Tof om al die neoprog langs te zien komen. Ik ben me sinds een jaar of zo rustig aan wat aan het verdiepen in dit subgenre, waar ik voorheen eigenlijk alleen Marillion kende. IQ, Twelfth Night, Pallas, Arena, Pendragon, etc. zijn allemaal al langs gekomen en ok bevonden maar mijn favoriet (na Marillion) is tot dusverre het Zwitserse Clepsydra, ik ben benieuwd of die de lijst van Casartelli ook hebben gehaald.

Dat klinkt inderdaad ook wel apart... was tot vandaag nog weggebleven van Destination vanwege het niet al te uitnodigende stemgemiddelde, maar erg veel heb ik dus niet gemist

Maar met name bij Poseidon's Creation vond ik Bornemann er eerst maar een beetje verdwaald (in space and time?) doorheen zingen, niet gehinderd door enig maatgevoel. Die zangstijl moest misschien nog wel meer wennen dan het accent.

Clepsydra? Rustig afwachten, dan wordt het geduld wellicht beloond.

73. Eloy - The light from deep darkness (14:32) [Floating - Dui, 1974]
Eloy is op The Light from Deep Darkness dan weer allesbehalve modern. Zelfs in 1974 kan dit hammond-labyrinth onmogelijk heel hip geklonken hebben. Qua stimulerende middelen ben ik zelf nooit verder dan alcohol gekomen, anders was dit wellicht toptienmateriaal geweest. Anderzijds heeft Floating als eerste Eloy-cd in mijn collectie (een download van het infame Destination uit 1992 niet meegerekend) wel weer een streepje voor.

72. New order - True faith (5:38) [- - VK, 1987]
Even iets anders na al die prog, al heeft True Faith het "als eerste" met de vorige notering gemeen. We schrijven nu midden jaren '90 toen ik een muziekmultomap had, met daarin een lijstje "goede nummers" die ik op MTV gezien had, met het idee dat ik op moest letten als die in de Top 40 zouden komen. Dat kwamen de meeste natuurlijk niet (meer), zo ook deze niet, maar in een later stadium zat ik soms met een videoband klaar om "goede nummers" van MTV op te nemen. Toen "New Order - True Faith" in beeld stond dus snel op Record gedrukt en de eigenlijke kennismaking was een feit. Moeilijk vergelijkbaar met die blauwe maandagklassieker, maar dit meer melodieuze nummer heeft me altijd meer aangesproken. Nu zou ik nog met de tekst in de hand iets over stimulerende middelen kunnen schrijven, maar goed, dat onderwerp hebben we net al afgekaart.

71. Rush - Red sector A (5:09) [Grace under pressure - Can, 1984]
De derde hofleverancier zal niet als een enorme verrassing komen. De ongekende combinatie van technisch vernuft, de kunst daar ook echt deugdelijke liedjes (met kop en staart en zo) mee te schrijven en muzikale vernieuwingsdrang maakt Rush al zo'n tien jaar met ruime afstand tot mijn favoriete band. Hier schrijven we 1984 en dat is te horen. Tekstueel waren ze zelden zo direct als hier. Dat mag wat veel van het goede lijken, maar aangezien een en ander rechtstreeks afkomstig is van Geddy Lee's grootmoeder die een concentratiekamp overleverde ("de rest van de wereld moet wel uitgestorven zijn, dat hier niks tegen gebeurt"), is dat Neil Peart vergeven.

70. Rush - Cygnus X-1 (10:29) [A farewell to kings - Can, 1977]
Het duurde lang voor het eerste Rush-nummer kwam, dus we maken even een inhaalslag. Wat ik net zei over een kop en een staart, dat gold… bijna altijd. De grotendeels instrumentale vertelling over de reis naar het zwarte gat Cygnus X-1 met ruimteschip de Rossinante, dat eindigt met een heuse verdwijning aan het eind en de belofte dat er een vervolg komt, kan goed voor uitzondering op de regel doorgaan. Conceptueel heeft deze afsluiter van het A Farewell to Kings-album de tand des tijds niet bijster goed doorstaan, maar de muzikale zeggingskracht van dit experimentele werkje (dat we met de kennis van nu proto-progmetal zouden kunnen noemen) is er niet minder om. Daarnaast is het een probaat middel tegen al te lang plakkend bezoek.

