O ja. Vandaag maar even de stad uit.

Duik je de kast in?

Wel zo schattig natuurlijk, maar nee, ik zit meer aan stoere buffels te denken. Van die bruine.

Crystal Ship _0_

50-46:

50. Deftones – Be Quiet And Drive (Far Away):

We zijn bij de top 50 beland! Daar hoort een van mijn favoriete bands natuurlijk bij. Deftones viel onder de nu-metal ten tijde van Around the Fur, maar met een track als Be Quiet And Drive (Far Away) waren ze zichzelf al aan het onderscheiden. Bij deze band is de invloed van een band als The Cure goed te horen, vooral de hijgende vocalen en teksten van Chino Moreno declameren op een gelijkende en mysterieuze manier. De riff is een van de beste die gitarist Stephen Carpenter ooit schreef, groovend en stemmig.

49. Scott Walker – It's Raining Today:

Eerst zat ik nog over te denken om een track van The Drift of Bish Bosch in mijn top 100 te zetten, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Die platen hebben mij een ervaring gegeven die ik niet snel zal vergeten, maar er staan geen favoriete nummers van mij op. It's Raining Today, van Scott 3 uit 1969, daarentegen is er wel een. De dreiging en experimentatie hoor je hier al in de dissonante strijkers, maar de stem van Scott Walker in combinatie met de orkestratie is een heerlijk warm bad waar je in valt.

48. Converge – Concubine:

Eerder werd het al in dit topic genoemd: Concubine is een ware fragmentatiebom. 81 seconden zijn er nodig om de pure razernij van Converge is al zijn glorie over te brengen. Er staat hier nu een ventilator aan vanwege het warme weer, maar zelfs zonder die hulpmiddelen zou ik weggeblazen worden door deze muzikale wervelwind. De vocalen van Jacob Bannon zijn scherp en over de zeik terwijl de drumpartijen helemaal buiten de perken gaan met knallende blastbeats, snel gespeelde fills en constante veranderingen in timing. Ik kan het je vertellen, want ik heb deze track namelijk gecoverd op drums. En het knappe is nog dat het extreem herkenbaar is ook! De uitdrukking ''kort, maar krachtig'' is voor deze track bedacht.

47. Rory Gallagher – Wheels Within Wheels:

Rory Gallagher, wat mij betreft de beste gitarist aller tijden, zelfs Jimi Hendrix zei het terecht. Iedere noot in zijn energieke gitaarspel zat vol met bloed, zweet en tranen, iets wat je steeds meer in zijn afgeragde Fender ging zien, maar hij schreef ook prachtige liedjes op de akoestische gitaar, Wheels Within Wheels is er zo een. De weemoed is in deze track vertolkt binnen drie minuten in de stemmige gitaarakkoorden, de tekst en de prachtige pianolijnen. Hij zal nog een keer in deze lijst te vinden zijn, dan met zijn bluesy gitaarspel.

46. Tom Waits – Tom Traubert's Blues:

Het eerste album wat ik van Tom Waits dat ik hoorde was Closing Time, en om eerlijk te zijn, als ik zijn optreden in The Old Grey Whistle Test had gezien was het waarschijnlijk daar bij gebleven. Closing Time doet mij namelijk helemaal niks, Tom Traubert's Blues is een echte tranentrekker en de stem van Waits is hier echt fantastisch. Zo rauw en schurend, maar wel met hele gevoelige instrumentatie. Ook is de tekst er een die gehuld blijft in mysterie en door talloze mensen op allerlei manieren is geïnterpreteerd. Als deze track aanstaat voel ik de haren binnen een paar seconden op mijn armen recht overeind staan.

Concubine tevens goede keuze voor BQAD. Sowieso Deftones altijd een band gevonden die meer uit een hardcorevaatje dan een nu-metalvaatje tapte (los van alle andere invloeden; Chino als groot fan van Depeche Mode en PJ Harvey bijvoorbeeld). Ik weet dat ze zelf ook gruwden van het labeltje nu-metal, dat ze in de tijd van White Pony nog altijd (en nog altijd onterecht) opgeplakt kregen. Jammer. Evengoed zeer terechte keuze en puike beschrijving!

Ah, met de tracktijden van dit vijftal heb ik mijn achterstand zo weer ingehaald

De Spotify-lijst is weer up to date.

