Dan hadden we een match gehad. Maar Stream of Consciousness is ook (nog steeds) erg vet.

Dus een keuze tussen Suus of Sinead... Ja dat is een lastige...

Ha,ha, van de prins geen kwaad weten.

94. The Waterboys - Red Army Blues

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5350.jpg

1984 | Verenigd Koninkrijk

ik verklapte in mijn statistiekjes al dat de jaren '80 er maar bekaaid afkomen in mijn lijst. Muzikaal ben ik opgegroeid in de jaren '90 en nog altijd spreekt veel van wat er in de jaren '80 gebeurde me gewoon minder aan. Maar uiteraard werd er ook toen hele mooie muziek gemaakt. Ik denk ook nog wel het decennium waar ik nog het meest heb te ontdekken.

Zo kwam ik er mede via deze mooie site achter (deze bewering zal nog wel vaker terugkomen in de lijst) via het Greatest Hits-spel elders op dit forum, dat The Waterboys veel meer mooie muziek gemaakt hadden behalve dat ene aanstekelijke (en erg fijne!) hitje Whole of the Moon. Het boxje van Fisherman's Blues, wat ik ergens goedkoop op de kop wist te tikken, bewees dat al. Maar na het spel ben ik eens goed in hun oeuvre gedoken. Dus eigenlijk is dit voor mij een relatief recente ontdekking.

En wat bleek, ze hebben fantastische muziek gemaakt. Met dit als hoogtepunt (al was het wel even twijfelen). Hier wordt het verhaal van een Russische soldaat verteld. Die eerst naar het front wordt gestuurd en vervolgens na de oorlog ook nog eens als dank naar een goelag moest, omdat men bang was dat de soldaten te veel Westerse beïnvloeding hadden meegemaakt.

Maar het is toch ook vooral een prachtige compositie, die spanning herbergt, een geweldige opbouw heeft, waar prachtig intens en krachtig gezongen wordt (vind Mike Scott ook echt een geweldige stem hebben) en waar ook weer eens bewezen wordt wat een saxofoon kan toevoegen aan de muziek. 8 minuten pracht!

Had ook best gekund: Old England

Komen al best hele mooie nummers voorbij zo vroeg in de lijst.

93. Starsailor - Poor Misguided Fool

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2655.jpg?cb=1505078532

2001 | Verenigd Koninkrijk

Muziek hoeft wat mij betreft niet altijd ingewikkeld of moeilijk te zijn. (Maar het mag best hoor! Voor de liefhebbers (en haters) daarvan alvast een heads-up, in die categorie volgt hierna weer een nummer) Het hoeft niet altijd complex, verrassend of vernieuwend. Ik kan ook genieten van nummers tussen de drie en vijf minuten volgens een beproefd recept, als het maar goed gedaan is.

Tijdens de jaren '00 zijn er naar mijn mening best wat leuke gitaarbandjes, of indie, of alternative bandjes (kies u favoriete term) geweest die hier best bekwaam in waren. Laatst heb ik van aerobag geleerd dat Starsailor onder de 'Landfill Indie' valt. Hoe dan ook, Starsailor is wat mij betreft één van de beste bandjes die in dat decennium opkwamen.

Dus bij deze; 'gewoon' een heel erg lekker nummer, maar wel uitermate goed uitgevoerd. Ik kan er nog steeds van genieten, ook (alweer) 20 jaar na dato!

Had ook best gekund: Silence Is Easy

92. Ritual - A Dangerous Journey

https://www.musicmeter.nl/images/cover/88000/88453.jpg

2007 | Zweden

Goed, ik beloof: langer dan dit zal het niet worden in deze lijst. Maar als je ergens 26,5 minuten over hebt, kan ik een ieder het aanraden deze tijd te besteden aan het beluisteren van deze track.

Wel met een waarschuwing, beide kanten uit:
Aan de ene kant zal ongetwijfeld niet iedereen dit een welbestede spendering van zijn tijd vinden. De zang moet je wel liggen, je moet wel om kunnen gaan met wat afwisseling binnen een nummer en je moet de folkinvloeden kunnen waarderen. En je moet wel überhaupt een aandachtspanne hebben die 26,5 minuten aan kan.

Maar als je daar wel van houdt, dan ontvouwt zich een geweldig nummer voor je, dat op geen enkele manier standaard genoemd kan worden, ook niet binnen de prog. Zowel niet qua opbouw als qua instrumenten. Omdat het daadwerkelijk fantastisch in elkaar zit, loop je het risico er verslingerd aan te raken en het steeds weer opnieuw willen draaien, waardoor je steeds meer gaat horen en het ook nog eens steeds beter wordt. Waardoor je het weer wilt horen. En tja, dat kost nogal wat tijd bij een nummer met deze lengte. Toch heb ik het nooit als verspilling van mijn tijd gezien.