69. Genesis - The fountain of Salmacis (8:02) [Nursery cryme - VK, 1971]
Gevraagd naar een favoriete proggitaarsolo is de kans betrekkelijk groot dat een liefhebber de naam Firth of Fifth laat vallen. Als het er al een van het Britse kwintet moet zijn, kom ik toch eerder bij The Fountain of Salmacis uit, waar de hier bij de band debuterende Steve Hackett een paar keer fraai op de voorgrond springt. Een bijzonder slotstuk van mijn favoriete Genesis-album.

68. Simon & Garfunkel - For Emily, whenever I may find her (2:08) [Parsley, Sage, Rosemary and Thyme - VS, 1966]
Ook in een lijst waar lange nummers de boventoon voeren, is er een het kortste. En dat is deze. Na eerder al hun traditional Scarborough Fair / Canticle opgenomen te hebben, is hier nog een eigen nummer, geschreven door Simon en gezongen door Garfunkel, als ultieme belichaming van een duo dat elkaars maximale kunnen uitbuitte. Een klein liedje. En zo mooi.

67. The Gathering - Third chance (5:25) [Nighttime birds - NL, 1997]
The Gathering hoort tot de eigenzinnigste bands van Nederlandse bodem. Dat wordt beloond met meerdere noteringen in deze lijst. De eerlijkheid gebiedt toe te geven dat Third Chance dan weer een vrij standaard rocknummer is, dat op een relatief dood punt in hun carrière kwam (in de schaduw van het baanbrekende album Mandylion). Bonuspunten zijn er echter voor de manier waarop het op Nighttime Birds het tempo terugbrengt en nog meer voor het feit dat het een van hun eerste nummers (als mijn geheugen me niet bedriegt enkel na Strange Machines en Nighttime Birds) was die mijn aandacht trok... en in elk geval hét nummer dat ertoe aanzette maar eens wat albumwerk van ze te gaan verkennen.

66. Anathema - Regret (7:57) [Alternative 4 - VK, 1998]
Anathema's transformatie van doom-metalband naar de moderne mainstream progband die ze nu zijn, was met het album Alternative 4 bijna voltooid. Er zouden nog wat rauwrandjes uit de sound verdwijnen en het wereldleed dat op de schouders der bandleden meegetorsd werd, zou nog tot menselijke proporties gebracht worden. Onvoltooid of niet, Regret is een onevenaarbare rockballad (mag ik nog power ballad zeggen?) gebleken. Een monument van grootse opbouw en instrumentale spanning die telkens even blijft hangen. De fantastische zang van Vincent Cavanagh maakt het plaatje compleet.

Alternative 4

Samen met Judgement veruit het beste wat Anathema ooit maakte.

Grappig trouwens, een ex-huisgenoot van mij was ook verliefd op 'For Emily, whenever I may find her'.

Mooi nummer, zou wellicht wel een MuMeLadder notering kunnen halen.

Oh ja, ook zo'n soms "vergeten" liedje van die jongens, zo iets als "Can-Utility and the Coastliners"

The Gathering leuk. Ooit dankzij Strange Machines de band ontdekt en ze passen zeker in een top 100.

65. Willowglass - The labyrinth (16:50) [Book of hours - VK, 2008]
Voor de verandering nog maar eens een prognummer en wel een instrumentaaltje van ruim een kwartier van recente datum. Wat kun je daar nou over zeggen? Dat het groots en meeslepend is? Dat het in plaats van uit 2008 ook wel uit 1973 had kunnen komen… of misschien ook niet, omdat het daarvoor net iets te veel een soort "best of" van het genre is? Ik houd me aanbevolen voor een betere omschrijving.

