Wel erg snel na de lijst van vigil is de volgende lijst gestart die mijn bijzondere aandacht heeft! U bent gewaarschuwd Casartelli, u wordt in de gaten gehouden...
Goed begin met Metallica, Marillion en Camel!

Ik hoop ergens einde 2017 wel een valide lijstje te hebben. Waardering of afkeer van bepaalde nummers verandert nog steeds, en ik ken vooral nog heel veel niet. Volg met interesse de lijstjes die hier al voorbij komen

- Casartelli
- hond racisme
- panjoe
- kemm
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
-tbouwh

Edit: hoop dat ik de goede lijst heb gekopieërd, volgens mij is er na Grafmat niemand meer tussen gekomen.

ik zal ook maar eens een lijstje maken tegen dat ik moet kan ik alles wat ik ken wel op mijn gemak eens herbeluisteren. ik verwacht wel redelijk wat recente muziek in mijn top 100

- Casartelli
- hond racisme
- panjoe
- kemm
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
-tbouwh
- jassn

Ah, Casartelli is begonnen. Dat gaat (hoogstwaarschijnlijk) een zeer mooie lijst worden met (hoogstwaarschijnlijk) ook prima begeleidende stukjes.

Ik heb twee keer de procedure tot het tot stand komen van de lijst gelezen maar ik geloof dat ik hem snap. De eerste worp is in ieder geval prima te noemen en daar gaat het uieindelijk toch om.

Bedankt voor de reacties tot nu toe! Verder met het volgende bijna-uurtje:

91. Twelfth night - Creepshow (11:57) [Fact and fiction - VK, 1982]
Gisteren beloofde ik al dat er nog genoeg Marillion zou komen. Zonder iets aan lengte, diversiteit en kwaliteit van hun carrière te willen afdoen: qua roergangers van het neoproggebeuren moeten ze toch één band voor laten gaan: landgenoten Twelfth Night. De band rond de veel te vroeg overleden Geoff Mann had, toen ze in 1982 hun debuutalbum op de wereld loslieten, al een paar jaar aan democassettes achter zich. Volgens het tekstboek grijpt neoprog terug op de jaren '70 prog (in het bijzonder die van Genesis), om dit te mengen met de dan meer eigentijdse pop, new wave en punk. De bijbehorende rauwheid zit bij geen enkele andere neoprogband zo op de voorgrond als bij Twelfth Night. Enfin, vergeleken bij collega's IQ, Pallas, Pendragon en die andere band die ik genoemd heb was het succes bescheiden en duurde het kort. Maar dat prachtige Fact and Fiction album pakken ze ons niet meer af en het daarvan afkomstige Creepshow evenmin.

90. IQ - The narrow margin (20:00) [Subterranea - VK, 1997]
Had ik het net nou over IQ? Lovende woorden over de vroege neoprog ten spijt, kom ik bij IQ toch eerder bij later werk uit, toen originele zanger Peter Nicholls de band al verlaten had, weer teruggekomen was, wat zanglessen nam en bleef. Het onderliggende album Subterranea is een dubbelalbum met een vaag concept, ergens tussen Plato's grotvergelijking en de nog te verschijnen Truman Show in. Alle ingrediënten voor een faliekante mislukking zijn dan ook aanwezig, maar Subterranea is, ondanks zijn lengte, een zeer genietbaar album geworden. Als je dan, als er al ruim 80 albumminuten opzitten nog met een epic van deze klasse kunt afsluiten, hoor je toch wel bij de groten.

89. New model army - 225 (4:50) [Thunder and consolation - VK, 1989]
Ach wat, we doen gewoon nog een New Model Army. Dit is wat mij betreft het absolute prijsnummer van Thunder and Consolation, het hier op MuMe klassieke NMA-album (if any…). De riff heeft eventueel wat weg van No Rest, die we eerder al tegenkwamen, maar dan genieten we er gewoon twee keer van. En de opsomming van alles waar we nooit om gevraagd hebben is 25 jaar na dato nog even actueel.