Met het verhaal wat hier verteld wordt, heb ik me eigenlijk nooit zo bezig gehouden, want dat wist me niet te grijpen. De muziek des te meer. Het gaat geregeld alle kanten op, van rustig tot hard, van verstilde instrumentale stukken tot harmoniezang. Hierdoor blijf je ook op het puntje van je stoel zitten.
Daar helpen de niet alledaagse instrumenten ook bij. Naast de binnen de prog wel meer gangbare instrumenten als een harmonium, vleugel en diverse fluiten, maakt Ritual gebruik van een 'Hammer Dulcimer' en een 'Nyckelharpa'. Geen idee of daar ook Nederlandse namen voor zijn.

Om voor mij onbegrijpelijke redenen is dit nummer uit de Prog Top 300, die elders op dit forum samengesteld wordt, verdwenen. Dit terwijl het toch minimaal een plek in de top 50 van die lijst zou moeten verdienen.

Ach, eigenlijk moet je niet te veel over dit soort composities schrijven, maar ze vooral ondergaan, vind ik. Probeer het eens in ieder geval. Dan weet je daarna ook zeker of het al dan niet je 'cup of tea' is. Maar mocht het wel zo zijn, dan zou het zonde zijn dat je dit fenomenale 'stukje' muziek zou missen omdat je er nooit mee in aanraking gekomen bent.

Zo, dat was het voor dit weekend! Ik hoop dat de schrijfsels een beetje lezenswaardig zijn en dat men tot nu toe wat plezier beleeft aan mijn lijst en presentatie. Tot nu toe vind zelf wel leuk om te doen in ieder geval
Schroom niet om reacties, associaties, tips en eigen ervaringen te delen. Ik vind ze leuk om te lezen.

Zoals gezegd gaat het tempo doordeweeks flink wat naar beneden. Iets met werk...
Ik zal proberen wel dagelijks een nummer te posten en dan vanaf vrijdag weer wat te versnellen.

Voor de liefhebbers heb ik inmiddels ook een spotiylijstje gemaakt, waar steeds het nieuwe nummer aan toegevoegd zal worden.

Ja, erg leuk en Ritual beviel me erg goed! En dat terwijl harmoniezang bij mij geen aanbeveling is

* johan de witt
* Bonk
* Koenr
* Gretz
* Brainpatient
* Mausie
* Shaky
* AbleMable
* Ponty Mython
* VladTheImpaler
* catdog
* Mat_
* ranja
* Omsk
* jordidj1
* panjoe
* EttaJamesBrown
* Lambfv2

Gooi mezelf uit de lijst. Was wel enigszins begonnen, maar in verband met studie en baan, bleek dit toch een te omvangrijk project.

91. Oasis - Whatever

https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28703.jpg?cb=1568386925

1994 | Verenigd Koninkrijk

De jaren '90 waren natuurlijk ook de jaren van de Britpop. En daar heb ik volop van genoten. Halverwege de jaren '90 kwam daar ineens een door de media opgeklopte clash tussen Oasis en Blur bij. En daar begreep ik niets van. Want er werd iets van gemaakt dat je óf voor Oasis óf voor Blur was. Dat soort rivaliteit in de muziek begreep ik niets van.
Kijk, ik ben een Friese voetbalfan, dus ik begrijp echt wel iets van sentiment en dat afkomst, stad vs. platteland, verschil in achtergrond kan leiden tot rivaliteit.... in de sport dan.
Maar niet in de muziek. Het schijnt vroeger ook zo geweest te zijn met The Stones vs. The Beatles. Maar je kan toch gewoon beide goede, leuke en lekkere muziek vinden. Daar heeft je achtergrond toch niets mee te maken. Dat je dan de een niet goed mag vinden omdat je de andere al leuk vindt...
Ik weet het, het is te simpel gedacht. Maar ik ben ook maar een simpel mens. Nog steeds.

Hoe dan ook. Oasis. Heerlijke muziek vond en vind ik het nog steeds op zijn tijd. (What's the Story) Morning Glory vind ik in zijn geheel een meesterlijk album. Maar het lekkerste nummer vind ik nog steeds een singletje wat daarvoor uitkwam. Ik heb hem nog steeds als cd-single ergens liggen en het wordt nog met regelmaat gedraaid.