64. The Waterboys - Trumpets (3:37) [This is the sea - VK, 1985]
Nu eens iets anders. Bij The Waterboys heb ik een vrij atypisch favoriet nummer, namelijk deze. In de hoogtijdagen van deze band waren de bombast en het grote gebaar zelden echt ver weg en met name dit album en voorganger A Pagan Place hebben een aantal fraaie nummers te bieden, maar deze steekt er toch wel met kop en schouders bovenuit. De uitdrukking "groots en meeslepend" heb ik bij het vorige nummer al misbruikt, maar de aanzet naar het refrein hier is toch wel... kippenvel!

63. The Stranglers - Always the sun (4:51) [Dreamtime - VK, 1986] - Ook in de lijst van vigil
Misschien nog een ietwat atypische favoriet… nu hebben The Stranglers voor mij zowel in de punk van ruim boven het maaiveld uit hun vroege dagen als in de betrekkelijk gladde jaren '80 pop hun momenten (wat heet: zelfs de post-Cornwell-periode heeft die!). Hun meeste albums heb ik op 3,5* staan, domweg omdat die momenten nogal gespreid zitten en het meestal ook links en rechts wel wat inzakt. Dreamtime is nipt favoriet, wat niet in de laatste plaats met de consistentie van het album te maken heeft. Enfin, het album is wellicht een atypischer favoriet dan het nummer.

62. Peter Gabriel - San Jacinto (6:32) [Peter Gabriel [IV] - VK, 1982] - Ook in de lijst van vigil
Peter Gabriel kwam eerder al met Genesis langs en dit is zijn enige solonotering. Dat is karig, maar er passen nu eenmaal maar honderd nummers in een top 100. Voor dat ene Gabrielnummer waren nog wel wat andere kandidaten, maar dat het van zijn vierde titelloze album komt, ligt wel voor de hand, daar ik die toch het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog.

61. Deep purple - Lazy (7:34) [Machine head - VK, 1972]
En de vijfde enkele notering op rij (de zesde als de update van gisteren meetelt)… Jon Lords rol bij de positionering van het orgel in de hardrock kan nauwelijks overschat worden. Voor degene die dacht dat ik dit nummer op zijn fantastische tekst geselecteerd had: nee, hij bereikte de 61e plaats op die orgastische eerste helft.

60. Dream theater - Blind faith (10:21) [Six degrees of inner turbulence - VS, 2002]
Uit de tijd dat mijn Dream Theaterliefde ongeveer op zijn hoogtepunt was en ik mijn studievrienden daar ook graag mee mocht vermoeien… uit de tijd dat ik nog met een discman op in het OV vertoefde… de wandeling van mijn studentenhuis in Enschede-Oost naar het station aldaar duurde twintig minuten en ik ben diverse vroege treinreizen met dit album op begonnen. Eerst wakker worden met The Glass Prison, om dan op tweederde van Blind Faith bij de trein aan te komen. Iets over het nummer zelf? Fantastisch begin en eind, verder een typische opbouw, lang instrumentaal middenstuk, kortom, datgene wat ze eigenlijk heel vaak deden en doen.

59. Paatos - Téa (5:50) [Timeloss - Zwe, 2002]
Op het snijvlak van progressieve rock en triphop (een niche die hier en daar wel 'trip prog' genoemd wordt), vinden we naast Archive en de latere Gathering ook het Zweedse Paatos. Als ballad met een forse portie Mellotron bevindt Téa zich iets meer aan de progkant van het snijvlak. De opbouw en de heftig-melancholische finale maken dat het nummer niet zou misstaan op een begrafenis. Mijn Zweeds is niet meer wat het geweest is en ik kwam er dan ook pas recentelijk achter dat het nummer over een behoorlijk tegengesteld onderwerp handelt. Een van de weinige nummers waar alleen de gedachte eraan al genoeg is voor dikke lagen kippenvel.

