61. Muse - Muscle Museum / 1999

Zoals Nirvana Bleach had, had Muse Showbiz. Een onbezonnen, getalenteerde groep die een tweede album nodig had om door te breken. Een band die nog zonder verwachtingen kon oogsten van hun zuiverste vorm. Showbiz werd bij release veel vergeleken met Radiohead, omdat bij The Bends dezelfde producer betrokken was. Voor mij klinkt vooral Muse’s eigenzinnigheid door, bovenal in het schurende, rauwe randje van Muscle Museum.

Om dit stukje te motiveren kwam het er eindelijk van om op te zoeken wat de titel Muscle Museum betekent. Het zijn simpelweg de woorden die in veel woordenboeken voor en na Muse komen.
Achter de inhoud van het liedje zelf gaat meer schuil. Al variëren er meerdere theorieën. Wat mij het meest aansprak was iemand die dacht dat het over het conflict tussen lichaam en ziel gaat. Met die gedachte is het extra genieten wanneer Matt Bellamy’s vervormde stem tot het uiterste drijft.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 80

Wake Up

Jaaaa, Mad Season

60. The National - Nobody Else Will Be There / 2017

Het subtiel toevoegen van elektronica aan hun zorgvuldig uitgewerkte sound was de logische volgende stap na Trouble Will Find Me. In het Centquatre in Parijs werd Sleep Well Beast grotendeels live gespeeld nog voordat het album was uitgebracht. Ik kan nieuwe muziek vaak slecht inschatten zonder de studioversie te kennen, maar dit concert voelde meteen als een nieuw perspectief van een warme herinnering. De stijlvolle intellectueel Matt Berninger is voor mij de meest doordachte liedschrijver van het afgelopen decennium en doet altijd weer intelligente, melancholische vondsten na zijn laatste slok wijn. Zo ook in de slenterende winterkou van Nobody Else Will Be There. Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 83

59. Marlon Williams (ft. Aldous Harding) - Nobody Gets What They Want Anymore / 2018

Een duet tussen twee ex-geliefden afkomstig van Williams’ urgente breakupplaat Make Way for Love. Voorheen maakte hij muziek puur voor het plezier, ditmaal voelde hij dat dit album gemaakt moest worden. Allicht zijn Williams en Harding ‘on good terms’ uit elkaar gegaan, toch is het knap dat ze wellicht enige verschillen aan de kant hebben geschoven met de wetenschap dat er een artistieke triomf te verzilveren was. Breekbaarheid pur sang.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 3

58. Ben Howard - Nica Libres at Dusk / 2018

Dolend door een snikhete canyon, de echoënde kreet van cirkelende adelaars. ‘s Avonds bij een knetterend kampvuur voor de nodige warmte. Dat is het gevoel dat Nica Libres at Dusk bij mij oproept. De monotone, bijna saaie coupletten doen de dynamiek van de intens sfeervolle refreinen extra tot hun recht komen. Heerlijk hoe een artiest als Ben Howard na zijn poppy debuut het avontuur en experiment blijft doorgronden, ver verwijderd van de mainstream.

Aantal nummers van dezer artiest in mijn collectie: 48

57. Richard Ashcroft - You on My Mind in My Sleep / 2000

Ik kan alleen maar zeggen dat Ashcroft naast The Drugs Don’t Work nooit zo mooi heeft geklonken als op dit nummer. Aangezien You on My Mind de afgelopen jaren meer in mijn hoofd is blijven zitten was het geen moeilijke keuze deze op dit moment de voorkeur te geven in mijn lijst.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 41

56. Muddy Waters (ft. The Rolling Stones) - Baby, Please Don’t Go [Live at Checkerboard Lounge, 1981] / 1953

Door Buddy Guy ben ik naar blues gaan luisteren, door deze liveopname van Muddy Waters ben ik van de blues gaan houden. Wat moet het een feest geweest zijn om deze legendarische artiesten in deze intieme setting aan het werk te hebben gezien. In het zuiden van Chicago in de blues club Checkerboard Lounge, mede opgericht door Buddy Guy.
Waters’ imposante verschijning is op zich al ontzagwekkend, daarnaast zijn hij en zijn door en door ervaren band nog in bloedvorm. Anderhalf jaar later zou hij al niet meer in leven zijn na een hartstilstand in zijn slaap.

