Hartjes voor 22-pistepirrko Birdy is zo lief fris liedje en heel fijn midtro inderdaad. Live gezien in 93 of 94 in een piepklein zaaltje in Breda voor een handvol bezoekers. Maar me altijd bijgebleven want prima show.

^O_

50. Shearwater - Rooks

Jaar: 2008
Genre: indie rock

Op dit nummer ben ik toch zeker een jaar hevig verliefd geweest. Pas toen ik 'm als ringtone koos, ging dat een klein beetje over. Het intro is trouwens erg geschikt als telefoonmuziekje, repetitief maar toch mooi genoeg om niet te snel op te nemen. Het nummer zelf is een heerlijk meezingbaar indiefolkpopliedje, tenminste, als je een groot bereik hebt en de kopstem in het tweede couplet haalt. Anders dreigen de ramen te sneuvelen, en dat kan ook weer niet de bedoeling zijn. Verder is het woord 'gloedvol' zo ongeveer uitgevonden voor de gepassioneerde sound van Shearwater in het algemeen en dit nummer in het bijzonder.

49. The Adverts - One Chord Wonders

Jaar: 1978
Genre: punk

Zou het een punknummer zijn? Ja dus. The Adverts steken het relaas af van een onbegrepen punkband die maar een akkoord kent. Opmerkelijk is echter het feit dat One Chord Wonders toch zeker wel uit een akkoordje op zes bestaat. En dat dit bovendien helemaal niet zo'n beroerd liedje is. Vooral het outro ('The Wonders don't care, we don't give a damn!') is weergaloos. Zomaar wat willekeurig op een gitaar rammen is toch meer iets voor andere punkbands dan The Adverts.

48. Masta Ace - Take a Walk

Jaar: 2001
Genre: hiphop

Masta Ace is hier op MuMe zo'n beetje de hiphopartiest met de hoogste gemiddelde scores. Haten op deze sympathieke rapper is dan ook bijna onmogelijk. Leuke flow, fijne, melodieuze beats en zo af en toe een onweerstaanbaar refreintje. Op basis van dat laatste ook uitstekend geschikt voor deze lijst. Uitverkoren is Take a Walk, een gezellige zomertrack van zijn plaat Disposable Arts uit 2001. Centraal staat een sample van het nummer Lazy Day van Spanky and Our Gang, een Mama's & Papa's-achtige band uit de jaren zestig. Gezelliger dan dit gaat muziek niet worden.


47. Slade - Far Far Away

Jaar: 1974
Genre: glamrock

Dankzij Slade weet ik dat er vermoedelijk ook veertig jaar geleden al mensen waren die spraken over taalverloedering. Want 'Cuz' schrijven in plaats van 'Because', dat moet haast wel een verderfelijke invloed hebben op de jeugd. Misschien was Slade wel de Avril Lavigne van veertig jaar geleden, want die deed dat ook altijd, fonetisch schrijven. Ik word oud, want Avril Lavigne is ook al van tien jaar terug. En ik bewandel een godsonmogelijke zijweg, want in de titel 'Far Far Away' zit niet eens een fonetiese schrijffout. Maar goed, Slade dus. Het is lekker simpel in een tijd dat er eigenlijk maar weinig lekker simpel klonk. Alleen daarom al is glamrock een fijn genre. Je moet er niet te veel van luisteren, maar toch...

46. The Decemberists - Eli, the Barrow Boy

Jaar: 2005
Genre: indie folk

The Decemberists zijn eigenlijk een beetje The Waterboys van Amerika, maar dan twee decennia jonger. De band staat vooral bekend om de groots opgezette nummers, gesmeed uit de ingrediënten indie pop, folk en een vleugje progressieve rock. Maar minstens zo verbluffend zijn de kleine liedjes, als de folk de overhand krijgt. Eli, the Barrow Boy is op prijsalbum Picaresque zo op het eerste oor een tussendoortje. Maar na meer luisterbeurten springt het eruit, en blijkt het een prachtig rustpunt tussen de langere en meer pompeuze tracks. De licht nasale zang van frontman Colin Meloy brengt nog wat extra ontroering.

45. Sebadoh - Dreams

Jaar: 1994
Genre: indie rock

Net als moederschip Dinosaur Jr. is ook Sebadoh vooral bekend van de ietwat gruizige en chaotische rammelrock. Maar dan gevoelsmatig iets minder noiserock en iets meer punk. Korte en minimalistische nummers wisselt de band af met popparels die bij mij een sterke associatie oproepen met Wire. Dreams valt in die categorie. Onder de gruizige productie gaat een dromerig (inderdaad ja) popliedje schuil, met een van de mooiste laatste zinnen ooit: 'something's wrong when someone dies, then I open up my eyes'. En dan doel ik eigenlijk nog meer op de prachtige melodie dan op de tekst.