Lazy _0_

Vandaag een korte update:

58. Gazpacho - Desert flight (7:39) [Tick tock - Nor, 2009]
Het kwam eerder in de lijst al een paar keer naar voren: ergens 'bij geweest zijn' wil nog wel eens een meerwaarde zijn. De eerste keer dat ik Gazpacho's album Tick Tock hoorde, was toen ze het, rond de release, live speelden in de Zoetermeerse Boerderij. En dat maakte indruk. Dat Gazpacho op cd vaak wat tam geproduceerd klinkt en dat een en ander live een stuk levendiger is, helpt daarbij mee. Het contrast tussen het atmosferische Night, wat de progwereld een paar jaar daarvoor behoorlijk op zijn grondvesten had doen schudden en het meer rockende Tick Tock (en dan in het bijzonder dit openingsnummer) deed de rest.

57. Van der Graaf Generator - Scorched earth (9:44) [Godbluff - VK, 1975]
En daarmee is de cirkel rond: driemaal Van Der Graaf Generator, driemaal Godbluff. Geen enkele andere band is zo eenkennig in de lijst vertegenwoordigd. Waardering voor de rest van het repertoire is inmiddels wel wat gegroeid, maar als ik de lijst vandaag opnieuw zou maken, zou dit zomaar opnieuw de balans kunnen zijn. Misschien moet die plaat toch eens naar 5,0*...

56. Talk talk - It's my life (3:53) [It's my life - VK, 1984]
Dat Gwen Stefani en co zich een aantal jaar terug nog eens aan It's My Life vergrepen heeft, had ik geheel verdrongen, tot ik die versie vorige week op Radio Veronica weer eens voorbij hoorde komen. Bij wijze van therapie deel ik die herinnering nu maar met jullie. Enfin, Mark Hollis is wat mij betreft een goede kandidaat voor mooiste mannenstem die de popmuziek voortgebracht heeft en hij dráágt dit nummer dan ook, al is de melodieuze opzet van couplet naar refrein ook een goede aanzet tot perfect popliedje.

55. King Crimson - In the court of the Crimson King (9:23) [In the court of the Crimson King - VK, 1969]
Bij een goede King Crimson vertegenwoordiging kan het titelstuk van het debuut bezwaarlijk ontbreken. Dat doet het dan ook niet. Wellicht het toegankelijkste nummer van het album en van de band tout court (de laatste minuten kunnen desgewenst uitgezet worden). En die Greg Lake, dat was toch ook wel een fijne zangert...

54. R.E.M. - Pilgrimage (4:38) [Murmur - VS, 1983]
Ik heb lange tijd stug volgehouden dat remasters en andere geluidsverbetering voor mij niet ter zake deden, maar Murmur is toch wel een album dat ik, sinds ik de remaster in huis heb, vaker en met meer plezier uit de kast trek. Voor de ontdekking van het pareltje Pilgrimage was dat dan weer niet echt nodig - het fraaie refrein en de nog fraaiere mystieke brug (en last but not least de zin "Pilgrimage has gained momentum") spreken afdoende voor zich.

Godbluff is awesome inderdaad.
Ik heb er zelfs wel eens over zitten denken om het album op 1 te zetten in plaats van Red.

Gewoon doen Misterfool, je kunt het

53. Beardfish - Sleeping in traffic (35:47) [Sleeping in traffic: part two - Zwe, 2008]
Het langste nummer uit deze lijst zet de nummer twee in die (verder niet al te betekenisvolle) competitie op bijna een kwartier achterstand. Misschien dat de meelezende proghaters die tot nu toe driekwart van de lijst niet beluisterd hebben juist deze eens een kans moeten geven . Enfin, eerder al noemde ik Archive de "opwindendste band van dit moment", maar Beardfish komt daar zeer dicht achteraan. Weliswaar spelen die een aanmerkelijk traditionelere progkaart uit, maar in tegenstelling tot iets te veel vakgenoten (zelfs in tegenstelling tot iets te veel collega-Zweden) hebben ze niet alleen de ingrediënten uit de jaren '70 onder de knie, maar ook de geest. En dat is nogal wat... ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, 10cc, Yes en Frank Zappa zijn maar een greep uit de mogelijke referenties die in de niet zelden hyperactieve potpourri te vinden zijn. Soms bezwijkt een en ander wat onder het eigen gewicht, maar Sleeping in Traffic is een epic volgens het boekje, met kop en staart, een fraai terugkerend thema en nog een ferme dosis humor ook. Daar ik plek had voor maar één Beardfishnummer, heb ik het beste visitekaartje er maar neergezet. Of nouja, visite-atlas...