Jarenlang kende ik Baby, Please Don’t Go enkel als AC/DC-klassieker. Het nummer stamt echter al uit 1935, en door Muddy Waters in 1953 voor het eerst op plaat gezet.
Ergens betwijfel ik of deze samenwerking met The Rolling Stones niet in scene is gezet, maar het plezier en de spontaniteit spatten er van af. Credits ook voor de swingende mondharmonicaspeler.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 31

Ik ken hem vooral als Them-klassieker. Soort van Ierse blues zeg maar

Ik ben pas halverwege Van Morrison's platen. Them staat daarna op de planning

55. Taylor Swift - Begin Again / 2012

Het onverwachte enthousiasme van een jeugdvriend toen hij Taylor Swift had ontdekt. Het enthousiasme van een studievriendin die 2 kaartjes won voor haar concert. De fandom van onze eigen MusicMeter-gebruiker Rudi1984, met 7 Swift’s in zijn top 10, die zich jammer genoeg heeft uitgeschreven in 2019 maar zijn fandom wel degelijk helder verwoordde. Gelukkig heeft Slowgaze het stokje overgenomen, waaronder deze hartelijke verwelkoming van een nieuwe gebruiker vorig jaar in het 'Even voorstellen...'-topic:
Lang heb ik Taylor Swift links laten liggen, maar om de zoveel tijd verraste iemand mij weer met zijn/haar vreugde voor haar muziek.

Van 2017 tot en met 2019 had ik een explosieve drift om mijn muziekhorizon te verbreden en nieuwe artiesten te ontdekken. Zodoende heb ik in die tijd MusicMeter’s releaseovericht helemaal binnenstebuiten gekeerd en duizenden albums aangeklikt. Ook Taylor Swift ging ik dus een serieuze kans geven. Reputation viel wat tegen, maar het kleurrijke Lover kreeg al snel een serieuze luisterbeurt. Lover staat bol van knappe songs en gaf mij voor het eerst een positief beeld van de term ‘popprinses’. Daarna ontdekte ik dat ze al heel veel moois op haar naam heeft staan.

Begin Again is tot op heden mijn favoriete Swift. Een liedje over de fragiliteit van een nieuwe prille liefde na een mislukte relatie.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 105

54. Deftones - Hearts / Wires / 2016

Deftones neemt zelden de tijd voor een rustige opbouw en bewees met Hearts / Wires dat ze ook daar meester in zijn. Een meeslepende spanningsboog die duidelijk Deftones’ stijl laat horen en door iets makkelijker in het gehoor te liggen de ideale instap voor nieuw publiek kan zijn.

53. Elliott Smith - Thirteen / 1996

Origineel door Big Star en door veel artiesten overgenomen. Deze versie van Elliott Smith werd gespeeld in een radiouitzending in 1996. Prachtig oprecht gezongen met warmhartig akoestisch gitaarspel. Elliott Smith overleed al op 34-jarige leeftijd en deze cover zou pas op zijn postuum rariteitenverzamelaar verschijnen. Extra lading voor een wondermooi liedje dat gaat over het proberen in de smaak te vallen bij een eerste jeugdliefde.

52. Fleetwood Mac - Landslide / 1975

Met Warm Ways, Dreams, Songbird en Landslide zijn het de ballads van Fleetwood Mac’s dames Stevie Nicks en Christine McVie die bij mij een streepje voor hebben. Al is de veelzijdigheid van deze groep natuurlijk de sleutel tot succes, die met Peter Green ooit zelfs als bluesband is begonnen.In de context van Landslide gaat het over een verbroken relatie. Maar elke keer als ik deze zinnen hoor doet het mij realiseren dat er een moment komt waarop ik van alle geliefden in mijn leven een keer afscheid moet nemen. Mijn ouders, zussen, oma, ooms, tantes, familie, vrienden en op een dag ook de liefde van mijn leven. Die twee regels van Stevie Nicks raken mij elke keer. Er zit ongeveinsde authenticiteit en wezenlijkheid in die de waarde van het leven en de liefde voor de mensen om je heen benadrukt, maar waar bovenal een pijnlijke waarheid achter verborgen zit.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 23

51. Oasis - My Generation [Live in Manchester, 2005] / 1965

Ik ken weinig artiesten die in 10 jaar tijd zoveel van hun stemgeluid zijn kwijtgeraakt als Liam Gallagher. Vaak wordt klakkeloos zijn drugsgebruik destijds benoemd als oorzaak. Een andere reden lees ik zelden, maar voor mij is het overduidelijk dat zijn hangende houding aan de microfoon zijn stembanden zwaar onder druk zette. Later met behulp van een zangcoach heeft hij wonderbaarlijk enig bereik terug gekregen, maar van 2004 tot en met 2006 leek het einde nabij.

Als groot fan van Oasis heb ik de volledige concertregistratie van dit concert in Manchester eenmalig met moeite uitgekeken. Het is pijnlijk om Liam zo te zien zwoegen. Maar voor een paar momenten was het volledig de moeite waard. Deze cover van The Who ligt Liam’s rauwe stem perfect en met Noel in de refreinen hoeft hij geen onmogelijke noten te halen.

Een dampende Rock ‘N Roll-uitvoering die het origineel van My Generation volledig aan flarden scheurt.

