deze wel eens opzocht op Youtube, dat laatst zijn 15 jarige verjaardag vierde. Vreemd, in mijn beleving bestaat YT al zo'n 25 jaar, maar dat zal wel aan mij liggen Zij zette deze song dus wel eens op. Ik hoorde dat dan, de klanken etc, en vond het wel aardig. Maar na een paar keer viel het spreekwoordelijke kwartje dan ineens op de goede plek, boem! En dat is maar een jaar geleden ofzo. En nu staat ie in mijn top 100!

Het is een heerlijke zwijmelaar met die geweldige diepe stem van Scott en de prachtige vrouwenstem. Verdrietige tekst natuurlijk, maar er zit zoveel warmte, melancholie en troost in de (orchestrale) muziek. Het klinkt bij tijd en wijle corny, maar dat vind ik zelf juist bijdragen aan de sfeer van de song. Op het eind nog een heerlijke solo en de finale is helemaal fenomenaal. Wat een climax als die gitaren de atmosfeer in schieten en dan nog eens een stratosfeer verder. Je blijft met een euforisch gevoel achter. Wat een mooi werkje!
Pas daarna erachter gekomen dat het een cover was en niet veel later ging Scott zelf dood...


The hours that were yours echo like empty rooms
The thoughts we used to share I now keep alone
I woke last night and spoke to you, not thinking you were gone
And it felt so strange to lie awake alone

Ja, mooi nummer. Een beetje een tussen kunst en kitsch lied waar het eindoordeel duidelijk naar het eerste valt

Onze vriend Midge Ure had in 1982 nog een mooie Engelse Top 10 hit met dit nummer.

It means nothing to him...Ooooooo...

60. Tori Amos - Cooling (1998)

6 jaar geleden gingen we naar een concert van Tori Amos in De Doelen te Rotterdam. Ik verwachtte er niet veel van, eerlijk gezegd. Maar het was echt een geweldige avond, Tori was in topvorm! Alsof ze in haar 20s of 30s was. Van te voren hoopte mijn vriendin dat ze Cooling zou spelen en ik hoopte stiekum op Concertina, een van mijn faves. Na Scarlet's Walk, wat een heel fijne trip is, is To Venus and Back wel mijn fave album van haar. En waarempel, Tori speelde zowel Cooling als Concertina

Cornflake Girl was de eerste song die ik hoorde van haar via de clip op MTV. Ik was 14 en het was niet echt mijn cup of tea. Jaren later hoorde ik Winter eens op de radio en dat vond ik een prachtig nummer. Ik kocht Little Earthquakes en daar heb ik een aantal maanden in gewoond, heerlijk! Nu is het niet echt meer een veel gedraaid album in huize Luigi. Ik ga liever meer voor haar wat "warmere" albums. Bij mijn vriendin stonden meerdere albums van haar in de kast die ik allemaal wel ben gaan waarderen.

Cooling is niet meer dan een b kantje van de Spark single van From the Choirgirl Hotel, ook een erg fijn album btw. Maar als je de verschillende fora mag geloven staat Cooling wel nagenoeg bij de top van fan favourites. Ik vond de studioversie ook wel mooi en de song heeft een prachtige tekst, maar na het concert en die live versie is het mijn fave Tori song. Ik was stunned door hoe ze de song bracht, wat een emotie. Ik was er stil van en was gedurende de volgende song nog helemaal aan het nazinderen. Een treurige tekst over een ongeboren kindje (abortus/miskraam) en dan elke keer tijdens de tekst hieronder diep geraakt. Is your place in heaven worth giving up these kisses? Brrr...komt diep binnen En wat een mazzel dat iemand die versie op YT de dag erna plaatste, in een best goede kwaliteit ook nog. Kon ik er mooi een mp3 van maken Die live versie heb ik hier ook geplaatst.


This ocean is wrapped around that pineapple tree

And is your place in heaven
Worth giving up these kisses
These, these kisses

59. Red House Painters - Katy Song (1993)

Deze song heb ik leren kennen in het Song top 10 per jaar topic onder leiding van Rudi S. En dit had ik er toen over te zeggen: Net geluisterd..vind t wel n aardig liedje..maar nooit top 10 voor mij . Nou, dat is helemaal veranderd. Geen top 10, dus ik had toch wel een beetje gelijk . Tot dan had ik nog nooit van de band van Mark Kozelek gehoord en sindsdien heb ik me er nog niet goed in verdiept, op enkele liedjes na die ik ook wel mooi vind, zoals Have You Forgotten.

Deze song benadert qua mistroostigheid wel de song van Toad The Wet Sprocket. Wat een heerlijk ontroerende song is dit. Zalig die wiegende en treurende gitaar in het begin, het is net piano spelen op een gitaar. De minimalistische percussie in deze song vind ik ook geweldig gedaan. En dan Mark, sowieso een geweldige tekst en hoe hij het ook zingt, poe...alsof hij zijn woorden bijna inslikt en we nog eerder de klanken dan de woorden zelf horen, prachtig effect.