88. Moody blues - Evening: The sun set / Twilight time (6:45) [Days of future passed - VK, 1967]
Of het nou al symfonische rock was, of proto-prog (als in: symfonie en rock), zeker is dat Days of Future Passed, rond mijn tiende, ruimschoots mijn eerste kennismaking was met wat, in ruime zin, later mijn favoriete type muziek zou worden. Zoals meerdere stukken hier, bestaat ook het Evening-stuk uit twee nummers die eigenlijk weinig met elkaar te maken hebben. Ook verder doet het inmiddels allemaal een tikkeltje gedateerd aan, maar niet zonder de constatering "Schattig!". Als kleine Casartelli was ik vooral van het bombastische Twilight Time onder de indruk, maar anno nu is The Sun Set aardig langszij gekomen.

87. Marillion - The web (8:52) [Script for a jester's tear - VK, 1983]
Het tweede Marillion-nummer, de tweede met zang van Fish en de eerste (en enige) met de betreurde Mick Pointer op de drums. Zijn wat primitieve trommelstijl verhindert niet dat The Web een archetypische neoprog-achtbaan is: gelijktijdig voer voor critici (nummer ontbeert duidelijke kop en staart) en voor liefhebbers (eindeloze ruimte om je in gitaar- en toetsenduels te verliezen).

86. R.E.M. - Me in honey (4:06) [Out of time - VS, 1991]
The B-52's krijgen hier niet echt handen op elkaar en de welbekende hit van R.E.M. met Kate Pierson is ook al een tijdje over de houdbaarheidsdatum, maar voor de glansrol die mevrouw Pierson op het slotstuk van Out of Time speelt, verdient ze alsnog een standbeeld. Niet voor niets een slotstuk: het lijkt alsof R.E.M. hier de formule waar ze al vanaf Document op zaten te broeden, eindelijk in het perfecte liedje om wisten te zetten. Het was volbracht. Dan kon er nu weer eens van koers gewijzigd worden, te beginnen met Automatic for the People...

Zie wel wat goede bands voorbij komen als Marillion, IQ en R.E.M. dus aan deze lijst ga ik wel wat plezier beleven. Goede presentatie ook.

Gewoon in elke worp 1 keer NMA en hij is helemaal goed

Interessant om Casartelli te volgen. Lange tijd dachten we dat we maar weinig overlap hadden qua smaak maar dat bleek toch niet helemaal zo te zijn en inderdaad zie ik al weer wat fijne nummers voorbij komen.

Leuke keuze van R.E.M., want niet zo voor de hand liggend maar inderdaad wel een heel goed liedje. Ben benieuwd welke er van R.E.M. nog meer voorbij komen.

Wat een idee trouwens om een omgekeerde KO te spelen met je eigen favorieten.

Leuk lijstje. Ik ben helemaal nieuw in dit topic, maar ik vind het nu al leuk.

Andermaal dank voor de reacties! Ik kan wel verklappen dat we inmiddels door de voorraad New Model Army's heen zijn.

85. King Crimson - Larks' tongues in aspic, pt. 2 (7:05) [Larks' tongues in aspic - VK, 1973]
(Origineel noch op Youtube, noch op Grooveshark, noch op Spotify. Hier een liveversie)
King Crimson had nogal wat inleidende schermutselingen nodig voordat ze uiteindelijk het tijdloze meesterwerk Red zouden maken. Een van die schermutselingen was het Larks' Tongues in Aspic album, met een viertal gezongen nummers waar ik nooit heel kapot van geworden ben en het titelstuk wat een instrumentale tour de force is die op zijn Pink Floyds (zoek de chronologische fout) in tweeën geknipt is: een eerste deel om het album mee te openen en een tweede om mee af te sluiten. Keuze van een van die twee is wat geforceerd, maar ik had mezelf nu eenmaal vooraf de beperking gesteld dat een notering hier met één officiële track overeen moest komen. Het is de finale geworden.