45-41:

45. Pink Floyd – Dogs:

Animals is mijn favoriete Floyd-plaat. Er hangt een duisternis en urgentie omheen, alsof ze echt iets wilden bewijzen en vooral Roger Waters. Het concept is lichtelijk gebaseerd op het boek Animal Farm van George Orwell dat ik aanraad, ik las het vanwege Pink Floyd. Dogs focust zich op de genadeloze zakenwereld met het instinct dat er voor nodig is om echt te overleven. Het gitaarwerk van Gilmour is in zijn akkoorden veel stemmiger en het solowerk is bijtend, maar in de melodische stijl die zijn spel zo kenmerkt. Zeventien minuten lang, maar nergens bombastisch en geweldig gestructureerd.

44. Sigur Rós – Untitled (Samskeyti):

Sigur Rós is een band waar ik lang aan heb moeten wennen. Het is in stapjes gegaan maar vooral ( ) kwam daarna echt binnen. Samskeyti heeft een pianoloopje, dat kan heel lang doorgaan. Ik word er blij van en tegelijkertijd krijg ik bijna tranen in mijn ogen. Sigur Rós lijkt soms ongrijpbaar, aan de andere kant roepen ze veel emoties op die universeel zijn door het ontbreken van taalbarrières. Ook is de opbouw ronduit prachtig geleidelijk aan.

43. La Dispute – King Park:

Sigur Rós is een band die geen woorden nodig heeft, de post-hardcoreband La Dispute is juist een gezelschap dat het echt van de teksten moet hebben, verhalen vertellen. Jordan Dreyer bevindt zich vaak tussen spoken word en schreeuwen in met een hartverscheurend verhaal dat een enorme intensiteit heeft. Een schietincident is de leidraad en Dreyer is de observator in dit verhaal, maar kruipt aan het eind van de track echt in de huid van de hoofdpersoon, de schutter. Vooral wanneer Dreyer ''Can I still get into heaven if I kill myself?'' heb je het gevoel dat hij echt de schutter is, alsof het net is gebeurd. Post-hardcore en screamo kan zich vaak tegen het pathetische aanklampen, iets dat niet erg is, maar La Dispute gaat hier over de grens heen. Dit is geen emo, dit voel je echt.

42. Joni Mitchell – Hejira:

Eigenlijk staat deze track er niet in vanwege Mitchell, maar vanwege Jaco Pastorius. Een bassist, normaal die pechvogel die ver achterin in de mix wordt gestopt. Niet bij Mitchell die met haar composities toch altijd vrij jazzy en onconventionele toonaarden kiest om daar gracieus over heen te bewegen met haar stem. Die fretloze bas, bevrijd van hokjes en dat geluid is gewoon hemels en vooral als een absolute meester van het instrument hem bespeelt! Zo expressief, alsof er een tweede zanglijn wordt neergezet zonder tekst. ''There's comfort in melancholy When there's no need to explain It's just as natural as the weather In this moody sky today'' zingt Mitchell en daar heeft ze helemaal gelijk in. Hejira is een track waar ik compleet in kan duiken en Mitchell is misschien wel mijn favoriete zangeres.

41. Scott Kelly – Remember Me:

Scott Kelly is de zanger en gitarist van Neurosis, een band die we later in mijn top 100 nog terug zullen zien. Daarmee maakt hij ongekend intense metal, met zijn solowerk gaat hij naar de folkkant, maar de intensiteit wordt behouden. Die stem, doorrookt en doorleefd en de desolate elektrische gitaarlijn die na een minuut opdoemt. Muziek op zijn puurst.

King Park!

40-36:

40. The National – Runaway:

Runaway is zo'n track die op een gegeven moment echt binnenkwam. The National vond ik wel OK, maar ik kocht High Violet voor vijf euro en tijdens de eerste luisterbeurt op de stereo vond ik echt fenomenaal en uiteindelijk (en nu nog steeds) werd het een plek in mijn album top 10 aller tijden. De baritonstem van Matt Berninger die ''But I won't be a runaway'' zingt bezorgt rillingen op mijn rug en de climax is er een waarbij de waterlanders bijna in gang zijn gezet. Heel veel gevoel, dat is The National op deze track.

39. Machine Head – Davidian:

Hoe je het in één klap tot een van de meest prominente metalbands uit de jaren '90 kan schoppen. Davidian is zo'n track die inmiddels in het metalcanon staat waar Master of Puppets van Metallica en Raining Blood van Slayer zich ook bevinden. Deze track heeft alles wat een echt goede metaltrack in zich moet hebben. Het intro maakt je benieuwd naar de rest en daarna gaat het los met messcherpe en pakkende riffs en donderende drums, groovy midtemposecties, een climaxvolle spurt naar het granieten eind met riffs... echt, warm je nekspieren van te voren op, je zult ze nodig hebben!