50. Siv Jakobsen - A Feeling Felt or a Feeling Made / 2020

Deze godin neemt je mee door de eenzaamheid van de Noorse fjorden en besneeuwde landschappen, waar stromend rivierwater drinkbaar is en elanden in de vroege ochtend je achtertuin doorkruisen.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 29

49. Eminem (ft. Royce Da 5’9’’) - Not Alike / 2018

Na het matig ontvangen Revival nam Eminem revanche met Kamikaze waarin hij zonder het geheel teveel te overdenken vooral weer plezier wilde maken. Hoewel ‘plezier’ in Eminem’s woordenboek alle uitersten van controversialiteit raakt, geniet ik er met volle teugen van. Ik geniet van de onzinnige, willekeurige opsomming aan het begin van Not Alike. Eminem kan zelfs een contextloze reeks woorden hard laten klinken.Naast deze luchtige momenten laten Royce en Eminem in hun verses geen spaan heel van wat we definiëren als ‘flow’.

48. Linkin Park - Final Masquerade / 2014

The Hunting Party is het album waar ik als Linkin Park fan jarenlang op hoopte. Bruut, rauw, onbegrensd, buiten de lijntjes, snoeihard en doordrenkt van een apocalyptische aura. Als één van de twee rustpunten is dit niet allemaal te horen in Final Masquerade, maar het nummer dient wel als steunpilaar, waarmee Linkin Park hun zoveelste sterke single opleverde.
Brad Delson’s isolerende gitaarsolo splijt de zon in tweeën en legt de ware aard van onze schaduwkant bloot.

47. Red Hot Chili Peppers - Desecration Smile / 2006

Vroeger lag ik vaak tot ‘s avonds laat naar de radio te luisteren. Even volledig wegduizelen en vergeten dat er vroeg in de ochtend weer een lange schooldag te wachten stond. In de tijd waarin radioplay nog aanzien had en het de voornaamste bron was om de nieuwste hits te ontdekken. Met de release van Stadium Arcadium in 2006 domineerde de Peppers de radio en kwamen Dani California, Snow, Tell Me Baby en Hump de Bump continue voorbij. Maar het lomere, sombere, meer onderhuidse Desecration Smile bezweerde mij het meest. Er aan terugdenkend ademde Desecration een onontkoombare zelfdestructieve levensstijl, die bij mij de vergelijking deed oproepen van alle lange, vermoeiende schooldagen waar ik in gevangen zat. Niet kunnen uitslapen, moe in de schoolbanken en een berg huiswerk. Later ontdekte ik dat vanwege hoogsensitiviteit en een chronisch energietekort dit patroon mij nog zwaarder viel dan bij andere jongeren. Tegenwoordig deel ik mijn leventje in op de manier die bij mij past met Desecration Smile als memorabilia (bedankt synoniemenwoordenboek) dat negatieve patronen aan de hand van nieuwe inzichten altijd te overwinnen zijn.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 78

46. Anna Tivel - Alleyway / 2017

Deze lieve dame uit Portland, Oregon imponeert met verhalende, poëtische teksten, haar levendige, warme stemgeluid en doordachte melodieën. Tijdens de pauze in Meneer Frits van haar tour met Jeffrey Martin (o.a. achtergrondvocalen op Alleyway) kreeg ik de gelegenheid even met haar te praten, waarbij ik vooral werd verrast hoe haar zachte, bescheiden persoonlijkheid een wereld van verschil is met haar doorleefde voorkomen als artiest. Ik waardeer het wanneer artiesten naast het podium gewoon een mens zoals jij en ik zijn. Op het podium kunnen ze zich altijd onderscheiden.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 29

Tot zover mijn laatste bijdrage van 2021. Ik wens iedereen fijne feestdagen en alvast een gelukkig nieuwjaar toe! Op 2 januari hervat ik mijn lijst en mag Miss Del Rey het nieuwe jaar inluiden.

45. Lana Del Rey - Happiness is a Butterfly / 2019

De derde Top 100-presentatie op rij met een plekje voor Norman Fucking Rockwell. De derde keer op rij een andere trackkeuze. Een album waar zoveel goeds op staat dat het voor hetzelfde geld een Best Of had kunnen zijn.

Doordat Happiness is a Butterfly in korte tijd uitgroeide tot mijn favoriete NFR ging ik er van uit dat deze in het algemeen één van de meest geliefde was. Nu kom ik er achter dat het maar de 7de meest afgespeelde track van dit album is op Spotify, en bij de aangevinkte favorieten op MusicMeter bungelt hij zelfs bijna onderaan.