44. Wire - Marooned

Jaar: 1978
Genre: postpunk

Over Wire gesproken: die kunnen natuurlijk in dit lijstje niet ontbreken. Ik ben namelijk groot fan van de eerste drie platen van deze postpunkgoden. Pink Flag is nog erg op een minimalistische punkgeluid gericht, 154 biedt postpunk in al zijn facetten en het soms wat onderschatte chairs Missing zit daar ergens tussenin. Alle drie de albums hebben met elkaar - en met Sebadoh dus - gemeen dat zich tussen het harde en verzengende werk ineens prachtige popparels bevinden. Daarvan komen er heel wat in aanmerking voor zo'n lijstje. De minst onsuccesvolle single Outdoor Miner bijvoorbeeld, de vroege worp Mannequin, of het licht psychedelische The 15th. Uiteindelijk ga ik maar voor het korte en zweverige Marooned, die meteen ook mooi aansluit op Dreams van Sebadoh; beide nummers hebben een min of meer vergelijkbaar open einde.

43. Midlake - Acts of Man

Jaar: 2010
Genre: indie folk

Een band die bij elk album het roer radicaal om lijkt te gooien, en die ik daarom ook wisselend waardeer. De laatste worp met nieuwe zanger doet het voor mij niet echt, maar ook het veelgeprezen tweede album 'The Trials of Van Occupanther' vind ik persoonlijk wat aan de slaapverwekkende kant. Liever hoor ik de opzichtige retro-folk van de derde plaat 'The Courage of Others'. Dat album heeft eigenlijk maar een nadeel: de nummers zijn afzonderlijk zo verschrikkelijk rijk georkestreerd en plechtig prachtig dat een heel album ietwat overdadig is. Om niet te zeggen dat het wereldse openingsnummer Acts of Man de plaat al in drie minuten in zijn essentie samen weet te vatten. Doet het ook altijd goed in het onder-de-douche-zingklassement.

42. Talulah Gosh - Talulah Gosh

Jaar: 1987
Genre: jangle pop

Goed, dan het derde C86-verhaaltje van deze lijst. Talulah Gosh is vermoedelijk het meest licht en blij klinkende bandje ooit. Er langer dan tien minuten naar luisteren is om die reden bijna niet vol te houden. Want de nummers zijn van die snoepjes die heerlijk zijn, zolang je er niet te veel van eet. Maar als de smaakpapillen nog fris zijn, zorgt dit voor een tinteling op de tong. Blije gitaarlijntjes, heerlijke tempowisselingen als het refreintje in aantocht is. En op het einde een soort orgie van te veel blijheid door elkaar. Het Engelse woord 'mellow' is waarschijnlijk voor Talulah Gosh uitgevonden.

41. ...And You Will Know Us By the Trail of Dead - Another Morning Stoner

Jaar: 2001
Genre: post-hardcore

Iets minder blij, maar niet minder mooi. Post-hardcore is niet echt het genre van de poppy oorwurmen, maar dankzij een van de beste gitaarriffs ooit kan The Trail of Dead toch zo de lijst in. Net als Rooks van Shearwater zou ook deze het uitstekend doen als beltoon. Misschien toch eens het standaard Iphone-riedeltje vervangen. Als ware het een Nokia.

40. Big K.R.I.T. - Money on the Floor

Jaar: 2012
Genre: hiphop

Big K.R.I.T. is zo'n beetje de enige rapper waar ik uren achtereen naar kan luisteren. Fantastische flow, heerlijke producties en geschikt voor elk moment van de dag. Hiphop die het goed doet op de achtergrond, maar die je ook gewoon keihard op de koptelefoon kan zetten. Hij kan net zo goed emotionele underground-hiphop maken (Viktorious), richting de lompe trap gaan (What U Mean) als rappen over een soulbeat zonder dat het jeukt (Moon & Stars). En dus is KRIT zo'n beetje mijn meest beluisterde artiest van de afgelopen 12 maanden, denk ik. Ook hier is het daarom moeilijk een nummer kiezen, maar op basis van het fijne G-funkrefreintje met pornosynthesizer wordt het dan toch Money on the Floor. Omdat ik in 2012 nog geen kaas van Big K.R.I.T. had gegeten en nu wel, mag hij ook snel weer eens naar Nederland komen.