38. Sólstafir – Fjara:

Twee Ijslandse bands in dit blokje, waaronder Sólstafir met het prachtige Fjara. De band wordt altijd onder de metal gecategoriseerd, toch is dit een track die daar ver buiten reikt. Het weidse gitaarwerk galmt Floydiaans over de toetsen en de fluisterende drums en daarna komen de vocalen tevoorschijn die zeer emotievol worden gebracht. Zeker niet de meest loepzuivere vocalen, maar er zit veel karakter in. Het refrein is er een dat je, ondanks dat het Ijslands is, gewoon fonetisch meebrult en daarna gaat de track naar een heerlijke, bijna popbeat met ondersteunende vrouwelijke cleane vocalen. De sfeer zit er dik in en vooral als de sneeuwvlokken langzaam zie vallen is dit zowat de eerste track die ik opzet. Aan het begin van het jaar was het niet mogelijk, maar dan nog wordt deze track extreem veel gedraaid door mij.

37. Damien Rice – The Blower's Daughter:

Damien Rice is ook een MusicMeter-ontdekking geweest voor mij. Scrollend door de top 250 kwam ik hem tegen, nog nooit van gehoord. The Blower's Daughter was de eerste track die ik aanklikte en het was gelijk raak, maar dan ook echt raak. Verdriet is in ieder porie van deze track te horen. Rice haalt een aantal keer ongelofelijk mooi en vol met drama uit terwijl de instrumentatie heel spaarzaam is. Wanneer Lisa Hannigan als de vrouw haar intrede doet slaat de muziek ineens om qua toonzetting, veel voller.

36. Sigur Rós – Starálfur:

Jawel, weer Sigur Rós. Ik weet nog precies wanneer bij mij de klik met Sigur Rós kwam en het gebeurde bij Starálfur. Het was drie uur 's nachts, in de bus naar Londen voor een schoolreis en ontzettend moe. Veel mensen om mij heen draaiden een stuk energiekere muziek maar ik had Sigur Rós, Ufomammut op de mp3-speler staan, allemaal hele lome en muziek. Ágætis Byrjun
ging aan en langzaamaan zakte ik weg. Ik viel niet echt in slaap, maar was wel in een dromerige staat waardoor ik de muziek echt tot me nam. Toen deze track aan de beurt was zag ik ineens de mooiste landschappen, beneveld in een blauwe gloed voor me. Starálfur is sowieso een track die al behoorlijk ongrijpbaar en bijna magisch is, maar toen hoorde ik hoe speciaal Sigur Rós wel niet is. Tijdens de reis heb ik de cd's van Ágætis Byrjun en ( ) gekocht en toen ik thuis kwam heb ik ze veel gedraaid.

Hele fijne update dit! Starálfur was voor mij ook het nummer waardoor ik echt fan werd van SR (goh, verrassend he )

Mooie lijst Don! Staralfur was ook mijn eye-opener naar Sigur Ros.

Ook hier waardering voor Staralfur. Prachtig nummer.

35-31

35. The Velvet Underground – Venus In Furs:

Wat klonk The Velvet Underground toch grimmig voor zijn tijd! Deze track klinkt alsof hij in een vieze kelder is opgenomen, past ook bij het thema van deze track, geïnspireerd door het gelijknamige boek van Leopold von Sacher-Masoch. Het gitaarwerk is rammelend en onheilspellend terwijl de mysterieuze vioolpartij constant heen en weer gaat, iets dat je later bij Suds & Soda van dEUS zal horen die de liefde voor deze band niet onder stoelen of banken stolen. Deze track is echt iets op zichzelf, een doomy werkje dat later door doomband Electric Wizard nog een verwijzing kreeg, een extreem zware band.

34. The Doors – The End:

Een van de mooiste afsluiters die je voor een plaat kan wensen. De Oosterse gitaarriff in combinatie met het tribale drumwerk van John Densmore is bijna tranceopwekkend en Jim Morrison zingt bekoeld. De opbouw is er een om in te lijsten, met een spanning die bijna ondraaglijk is. Geleidelijk aan wordt de intensiteit steeds hoger en Morrison haalt het Oedipus-complex van Freud aan, Father / Yes son? / I want to kill you / Mother, I want to.... en daar is de oerschreeuw en de ontlading! Dit is echt The End en The Doors zou later met Riders of the Storm nog zo'n prachtige afsluiter pennen.

