Resurrection vind ik ook fantastisch, als ik een top 200 had moeten maken had hij er ingestaan.

Weer een blokje van vijf: 75-71. De Spotify-lijst is weer up to date.

75. Devin Townsend – Kawaii:

Soms heb je van die tracks die tijdens de eerste luisterbeurt enorm klikken en ze gelijk inspireren om zelf te musiceren, Kawaii van Devin Townsend was er zo een. Een man die door alle geluidsbarrières ging met metalband Strapping Young Lad en zich uiteindelijk ontpopte tot de Frank Zappa van de metal. Het gitaarwerk is heerlijk dromerig met veel diepte terwijl een sfeervolle synthlijn op de achtergrond het geheel meer sfeer geeft. Het liedje is ongelofelijk simpel en ik kan het makkelijk zingen en spelen, maar het raakt me. Devin Townsend met een dreampopliedje, die man kan toch ook alles!

74. Julia Holter – Maxim's I:

Er zit soms magie in muziek, iets dat betovert of je compleet naar een andere plek brengt. Alles komt in een roes op mij af, het is bijna surrealistisch wat hier neergezet wordt. De bekkens echoën terwijl de pianopartij als een golf door de speakers gaat. In combinatie met de hemelse vocalen van Holter ben ik helemaal weg en de track vaagt op een onwaarschijnlijk mooie manier weg. Dit is een droom in muziek.

73. Björk – Hyperballad:

Björk is een artieste waar ik vrij moeilijk echt van kon genieten, maar bij Hyperballad was het gelijk raak. Deze IJslandse is eigenlijk een hele excentrieke jazz-zangeres, dat besefte ik na een tijdje. De ritmesectie is elektronisch maar toch klinkt het als een drummer die met brushes speelt. Dat warme jazzgevoel transformeert uiteindelijk naar een stampende beat met flitsende elektronica. Fenomenaal nummer!

72. Mastodon – The Czar:

Een mastodon(t) van een track. Deze band bracht aan het begin van het vorige decennium iets verfrissends naar de metalwereld en gaf de invloeden uit de jaren '70 een nieuw gezicht. Crack The Skye was een compositioneel hoogtepunt waarbij progrockers en metalheads elkaar konden omarmen en The Czar was wat mij betreft het hoogtepunt. Ook deze track gaat door meerdere fases, vooral het melancholische laatste stuk met een fenomenale solo van Brent Hinds maakt bij mij altijd heel veel indruk.

71. Rush – 2112:

Ja joh, gooi er nog maar zo'n lange track in! Rush ontdekte ik door Guitar Hero II in 2006, waar een cover van YYZ (album: Moving Pictures) op stond, dat vond ik namelijk het gaafste liedje van de game. Op het internet ging ik gelijk op zoek naar de beste albums en ik kwam uit op 2112. De koptelefoon ging op en ik werd gelijk op een avontuur gestuurd met deze fantastische 21 minuten durende titeltrack. Het concept is compleet over de top: de wereld wordt in 2112 bestuurd door de priesters van de tempels van Syrinx (het tweede gedeelte van de track, rond 4:30) die alles controleren. Een man vindt een oude gitaar en gaat er muziek mee maken, dit is het stemmen van de gitaar en het rustig aanslaan van akkoorden. Dit zorgt voor problemen in het universum.

Mijn god, dan zal de muziek ook wel zo overdreven zijn. Nee, helemaal niet! Rush is een progrockband die ongelofelijk veel muzikaliteit brengt in songs die zeer duidelijk gestructureerd en relatief makkelijk behapbaar zijn. Ook is Alex Lifeson een van de meest ondergewaardeerde gitaristen ter wereld. Zijn solo's zijn altijd prachtig gefraseerd.

Cattle Decapitation. What. The. Fuck. En met dat ik dit typ voor de een, geldt dat ook voor de ander: Bolt Thrower. Mijn buren maar denken dat ik naar herrie luister, sodetering.

Tot zover mijn verbazing. Met The Chariot wel een heeeeeeeeerlijk intense track er tussendoor. Lekker!

Rush en Genesis in de top 100! . Weet je zeker dat je stiekem toch geen progger bent Don? Wellicht eens Comus proberen(het is een soort van proto-blackmetalfolkprog of zo)

Comus ken ik, dat is inderdaad heel erg gaaf.

