johan de witt zat al in z'n handen te wrijven

Ik weet niet of johan de witt druk bezig is met voorbereidingen en bijna toe is aan starten. Maar mocht dat niet zo zijn, dan wil ik dit weekend eventueel wel beginnen met mijn lijst. Ik kan dan niet beloven dat het tempo heel hoog zal liggen, maar heb de lijst in die zin klaar dat ik weet welke 100 nummers het worden. En ik ben toch van plan het schrijven tijdens de presentatie te doen. Maar goed, eerder dan dit weekend gaat niet lukken en uiteraard afhankelijk van hoe ver Johan de witt is.

Ik laat het graag aan jou. Ik heb er inmiddels ook wel een dikke 200 in de longlist, maar moet nog schrappen en sws zou de presentatie een behoorlijke tijd in beslag gaan nemen.
Ik wacht nog graag een paar maandjes.

Prima! Dan steek ik vrijdag aanstaande van wal met mijn top 100!

De verwachtingen zijn dan ook sky high.
Kijk ook uit naar de lijst van Bonk komende tijd.

Mooi, ben benieuwd!

Niet teveel prog en het komt helemaal goed met de lijst van Bonk

De prog staat op nummer 99, close to the edge.

Laat ik die spoiler dan maar alvast weggeven; de band Yes roept niet meteen datzelfde gevoel op bij mij. Er zal zeker wel andere prog langskomen, maar luigifort kan gerust zijn; ook genoeg andere genres.

Lekker veel jangle, de rest is also rans

Ga je vanavond nog los Bonk of stel je het nog even uit?

WELKOM BIJ DE TOP 100 VAN BONK!

https://www.zoom-comics.com/wp-content/uploads/sites/36/2008/08/calvin-hobbes-giant-calvin-vs-town.jpg

Wat eerder dan ik oorspronkelijk verwacht had, want iedereen schuift zijn naam maar steeds naar achter, ben ik aan de beurt voor het presenteren van mijn top 100!
Aan de ene kant voelt het als een cadeautje. Een soort van je persoonlijke muzikale Zomergasten, waarin je mag vertellen over de muziek die belangrijk voor je is, je geraakt heeft of je gewoon fantastisch mooi vind.
Aan de andere kant vind ik het toch ook wel spannend, want wie zit er nou op mijn verhalen te wachten. Weet ik niet of ik wel leuk genoeg kan schrijven en roept het dus ook wat onzekerheid op. Maar goed; ik heb maar besloten dat ik het gewoon ga doen, al is het maar voor mezelf om een soort terugblik op mijn muzikale reis te maken.

Ik hoop dus jullie op een onderhoudende wijze mee te nemen in mijn muzikale zoektocht die vanaf ongeveer mijn 12e levensjaar al voortduurt tot de dag van vandaag. Aangezien ik in 1979 geboren ben, betekent dat de grote ontdekkingsreis begonnen is in de vroege jaren '90. Dat valt uiteraard ook terug te zien in mijn lijst.
Dus ook groot geworden met de cd's. Nog steeds ben ik van de fysieke aanschaf, want ik heb niets met digitaal een album draaien en daardoor is door de jaren heen inmiddels mijn collectie steeds verder uit zijn jasje gegroeid. De laatste jaren wordt ook de platencollectie steeds groter. Zoals de jongste Bonk Junior zegt: "Daar had je eigenlijk wel bijna een Bugatti van kunnen kopen! Daar heb je toch veel meer aan." Maar ik geniet nog elke dag van die collectie en heb geen enkele spijt van al het geld wat het gekost heeft (waar je trouwens toch echt geen Bugatti van kan kopen, maar dat terzijde).

Maar zoals gezegd duurt die tocht nog steeds voort. En dus zijn er door de jaren heen steeds meer decennia en genres ontdekt. Hoewel ik eerlijk gezegd ook niet zo heel veel met genre-indelingen, omdat ik ze ook lang niet altijd snap, maar vaak ook niet zo interessant vind. Maar goed, om wel een voorproefje te geven; naast de pop en rock zal er toch ook zeker wel wat prog voorbij komen. Daarnaast zal tevens in wat mindere mate de soul, metal en hip-hop aanwezig zijn in mijn lijst en ook komen er wat snufjes blues, dance en reggae voorbij.