39. Pure Reason Revolution - Apprentice of the Universe

Jaar: 2006
Genre: progressieve pop

In het jaar dat ik dacht dat progrock mijn favoriete genre ging worden, zag ik Porcupine Tree live in de Effenaar. Ze hadden toen (ik denk begin 2007) een aardig voorprogramma meegebracht: Pure Reason Revolution. Live klonk het af en toe wat slordig en ook het geluid was niet optimaal, maar het was genoeg om mijn interesse te wekken. En zie daar het resultaat; nu, jaren later, is mijn interesse in prog en Porcupine Tree grotendeels over. Maar de inventieve sound - ergens tussen space rock en Britpop - van Pure Reason Revolution hoor ik nog steeds erg graag. Verwacht hier geen ellenlange solo's, maar wel fijne samenzang (man/vrouw) en terugkerende themaatjes die naadloos in elkaar overvloeien. En zich voor jaren in je hoofd nestelen.

38. The Cardigans - Explode

Jaar: 1998
Genre: indie pop

Zo'n liedje als Lovefool is best leuk, maar ook een beetje te braaf. The Cardigans waren pas écht goed toen Nina Persson de stoute schoenen aan trok, een steen op het gaspedaal legde en ging joyriden in de clip van My Favourite Game. Wat juist op die bekende single niet zo goed te horen is, is dat het album Gran Turismo behoorlijk richting de electropop gaat. En als Scandinaviërs ergens goed in zijn... Juist ja. Maar geen Robyn-taferelen hier. Het tempo ligt vaak laag, de ondertoon is cynisch, Nina zucht zich door de plaat heen. Vooral op Explode klinkt ze ijzig sexy.

37. The Buoys - Give Up Your Guns

Jaar: 1971
Genre: pop/rock

Uit het verhaal bij nummer 39 blijkt al dat prog het voor mij nooit echt is gaan doen. Gevolg is dat de jaren zeventig (lees: 1970-1976) altijd een beetje een gat in mijn muziekkennis en -interesse zijn gebleven. Zelfs de popliedjes zijn me er vaak iets te proggy en ingewikkeld. Toch is er best een flinke handvol van die nummers met een typische jarenzeventigproductie die me in hun lichte kneuterigheid juist erg raken. Sebastian van Cockney Rebel is er zo een, en Give Up Your Guns van The Buoys. Vooral de outro, die bijna de helft van het nummer beslaat, is weergaloos.

36. The Housemartins - Flag Day

Jaar: 1986
Genre: britpop

Altijd een leuke quizvraag: wat was het eerste bandje van Fatboy Slim. The Housemartins dus, bekend van culthitjes als Caravan of Love en Happy Hour; daar was (toen nog) Norman Cook bassist. The Housemartins klinken meestal blij en spingerig, maar met afstand hun beste nummer is wat mij betreft een ballad. Dankzij de ietwat verkouden zanger klinken ze dan meteen een stuk meer als The Smiths, en dat is natuurlijk nooit een schande.

Masta Ace heb ik inmiddels zeker vijf keer gedraaid. Zeer relaxed nummer.

*wacht op nieuwe liedjes*

Nou, vooruit dan. Omdat jullie zo massaal reageren . Vergeet ook de Spotify-lijst niet!

35. Spooks - Things I've Seen

Jaar: 2000
Genre: hiphop

Van de hiphophitjes uit mijn topveertigtijd is deze altijd wel behoorlijk blijven hangen. Baanbrekend is het allemaal niet en de rappers zijn ongetwijfeld een tikje aan de matige kant, qua flow. De zangeres is dat echter allerminst. Een heerlijke stem zingt een refreintje om je vingers bij af te likken. Onbegrijpelijk is het dan ook dat Radio 538 er een onmogelijke jingle in verwerkte ('the things I hear on 538/is music I appreciate' - nou nee) die meteen het hele nummer verkrachtte. Maar goed, niet getreurd, ik kocht het singletje, en dan had ik daar in elk geval geen last van. Zodoende is Things I've Seen altijd wel een klassieker in mijn persoonlijke muziekbeleving gebleven.


34. The Kinks - Autumn Almanac

Jaar: 1967
Genre: psychedelic pop

In de regel vind ik popliedjes uit de punk/new waveperiode spannender klinken dan popliedjes uit de jaren zestig. Vaak zit er iets meer pit en dreiging in, bovendien hou ik erg van synthesizers. Op twee gebieden kan ik echter beter in vroeger tijden terecht: als ik zoek naar hemeltergend mooi en folky, of als ik graag ongecompliceerde vrolijkheid wil horen. Dit nummer valt overduidelijk in de laatste categorie. Heerlijke doorstamper, Britser krijg je ze niet. Behalve Blur misschien. Maar die hebben de mosterd dan ook overduidelijk bij The Kinks gehaald.