33. Motorpsycho – The Golden Core:

Timothy's Monster kwam in 1994 uit en deze track lijkt wel een post-rockvoorganger. Prachtige Mellotronklanken op de achtergrond begeleiden het rustige begin. De geleidelijke en lange opbouw wordt beloond met prachtig gitaarwerk dat steeds meer overdonderend wordt. Een hele trieste compositie qua sfeer en een fenomenale manier om een plaat als Timothy's Monster mee af te sluiten.

32. The Beach Boys – Surf's Up:

Je leest wel eens van die verhalen dat ouders vol afgrijzen kijken wanneer de zoon of dochter zijn of haar eerste extreme metalplaat koopt. Bij ons was dat juist normaal, ik kreeg verbaasde blikken te zien toen ik The Smile Sessions van The Beach Boys kocht. Dat is toch niks voor Mike (The Don)? Echt wel, dit is heerlijk na een hele duistere blackmetalplaat bijvoorbeeld. Brian Wilson schreef bijna minisymfonieën en Surf's Up is er zo een. De zangharmonieën zijn sowieso hemels en de terugkeer naar Child Is Father of the Man in een andere toonsoort is geweldig. Pure pop-perfectie.

31. Refused – New Noise:

Het Zweedse Refused veranderde het punklandschap in de jaren '90 samen met At The Drive-In. New Noise is zo'n track waarbij het werkelijk waar niet mogelijk is om niet ''CAN I SCREAM!!'' mee te schreeuwen en op je stoel te blijven zitten. De drumpartij van David Sandström is hoekig en ritmisch meesterlijk terwijl de gitaristen een riff spelen die in veel gitaarwinkels te horen is. De zanger klinkt alsof hij door een megafoon politiek geëngageerde leuzen schreeuwt, Refused haalde vooral het kapitalisme door de mangel, iets dat vooral tijdens het aankondigen van een reünietour een beetje raar klonk. Ik was erbij in Tilburg en Refused bracht zoveel energie met zich mee. Dennis Lyxzén is de verloren punkzoon van Mick Jagger met zijn charismatische podiumuitstraling en stijlvolle moves. Een muzikale bom energie is New Noise waarbij experiment niet wordt geschuwd. Dit was The Shape of Punk to Come!

sehr schön Don.

Dankzij jouw laatste vijf heb ik eindelijk eens Refused beluisterd. New Noise is een geweldig nummer! Tijd om The Shape of Punk to Come eens op te leggen.

Tribaal drumwerk, ik ben benieuwd wat ik me daar precies bij voor moet stellen.

Ook opvallend dat je Runaway als beste(?) nummer van The National noemt, maar een heel album van zulke nummers (Trouble Will Find Me) trekt je dan minder?

Onder tribaal drumwerk versta ik partijen die niet echt een recht ritme hebben, maar meer om de muziek heen spelen met bijvoorbeeld percussief trommelspel. John Densmore is niet de begeleider, maar de sfeerverhoger in The End, vooral aan het begin. Bij The National vind ik Runaway echt het mooiste, Trouble Will Find Me vond ik goed, maar daar is de emotie bij mij veel minder sterk.

Cool om te lezen dat je The Shape of Punk to Come gaat beluisteren, Ploppesteksel.

Je top 100 vertoont veel meer overeenkomsten met die van mij, dan vooraf verwacht. Nu al 6 nummers die wrs ook bij in de top 100 zouden komen Oh, en *shels is een mooie ontdekking, thanks!

Echt goed om te zien dat er flink wordt mee gelezen en er nieuwe bands worden ontdekt. Daarom een nieuw blokje!

30-25:

30. The Beatles – Eleanor Rigby:

Misschien wel het mooiste liedje over eenzaamheid. The Beatles hebben zoveel parels geschreven, maar Eleanor Rigby glimt het meeste. ''Ah, look at all the lonely people'' wordt er prachtig harmonieus gezongen terwijl de strijkers melancholische klanken uitbrengen. Ze volgen de zanglijnen van McCartney die zingt over Eleanor Rigby en Father McKenzie, die mij altijd complimenteerde om mijn muzieksmaak toen ik net op MusicMeter zat.

29. Swans – The Seer:

The Seer is echt een monoliet. Ik schreef er een stukje over in mijn recensie van The Seer en daar sta ik nog eens achter en beter kan ik het nu niet verwoorden:

“The Seer is een 32 minuten durende mammoet die gemakkelijk bij het beste werk van de band hoort. In het begin worden we in de naargeestige sfeer gedompeld door flink wat blazers en zelfs een doedelzak. Een beter muzikaal martelinstrument kun je bijna niet vinden. Na deze vage introductie komen we in een sluipende groove terecht die muteert naar een monster dat niks heel laat. Het stampt en gromt op een regelmatig tempo. Uiteindelijk is de catastrofe afgelopen en is er echt niks meer overgebleven. Een man staat nog op zijn harmonica te spelen. Het is Michael Gira. De opbouw van dit stuk is zo meesterlijk dat er niet genoeg woorden voor zijn.”