84. Robert Long - Levenslang (4:55) [Levenslang - NL, 1977]
Dan is het nu even tijd voor het Nederlandse lied. Robert Long werd niet moe tegen de heilige huisjes van kerk en kapitaal aan te schoppen, vaak met uptempo (of wat negatiever geformuleerd: hoempa) liedjes met messcherpe (en vaak nog altijd even actuele) teksten, maar het beklijvendst blijken toch zijn stille, emotionele liedjes. Op deze plek had dan ook moeiteloos Kalverliefde of Jos kunnen staan. Al pakt dit, met een mooi Nederlands woord, coming-of-age titelnummer van zijn tweede plaat misschien nog wel het beste van alle werelden. Op zaterdag de supermarkt, je gooit je auto vol met eten / Met nootjes, kaas en Franse wijn / Om in het weekend je mislukking weg te vreten / En zo te wennen aan de pijn, dat je niet bent die je wou zijn . Met het kenmerkende fraaie arrangement van Erik van der Wurff die Long onlangs gezelschap is gaan houden in de muzikantenhemel.

83. Opeth - Deliverance (13:40) [Deliverance - Zwe, 2002]
De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. Op het titelstuk van hun zesde album zijn het vooral die laatste vier minuten die in eerste instantie de aandacht trekken. Herhaalde luisterbeurten leggen op den duur bloot dat dat brute geweld misschien toch niet zo heel gevarieerd is en dat de ware genialiteit van het nummer in de eerste negen minuten zit. Per saldo heb je dan toch wel een heel fraaie compositie. Waarvan akte.

82. Archive - Collapse / Collide (9:12) [Controlling crowds - VK, 2009]
Hoewel het allernieuwste er inmiddels ook wel af is, mag Archive het vaandel "opwindendste band van dit moment" nog even dragen. Live leek het allemaal nog opwindender dan op de plaat, maar toen ze in Paradiso stonden heb ik enkel de toegift gezien, met complimenten van de KLM. Daar zat Collapse / Collide niet in, maar wel het titelstuk van dit album. Op grond van die uitvoering had bijna dat nummer hier gestaan, maar we gaan hier toch maar voor het oorspronkelijke vlaggenschip van Controlling Crowds, al was het maar vanwege die prachtige, kenmerkende laagje-voor-laagje opbouw. Met 12 dagen verschil (gerekend naar de albumrelease) het nieuwste nummer uit de lijst. O ja... februari volgend jaar in de herkansing in de Melkweg.

81. King Crimson - Epitaph (8:42) [In the court of the Crimson King - VK, 1969]
King Crimson en inleidende schermutselingen? Van dit centrale nummer op het regelmatig als Eerste Progalbum betitelde werkstuk, staat de pastorale schoonheid toch wel afdoende op zichzelf. Voordat het schermutselen flink los zou barsten, zou King Crimson na zijn legendarische debuut overigens eerst nog In the Wake of Poseidon opnemen, een plaat die de blauwdruk van zijn voorganger zo nadrukkelijk volgt dat bij de wellicht progressiefste band van zijn tijd al bij de tweede plaat de kreet Zelfplagiaat levensgroot op de loer lag. Het kan verkeren.

80. Marillion - Out of this world (7:54) [Afraid of sunlight - VK, 1995]
Het werd wel eens tijd voor een Marillion-nummer met "die nieuwe zanger". Het centrale stuk van het toch wel enigszins onderschatte Afraid of Sunlight-album heeft het inmiddels ook tot live-favoriet van formaat ontpopt. Vooral de finale is nog altijd goed voor veel kippenvel.