Mooie start Mike!

70-66:

70. Fuck Buttons – Surf Solar:

Ik ben een tijd echt een metalhead geweest die allergisch was voor alles wat met electronic te maken had. Er was een uitzondering: grappig genoeg vond ik Fuck Buttons wel heel gaaf, ik ontdekte ze op de 3Voor12 Luisterpaal, benieuwd geraakt na het zien van de bandnaam. De opbouw is ronduit prachtig en doet me zelfs denken aan de beste post-rocksongs. De pulserende beat wordt door lagen elektronica steeds meer opgevuld en na zes minuten schreeuwt er een euforische melodelijn over heen. Het is ontzettend energiek en opzwepend en tegelijkertijd krijg ik er kippenvel van.

69. Editors – Fall:

Editors vind ik een fantastische band, maar Fall is toch wel een klasse apart van ze. De gevoelige baslijn, het constant veranderen van dynamiek waardoor er veel diepte ontstaat met de typerende glanzende gitaren van Chris Urbanowicz, stemmige vocalen van Tom Smith en een fantastische finale. Heel minimaal gehouden, maar precies op de goede plekken.

68. The Velvet Underground – Sister Ray:

Ik weet nog de eerste keer dat ik White Light / White Heat hoorde: ''Godverdomme, dit is een ontzettend lelijke plaat, maar toch vind ik hem fantastisch!''. Noise rock avant la lettre. De constant repeterende groove met overstuurde gitaren geven de toetsen de ruimte om de gehoorgangen te terroriseren. Het is ongelofelijk spannend, rafelig en adrenalineverhogend. Ik weet ook niet zo goed hoe ik moet zeggen waarom deze track in mijn top 100 staat, maar iedere keer als ik hem draai zet ik hem meerdere keren op repeat. Verslavend is misschien het beste woord.

67. Alcest – Tir Nan Og:

Alcest is inmiddels wel bekend bij het MusicMeter-publiek, een van mijn favoriete bands. Tir Nan Og komt van Souvenirs d'un Autre Monde en het voelt ook niet van deze wereld. Deze band is normaal shoegaze/blackmetal maar deze track is betoverende folk, Keltisch, new age, wat is het eigenlijk? Heel mooi en hoopvol in ieder geval en de pianolijn, probeer die maar eens uit je hoofd te krijgen. De pracht van de natuur zit in deze track.

66. The Cure – Plainsong:

Dit is een ultieme wegdromer. De synth in deze track is heel melodieus, maar brengt ongelofelijk veel tristesse met zich mee. Het typerende gitaarwerk van Robert Smith is spaarzaam, maar iedere noot is raak en als hij dan ook nog gaat zingen, dat raakt me. Een track die een metalband echt zwaarder en duisterder zou kunnen maken, toch is die ''doom en gloom'' van The Cure iets dat je niet zo snel evenaart.

Weer een zeer aardig rijtje. mooie keuze van Alcest van een erg mooi album.

Weet zelf nog niet zo heel goed wat ik van de fuck bottons moet vinden, maar de rest is absoluut gaaf.

Surf Solar maakt ook wel kans op mijn Top 100.

Er komen mooie nummers totdusver langs

Tir Nan Og, schitterend nummer is dat toch Het nieuwe werk van Alcest vind ik vrij saai, maar het debuutalbum staat na zeven jaar nog steeds fier overeind.

Tir Nan Og?! Dat vind ik zo ongeveer het saaiste en meest gezapige nummer uit heel het oeuvre van Alcest. Inderdaad, het is bijzonder sfeervol en die Keltische klanken maken er echt iets bijzonders van, maar mijn favoriet zal het nooit worden. Dan hoor ik toch liever hun metalnummers.

Verder wel een erg mooie update met een verrassend nummer van Editors en het fenomenale Surf Solar. Ik ben ik heel korte tijd stapelgek op dat nummer geworden.

Met de aantekening dat ik dat nummer van Alcest niet ken en die van Editors waarschijnlijk wel, maar hem me even niet voor de geest kan halen, denk ik dat ik Fuck Buttons het beste nummer van bovenstaand kwintet vind. Muziek die toch wel wat onder de huid gaat zitten en dat bleek bij de nieuwe laddernominatie dit jaar (Olympians) na een paar luisterbeurten niet anders.