Ik schrijf de stukjes ter plekke en dat betekent dat ik dus niet al alle stukjes klaar heb staan. Doordat ik werk heb wat zich soms erg moeilijk laat voorspellen, kan ik ook niet beloven dat er een vaste regelmaat door de week in zal zitten. Het tempo zal dus niet heel hoog zijn. In het weekend ben ik van plan om wel meerdere nummers te droppen. Ik ga mijn best doen om het niet een te lange tocht te maken. Wat dat betreft scheelt het dat ik straks in de voorjaarsvakantie vrij heb en verwacht dan dus een heel eind te zijn.

De stukjes zullen ook verschillen in lengte en inhoud. De ene kort en krachtig (hoop ik ), de andere keer wat langer. Soms alleen over waarom ik de muziek zo mooi vind, soms opgeleukt met persoonlijke herinneringen of ervaringen. Ik kan ook niet uitsluiten dat het her en der een tikje sentimenteel wordt. U heeft het er maar mee te doen.

Dan even voor de liefhebbers wat statistiekjes van de lijst. Het is goed om te weten dat ik gekozen heb voor het principe van één nummer per uitvoerend artiest. Ik zal vaak ook nog een ander nummer noemen wat eigenlijk ook best in de lijst had kunnen staan. Toch zijn er een paar uitzonderingen in de zin dat een (losse) artiest (in een andere band of samenstelling) soms wel vaker dan één keer voorkomt.

De verdeling over de decennia:
Jaren '60: 5 nummers
Jaren '70: 12 nummers
Jaren '80: 3 nummers
Jaren '90: 29 nummers
Jaren '00: 25 nummers
Jaren '10: 26 nummers

Qua herkomst vond ik het zelf wel verrassend (zo goed kende ik mijn eigen muzieksmaak blijkbaar ook nog niet) dat de Verenigde Staten veruit de hofleverancier is met 42 noteringen. Daarna volgen Verenigd Koninkrijk (25), Nederland (10), Ierland en Noorwegen (4), Zweden, België en Canada (3), Rusland (2) en Australië, Finland, Frankrijk en Jamaica (1).

Voordat ik de lijst aftrap met de nummer 100 (en de rest volgt later na vandaag), het verzoek aan Casartelli of cosmic kid om de topictitel aan te passen.
En te verklappen wat mijn allereerste muzikale aanschaf was wat ik kocht van mijn eigen geld. Het was een cd-singeltje wat niet eens in de buurt van mijn top 100 komt, smaak ontwikkelt zich ook, maar nog altijd vanwege deze reden wel een nummer met sentimentele waarde voor me.

Dat ter plekke schrijven herken ik. Heerlijk hoor. Ben heel benieuwd ook al ben je tien jaar later met je reis begonnen: het zal vast veel herkenbaars opleveren!

100. Aan de Meet - Raymond van het Groenewoud

https://media.s-bol.com/qw6OjYAjB33/550x487.jpg

2011 | België

Het leek me wel mooi symbolisch om met een nummer getiteld 'Aan de Meet' te beginnen.
Maar los van de 'passende' titel komen hier ook twee grote liefdes bij elkaar. Muziek en wielrennen.
Wielrennen is toch wel de sport die ik het mooist vind. Een wielerwedstrijd is gewoon al geweldig om te volgen, maar het wielrennen herbergt ook zoveel mooie verhalen. Dat blijkt ook uit de literatuur. Ik heb al heel wat wielerboeken verslonden. Toevallig nu net begonnen aan 'De Val' van Matthias de Clerq, een verhaal over een groep van vijf Belgische wielrenners, waaronder Dimitri de Fauw en Wouter Weylandt, die er inmiddels al niet meer zijn.

Het staat dus geregeld symbool voor het leven, vind ik. En dus leent wielrennen zich ook om er muziek over te maken.
Dit nummer leerde ik kennen via De Sint Willebrord Sessies, waar dit nummer gezongen wordt door JW Roy. Maar ik kwam erachter dat de versie van Raymond van het Groenwoud nog wel veel mooier is.

Een nummer in al zijn prachtige eenvoud (soms is een piano een goede zanger genoeg), maar bovenal met een wonderschone tekst. De koers wordt als een krachtige metafoor voor het leven (en de dood) gebruikt.