79. Boudewijn de Groot - Verdronken vlinder (2:31) [Voor de overlevenden - NL, 1966] - Ook in de lijst van ArthurDZ, Dungeon
Dungeon maakte bij dit nummer al gewag van zijn moeder, dat kan ik ook doen, het was namelijk haar favoriete nummer. Het kreeg derhalve ook een prominente rol op haar crematie (ook alweer elf jaar geleden). Enfin, ik kan er redelijk zonder bezwaard gemoed naar luisteren: Boudewijn de Groot (dit nummer evengoed) is toch meer de soundtrack van mijn jeugd dan van dat voortijdige einde. Het zal dan ook niet heel erg verbazen dat deze eerste notering niet zijn laatste is...

Archive & Boudewijn de Groot

Heb ik na Simon & Garfunkel toch wat meer gemeen met Casartelli!

Collapse/Collide! zou bij mij nog wel wat hoger komen wellicht

Verdronken Vlinder zou ook in mijn top 100 staan als ik er 1 zou maken

Succes Lex!

Een mooie update met twee maal koning Crimson (vooral Epitaph is hemels), Archive en de allermooiste van Boudewijn!

Deliverance vind ik ook een van de betere Opethnummers, benieuwd (of nog) wat van die band volgt. Ook Epitaph vind ik fraai.

Ach, het zijn maar 2 jaar. Ik zie het voor deze ene keer door de vingers.

Hey, die nummers van Archive en vooral King Crimson zijn wél mijn smaak. Altijd positief blijven.

Ik sluit ook maar eens aan.

- Casartelli
- hond racisme
- panjoe
- kemm
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
-tbouwh
- jassn
- trebremmit

Archive & twee nummers van KC
Wat een update!!

Leuk, al die reacties, ga vooral zo door

Vandaag is het een beetje een proggers only update.

78. Eloy - Poseidon's creation (11:44) [Ocean - Dui, 1977]
We eindigden gisteren met Boudewijn de Groot en de belofte dat hij nog wel eens langs zal komen… dit zal echter, wellicht verrassend, niet vaak genoeg gebeuren om voor het predicaat "hofleverancier" in aanmerking te komen, dit in tegenstelling tot Eloy, wellicht de minst voor de hand liggende van de drie. Het openingsnummer van hun populairste album is een exercitie in perfectie, waar het het schrijven van middellange spacey symfonische nummers betreft.

77. Fish - Vigil (8:48) [Vigil in a wilderness of mirrors - VK, 1990] - Ook in de lijst van vigil
Fish kwam al enkele malen met zijn welbekende band voorbij. De tragiek van zijn solocarrière (dit uiteraard slechts naar mijn bescheiden mening) is dat hij zijn hoogtepunt meteen met zijn debuut beleefde en dan ook nog meteen met het eerste nummer ervan: de mini-rockopera waarvan we in redelijkheid mogen aannemen dat die ook mijn goede vriend en muzikale soulmate vigil tot zijn gebruikersnaam inspireerde.

76. Dream theater - Scarred (10:59) [Awake - VS, 1994]
Nieuw werk van Dream Theater weet me al een jaar of tien niet meer aan te spreken; sinds Octavarium is de band vervallen tot een soort zelfparodie in het genre dat ze zelf groot gemaakt hebben. Nu is het niet zo mijn gewoonte om mijn oude muzikale liefdes te verloochenen en met een nog altijd door en door spannend nummer als Scarred uit de vormende dagen van de progmetal is daar ook al erg weinig aanleiding toe. De fantastische toetsensolo van Kevin Moore aan het eind draagt in niet geringe mate bij aan de feestvreugde. Kort na Awake verliet hij de band en het lijkt erop dat "muzikale meningsverschillen" zelden zo direct de lading dekte (in plaats van een eufemisme te zijn voor elkaar de tent uitvechtende bandleden): zo donker en industrieel heeft Dream Theater sindsdien nooit meer geklonken.

75. Van der Graaf Generator - The sleepwalkers (10:42) [Godbluff - VK, 1975]
Hebben we het over donker, dan is Van Der Graaf Generator, de band bij wie zelfs een saxofoon nog grimmig klinkt, zelden echt ver weg. Van het onvolprezen album Godbluff kwam eerder het openingsstuk al voorbij. Voor de symmetrie doen we nu de afsluiter maar.