65-61:

65. Miles Davis – Bitches Brew:

Jazz, dat is natuurlijk ook zo saai en oubollig, dat vond ik tenminste. Ik hoorde Kind of Blue, vond er niks aan (inmiddels vind ik hem wel geweldig) en besloot eens een andere plaat van Miles Davis te proberen. In de platenzaak zag ik Bitches Brew staan voor een tientje en besloot hem mee te nemen, de man achter de toonbank waarschuwde me al: dit is geen makkelijke plaat. Ach, ja, ik kende en waardeerde metalbands als The Dillinger Escape Plan, Meshuggah en Between the Buried and Me, dus een vleug avontuur is geen probleem bij mij. Bij thuiskomst heb ik gelijk het schijfje in de CD-speler gestopt en ik heb er ruim anderhalf uur met verbazing naar geluisterd, een van mijn mooiste luisterervaringen tot nu toe. Ik hoorde een nieuwe oerwoud van klanken waar ik me een weg door heen baande, guur en mysterieus, maar wel heel erg spannend. Miles Davis' trompetspel ervaarde ik als de allerbeste metalschreeuwen: getormenteerd en angstaanjagend. De groove kroop onder de huid, hij was niet rechtlijnig maar je voelt hem wel. Nog steeds als ik deze track opzet begrijp ik steeds meer per luisterbeurt, toch blijft er iets ongrijpbaars aan hangen.

64. Meshuggah – I:

Hé, daar had ik het al over bij het stukje over Miles Davis. Meshuggah, een innovatieve metalband uit Zweden. De ritmiek van deze mannen was iets nieuws met veel moeilijke verschuivingen, toch weet deze band altijd enorm te grooven. I is ronduit bruut met een intro dat de spanning tot ondraaglijke niveaus laat stijgen, maar het soleerwerk van Frederik Thordendal heeft weer een zekere fusioninvloed à la Allan Holdsworth in zich. Het laatste stuk is ontzettend onheilspellend in zijn riffs.

63. Secrets Of The Moon – Nyx:

Dat is niet nyx, een 63ste plaats voor het Duitse Secrets of the Moon. Black metal klinkt veel naargeestiger als je het tempo flink omlaag schroeft. Nyx is een 13 minuten durende monoliet die je de krochten van de hel laat zien en daarna het licht. Het sleept enorm en de zang is zeer intens. Alsof een getergde ziel om hulp schreeuwt. Aan het eind komt er een prachtig stuk met orgel dat je uit de duisternis trekt en even laat zweven.

62. DJ Shadow – Building Steam With A Grain Of Salt:

“Samples gebruiken is van andere mensen muziek stelen.''. Nog zo'n leuke quote van een toen nog 13-jarige wijsneus (nu ben ik dat nog steeds trouwens, maar iets ouder...), totdat ik Endtroducing... hoorde. DJ Shadow creëert met bestaande muziek een prachtig nieuw geheel. Op het gebied van triphop is deze track een van de beste dingen (lees je het?, een van de beste, het is een hint....) die er te vinden is en als mensen mij om gruizige muziek vragen, dan kies ik dit. De drumbeat is heerlijk stoffig en in combinatie met het melancholische pianoloopje en de koorzang is het een feest om naar te luisteren.

61. Opeth – Ghost Of Perdition:

Opeth, daar zijn ze dan, trouwens niet voor de eerste en laatste keer. Ghost Reveries was mijn eerste kennismaking met de band toen ik negen was, ik las een recensie van de plaat in de Veronica en die maakte mij benieuwd naar de muziek. Het begon met heerlijke deathmetal met monsterlijke vocalen, iets dat ik toen al vaak draaide, maar het werd ineens heel rustig en de zanger ging prachtig normaal zingen. Dat vond ik ook gaaf en toen ben ik op zoek gegaan naar meer progressieve rock en metal. Deze band heeft een ontzettend herkenbare sound en het gebruik van dynamiek in deze track is gewoon fantastisch.