33. Blonde Redhead - Falling Man

Jaar: 2004
Genre: indie rock

Blonde Redhead gaat toch al weer ruim twintig jaar mee in de wereld van de indiepop en -rock. Ze hebben er een enigszins Flaming Lipsachtige carrière op zitten. Lang rommelen in de marge, maar na ruim een decennium volgde een doorbraak naar een wat ander geluid en een wat groter publiek. Waar de band eerst nogal eens als Sonic Youthkloon werd weggezet, dreef ze deze eeuw meer af in de richting van dreampop en shoegaze. En het moet gezegd, dat is een verbetering, want de stem van het Japanse zuchtmeisje Kazu Makino past daar uitstekend bij. Zelfs als ze haar mond houdt, zoals op Falling Man. Hier is een van de gebroeders Pace (ik weet niet eens welke) aan het woord, al zal dat velen niet eens opvallen. Ook hij is met zijn hoge, benepen stemmetje namelijk net een zuchtmeisje. Zijn zang heeft iets verveelds en zeurderigs. Maar juist dat is nét de kracht van dit nummer.

32. Pylon - Crazy

Jaar: 1983
Genre: postpunk

Een van de beter bewaarde geheimen in het brede muzikale spectrum van de postpunk. Ik zal dan maar verklappen: dit is dit een bandje waar liefhebbers van bijvoorbeeld de Pixies zich geen buil aan kunnen vallen. Ze combineren het sprankelende gitaargeluid van de jangle pop met de hoekigheid van post-punk à la Gang of Four. Zangeres Vanessa Briscoe Hay kan op een vergelijkbare manier speels krijsen en gecontroleerd uit de bocht vliegen als Kim Deal. Maar dan een kleine tien jaar eerder. Crazy - later nog gecoverd door stadgenoten R.E.M. - is de meest monumentale van de Pylon-singles. De vernuftige gitaarlijntjes vliegen je om de oren. Dansbaarder krijg je ze niet. En voor wie na beluistering van dit nummer benieuwd is geraakt (vermoedelijk iedereen): waar veel acts van rond 1980 vooral teren op één of twee fantastische singles, Pylon heeft met Gyrate en Chomp twee zeer consistente albums afgeleverd.

31. Röyksopp - Running to the Sea

Jaar: 2012
Genre: electropop

Als het gaat om muziek van de laatste jaren, dan merk ik dat de vermoeidheid rond (pop)rock en (post)punkbandjes bij mij nog wel eens toe begint te slaan. Vaak klinken ze toch vooral een herhalingsoefening, als een sterke hang naar het verleden. Als ik kijk naar de laatste jaren, dan beginnen hiphop en hybrides tussen dance en pop steeds meer te overheersen. Dat brengt me ook wel eens bij zeer gekende artiesten waar ik me eerder eigenlijk nooit in heb verdiept. Op Röyksopp-gebied kwam ik tot voor kort bijvoorbeeld niet veel verder dan het leuke instrumentaaltje Eple. Deze single uit 2012 is dan weer hele andere koek. Gejaagder, meer inspelend op een trance-gevoel. Maar vooral mét zangeres. Zo eentje uit Scandinavië, waar je al verliefd op word voor je haar überhaupt in beeld hebt gezien.

Haha, bedankt! De reacties blijven inderdaad wat achter. Maar ik luister en lees alles!

Als ik niet reageer wil niet zeggen dat ik niet alles volg en lees en luister

Goede lijst hoor!!

30. The Dream Syndicate - That's What You Always Say

Jaar: 1982
Genre: indie rock

In het Los Angeles van begin jaren tachtig mengde de punkattitude zich ineens met Neil Young en andere folkrockachtige elementen. Het resultaat was de zeer beluisterenswaardige Paisley Underground-stroming, waarvan The Dream Syndicate een van de vaandeldragers is. Hun album The Days of Wine and Roses was een van de eerste vruchten van deze LA-scene, en veel van de sound is later terug te horen in de indie rock van The Replacements, Pavement, Built to Spill en consorten. Vorig jaar waren Cygnus en ik ervan overtuigd dat The Dream Syndicate de surprise act moest zijn voorafgaand aan het Primavera-festival in Barcelona. De verrassing bleek de Breeders (die er toch al stonden); The Dream Syndicate trad ondertussen in Nijmegen op. Toch jammer.