28. My Bloody Valentine – Only Shallow:

Een van de gaafste openingsgitaaruitbarstingen ooit op plaat gezet. De overstuurde gitaarakkoorden worden worden door schreeuwende leadlijnen overstemd. Dromerig met de zwoele vocalen van Bilinda Butcher, dit is een geweldig pakkend liedje dat met de fabelachtige gitaartexturen van Kevin Shields de MBV-sound heeft. Loveless staat daar vol mee en een track van die plaat staat nog boven deze in mijn top 100...

27. Mogwai – Mogwai Fear Satan:

Mogwai is echt een post-rockband die voor inspiratie zorgde met Young Team in 1997. Mogwai Fear Satan is een van de beste tracks ooit geschreven in het subgenre met een hard/zacht-dynamiek waar je U tegen zegt. De bandnaam (verwijzing naar de film Gremlins) heb ik altijd fantastisch gevonden omdat hij de lading dekt. De Schotten openen lief met een gevoelige gitaarlijn die langzaam door drums wordt ondersteund, maar wanneer er water over ze heen wordt gegooid worden ze furieus en gaat alles compleet tekeer. Dit moet je heel hard zetten! Satan Fear Mogwai was een betere titel geweest...

26. Radiohead – Street Spirit (Fade Out):

Radiohead schreef ontzettend mooie liedjes op The Bends. Daarna werd het een fantastische, meer experimentvolle band maar de liedjes die ze op The Bends schreven geef ik de voorkeur. De prachtige gitaartokkel van Johnny Greenwood zet gelijk de toon, maar het zijn de vocalen van Thom Yorke die zorgen voor de bakken kippenvel. Zo gevoelig, bijna trillend aan het begin en ineens haalt hij uit: ''fade out... a-GAIN!''

25. Simeon Ten Holt – Canto Ostinato:

Officieel is dit één stuk en daarom staat het in mijn top 100. Simeon ten Holt schreef dit minimalistische klassieke meesterwerk tussen 1973 en 1976 en nog steeds bereikt het ontzettend veel mensen, waaronder ik. Op piano's is dit het mooiste met constant repeterende melodielijnen die in elkaar verweven zijn en telkens een beetje veranderen. Canto Ostinato zorgt voor heel veel rust en een zeer aangenaam gevoel bij mij waardoor het lange stuk (versie van Polo de Haas/Kees Wieringa) supersnel voorbij gaat. Die versie kon ik niet op YouTube vinden, dus de link is van een moderne interpretatie van InnerAct. Neem er eens een keer de tijd voor en laat je meenemen door de Canto Ostinato. Er zijn zoveel verschillende versies, van snel naar heel gedragen, die kunnen ruim twee uur duren.

Heerlijk 6-tal

Oeps, per ongeluk plaats 25 ook al gezet. Speciaal voor jullie.

En wat voor 1 op 25! Zou bij mij nog wat hoger eindigen, prachtig. Meerdere uitvoeringen live meegemaakt, binnenkort de ‘Canto Ostinato Audio Visual’ performance in Groningen.

Ik ben de laatste dagen wat trager geweest, nu even een wat groter blok. Hierna nog twee blokjes van vijf en dan bespreek ik de top 5 een voor een. Spannend....

De Spotify-lijst is weer bijgewerkt.

24-16

24. Cult Of Luna – Ghost Trail:

De eerste keer Cult of Luna in de lijst en niet de laatste keer. Deze Zweedse band werd namelijk in een vrij korte tijd een van mijn favoriete bands. Eternal Kingdom was mijn kennismaking met het gezelschap in 2008 en ik was gelijk om. Wat een zware, maar tegelijkertijd gevoelige muziek! Ghost Trail start sluipend met vocalen die in een verstikkend effect zijn gedompeld, maar bloeit steeds meer open in zijn prachtige gitaarpartijen. Het eind is een meesterlijke stoomwals die steeds meer op gang komt en ik kan een glimlach nooit onderdrukken tijdens deze passage, zo ongelofelijk gaaf!