Soms lijkt de rit
Niet meer te dragen
Het is de tijd die aan me vreet
Maar ik heb geen zin in bezemwagen
Op eigen kracht tot aan de meet
Ik heb liever het klimmen dan het dalen
Want dalen geeft je overmoed
En bovendien het is slechts dalen
Meestal met bekwame spoed

Meestal eindig je toch aan de meet?

Maar mooi begin van een vast mooie trip daar ben ik niet bang voor

Ter plekke schrijven ben ik voor en heb ik destijds lang lang geleden ook zo gedaan. Dat is frisser en leuker. Je kan t ook te serieus nemen. Gewoon lekker knallen en dan komt het wel goed heer Bonk

Aha, Bonk is gestart aan de meet. Dat kan natuurlijk ook, hopelijk krijg je onderweg geen hongerklop
Raymond is alvast een fraai begin.

Het is toch niet voor niks "van meet af aan?". De meet is juist het begin, de start. Tenzij het een rond parcours is, dan is de meet tegelijk de eindstreep.

Edit: Van Dale zegt:
(sport) start- of eindstreep: van meet af aan van het begin af

Prachtig nummer

99. Gladys Knight & The Pips - Midnight Train to Georgia

https://www.musicmeter.nl/images/cover/41000/41219.jpg

1973 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Film Pegasus

Die muzikale zoektocht heb ik vooral zelf gedaan, want van een echt muzikale opvoeding was in mijn gezin van herkomst niet echt sprake. Mijn vader zou hier vast wat van gevonden hebben dat ik dit zeg, als hij er nog geweest was. Maar laat ik het maar zo zeggen dat mijn vader en ik wel vaker verschillende belevingen van de werkelijkheid hadden.
Er stond eigenlijk vooral altijd Omrop Fryslân bij ons thuis op en er werd verder nauwelijks muziek gedraaid. Maar net als waarschijnlijk in zo veel gezinnen, hadden wij wel één of twee vakantiebandjes voor in de auto als we onderweg naar ons vakantieadres gingen. Gelukkig hoefden we meestal niet zo heel ver, maar dan werden deze bandjes meerdere keren gedraaid.

En daar stond dit heerlijke nummer ook op. Natuurlijk heerlijk om mee blèren (wat ook de beste omschrijving van mijn pogingen tot zingen is). Ik werd als klein jongetje al gepakt door een aantal jaren '60- en jaren '70-hits die erop stonden. En eigenlijk door deze het meest. De geweldige stem van Gladys Knight, de mooie koortjes (dat zou wel een voorbode zijn van een gedeelte van mijn muzieksmaak) en de goede compositie.
En tot op de dag vandaag geniet ik nog steeds elke keer van dit nummer als ik het draai. En blèr ik het nog steeds mee.

Had ook best gekund: Van datzelfde vakantiebandje: Dobie Gray - Drift Away

98. Strand of Oaks - Shut In

https://www.musicmeter.nl/images/cover/430000/430673.jpg?cb=1554017837

2014 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: staralfur

Van één van de oudste ontdekkingen naar één van de meer recente. Dit is toch wat mij betreft wel één van de hele fijne nieuwe acts van het vorige decennium.
Het is eigenlijk een éénmansact van Timothy Showalter die geregeld optreedt met leden van andere bands, zoals My Morning Jacket. Hoewel ik niet meer zeker weet of ik via die weg Strand of Oaks op het spoor gekomen ben, weet ik wel dat ik erg blij ben dat ik dit heb mogen leren kennen.
Live heb ik hem nog niet mogen zien. Dat zou eigenlijk al wel gebeurd moeten zijn, maar er was iets waardoor er wel eens een concert niet doorging de afgelopen tijd. Misschien heeft u er ook wel iets van meegekregen, iets met een c was het geloof ik. In principe zal het 1 september alsnog gaan gebeuren.

Hij heeft onder andere ook een eerbetoon aan Jason Molina gebracht. Hiermee verklap ik wellicht al dat het niet alleen een vrolijke jongen is. Maar laten we eerlijk zijn, ellende levert vaak prachtige muziek op. En dat is hier zeker ook het geval. Zeker als die ellende zo intens gebracht wordt als door Timothy. Zijn muziek wist me meteen te grijpen.
En dan vind ik dit zijn mooiste. Dat komt ook door de sound van dit nummer. Aan de ene kant heeft het de 'kleine' elementen van singer-songwriter of folk (ik zei al dat ik eigenlijk niet zo goed ben met genres), maar wordt het ook heerlijk zwaar en dik aangezet en knallen de gitaar en drums er ook heerlijk doorheen.