29. The Monochrome Set - Eine Symphonie des Grauens

Jaar: 1979
Genre: postpunk

Met The Monochrome Set hebben weer een van de vele leuke bandjes uit de new wave- en postpunkexplosie te pakken. De band combineert een ironische en onderkoedelde Britse zanger (denk aan Ian Dury en Jona Lewie) met een lekker gammel postpunkgeluid. Ze staan dan ook bekend om hun leuke lo-fi instrumentaaltjes. De debuutsingle Eine Symphonie des Grauens is echter het meest raak. De Britse voordracht en het aangenaam hoge tempo vullen elkaar hier aan tot een uniek en pakkend popnummer.

28. The Heart Throbs - Hooligan

Jaar: 1992
Genre: britpop

Een volkomen over het hoofd geziene act uit de explosie aan nieuwe Britse
bandjes van rond 1990. The Heart Throbs horen misschien wel nergens bij: niet baggy of dansbaar, geen echte shoegaze, ook geen Britse tongue-in-cheekpop. Nee, gewoon een doodsimpel bandje met zangeres dat heerlijk wegluistert. Zangeres Rose Carlotti kan best gemeen klinken (op het album Cleopatra Grip bijvoorbeeld), maar zet op het nummer Hooligan haar meer zoetgevooisde stemgeluid op. Let ook op de heerlijk subtiele synthesizeraccentjes. Veel leuker kan popmuziek niet worden.

27. Tones on Tail - Performance

Jaar: 1984
Genre: gothic pop

Bauhaus mag dan zo'n beetje de oervader aller gothicbands zijn, ook bij hen werd het op de lange duur wat luchtiger. Na het uiteenvallen in 1983 gingen de drummer en gitarist verder als Tones on Tail. Later zou de bassist nog aansluiten om onder de naam Love and Rockets in feite Bauhaus-zonder-Peter-Murphy te vormen. En om heel eerlijk te zijn: ik zou liever Bauhaus uit de muziekgeschiedenis knippen dan de twee latere zijprojecten. Love and Rockets heeft namelijk een paar onweerstaanbare singles en het ijzersterke (4.5*)-album Express gemaakt. Tones on Tail is van iets minder gehalte, maar heeft wel het leukste nummer uit de Bauhaus-erfenis op zijn naam. Performance (werktitel: 'Shakes') is een beetje de blauwdruk voor Lullaby van The Cure. Griezelig, maar toch lichtvoetig. Een combinatie die een fijne spanning met zich meebrengt.

26. Lost Boyz - Renee

Jaar: 1995
Genre: hiphop

Ai, ai, ai. Met afstand het zieligste nummer uit deze lijst. En tevens een piepklein hitje geloof ik, zo halverwege de jaren negentig. Maar vooral: een prachtige track over het harde leven in da hood, waar je je leven niet zeker bent. En dat van je shorty al helemaal niet. Ik ken weinig hiphopnummers waarin het verdriet en de pijn zo mooi doorklinken als hier. Als laatbloeier op hiphopgebied kom ik er toch al steeds meer achter dat de thematiek niet direct in mijn belevingswereld zit, maar dat die toch een uitstekende metafoor vormt voor dingen die me wel bezig houden.

Wij willen meer! Wij willen meer!

The Dream Syndicate

Ja, daar wordt het wel weer eens tijd voor...

Ja, druk weekje. Hoog tijd!

25. Porter Wagoner - The Rubber Room

Jaar: 1971
Genre: country

Ook ik behoor tot de mensen die het muziekgenre country van nature vooral associeert met cowboys, en republikeinen. Met zo'n vervelend gitaargeluid waar je nachtmerries van krijgt. Ooit liep ik stage bij de Haagsche Courant en werd ik naar een feestje gestuurd van een of andere grootheid in de linedancesport. Dat was een wonderlijke avond vol uitermate suffige mensen, die zonder uitzondering wel allemaal wereldkampioen linedance waren. Want voor iedere leeftijd en mate van bekwaamheid was een aparte klasse opgericht. Maar goed, zoals de meeste hiphop beter is dan Soulja Boy, zo is de meeste country ook ongetwijfeld beter dan wat ik daar hoorde. Met name als het een beetje dreigend (lees: 16 Horsepower) begint te klinken, gaat het er bij mij best in. Dit bijvoorbeeld. Lelijk Amerikaans is niet lelijk.

24. Another Sunny Day - You Should All Be Murdered

Jaar: 1989
Genre: jangle pop

Hoewel ik The Smiths in dit lijstje niet heb opgenomen, is de geest van Morrissey soms terug te horen. Dit bandje is namelijk een regelrechte Smithskloon, je zou zelfs zweren dat je Mozzer zelf hoort zingen. Maar, voor alle duidelijkheid, dat is dus niet zo. Wat dit nummer toch de broodnodige eigen draai meegeeft is het overheerlijke gitaargeluid. Niet de heldere janglepopklanken van Johnny Marr, maar een fuzzy sound die aan het einde tot een heerlijke climax komt.