Echt een song voor de herfst wel dit. Of de song symboliseert herfst van zichzelf. Een song om verstild in te verdrinken. En dan nog eens de ruim 3 minuten durende outro die totaal anders is dan alles hiervoor. De hartzeer van Mark. Maar wat een catharsis, wat een opbouw. Totaal mesmerizing, het gaat steeds een stapje verder, perfect te horen in die gitaren die steeds meer aanzwellen en in de climax helemaal in elkaar verstrengeld raken. Het laat me verbluft achter...

De eerste echte overeenkomst met Outlaw104... We hebben veel dezelfde bands gemeen, maar wel maar exact 2 dezelfde songs? Welke is de ander? We're gonna find out


By the forest of our spring stay
Where you walked away
And left a bleeding part of me
Empty and bothered
Watching the water
Quiet in the corner
Numb and falling through
Without you what does my life amount to

58. Roxy Music - Avalon (1982)

De beste song van Roxy's beste album! There, I said it. Kom maar op . Wat is het een genot om dat album from time to time op te zetten, near perfection. En kom niet aan zetten met het is te smooth en commercieel of wat dan ook en dat het niet aan early Roxy doet denken. Moeten ze dan steeds hetzelfde album maken? En ja, ik hou ook van early en mid Roxy, geweldige songs en muziek, maar als geheel is dit hun beste album. Op anderen stonden nog wel eens mindere songs. Hier is het niveau constant hoog en het vormt nog meer een geheel dan andere albums van ze.

Deze song leerde ik als kind kennen via een verzamelcd van een oudere broer. Weer zo'n song die een magische indruk op je maakt als kind. Alles gaat zo vanzelf, alsof het zo uit de hemel komt dalen. Gewoon de perfecte song dus, echt alles klopt eraan voor mij. Elk klankje valt op zijn plek, van percussie tot synths tot (bas)gitaar tot Ferry's stem, nog smoother dan normaal. Dat is van zichzelf al genoeg, maar zodra de sax begint en de engel Yanick Etienne begint te zingen, tja...heb je ooit zoiets moois en ontroerends gehoord? Zucht...ik kan daar nooit genoeg van krijgen...


And your destination
You don't know it

Take a Chance With Me is mijn fave van Avalon, maar dit nummer is een goeie tweede

Ook prachtig

Het album Avalon vanochtend nog gedraaid.

Tori in De Doelen was fraai ja. Is dat al weer zo lang gelden?!

More Than This en Take A Chance With Me zijn mijn favorieten van Avalon, maar dit is een goeie derde ideale zomeravondplaat!

Verbaasde mij ook ja, ik dacht zelf 4 ofzo...

Sorry, het is te smooth en commercieel of wat dan ook 

57. The Wild Swans - The Worst Year Of My Life (1988)

Misschien wel het beste New Wave album van start to finish, of in ieder geval een van de beste. Ze passen voor mij wel bij bands als The Lotus Eaters en Prefab Sprout, die ook vaak dat lichte hebben en ethereal muziek maken. Frontman Paul Simpson was eerst lid van The Teardrop Explodes, maar verliet die band om zelf The Wild Swans te beginnen. Verschillende incarnaties hadden ze. De eerste duurde maar tot 1982 en bracht 1 single voort, maar wat voor een: Revolutionary Spirit, had zo ook in de lijst kunnen staan!

Daarna vormde Simpson met Ian Broudie het duo Care en in 1988 kwam er een nieuwe incarnatie met 2 albums, waarvan Bringing Home the Ashes hun beste is. 20 jaar laten brachtten ze nog een mooi album uit en naar verluidt is Paul weer bezig met een nieuw Wild Swans album. Ik weet niet goed meer hoe ik ze heb leren kennen. Of via een jaarlijstentopic of johan de witt die ze aanraadde of door zelf te zoeken. Maar ik was direct verkocht met het Ashes album. Wat een pracht en wat een afsluiter met deze song!

Echt wel een epic song! Alleen al die hemelse, licht verdrietige gitaarklanken van Jeremy Kelly vanaf het begin zowat, mijn god! De andere gitaarklanken in deze song zijn ook niet te versmaden overigens. Kelly was ook gitarist van The Lotus Eaters en dat is te horen. Een band die ook in deze lijst hoort eigenlijk, maarja helaas maar 100 plekken. En dan de stem van Paul Simpson, zalig. Echt wel een van mijn favoriete male vocalists. En dan die geweldige tekst vol self pity. Heerlijk om in te zwelgen en toch ook is de muziek en zang opwekkend. Dat maakt de song waarschijnlijk zo sterk. Eigenlijk net zo'n vanzelf song als Avalon.

Wat een weemoed en melancholie! Extra onderstreept nog eens door die synths icm met de gitaar op het eind. The Wild Swans' finest hour!


I was born guilty
And i'll die lonely

Grappig, voelt voor mij juist langer geleden. Maar was mooi inderdaad!

Geweldig inderdaad! Ze hebben ook een mooie single in 2009

Oja, daar moet ik ook nog aan beginnen

Hoe kun jij, echt, te smooth en commercieel wat mij betreft

Maar goed die eerste albums

The Wild Swans: wat een heerlijk album is dat toch!