36. Charles Mingus - Reincarnation of a Lovebird / 1957

Doordat mijn jazzreis nog praktisch in de startblokken staat ging ik er van uit dat Alfa Mist de enige afgevaardigde van jazz in mijn top 100 zou zijn. Bij het samenstellen van mijn lijst kon ik er toch niet omheen om Charles Mingus te passeren. Zowel van John Coltrane (11), Miles Davis (9) en Charles Mingus (7) ben ik inmiddels bekend met de eerste albums uit hun carrière. Waar ik bij Miles en Coltrane rond de jaren ‘60 een traditioneler geluid hoor, lijkt Charles Mingus zijn tijd ver vooruit. Zijn muzikanten krijgen veel vrijheid in speelse, complexe composities die ingenieus zijn en vol inspiratie zitten. Charles Mingus lijkt het beste in zijn bezetting naar boven te halen. Nu ter plekke bedenk ik me dat ik graag eens een boek over hem en zijn leven zou lezen.

Naast de frivoliteit bezit Reincarnation of a Lovebird een James Bond-achtig refrein. Subliem.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 30

Hawley

Speelde ooit In Longpigs. Vind The Sun Is Often Out (1996) nog steeds een fijn album.

De afsluiter van dat album ook

35. Deftones - Romantic Dreams / 2012

Mijn eerste klik en kennismaking met Deftones was Romantic Dreams en gaf mij het idee dat het een ‘helse emo screamo band’ was, maar dat label blijft vrijwel beperkt tot dit nummer. De meedogenloze uithalen van Chino Moreno laten niets aan de verbeelding over en samen met de stokende riff doet Romantic Dreams je vangen in je ergste nachtmerrie.

34. Nirvana - School / 1989

De onbevangen jeugdigheid van Nirvana’s debuut Bleach laat een energieke gedreven passie horen zoals je die vaak alleen bij een eerste album hoort. Met bescheiden lyrics die meer een kreet zijn dan een verhaal vertellen geeft de band zichzelf de gelegenheid om flink los te gaan.
Een achterliggend verhaal is er wel degelijk. Kurt Cobain werd conciërge nadat hij vroegtijdig stopte als student op diezelfde school. In zijn nieuwe rol kwam hij zijn oudklasgenoten weer tegen en dat confronteerde hem.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 28

33. EL VY - It’s A Game / 2015

Matt Berninger’s nieuwe project leek voor mijn eerste gevoel niet de kunnen tippen aan zijn werk met The National. Na meer luisterbeurten bleken EL VY’s composities toch heel vernuftig en gelaagd te zijn. In zijn eigen stijl niet minder dan The National concludeerde ik.
Matt Berninger klinkt vertrouwd met zijn melancholische bevindingen en Ramona Fall’s Brent Knopf blinkt uit door een variatie aan instrumenten, loopjes en geluidseffecten te smeden tot een verfrissend geluid.

32. Howard Shore - The Breaking of the Fellowship / 2001

Deze legendarische filmtrilogie behoeft geen introductie meer natuurlijk. Met een waanzinnige prestatie had Howard Shore voor The Fellowship of the Ring al een verscheidenheid aan kenmerkende thema’s gecomponeerd als basis voor de gehele trilogie. Als sluitstuk van de soundtrack zitten alle belangrijke thema’s verwerkt in The Breaking of the Fellowship, waaronder favorieten Concerning Hobbits en The Bridge of Khazad Dum. Een machtig staaltje vakmanschap die in 7 minuten het hele Lord of the Rings-universum samenvat.

31. Linkin Park - One Step Closer [Live at Rock am Ring 2007] / 2000

Linkin Park op hun absolute hoogtepunt. Als beste live act van 2007 waren ze onverslaanbaar. De verlengde intro maakt One Step Closer de perfecte concertopener en verhoogt duidelijk voelbaar en hoorbaar de extase die je als fan voelt wanneer je favoriete artiest het podium betreedt. Tevens het laatste jaar dat Chester’s stem op zijn aller machtigst was, voordat deze aan kracht begon in te boeten. Een brok energie.

Tot zover hebben jullie wel een pijnlijk statement gemaakt door geen enkel van mijn 3 Linkin Park-gerelateerde noteringen van een like te voorzien Ik weet dat er best wat fans op de site zitten, maar ik ga nu ook niet geforceerd het lot tarten door enkelen te taggen. Ik ben benieuwd of deze vierde en laatste wel enige liefde mag ontvangen

Ik hou het in ieder geval niet droog wanneer ik Chester zo tekeer hoor gaan. Gelukkig heb ik Linkin Park zelf 3 keer live mogen zien. In 2011 op de festivalweide van Werchter, in 2014 tegen het podium aan in het Ziggo Dome en in 2017 wederom in Ziggo, een maand voor Chester's overlijden.
Mijn zelf opgenomen beelden in 2014 wil ik jullie niet onthouden Linkin Park - Amsterdam - 07/11/2014 - Slowmotion shots - YouTube

One Step Closer ook een grote favoriet hier. Wat een energie, wat een anthem!

Mijn absolute Linkin Park faffie is Breaking the Habit, die staat hopelijk top 5?

Linkin Park kan ik helemaal niks mee, dat geblèr...

Nog altijd beter dan jouw geblèr op deze site, man man man

Dit was de laatste LP van mijn lijst Breaking the Habit is ook een grote favoriet en kwam net buiten de top 100 op 103 terecht.

Wat is dat nou voor reactie man? Chester blèrt toch, ik kan daar niet tegen...
Mijn 'geblèr' is nog altijd beter dan al die vervelende, zuigende commentaren van jou aan mijn adres de hele tijd, waar de mods niks aan doen

Hee, op 34 mijn nummer 47!