Whatever. Ik had al eerder gezegd dat ik een zwak heb voor het gebruik van klassieke instrumenten en hier wordt de viool precies goed gebruikt, zodat het wat toevoegt aan het nummer. Een nummer, ook al zo heerlijk om mee te blèren. Maar er is natuurlijk ook niets lekkerder om als puber keihard te kunnen zingen over dat je vrij bent om te zijn wie je bent en te doen wat je wil. Al is dat als veertiger eigenlijk nog steeds zo.


Had ook best gekund: Champagne Supernova (die stond wel in aardig wat andere top 100's)

Die opgeklopte vete was enkel in het VK, hier speelde dat nauwelijks. Whatever blijft een ijzersterk nummer. Mijn versie van Definitely Maybe was een speciale uitgave als dubbel cd. De 2de disc bevatte Whatever... en dat was het. Of te wel een 1 track cd van iets meer dan 6 minuten. Toen kon dat nog gewoon

Ow ja en als ik toch moet kiezen, Blur uiteraard

Toch kan ik me herinneren dat hier op de radio toch ook best wat aandacht ervoor was en dat er ook in de Nederlandse bladen destijds wel artikelen aan gewijd waren. Maar het kan heel goed dat mijn herinnering het groter maakt, dan het daadwerkelijk was.

Het stond zeker in de bladen maar dat was ter informatie van wat daar in t gekke Engeland allemaal gebeurde. Maar ik bedoel dat er niet in de platenzaken en kroegen verhitte discussies waren tussen beide kampen zeg maar. Of dat als je de ene kocht de ander écht niet kon.

Ik denk wel dat Whatever het eerste Oasis-nummer was wat ik hoorde. 'Gewoon' op MTV. Ik dacht dat ik ook wel een Oasis in mijn Top 100 had (en dat dat dan niet Champagne Supernova was, maar Some Might Say), maar dat blijkt überhaupt niet zo te zijn.

Ik was toen ook wel van het Oasiskamp (de vete werd hier dan niet zo opgeklopt als in het VK, maar je kreeg er alsnog wel een en ander van mee, inclusief de gelijktijdige release van... dat moest ik even opzoeken; ik dacht dat het Be Here Now tegen het gelijktijdige Blur-album was... kennelijk niet - dan zal het gewoon over twee singles gegaan zijn.

Enfin, inmiddels ook meer van Blur... en nog veel meer van Pulp (dat vigil die al niet even inkopte).

Dat was idd 2 singles die tegelijk uitkwamen. Country House vs Roll With It welke Blur redelijk duidelijk won (terecht overigens)

Die discussies waren er bij mij op school wel eens. Maar verhit was dat niet. Dat was eerder het geval tussen de alternatieven en de eurohouseliefhebbers

Edit: zie dat vigil al de rest van mijn bericht gepost heeft
Dat redelijk duidelijk viel nog wel wat mee trouwens. Heb het even opgezocht 274000 vs 216000

Nee, dat is slechts maar zo'n 27% meer....

Dus vrij duidelijk was meer op z'n plaats

Oasis verkocht dan wel 10 keer zoveel het album
Leuke tijden, dat zeker.

Waterboys en Whatever, topsongs!

+1

En nav Wonderwall kocht ik Morning Glory. Ik kende (vreemd genoeg) niemand op de middelbare die Oasis kende, dus dat vond ik wel cool. Maar dat was binnen een paar maanden wel anders. De halve school en de hele wereld werd middels dit album fan en daar werd ik pissig om, want het was "mijn" band. Zo erg zelfs dat ik niet veel later mijn exemplaar voor bijna niks verkocht aan de Plaatboef in Leiden. Mooie tijd hoor die tienerjaren, maar ook wel een tijd die garant staat voor een aantal mongolenacties

Hetzelfde had ik niet veel later met het doorbraakalbum van No Doubt, die kocht ik een aantal jaren geleden terug nog voor 1 euro terug bij de Plato in Leiden. Wie weet heb ik daar zelfs nog een klein beetje winst op gemaakt

Die Britpoptijd was sowieso wel een hele ongedwongen tijd. Zou willen dat er nu ook zoiets was in muziek/sfeer/way of life... noemden ze het ook niet de second summer of love of zoiets?

Nee, dat was Madchester.
Vond ik persoonlijk een leukere en duidelijkere scene dan Britpop, wat toch een beetje een allegaartje altijd is geweest. Bovendien vrij commercieel 'bedacht' ook, waar die Madchester vrij spontaan ontstond.