En een zeer sterke, maar niet al te vrolijke tekst met gelukkig wel een sprankje hoop, geeft het nummer nog meer lading mee.

I lose my faith in people
Why even take the time
You've got your problems
I've got mine
Know my name, know I mean it
It's not as bad as it seems
And we try in our own way to get better
Even if we're alone
The night was cold and black
But the sun was in my eyes.

Had ook best gekund: Weird Ways

Hopelijk gaat het dit jaar voor jou wel door. Hij heeft een prima begeleidingsband. Mocht hem zien in Pandora in het jaar voordat 'c' alleen iets was, wat je ijskoud moest drinken.

97. Dream Theater - Stream of Consciousness

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/355.jpg?cb=1572183198

2003 | Verenigde Staten

Het valt nu niet meer voor te stellen met kanalen als YouTube en Spotify, maar in de jaren '90 (laat staan daar voor kan ik me voorstellen) was je toch wel wat beperkt als het ging om muziek ontdekken die niet via de radio tot je kwam. Ik deed dat eigenlijk vooral door de cd-bakken van de bibliotheek in Drachten uit te pluizen en cd's te 'huren', wat bij een jongerenabonnement neerkwam op gratis een week kunnen luisteren.

Zo kwam ik ook in aanraking met Dream Theater, die ik wellicht op basis van de bandnaam of de albumcover ooit eens ben gaan beluisteren. En zo kwam ik erachter dat Awake en Image and Words echt geweldige albums waren. Instrumentaal vakmanschap, geweldige en verrassende composities. Ik denk dat ik toen ik het voor de eerste keer hoorde nog geen notie had van progmetal, maar ik had wel door dat dit geen reguliere metal was.

Door de jaren heen ben ik de band blijven volgen, maar moet wel zeggen dat ze al behoorlijke tijd niet meer het niveau van hun eerste albums halen. Dit instrumentale nummer komt van hun hardste album. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat ik de instrumentalisten van Dream Theater allemaal van bijzondere klasse vind (al kunnen ze wel eens wat de neiging hebben tot iets te veel freaken), maar dat dat niet geldt voor de zanger, zeker niet live. Overigens is Dream Theater ook de band die ik op de meest troosteloze plek voor een concert ooit heb zien optreden, wat in mijn geval de Ijsselhallen in Zwolle waren.

Wat dat betreft wellicht geen toeval dat ik dus bij een instrumentaal nummer uitkom. Maar ik vind het toch ook bijzonder knap dat je ruim 10 minuten de aandacht goed weet vast te houden met een instrumentaal nummer. Dat lukt maar zeer weinig bands. Long Distance Calling kan het in mijn optiek ook goed, maar die redden een plek in mijn top 100 net niet.
Hier is het mooie dat je aan de ene kant een thema/ritme hebt wat steeds weer terugkeert, maar aan de andere kant er heel veel gebeurt en er steeds weer interessante wendingen in zitten. En er gewoon ongelooflijk goed gespeeld wordt!

Had ook best gekund: Scarred

96. a balladeer - Robin II

https://www.musicmeter.nl/images/cover/48000/48328.jpg

2006 | Nederland

Ik had al gezegd, soms zal ik het ook kort en krachtig proberen te houden. En volgens mij moet dat hier wel kunnen. Want het is niet zo heel moeilijk. a balladeer bestaat onder andere uit Marinus de Goederen, die een bijzonder aangename stem heeft, maar vooral bij vlagen (want niet alles heeft hetzelfde hoge niveau) echt hele mooie nummers weet te fabriceren, die mij op de juiste manier weten te raken.
Het aangename nummer Swim with Sam heeft nog wel enige airplay gekregen destijds, maar deze vind ik toch echt beduidend mooier. Nu heb ik ook echt een zwak voor het gebruik van klassieke instrumenten in nummers als dat op de juiste manier gedaan wordt. En dat wordt het hier.

