Schizophrenia, Teen Age Riot en Youth Against Fascism zijn voor mij de Sonic Youth nummers.

Hoewel Teunnis gelijk heeft dat het inderdaad niet per se ook mijn favoriete SY hoeft te zijn, is Expressway.. toevallig óók nog de hoogste SY-notering in mijn lijst.

We gaan verder:

27. Keith Jarrett - Conclusion [The survivors' suite, 1976]

Net als nummer 28 een plaat van het ECM-label. Daar ik nog wel eens moeite heb met de steriliteit van de opnames op dit label, is daarvan bij 'The survivors' suite' geen sprake. Een uiterst vernuftige plaat. Het tweede deel (Conclusion) is het hoogtepunt.

26. Spacemen 3 - Walkin' with Jesus [The perfect prescription, 1987]

Een tripje van vijf minuten. Vooral in het tweede deel, als de gitaar erbij komt, word je echt opgezogen.

25. Kurt Vile - Wakin' on a pretty day [Wakin' on a pretty daze, 2013]

Nog een tripje. Jammer dat dit live in Tivoli zo teleurstellend werd gebracht vorig jaar, want het is immers bijna het beste nummer van vorig jaar!

Wij (jouw fans) hadden aan een half woord genoeg.

24. Mazzy Star - Fade into you [So tonight that I might see, 1993]

Op het eerste gehoor gewoon een gewoon liedje, maar die stem van Hope Sandoval, dat lome sfeertje, die gitaarlijn. Het geeft iets magisch.

23. Arcade Fire - In the backseat [Funeral, 2004]

Twee zangeressen op rij, niet te geloven. Hoewel Régine Chassagne een beetje vals zingt/schreeuwt (hooeeohoeehoeeeeeeeeeeeeeeeeeeee) vind ik het toch buitengewoon mooi. De intensiteit loopt hoog op, en allemaal gebonden door het eeuwig durende pianothema. Een waardige afsluiter van een briljant album.

22. Bodychoke - Control [Cold river songs, 1997]

Snoeiharde noiserock, Gira-eske vocalen afgewisseld met hysterisch geschreeuw. Dit is toch misschien wel de grootste ontdekking die ik het afgelopen jaar heb gedaan. Aanrader dus.

Die stem van Hope inderdaad, dit is echt super mooi, ook de rest van dat album is goed.

Stem. Precies ja

En weer staat er niets slechts bij!

Eigenlijk best wel een beetje saai dus........ of zeg ik nou iets raars.

Wacht maar tot je ome Bruce in de top 10 tegenkomt

Kurt Vile had ik dan weer niet achter Paap gezocht. Stiekem hou je gewoon nog steeds van de betere gitaarrock.

Dan ga ik je met harde hand heropvoeden

Ik denk eerder dat jij heropvoeding nodig hebt

Nee hoor. Ik hou ook niet van Broes. Je boft weer vleer.

21. Drive Like Jehu - Sinews [Yank crime, 1994]

'Yank crime' bezet alweer een hele poos een plekje in mijn top 10. De afsluiter van deze plaat is een lekkere meezinger! TRAAAAAAAAASHMAAAAAANNNN TRAAAAAAAAAAAAAASHMAAAAAAAAAANNNNN

20. Matt Elliott - C.F. Bundy [Drinking songs, 2005]

'Drinking songs' is niet voor niets gekozen als titel van dit album. Wanneer ik hiernaar luister krijg ik spontaan de behoefte om naar de fles te grijpen. Of om van een brug af te springen. Zoiets. Gezelligheid.

19. Robert Wyatt - Sea song [Rock bottom, 1974]

Een van de mooiste composities die ik ken. Zelfs de uitvoeringen van Dune (ja, die van 'Hardcore vibes' enzo..) en The Unthanks vind ik stiekem wel mooi. Maar natuurlijk niet beter dan het waanzinnige origineel.

Sea song

De betere inderdaad ja

En Sinews!

18. Can - Sing swan song [Ege bamyasi, 1972]

Niet de hoogste Can, wel de hoogste afkomstig van 'Ege bamyasi'. Geen idee waarom ik dit zo vet vind. Het zal het sfeertje wel zijn. En gewoon lekker naar de drums van Jaki luisteren

17. Holden - The caterpillar's intervention [The inheritors, 2013]

Aan de noteringen van James Holden komt hier wel een eind. Maar wat voor een. Een lesje 'opbouw voor gevorderden'. Het galopperende geluid wordt subtiel steeds meer naar de achterkant gedrukt door een opzwelling van geluid om vervolgens Etienne Jaumet het af te laten maken met sax solo.
Met 4:04 minuten is dit trouwens het kortste nummer in de top 35. Van de 16 nummers die nog gaan komen zijn er liefst negen langer dan 10 minuten...

16. Robert Wyatt - Little red riding hood hit the road [Rock bottom, 1974]

Een fascinerend nummer op z'n minst. Het nummer bestaat uit delen die gewoon zijn opgenomen, maar daar tussendoor, overheen is op een bepaalde manier de reversie gemonteerd. Naadloos. Ik moet het nog eens verder analyseren. Maar achterstevoren klinkt het nummer dus ongeveer/deels hetzelfde. Redelijk briljant dacht ik zo.

Ah, nu snap ik wat ji met die knaap Holden hebt, dit is meer een kruising tussen wat Wyatt op Rock Bottom doet en Trane op A love supreme doet, juist ja.

Oeps ik was de echte nummer 15 vergeten.

15. Arcade Fire - Wake up [Funeral, 2004]

De hoogste AF. De euforische sfeer van dit nummer is ongeëvenaard.

14. Lindstrøm - Where you go I go too [Where you go I go too, 2008]

Langste nummer in de lijst, met z'n bijna 29 minuten. Een beetje overdreven wellicht, maar dit is toch wel erg lekker.

13. Can - Oh yeah [Tago mago, 1971]

Stuwend, duwend. Jaki Liebezeit is een held.

12. The Velvet Underground - Sister Ray [White light/white heat, 1968]

Matt Elliott wat een vreugdevolle gezelligheid

Pfieuw Broes komt dus niet meer ik was al een beetje van slag. Holden is best heul cool ja.

Oh Yeah Sister Ray woehoe blij blij.

VU, ik hou zo van de VU

Oh Yeah, Lindstrom!

Toch, ik mag jou wel.

Oeps, ik was de echte nummer 15 vergeten. Die heb ik er in m'n vorige post bijgezet.

Laten we dan maar gaan slapen met de top 10 resterend. Enig idee wat we daar allemaal gaan tegenkomen?

11. Drive Like Jehu - Luau [Yank crime, 1994]

Zelfde verhaal een beetje als voor Sinews, maar dan nog beter. Keiharde noiserock, scheurende gitaren, fantastische compositie en een lekkere meezinger. Als ik dit ooit nog eens live mag meemaken...

Ik gok op nog minimaal 1 x VU en nog minimaal 1 x Can

Minimaal 1x Can is wel een veilige gok ja..

Paap gaat zeker niet meer over zusje Ray heen, Trent Reznor en die vervelende Arcade Fire zal nog wel langs komen.

Toch was het best leuk zo allemaal