23. Ataraxie – Procession Of The Insane Ones:

Weer quote ik graag uit een recensie van mijn hand, want beter kan ik het niet verwoorden op dit moment:

“Bij het begin van het twintig minuten durende Procession Of The Insane Ones worden de granieten riffs gelijk over je heen gedonderd met drumpartijen die werken als een zeer langzaam kloppend hart. Na vier minuten gaat het tempo omhoog en worden de riffs nog zwaarder, Ataraxie gaat op deze momenten meer richting death metal. Toch blijft de sfeer om te snijden, en de partijen gaan naadloos in elkaar over. Wanneer alles even wordt stilgelegd met cleane gitaarpartijen krijgt de basgitaar de kans om mooie klanktapijten neer te leggen. De drums en de vocalen fluisteren en wachten op het onheil dat er kort daarna zal plaatsvinden. De gitzwarte massa komt over de luisteraar heen in de vorm van desolate maar melodieuze gitaarlijnen terwijl de vocalen de wanhoop nabij gaan. Ataraxie wordt in de laatste minuten aanvallender en de gitzwarte massa verandert in een wervelwind die niks van de luisteraar heel laat en steeds krachtiger wordt. Dit is funeral doom in optima forma, ondergetekende was even helemaal verloren na deze track maar we moeten snel weer verder.”

22. Deftones – Pink Maggit:

Pink Maggit is zo'n track die vaak wordt vergeten door luisteraars van Deftones. De uptempo versie die moest worden opgenomen van het label (Back To School) werd namelijk een hit, maar dit is de versie zoals de band hem wilde, en terecht. Het begin is angstaanjagend en onder de huid kruipend, met spaarzaam aangeslagen gitaren en een kermende Chino Moreno. Wanneer de drums instappen blijft het zo'n door merg en been gaande track. Doomy, zoals je deze band niet vaak hoorde.

21. Deafheaven – Violet:

Violet begint met een prachtige opbouw waar Mogwai zich niet voor zou schamen. Wanneer het black metal-salvo begint hoor je prachtige cirkelende en melodieuze gitaren in de trant van My Bloody Valentine in combinatie met furieuze blast beats en de ijzingwekkende schreeuwen van George Clarke. Aan het eind zit een geweldige climax waarbij ik het moeilijk droog hou. Deafheaven is de meest verfrissende black metal band in jaren en met Violet bewezen ze het gelijk.

20. Opeth – Advent:

Het Opeth-verhaal heb ik al een beetje verteld bij Ghost of Perdition, de eerste stap, maar Advent en Morningrise was de tweede stap. Ik kocht deze CD bij de MediaMarkt, toen er nog relatief goed materiaal stond. Deze Opeth was nog een stuk rauwer met opvallend jazzy baspartijen die bij enorm in de smaak vielen. De typische Opethiaanse riffs zitten er hier al in, maar de dubbelende Maiden-achtige gitaarlijnen en blackmetalinvloeden in de vocalen zijn echt van deze fase. De akoestische intermezzo's zijn rustgevend en de melodielijnen zijn nog wat speelser. Deze band heeft op compositietechnisch gebied veel betere dingen geschreven, maar Advent is een track waar ik het meeste een gevoel bij krijg, mijn favoriete track van de band.

19. Godspeed You Black Emperor! – Storm:

Godspeed You Black Emperor! zet altijd lange en veelzijdige composities neer met een sfeerzetting waar je U tegen zegt. Dat er minstens een track van deze band in mijn top 100 zou komen te staan was tijdens het opstellen van de lijst duidelijk, het is uiteindelijk Storm geworden. In twintig minuten verandert de euforische introductie met marsdrums in een desolaat landschap dat vergaat met stervende pianoklanken. Gitaren klinken als huilende violen en Godspeed zit ook dicht bij moderne klassieke muziek wat mij betreft. Post-rock vind ik een te beperkende term voor ze.

18. Rory Gallagher – A Million Miles Away (Irish Tour '74):

Rory Gallagher, wat mij betreft de beste gitarist die op deze aardkloot heeft rondgelopen. Zelfs Jimi Hendrix zei het en dat is terecht. Iedere noot die de Ier speelde zat zoveel gevoel, maakte niet uit of het hardrock, blues of folk was. Gallagher kon zijn gitaar laten schreeuwen van plezier of laten huilen, iets dat hij op de Irish Tour '74 versie van A Million Miles Away op een ongeëvenaarde wijze doet. Omgeven door talloze mensen, maar je toch als de meest eenzame persoon ter wereld voelen, dat is het thema van deze prachtige track. Gallagher was een artiest die zich sterk van de commercie weerde en geen single uitbracht, daardoor is hij een beetje een muzikanten- en insidergitarist geworden. Dat terwijl zijn spel iets is dat je gelijk raakt en nergens overdreven technisch is.