Daar was ik net ff te jong voor Dus was Britpop voor mij een beetje de Madchester

Tegenwoordig wordt het ook vaak als één geheel gezien

Dat vind ik dan wel wat overdreven Maar het was zeker een fine time

90. Spinvis - Trein Vuur Dageraad

https://www.musicmeter.nl/images/cover/668000/668747.jpg

2017 | Nederland
Eerder in de top 100 van: MRDammann

Ik heb enerzijds het idee dat dit wel één van de artiesten is die een vrij hoog 'love or hate'-gehalte kent op MusicMeter, maar anderzijds ook wel duidelijk het gevoel dat de 'lovers' in de grote meerderheid zijn. En ik behoor daar ook toe. Toen Spinvis al vrij snel nadat hij muziek ging uitbrengen in mijn vizier kwam, was ik meteen wel geïnteresseerd, maar ook onder de indruk. Het romantische beeld van een niet meer zo hele jonge man die op zijn zolderkamer muziek in elkaar zette door allerlei geluidjes te gebruiken, hielp daar bij, maar ik vond het ook echt verfrissend en vernieuwend. Dat overkomt me niet zo snel bij Nederlandstalige artiesten. Maar bij Spinvis dus wel.

En hoewel ik niet over alles even enthousiast ben wat hij uitbrengt (al weet hij altijd wel te prikkelen en is het eigenlijk ook altijd heel vaak wel op niveau), vind ik dat hij met Trein Vuur Dageraad een album gemaakt heeft wat dicht tegen de perfectie aankomt. Zulke mooie nummers, maar vooral ook mooie melodieën staan er op. In tegenstelling tot bij andere Nederlandstalige artiesten, waar ik de teksten soms heel mooi en belangrijk vind, is dat bij Spinvis anders. Soms vind ik echt dat hij hele mooie tafereeltjes weet te schilderen in zijn nummers. De helft van de tijd heb ik echter weinig idee wat hij ermee bedoelt en waar hij het over heeft.

Dat is eigenlijk ook bij het titelnummer van dat album het geval. Want ik heb eigenlijk geen idee waar het over gaat. Het maakt me ook niet zo heel veel uit, want dit nummer betovert me op een andere manier. Ik schreef elders al eens dat het een nummer is wat 7 minuten duurt, maar toch 'klein' aanvoelt en bijna hypnotiserend werkt. Ik herken het nog steeds. Zo'n fijn ritme en wat een pracht van een melodie.
Spinvis op zijn best!

Had ook best gekund: Wespen op de Appeltaart

Wat een album

Dit is zijn New Gold Dream
(2017-2018-2019-2020)

Is die alweer 5 jaar oud, wtf?

Zat jij in de VS johan de witt aan het zwembad, als ik me goed herinner

Ga ik checken, thanks voor de tip!

89. Rory Gallagher - A Million Miles Away (Live)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28292.jpg

1974 | Ierland
Eerder in de top 100 van: Don Cappuccino

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat een artiest al die tijd onder je radar gebleven is en je op de één of andere manier nog nooit echt muziek van diegene gehoord hebt en dat als je die muziek dan wel leert kennen je afvraagt hoe dat in vredesnaam heeft gekund? Omdat je echt denkt: Maar dit had ik al veel eerder moeten leren kenen, want dit is steengoed! En hoe kan het dat deze artiest niet veel bekender is en veel vaker gedraaid en geëerd wordt?

Nou, dat had ik een paar jaar geleden met Rory Gallagher. Hoewel ik wel inmiddels doorgekregen heb, dat het gedeeltelijk aan mij ligt, want dat deze artiest ook wel op heel veel anderen hun radar stond, is natuurlijk ook ontegenzeggelijk waar. Maar om nou te zeggen dat ik zijn naam al vaak gehoord had, of al vaak muziek van hem voorbij heb horen komen, niet echt. En dan kom je erachter dat de beste man al meer dan 20 jaar dood is...

Toch, deze man zou nog veel beroemder moeten zijn. Want wat een geweldige gitarist is dit. Hij weet ook een lekkere mix van rock en blues te brengen, hij kan niet onaardig zingen, maar luister eens wat deze man met zijn gitaar kan. Dat deze man niet veel vaker en veel hoger op sommige ‘Beste Gitaristen’-lijstjes staat is eigenlijk compleet verbazingwekkend wat mij betreft! Dit is toch minimaal één van de beste gitaristen die we gehad hebben.

Had ook best gekund: Bad Penny (Live)