Weer een nieuwe blokje, 60-56

60. Love – You Set The Scene:

Forever Changes staat in mijn album top 10 aller tijden en ik heb hem ontdekt via MusicMeter. Na albums van The Beatles wilde ik verder met jaren '60 muziek en toen ben ik gaan kijken wat er allemaal het hoogste beoordeeld werd. Het album vond ik tijdens de eerste luisterbeurten weinig aan, maar op een gegeven moment draaide ik hem zowat iedere dag. De prachtige melodieën en songs kwamen tevoorschijn. You Set The Scene is een kunststukje op het gebied van arrangeren, echt een track met verschillende facetten. Prachtige pop met duistere teksten van Arthur Lee, die ten tijde van deze plaat dacht dat hij zou overlijden. De vrolijke summer of love-spirit zit er in met een vleug onheil, heel mooi.

59. Alcest – Faiseurs de Mondes:

Hé, daar zijn ze weer, de Fransen van Alcest! Deze keer wel een track die meer blackmetal is van de derde plaat, dit was mijn eerste kennismaking met deze band. Het dromerige shoegazegevoel in combinatie met de blackmetal is gewoon een gouden greep van Neige. Vooral vanaf het midden van de track wordt het ongelofelijk mooi. De melancholische gitaarriff heeft zoveel schoonheid in zich, ik word er gewoon emotioneel van. Aan het eind worden de blastbeats van drummer Winterhalter meegenomen door het cirkelende gitaarwerk, een enerverend einde.

58. Between The Buried And Me – Ants Of The Sky:

Het album Colors kwam ten gehore bij mij toen ik er een recensie van las in de Rock Tribune in 2007, een Belgisch blad. De recensent strooide met superlatieven, alleskunners en ik was heel benieuwd. Het intro van de plaat was al verrassend, rustig met piano, Radiohead-achtig. Iets dat ik toen nog niet wist, maar door deze band ben ik naar Radiohead/Muse maar ook naar The Dillinger Escape Plan gaan luisteren. Daarna sloeg het ineens om naar een brute blackmetalpassage, in een minuut! En zo ging het maar de hele plaat door, Between the Buried and Me vermengt verschillende genres op een wijze die heel vanzelfsprekend klinkt. Het dertien minuten durende Ants of the Sky heeft knallende metalcoreachtige stukken, klassieke gitaarlijnen, bluegrass, een southern rockstuk, een jazzstuk en slepende post-metal. En het verloopt zonder problemen. Meesterlijk!

57. *shels – Plains Of The Purple Buffalo, Part 2:

Post-rock is de laatste jaren niet meer zo heel spannend, maar mijn favoriete huidige bands in het subgenre zijn Caspian en *shels die in mijn toplijst te vinden zijn. Plains Of The Purple Buffalo, Part 2 is meeslepend, weemoedig en vrolijk tegelijk met ontzettend veel emotie. Het begin is al mooi, maar wanneer de trompetpartij zijn intrede doet wordt het nummer nog een niveau hoger gestopt met een epische climax die tot de top van de post-rock behoort.

56. Joni Mitchell – Woodstock:

De meeste mensen kennen deze track in de versie van Crosby, Stills, Nash & Young, maar de uitvoering van Joni Mitchell is vele, vele malen beter. Een stem waar ik aan heb moeten wennen, hoog en veel veranderend in zanglijnen. De bekende Crosby-versie is heel vrolijk, bij deze druipt de melancholie er werkelijk waar van af. De pianopartij is stemmig en Mitchell heeft volledig de ruimte om haar prachtige vocalen neer te leggen. Spaarzaam met af en toe wat extra vocale begeleiding en aan het eind gooit Mitchell er nog een aantal hemeltergend mooie noten uit.

Dat nummer van *shels is zeker erg mooi! Lekker meeslepend!

Ik denk dat dit de bekendste versie is van Woodstock, al zullen veel mensen de bandnaam niet kennen. Wist eigenlijk niet eens dat CSNY het ook hadden opgenomen:

Ai, Love en Joni Mitchell, daar verlies je wat brownie-punten mee.

De versie van Woodstock in deze top100 is overigens het origineel. Dat Joni Mitchell er in staat, bewijst dat er muzikaal gezien nog enige hoop is voor je.

Die van Joni is idd prima maar toch heeft mijn voorkeur de Crosby Versie.