17. David Bowie – Warszawa:

Muziek schrijven bij sfeerbeelden: David Bowie deed het op Warszawa. In de jaren '70 liep Bowie door deze Poolse stad en zag een desolate leefomgeving, iets dat in de muziek meesterlijk wordt vertolkt, de rillingen lopen me iedere keer over de rug als ik er naar luister. De synths zijn kil, maar al snel komt er een prachtige tristesse tevoorschijn in de melodielijnen. Het tweede gedeelte is nog meer bezwerend met een Pools koor dat gedragen zingt en Bowie die er hele levendige kreten over heen zingt met zijn karaktervolle stem. Het is zeer hypnotisch, alsof de track zich in een ander universum bevindt. Dit is iets unieks in Bowie's carrière, verheffend door de samenwerking met Brian Eno, maar sowieso voor muziek in het algemeen.

16. Red House Painters – Katy Song:

Ik ben compleet niet depressief aangelegd, maar als je na het beluisteren van Katy Song niet een beetje terneergeslagen bent.... alles is stemmig aan deze track. De mistroostige gitaartokkel, de teksten van Kozelek en het lange en meeslepende eind waarbij dezelfde mineurmelodie wordt herhaald. Het gaat door merg en been, maar het is ook zo ongelofelijk mooi...

Cult of Luna, Procession of the Insane Ones, Pink Maggit, Violet, Red House Painters.
Wat een update

A Million Miles Away en Katy Song

Storm, GYBE

15-11:

15. Leonard Cohen – Avalanche:

Leonard Cohen, weer zo'n artiest waarbij ik de eerste beluisterde plaat niet zo geweldig vond (Songs of Leonard Cohen, waardeer ik nu wel), maar Songs of Love and Hate vond ik gelijk prachtig, wat een duister werkje. Ik vind de gitaarpartij echt geweldig, zo bewegend en stemmig, een beetje flamencoachtig. Ook zijn de strijkers die vooral aan het begin van de track opzwellen echt een meerwaarde. De stem van Cohen is indrukwekkend diep met een beetje wanhoop op deze track en zijn teksten zijn altijd poëtisch en uit het hart.

14. Deathspell Omega – Carnal Malefactor:

Carnal Malefactor is een gitzwarte blackmetalparel van het Franse Deathspell Omega. De doomy introductie met de prachtige scherpe melancholische gitaarpartij zet gelijk de toon. De blastbeats doen zijn intrede en ineens er is kalmte in de lucht met een Gregoriaans koor. De atmosfeer blijft toch om te snijden, maar even is alles in harmonie met elkaar. Het verschil in dynamiek is ontzettend goed te horen en daardoor jaagt de passage die daarna volgt je de stuipen op het lijf. De chaos en furie is ingezet in de vorm van onvoorspelbare drums en kronkelende dissonante riffs.

13. Swans – The Sound:

The Sound, Swans die post-rock zo mogelijk nog beter uitvoert dan de bands die vaak in dat hokje worden geplaatst. Soundtracks to the Blind was toen de afscheidsplaat en bij The Sound hoor je dat. De vocalen van Michael Gira zijn prachtig diep en vol met emotie. Twee akkoorden, dat is het begin en daar maakt Swans iets magnifieks van. Een gitaarescapade die steeds meer overdonderend klinkt en door de ritmesectie wordt opgejaagd en ineens is het weg. Swans is een meester in het opbouwen van gitaarmuren, om ze daarna weer genadeloos af te breken.

12. Krzysztof Penderecki – Threnody For The Victims Of Hiroshima:

Ik denk dat dit zonder twijfel het meest enge muziekstuk is dat ik ooit heb gehoord. Hier zijn geen beelden bij nodig, je ziet de totale horror al voor je tijdens het beluisteren van Penderecki's stuk. Zoals de strijkers al aan het begin krijsen en piepen, de rillingen lopen gelijk over mijn rug. De spanning is zo ongelofelijk groot en het onderbuikgevoel is extreem. Je hoort in de partijen bijna de luchtalarmen, het onheil dat eraan zit te komen. Aan het eind is er de explosie en dan is er ineens niets... als muziek zoveel impact en beleving op mij heeft verdient het een hele hoge positie in mijn lijst. Met dank aan The Scientist die mij met dit stuk liet kennis maken.