Met de meest neerslachtige en spitsvondige tekstregel van de afgelopen tijd is Happiness is a Butterfly voor mij een NFR-kroonjuweel.Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 54

44. Cesária Évora - Sombras Di Distino / 2006

Bij het doorleven van Cesária Évora’s oeuvre kom je waarschijnlijk in een fase dat het lijkt of haar iconische klassiekers Sodade en Carnaval de São Vicente het beste is wat haar muziek te bieden heeft. Zodra haar liedjes vaker de revue passeerden zijn het bij mij in ieder geval anderen die de boventoon zijn gaan voeren. Djarmai Di Meu viel net buiten mijn top 100, Sabor de Pecado haalde plek 73, en Sombras Di Distino is mijn hoogst genoteerde. Minder iconische keuzes, maar zeker niet minder mooi.

Een lied over het lot waarin de piano en viool (met name in de brug en outro) mooie raakvlakken laten horen met klassieke muziek. In tegenstelling tot deze zwaarmoedige albumopener ook even wat onbeschaamde aandacht voor de levensvreugde in wat één van mijn lievelings albumcovers is. https://www.musicmeter.nl/images/cover/45000/45264.jpg

43. Alfa Mist - Keep On / 2017

Deze jonge Britse alleskunner gebruikt zijn voorliefde voor Hip-Hop om jazz te maken en is wat mij betreft de trendsetter van de moderne jazz.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 28

42. Leonard Cohen - Treaty / 2016 Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 102

41. Pearl Jam - Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town / 1993

Vs. is de enige Pearl Jam die mij over de hele speelduur echt enthousiast maakt. Het tempo blijft hoog door een diversiteit aan compacte, krachtige songs die als geheel een venijnige indruk maakt en daarmee mijn meest begeerde Pearl Jam-geluid laat horen. De heerlijke albumhoes vangt eigenlijk al de hele lading en laat je niet in het ongewisse over wat je van Vs. kan verwachten.

Zelfs de meer akoestische Daughter en Elderly Woman houden het tempo vast, het soort nummer dat je op menig ander rockalbum zou bestempelen als rustmomenten tussen al het gitaargeweld. Mede de intensiteit en thematiek van deze nummers maken dit bezielde hoogtepuntjes. Daughter zou in een top 200 zeker een plekje hebben gekregen. Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town is nog beeldender en valt telkens prachtig terug op het iconische ‘’Hearts and thoughts they fade, fade away’’. Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 119

40. The Pogues - A Rainy Night in Soho / 1986

Het gerucht gaat dat Shane MacGowan wel eens een glas water heeft gedronken. Zijn bezopen zangstijl en de typisch Engels/Ierse instrumentatie maken van A Rainy Night in Soho het perfecte zeemanslied. Piano en blaasinstrumenten gedijen sierlijk rondom MacGowan’s nostalgische herinneringen. Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 21

39. Placebo - This Picture / 2003

Een snerend, rechtdoorzee rockanthem waarbij de kracht in de eenvoud van de melodie zit, die een euforische stemming ontwaakt. Niets aan de hand zou je denken, ware het niet dat Brian Molko’s tekst gaat over een SM-relatie waarin de vrouw dominant is. Een ander soort euforie. Deels geïnspireerd door een fetish van James Dean, die graag sigaretten op zijn borst liet uitdrukken.

38. Grey Daze - What’s in the Eye / 1997

Voordat Chester Bennington doorbrak met Linkin Park maakte hij een aantal jaar deel uit van de hardrockformatie Grey Daze. Door verschillen in toekomstvisie verliet hij de band na 2 albums, waarvan met name …No Sun Today tot op de dag van vandaag geliefd is bij zijn volgers. In 2017 zou Grey Daze na 20 jaar weer samenkomen voor een reünieconcert, maar een paar maanden voor het concert verloor Chester de strijd van zijn demonen. Om Chester’s nalatenschap te eren ging de band opnieuw de studio in om hun oeuvre te voorzien van nieuwe arrangementen. Een grotendeels geslaagd project, maar hun geluid uit de jaren ‘90 blijft onaantastbaar.

What’s in the Eye valt op door een aanstekelijk gitaarriffje, de laidback zang in de coupletten met wat bewust valse noten als opbouw naar een typisch hardrock refrein. Het zou de ideale soundtrack voor een roadmovie over motorrijders uit de jaren ‘90 zijn.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 21

37. Richard Hawley - Tonight the Streets Are Ours / 2007

Zonder ooit van Richard Hawley gehoord te hebben maakte hij meteen diepe indruk op Rock Werchter in 2013. Sindsdien blijf ik me verbazen dat een man met zo’n imposant stemgeluid en talent als songwriter relatief onbekend blijft. Tonight the Streets Are Ours is één van zijn spaarzame uptempo nummers en viel daarom ook direct op tijdens zijn set op Werchter. In de diepe nacht van een sfeervolle jaren ‘60 stijl.