Verder een wisselvalige top tot nu toe, vooral die Metal die jij goed vind vind ik dan weer helemaal niks.

Geef mij maar wat mainstreamer metal zoals Iron Maiden etc.

Die versie van Matthews Southern Comfort kende ik niet, bedankt voor het posten ervan, herman.

Vreemd, dat is veruit de bekendste versie.

Nee joh, CSN&Y wordt veel vaker gedraaid op de radio

Zoeken op Woodstock - watiseropderadio.nl

Idem. De versie van CSNY vind ik het beste, dat was lange tijd de enige versie die ik kende.

Zo te zien is dat de enige versie die ze kennen bij Arrow. Die van Matthews Southern Comfort was in elk geval een #1 hit in de UK, de versie van CSN&Y kwam tot #11 in de Billboard Hot 100.

Van de bandnaam sowieso nog nooit gehoord inderdaad... liedje klinkt wel weer heel bekend zo, maar of ik nou stiekem deze versie toch wel kende of dat de CSNY-versie hier gewoon heel dichtbij bleef...?

55-51

55. Nirvana – Something In The Way:

Twee gitaaraanslagen die constant herhaald worden, een fluisterende Cobain die op de bank ligt (dit werd verteld in de documentaire over Nevermind) en een spaarzame ritmesectie van Krist Novoselic en Dave Grohl in combinatie met een strijkerpartij. Dat is Something in the Way, wat mij betreft het mooiste nummer van Nirvana. Zeer intens en Cobain bereikt hier emoties die weinig zangers bereiken. Hij is niet de beste zanger, wel een hele indrukwekkende op deze track waar de wanhoop en eenzaamheid in iedere toon te horen is.

54. John Coltrane – A Love Supreme, Part 2: Resolution:

Coltrane, een geniale jazzsaxofonist die op deze track een extreem herkenbare beginmelodie neerlegt. Heel moeilijk om het prachtige van deze track te verklaren, alles valt fantastisch in elkaar. Het spel van Coltrane is altijd meeslepend, vol met fabelachtig goede techniek en emotie en de piano legt er mysterieuze akkoorden onder terwijl de drummer er heerlijk onder fluistert met zijn spel. Balancerend van herkenbaar naar ongrijpbaar en mysterieus binnen enkele tellen.

53. Slowdive – Dagger:

Souvlaki is een meesterlijke shoegazeplaat die prachtige glimmende popsongs heeft, toch is Dagger de track die mij het meeste raakt. De gitaarpartij is door zijn lage stemming heel bepalend voor de sfeer die er voor zorgde dat deze track tijdens de eerste luisterbeurt gelijk binnen kwam. Het is echt het gevoel dat Dagger uitstraalt.

52. Pink Floyd – Astronomy Domine:

Jarenlang heb ik gezworen bij de Floyd van Dark Side of the Moon en Wish You Were Here, dat is inmiddels wel anders. The Piper at the Gates of Dawn is inmiddels een van mijn favoriete Floyd-platen geworden. Ik ontdekte deze plaat en track door Voivod, een fantastische Canadese metalband die dit nummer had gecoverd. Het origineel bleek nog beter te zijn. De gitaarriff is duister, vervreemdend en psychedelisch, een fantastische combinatie. Deze track is echt ''spacy''!

51. The Doors – The Crystal Ship:

The Crystal Ship zou eigenlijk door niemand gecoverd mogen worden, je komt namelijk niet eens de buurt van het origineel. De metalband Nevermore deed het wel opvallend goed maar de versie van The Doors is natuurlijk een klasse apart. De stem van Jim Morrison is een kracht op zichzelf die karaktervol door de speakers stroomt terwijl het typerende orgel van Ray Manzarek voor de psychedelica en de dromerige sfeer zorgt. 2,5 minuut lang en meer is ook niet nodig. Een muzikaal miniatuurtje met een prachtige tekst om te koesteren.

Schitterend! Deze muziek klinkt grootser dan groots. Onmogelijk om hier geen beelden van uitgestrekte vlaktes met rondrennende buffels voor je te zien. Journey to the Plains vind ik nog net wat beter, maar roept minder sterke beelden op.

huppelende buffels met roze en rode ballonnetjes?

En roze olifanten.