23. Red Box - For America

Jaar: 1986
Genre: synth pop

Een nummer dat door velen verafschuwd wordt wegens te blij. Maar buiten het feit dat dit toch wel dé ultieme oorwurm is, hebben die mensen het denk ik niet helemaal begrepen. Dit lijkt me toch meer een parodie op het overdreven Amerikaanse patriottisme. Het nummer schijnt dan ook geschreven te zijn toen de platenmaatschappij vond dat Red Box maar eens een nummer moest produceren om Amerika mee te veroveren. Dat is niet helemaal gelukt, want daar sloeg het niet aan. In veel andere (Europese) landen werd het echter een enorme (nummer 1) hit. Buiten dat schijnt Red Box wel degelijk meer te zijn dan alleen dit nummer. Ik heb het bijbehorende album zelf nog nooit gehoord, maar het schijnt best aardig te zijn.

22. Major Lazer - Get Free

Jaar: 2012
Genre: dancehall

Eigenlijk mag ik wel eens wat dieper in Diplo, het brein achter Major Lazer, duiken. Interessante man, een soort schakel tussen de hitparade en het alternatieve segment. En tussen verschillende genres. Al te ruimdenkend hoeft-ie van mij trouwens ook weer niet per se te zijn. Het is ook prima als hij de rest van zijn leven spendeert aan het produceren van frisse, dansbare zangeressenpopnummers met naïef-tegendraadse melodieën die bijna te makkelijk klinken en daarom geniaal zijn. Van dat soort muziek is er immers nooit genoeg. Gelukkig heeft hij ons onlangs alweer verwend met de heerlijke single XXX 88 van de Deense zangeres MØ.


21. Idlewild - You Held the World in Your Arms

Jaar: 2002
Genre: indie rock

Zelfs de soundtracks van Fifa hebben zo heel af en toe zelfs wat bijgedragen aan mijn muzikale opvoeding. Dit was namelijk het prijsnummer van de versie van 2003. Dit vond ik zelfs zo'n leuk liedje dat ik af en toe de start van mijn volgende wedstrijd uitstelde om het af te luisteren. Ook ruim tien jaar later vind ik het nog altijd een dijk van een track. Ik ken geen popliedje dat zo extatisch klinkt als You Held the World in Your Arms. De scheurende gitaar, de strijkers die nog ergens op de achtergrond hun best doen. Maar dan wel met een aangenaam hoog (punk)tempo. Alles wat ik verder van Idlewild beluisterd heb, is me vies tegengevallen. Maar misschien lag de lat wel te hoog na Fifa 2003.

Hoedela hoedela hoedelajee!

Tof nummer inderdaad. Nu heb ik ook meteen een vermoeden wie dat dit jaar voor de ladder genomineerd heeft.

Edit: neen, toch niet, dat was Dwejkk_.

Dat is inderdaad een oorwurm van jewelste. Geweldig nummer.

Ben ik vervelend als ik zeg dat red box nog niet de veters mag strikken van your average synthpopband. . Bah, vreselijk nummer. Voor de rest wel een prima lijst: Pure Reason Revolution, Röyksopp en Blonde Redhead zijn zo waar al leuke ontdekkingen.

For America is wel het beste nummer van het album, niet echt een heel sterk album. In 2010 hadden ze vanuit het niets opeens een album genaamd Plenty en die is dan wel weer behoorlijk goed.

Als je gezegd had dat You Should All Be Murdered een nooit officieel uitgebracht Smiths-nummer was had ik je zonder twijfel geloofd. Wel prima nummer weer.

Nog net in de rust...

20. Change - The End

Jaar: 1980
Genre: Italo-disco

Zoals meer mensen kwam ik vorig jaar ineens in een gigantische Italo-discofase terecht. Dat kwam niet eens zozeer door Daft Punk, want Random Access Memories beluisterde ik pas nadat ik genreklassiekers als Void Vision van Cyber People en Walking in the Neon van Peter Richard al grijsdraaide. Eigenlijk zijn de meeste Italo-classics net iets te lang voor dit op drieminutenpop in al zijn facetten gerichte lijstje. Maar The End van Change is aan de korte kant, heeft ongeveer 193 melodielijntjes die in je hoofd blijven rondspoken en is bovendien een van de allerbeste Italo-riedeltjes. En ik ben vooral blij dat er niet in gezongen wordt, want dat is bij dit genre meestal geen aanbeveling.