11. Triptykon – The Prolonging:

Het twintig minuten durende The Prolonging van het Zwitserse Triptykon sluit een zwaar blokje af. Tom G. Warrior heeft zijn hoogtijdagen met Celtic Frost achter zich, maar met Triptykon maakt hij zijn beste materiaal. De logge riffs zijn tot op het bot uitgekleed en ademen gewoon het kwaad uit. Tom G. Warrior is de diabolische preker die bezwerend zijn repeterende duivelse slagzinnen ("As you perish, I shall live" ) op je af stuurt, je zou bijna kijken of er geen hels vuur is begonnen. Dit is doom!

Schitterende lijst Mike!

We gaan de top 10 in! (tromgeroffel)

10-6:

10. Portishead – Roads:

Bakken kippenvel tijdens het beluisteren van deze track. De resonerende klanken van de melancholische toetsen zetten gelijk prachtig de toon en wanneer de stoffige drumbeat in wordt gezet komt Beth Gibbons met haar prachtige vocalen. Fragiel en intiem, maar wel loepzuiver, tijdens “How can it feel, this wrong?” hoor je gewoon de radeloosheid in haar stem, ongelofelijk is dat. De strijkers zijn zeer smaakvol geïntegreerd en Roads zwelgt in de eigen tristesse. Emotie wordt zelden zo voelbaar als op deze track.

9. Nick Drake – Things Behind The Sun:

Dit moet wel een van de meest depressieve nummers ooit zijn. Net als Beth Gibbons is Nick Drake heel intiem, alsof hij naast je zit met zijn gitaar. Zijn spel is meesterlijk en zwaar ondergewaardeerd, met onconventionele akkoordenkeuzes en moeilijke gitaartechnieken. Deze geven de prachtige songschrijverij en de warme stem van Drake echt iets extra's mee. De eenzaamheid die hij voelde is in Pink Moon te horen. Daardoor is het een plaat die mij echt raakt, met Things Behind the Sun voorop.

8. Cult Of Luna – Finland:

Daar zijn ze weer, de Zweden van Cult of Luna. Finland werd mijn favoriete nummer van de band toen ik ze in Eindhoven zag. Ik vond het van tevoren ook al een prachtige track, maar bij het concert kwam het echt binnen, bijna met tranen in mijn ogen. Cult of Luna maakt hele zware muziek maar geeft zichzelf ook heel erg bloot. De dubbele drumpartijen op deze track zijn fenomenaal en de slepende opbouw die stil wordt gelegd met spaarzaam gitaarwerk dat steeds voller wordt en sfeervolle electronica doet zijn intrede. De climax brengt alles bij elkaar.

7. Tool – The Grudge:

Tool is een band waar ik vrij vroeg kennis mee maakte, ik geloof dat het 2003 was. Mijn oom, die ook veel naar metal luistert, maakte een kopietje van Lateralus voor mij. Toen ik thuis kwam ging hij gelijk in de CD-speler en toen begon The Grudge en veranderde muziek voor mij. De drums waren zo meeslepend en avontuurlijk in combinatie met het baswerk en de riffs waren helemaal niet alledaags. Toch had Tool gelijk iets vertrouwds op de een of andere manier, ik heb er niet aan hoeven te wennen. De vocalen van Maynard James Keenan behoren tot de beste die ik ooit heb gehoord en de zeer lange schreeuw rond de zeven minuten is godsgruwelijk intens. Deze track heb ik gruwelijk veel gedraaid, volgens mij was ik pas een jaar later bij de achtste track van Lateralus omdat ik steeds The Grudge op repeat beluisterde.

6. Deafheaven – Dream House:

Mijn toplijst zonder Deafheaven zou simpelweg niet kunnen. Vooral Sunbather als geheel is zowat het beste dat ik ooit heb gehoord (tweede plaats aller tijden zegt genoeg) en Dream House liet ook een enorme impact op mij achter. Het was de eerste track van de plaat die ik op 1 mei 2013 hoorde en die heeft zowat heel de avond aan gestaan. Ik werd overdonderd door de drummende wervelwind genaamd Daniel Tracy in combinatie met de harde maar ook hele warme gitaren waarvan de melodieën als zonnestralen op de muziek vallen. De vocalen van George Clarke zijn extreem krachtig, het doet me heel erg aan screamo denken. Het eind is zowat een catharsis, alles kwam bij mij los tijdens het luisteren van dit nummer. Er komt een muur van geluid op je af die tegelijk eigenlijk zo fragiel en gevoelig is. Die dualiteit is bijna zeldzaam, het eerder genoemde Cult Of Luna kan dit ook zo goed.