I'm sure that grudge exists (especially his…)
and that mine will make a brilliant song

Dat is naar mijn bescheiden mening aardig gelukt.

Had ook best gekund: Never-Never Land

Nu is er ook een ingekorte en bewerkte singleversie en alleen daarvan is op Youtube beeldmateriaal van te vinden, maar die vind ik duidelijk veel minder mooi dan de albumversie, dus ik doe het hier met de Spotifylink.

95. Arrested Development - Mr. Wendal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1534.jpg?cb=1573790271

1992 | Verenigde Staten

Ik had het eerder al over dat ik via andere wegen dan nu nieuwe muziek moest ontdekken. Muziek op televisie was daar ook één manier van. Wij kregen pas later kabel (toen ging met MTV en TMF nog weer een veel grotere wereld voor me open), dus ik 'moest' het doen met programma's als Countdown en de Top 40.
En de clip van Mr. Wendal maakte een nieuw besef in me los. Blijkbaar was het ook mogelijk om een heel lekker nummer (want daar begint het mee!) te koppelen aan een politieke boodschap. Hé, ik was 13 jaar, dus ik was best al eigenwijs (al dacht ik toen misschien wel dat ik wereldwijs was), maar moest natuurlijk eigenlijk de (muziek)wereld nog helemaal gaan ontdekken, dus ja dat besef was nieuw voor me.

Ik werd er echt door geïntrigeerd. Dat ik soms hip-hop soms wel lekker vond klinken (tot niet geheel genoegen van mijn ouders) wist ik al wat, maar dat je door de clip en de tekst ook nog over wist te brengen dat je ook heel anders tegen daklozen aan kon kijken maakte echt indruk op me. Dat muziek je aan het denken kon zetten, dat ik ook anders kon gaan denken over bepaalde onderwerpen, zo was ik helemaal niet bezig met muziek. Maar toch lukte dat met dit nummer.

Maar nogmaals, dat kan alleen maar als je ook een heel goed nummer weet te maken wat je weet te pakken. Ik zal me zeker niet bestempelen als hip-hop-liefhebber en laat staan als -kenner. Meestal doet het me niet zoveel, maar af en toe vind ik het ook écht heerlijk om er in op te gaan.
Later leerde ik pas dat Arrested Development wat dat betreft ook wel een beetje het brave broertje was van de gangsta rap en in die zin geen standaard hip-hop was. Nog weer later realiseerde ik me dat mijn voorkeur blijkbaar uit ging naar de bands die ook Afrikaanse invloeden in hun muziek verwerkten. Aan de ene kant denk ik dan: "Het zal wel, als het maar mooi is", aan de andere kant vond ik het wel grappig om te merken dat er meer lijn in mijn hip-hop-smaak zat dan ik zelf dacht.
Trouwens, ik vind de Netflix-serie Hip-Hop Evolution wat dat betreft ook wel een echte aanrader (ben zelf inmiddels in het tweede seizoen)

Hoe dan ook, er komt dus nog wel wat meer hip-hop langs, maar het zal niet heel veel zijn. Dit nummer vind ik tot op de dag van vandaag heel erg lekker en ook de boodschap staat nog steeds. Dus het verdiende een plekje in mijn top 100!

Had ook best gekund: Tennessee

En weer weg zijn de net via de Progladder aangehaakte volgers

Als jij maar blijft
Toch ter geruststelling voor de mensen die dreigen af te haken, er komt ook echt nog wel prog voorbij, meer dan hip-hop.
Voor de hip-hop-liefhebbers die dan weer dreigen af te haken: er komt echt ook nog wel heel wat anders voorbij.

AAAHHH... Hoe houd ik iedereen tevreden? Blijf alsjeblieft. Ik beloof dat ik mijn best doe er een leuke lijst van te maken

Bij een blokje Paradise by the Dashboardlight, Kiss van Prince, True Colours van Phil en Here we are van Gloria Estefan zal zelfs ik waarschijnlijk wel afhaken

Dan kan ik je van harte geruststellen... Slechts één van deze artiesten zien we terug, maar dan ook niet als uitvoerende.

De vraag is nu of het Manic Monday of Nothing Compares 2U gaat worden

Dat moest ik ook even opzoeken. Een mens leert ook elke dag bij hier.