19. Morphine - The Saddest Song

Jaar: 1992
Genre: bluesrock

Met zowel blues als jazz heb ik weinig, maar Morphine is een verhaal apart. De donkere bruinekroegsound is ongeëvenaard. En meestal niet zo poppy trouwens, behalve dan The Saddest Song, dat niet eens zo heel verdrietig is. Wel prettig melancholisch. Vooral de fretloze bas vervult hier wat mij betreft een glansrol. Morphine staat tevens hoog op de lijst bands waarvan ik denk: 'jammer dat ik ze nooit live zal kunnen zien'. In het harnas gestorven, dat wel. Laat het een schrale troost zijn.

18. Julian Cope - Sunspots

Jaar: 1986
Genre: psychedelic pop

Julian Cope is vooral bekend als zanger van The Teardrop Explodes, toch al een van de leukere postpunkbandjes van rond 1980. Maar waar het met zijn band vrij snel ophield, bouwde Cope solo door aan een behoorlijk degelijke carrière met flink wat leuke singles en platen. Net als veel andere singer/songwriters van de punkgeneratie (Elvis Costello, Robyn Hitchcock, Billy Bragg) blijkt hij een houdbaarheidsdatum van tientallen jaren te hebben. Het onovertroffen vrolijke Sunspots uit 1986 steelt echter de show, vooral dankzij het heerlijke outro, dat van mij eindeloos mag aanhouden. Om die reden is de albumversie overigens te prefereren boven de single, waarop de heerlijk druppelende synth vrij snel wordt afgekapt.

17. Pet Shop Boys - Love Etc.

Jaar: 2009
Genre: synthpop

Sinds tien, vijftien jaar ben ik een actieve muziekconsument, en het is grappig hoe de Pet Shop Boys in die tijd zijn opgeschoven in onze collectieve muziekbeleving. Een jaar of zes, zeven geleden stonden ze bij wijze van spreken nog in hetzelfde rijtje als Village People (ja, ik overdrijf). Maar mede door de goede kritieken op de laatste twee albums lijkt de hippe muziekliefhebber dit duo ineens te hebben omarmd. Ook hier op de site is een grappig patroon bij bijna alle PSB-albums te ontdekken. Ze beginnen hoog door wat eerste stemmen van fans. In 2007 staan ze vervolgens bijna allemaal op een dieptepunt, en in de daaropvolgende jaren zijn de meeste albums met minstens ééntiende punt gestegen. Ik had zelf lange tijd het groteske Opportunities als persoonlijke favoriet, maar de laatste tijd wint de meer recente single Love Etc. steeds meer terrein, vooral dankzij de fantastische synthesizermelodie die vanaf het begin te horen is.

16. Pixies - Alec Eiffel

Jaar: 1991
Genre: indie pop

De Pixies behoeven als een van de hofleveranciers van eigenzinnige, stekelige popliedjes natuurlijk weinig introductie. Op een nummer na zijn Pixies-nummers eigenlijk net te dwars om echte oorwurmen te produceren, hetgeen toch het voornaamste criterium is om deze lijst te halen. Alec Eiffel is vooral dankzij het enorm harmonieuze outro echter de uitzondering die de regel bevestigt. Hoewel ik daar verder geen verstand van heb, schijnt het geen sinecure te zijn om dit nummer te spelen. Een collega van mij heeft een Pixies-coverband, dit is zijn favoriete Pixiesnummer, maar toch waagt hij zich er niet aan.

Morphine
En sq zijn avatar, komt dan ook nog langs.

Julian Cope en daarna nog Pet Shop Boys , fijn fijn fijn. Helaas kwam toen Pixies maar goed we kunnen ook niet alles hebben

Een van mijn favoriete woordgrappen: "Ik denk dat ik maar eens een plaat van Julian Cope."

Jammer alleen dat er zo weinig mensen Cope kennen

"Rep je naar de winkel voor de nieuwe Public Enemy"

p.s. komt dat nummer van Cope niet uit 84?

Hij komt van deze (overigens zeer aardige) plaat: Julian Cope - Fried (1984)

Wat een lijst Lukas

Dit vijftal zal zomaar ook terug kunnen komen in mijn top 100.

We naderen de top 10! En er is meer goed nieuws, want Spotify is ook weer bij!