74. IQ - The wrong side of weird (12:24) [The seventh house - VK, 2000]
Eerder hadden we van IQ met The Narrow Margin al een echt lang epic, maar The Wrong Side of Weird weerspiegelt een andere vrij karakteristieke kwaliteit van de band: om een liedje van halfepische lengte te schrijven dat als een gewoon popliedje van een minuut of drie, vier aanvoelt. Die andere acht, negen minuten ben je onderweg ergens kwijtgeraakt - in positieve zin wel te verstaan. Tel daarbij op dat anno 2000 de zanglessen van Peter Nicholls echt hun vruchten begonnen af te werpen (voor sommigen was dat al op Subterranea het geval, maar voor mij is hij daar soms nog wat zoekend naar de juiste toon) en we hebben een moderne neoprogklassieker te pakken.

Drie bekenden, 77 tot 75, bij deze update en alle drie voltreffers. Ik vind overigens Nicholls al op Subterranea erg sterk; zijn stem heeft een mooi zwabberende klank.

Ja, dat hoorde ik al wel eens vaker... het is daar ook wel al beter dan op Ever (en ouder) maar op een nummer als Somewhere in Time houd ik bij de zang toch iets van "daar had meer in gezeten".

Ah, ik was al benieuwd of er nog wel prog voorbij zou komen.

Ik ben overigens geen Dream Theater-kenner, maar, of misschien wel daarom, hun nieuwste album spreekt me tot nu toe meer aan dan alle albums die ik tot nu gehoord heb.

Ik denk dat dit een redelijk veilige aanname is, verder dank voor de vriendelijke woorden

Gelukkig ben ik een progger, want dan kan ik al dat moois goed op waarde schatten.
Scarred vind ik ook een van de mooiste nummers van deze progmetal mastadonten. Moore is een stuk karaktervollere keyboardspeler dan rudeness. Ik heb daardoor ook net iets meer met de begin jaren 90 DT. Met het vertrek van portnoy ben ik bang dat het droom theater een zinkend schip is geworden.

Kijk aan, Eloy als hofleverancier

Lekker begin ook met Poseidon's Creation, soms vergeet ik hoe ongelofelijk goed dit nummer is. Heerlijke bas ook weer, wel een kenmerk van de band. Het bijbehorende album was ergens in 2007 tevens mijn kennismaking met Eloy en ik weet nog het moment dat hier de zang werd ingezet... op zijn zachtst gezegd toch wat ongewoon. In eerste instantie weerhielden de 'earsquakes' en co me van verdere luisterbeurten, maar die schade is inmiddels ruim ingehaald.

Zijn er ook mensen die nu voor het eerst naar Eloy luisteren en ergens rond vijf minuten spontaan in de lach schieten?

Hij gaat fijn! Mooie nummertjes... Ook de vorige groep scoorde ruimschoots een voldoende!

Ietwat flauw, maar Dream Theater is in mijn beleving toch een beetje prog voor beginners. Sla er hier op MuMe een willekeurig album op na en je vindt wat oude berichten van een dan jonge progger die op dat moment Dream Theater het beste vond wat god de wereld geschonken had, waarna de score in stilte wat gezakt was. Als ik een paar jaar eerder lid van MuMe geworden was (cq. als het dan al bestaan had), hadden er wellicht ook wat dergelijke berichten van mij gestaan.

Na een paar albums helemaal genegeerd te hebben, heb ik de recentste een keer goedkoop aangeschaft. Maar meer dan een miskoop kan ik er vooralsnog niet in horen.

Voor zover ze dat niet al waren, heb ik dus dezelfde indruk. Dat de nieuwe drummer vooral Portnoy lijkt te willen imiteren (inclusief zijn tekortkomingen) helpt daarbij niet mee.

Nuja, mijn kennismaking was een jaar of vijf eerder met Destination, dus niet alleen Earsquakes, maar ook misplaatste kopstem. Kun je nagaan wat een hilariteit