Dat ie conciërge was op zijn oude school wist ik niet, dat past inderdaad ook wel bij de tekst.

Ondanks mijn hogere notering is jouw motivatie bij School wel een stuk indrukwekkender!

Wat tof dat je begonnen bent aan je jazzreis! Hopelijk blijft die reis nog lang voortduren, er is in elk geval nog meer dan genoeg om te ontdekken. Gewoon uit nieuwsgierigheid: die getallen tussen haakjes, is dat het aantal albums dat je van de betreffende artiesten hebt beluisterd?

Overigens, niet om pedant te willen doen, maar die eerste aangehaalde zin is wel echt een prachtige verschrijving!

Ik kan niet meer zonder!
Klopt! Ik probeer in chronologische volgorde hun werk door te gaan, al is dat soms lastig bij jazz.

Tijdens het schrijven had ik die zin al honderdmaal herlezen. Nu je er op wijst zie ik inderdaad dat het niet klopt

Een vraag uit interesse: ik heb helemaal niks met jazz, zijn er onder jullie ook mensen die eerst helemaal niks met jazz hadden en nu heel erg fan zijn en hoe is dat zo gekomen? Voor mij klinkt alle jazz hetzelfde. Hoe zijn jullie begonnen met jazz, welke platen zijn instapplaten wat jullie betreft?

Start vanuit je favoriete muziek. Wat zijn de karakteristieken daarvan? Daar dan de jazz-evenknie van zoeken.

Ik startte met Kind of Blue van Miles Davis, en dat was voor mij compleet een verkeerde instapper. Toen ik free-jazz hoorde voelde ik wel ineens een enorme connectie als extreme metalluisteraar, en later ben ik uiteindelijk de meer ingetogen jazz ook gaan waarderen.

Van jongs af aan heb ik altijd wel ontzag gehad voor jazz met het idee dat het iets heel bijzonders moest zijn, maar dat ik er simpelweg nog te jong voor was of dat het niet bij mij paste.

Een jaar of 10 geleden was Kind of Blue voor mij ook een totaal verkeerd begin. Als een jazzalbum met zo'n hoge MuMe-score mij niet kon raken zou de rest ook wel niks zijn, dacht ik toen nonchalant. Dus liet ik het genre een hele tijd links liggen.

Pop/rock/blues-artiesten met saxofoonsolo's in hun muziek heb ik wel altijd van gehouden waardoor saxofoon wel al lange tijd één van mijn favoriete instrumenten was, dus dat was in ieder geval een aanknopingspunt met jazz.

Moanin' van Art Blakey was voor mij de eerste keer na Kind of Blue dat ik iets ontdekte wat mij wel meteen aansprak en qua makkelijk in het gehoor liggend lijkt dat nummer me ook een perfecte instapper.
Maar door de jaren heen zijn het vooral films geweest waarin het jazzelement mij aansprak. Meteen in gedachten: The Terminal, Mr. Church, Whiplash, La La Land, Green Book.

Eind 2019 kreeg ik behoefte om meer instrumentale muziek te ontdekken, zonder zang. Met die films in het geheugen besloot ik om vanaf 2020 elke paar weken een jazzalbum te luisteren en wilde ik simpelweg beginnen met de artiesten waar ik door de jaren heen veel positiefs over gelezen had. Zo ben ik begonnen met de oeuvres van John Coltrane, Louis Armstrong, Miles Davis en Alfa Mist, gewoon beginnend bij het begin en dan chronologisch verder.

Blue Train stond begin 2020 als debuutalbum van Coltrane op MusicMeter en werd zodoende de eerste jazzplaat die ik volledig heb gehoord, zonder verwachtingen, aandachtig uitgezeten heb. Gek genoeg viel het kwartje direct bij het titelnummer, al is dat refrein overbekend natuurlijk. Sindsdien heb ik slordig geschat 90% omarmt van alle jazz die daarna voorbij kwam en ben ik in korte tijd een echte jazzfanaat geworden

Naast eerstgenoemden ben ik daarna ook begonnen met Sonny Rollins, Thelonious Monk, Charles Mingus, Art Blakey en Herbie Hancock en dat zijn de artiesten waar voorlopig mijn focus zal liggen. Vanaf het begin heb ik in deze lijst alles bijgehouden wat ik leuk vindt, inmiddels ruim 250 nummers en bijna 25 uur
Discover Jazz

Nog 7 Miles Davis platen voordat ik na 10 jaar weer terugkeer bij Kind of Blue. Door nu vertrouwd te zijn met het geluid van zijn beginfase ben ik heel benieuwd hoe hij mij straks zal bevallen en kan ik hem in ieder geval beter op waarde schatten.

Enige tip: begin bij voorkeur bij een debuutplaat en niet meteen bij een klassieker. (Met Blue Train had ik toevallig beiden te pakken, maar bleek achteraf dus niet zijn debuut te zijn.)

Thanx! Wow, in korte tijd kun je dus van noob jazzfanaat worden, bijzonder!

Of begin anders eerst met dit album

Zonder me verder verdiept te hebben was ik na de eerste luisterbeurt verrast hoe weinig jazz daar op staat

Dat noem ik nog eens een makkelijke instapper

Uiteindelijk blijft dit de beste jazztrack

Misschien is dit wel een goede instapper, Twin Peaks-stijl dark jazz:

Bohren & Der Club of Gore - Sunset Mission (2000)

Ms is dit dan wel mijn instapplaat David Lynch fanaat zijnde