15. Ultravox - Hymn

Jaar: 1982
Genre: synthpop

Ultravox is een band die ik de laatste jaren steeds meer ben gaan waarderen. Met Vienna heb ik nooit zo veel gehad, en dat hield me in eerste instantie lang tegen. Toen kreeg ik een punkfase en hoorde ik dat de geweldige single Young Savage toch echt andere koek is. Ook de albums uit de tijd dat Ultravox! nog een uitroepteken had, vind ik behoorlijk de moeite waard. Maar zoals Ultravox(!) een band is met twee gezichten, ben ik een muziekluisteraar met twee gezichten. Punk vind ik leuk, 80s pop met veel te veel synthesizers ook. En zo kwam ik natuurlijk ook bij fase 2 van Ultravox uit. Niet alles is even goed, maar de dichtheid aan monumentale nummers is al met al vrij hoog. Ik zou hier een nummer als Sleepwalk of Reap the Wild Wind kunnen zetten, maar ik ga voor het kitcherigste van het kitcherige. Hymn heeft niet voor niets een potsierlijke Eurodanceversie, namelijk. Veel te pompeus en pathetisch, maar wel lekker.

14. Belly - Dusted

Jaar: 1993
Genre: indie rock

Star van Belly is zo'n album dat in menig uitverkoopbak ligt weg te kwijnen voor één of maximaal twee euro. Een goede tip van mijn kant: vis hem eruit en neem hem mee. Want Belly is het bandje van Tanya Donelly, toch een vrouw met een aardige staat van dienst. Ze vormde met schoonzus Kristin Hersh het hart van Throwing Muses, een van de fijnste bands op het snijvlak van postpunk en indie rock. Ook had ze haar aandeel in The Breeders, een band waar ik persoonlijk dan weer iets minder mee heb, maar toch ook zeker niet de minste is. En dan Belly, de band waarvan ze zelf dan eindelijk het middelpunt vormde. En hoe, want Star is een speels en gevarieerd popalbum dat zo ongeveer het hele spectrum tussen Björk en Siouxsie (nou ja, niet als het té zwaar wordt...) bestrijkt. Dusted springt eruit door het heerlijke baslijntje in de intro.

13. Goldfrapp - Drew

Jaar: 2013
Genre: dream pop

Een klein jaartje geleden was ik wekenlang hevig verliefd op dit nummer. En nog steeds zijn er momenten, met name laat op de avond, dat ik dit absoluut de beste muziek ooit gemaakt vind. De mysterieuze, fluisterende zang van Alison Goldfrapp hakt er meteen al in, en wordt nog eens meer en meer versterkt door de magnifieke opbouw. Steeds een stapje erbij, steeds wat orchestraler. Tot Alison op het einde haar krassende gefluisterd inruilt voor hogere tonen. Dit alles is het best te ervaren met gesloten ogen. Er rolt vanzelf een traan over de wang, geloof me.

12. A.R. Kane - Sado-Masochism Is a Must

Jaar: 1987
Genre: noise pop

De naam van dit Britse duo zal de meesten niet al te bekend in de oren klinken. Toch scoorde de heren Alex Ayuli en Rudy Tambala ook in Nederland een nummer 1-hit. Ze vormen namelijk ook de A en R uit de naam M/A/R/R/S, bekend van Pump Up the Volume. Het verhaal achter dat nummer is toch al onwaarschijnlijk, want M/A/R/R/S was een combinatie van twee bands uit de marge van de Britse underground die het leuk vonden om eens wat met Chicago house te gaan stoeien. Het resultaat is bekend. Nog veel beter dan die klassieker vind ik echter de onvolprezen single A.R. Kane-single Lollita, met drie unieke noisepopnummers. De A-kant is wat mij betreft nog het minste gedeelte van de 7 inch. Het striemende en geselende Sado-Masochism Is a Must combineert de pakkende melodie van een jarentachtigpopnummer met een veel spannender, noisy geluid. Het resultaat is een sadomasochistisch staaltje dat een veel groter publiek verdient.

11. Kate & Anna McGarrigle - Heart Like a Wheel

Jaar: 1975
Genre: folk, country

De Canadese muziekzusjes Kate en Anna McGarrigle zijn vooral bekend van het sympathieke Complainte Pour Ste. Catherine. En van hun plaats in de Wainwright-dynastie, natuurlijk. Kate is (was, ze overleed in 2010) de moeder van Martha en Rufus en de ex-vrouw van Loudon III. Nog veel mooier dan dat leuke Franse hitje is het tranentrekkende liefdesliedjes Heart Like a Wheel. Zelden klonk samenzang zo mooi als in deze drie minuten en twaalf seconden. Billy Bragg, die ik best een beetje een held vind, heeft dit zelfs ooit gecoverd. Had hij niet moeten doen. Dit is zo'n nummer waaraan elke andere versie afbreuk doet.

Belly. Tijd geleden. Leuke keuze.

Lost Boyz - Renee
Gala - Let A Boy Cry