52. Eloy - The apocalypse (14:56) [Silent cries and mighty echoes - Dui, 1979]
We hadden al ruim twintig nummers geen Eloy meer gehad, dus dat werd wel weer een keer tijd. Veel Floydiaanser dan dit worden ze overigens niet. En hoewel het 'origineel' van The Apocalypse er vrij dik bovenop ligt, is de climax van de finale toch wel ongekend.

Sleeping in traffic.
Er zijn maar weinig epics van die lengte die zo'n consequent hoog niveau hebben.

Het is wachten op het eerste onbekende nummer. Ik wilde daaraan toevoegen dat het ook wachten is op het eerste vervelende nummer, maar we hebben The Stranglers al gehad...

Erg mooie lijst, waarbij de positie van The fountain of Salmacis me overigens wat tegenvalt.

mmm Talk Talk, misschien wel één van de meest onderschatte bands van de jaren '80.

Nou, hier scoren de albums hoog, de recensies waren destijds zeer positief, colour of spring heeft in NL zelfs op 1 gestaan.

Je kunt veel over TT zeggen maar onderschat hoort daar toch niet echt bij. Volgens mij krijgen ze toch altijd en overal enorm veel lof. Zeker hier op de site.

De latere Talk Talk is zeker wel onderschat. Al valt dat op deze site nog wel mee.

Teunnis hier op MuMe staat Laughing Stock op 4,16
Hieronder 2 voorbeelden van waardering, even zoeken en je vind er nog veel meer.
Kijk even waar hij bij Pitchfork staat in dat lijstje van de beste jaren '90 platen.
Nee, juist wereldwijde waardering voor die moeilijke Talk Talk albums destijds.

http://www.muzieklijstjes.nl/FastnBulbousTop500.htm

http://www.muzieklijstjes.nl/Pitchfork90s.htm

Talk Talk | Discography | AllMusic

Ik had het meer over de waardering bij het grote publiek. Daar doen de oude albums het toch wel wat beter dan de laatste twee. Wat natuurlijk niet zo gek is gezien het verschil in muziekstijl.

Tja, die laatste 2albums zijn geen verzameling lekkere meezingers.

Na deze update zouden we een compleet beeld van de over- dan wel onderwaardering van Talk Talk in deze lijst in alle denkbare facetten moeten hebben.

51. Yes - Close to the edge (18:42) [Close to the edge - VK, 1972] - Ook in de lijst van vigil
Een progklassieker die weinig toelichting zal behoeven. Van de grote progbands van weleer vind ik Yes per saldo een van de minder interessante. Niet zelden vervalt de zucht naar avontuur tot wel erg vrijblijvend muzikaal gefröbel en de typische, überserieuze hoge zang van Jon Anderson helpt niet mee. Daarnaast hebben maar weinig concullega's hun nadagen zo langdurig bomvol rommel zitten. Maar... waar Yes raak schoot, schoten ze ook goed raak. Dat deden ze met het tot standaardwerk verworden Close to the Edge en met nog een handvol andere nummers, waarvan er een zelfs nog verderop terug te vinden is.

50. Nits - Cars & cars (4:10) [Ting - NL, 1992] - Ook in de lijst van Arrie, vigil
Zo, nu weer eens gewoon een nummer van vier minuten… wel vier minuten waarin ongelooflijk veel gebeurt overigens. Cars & Cars is niet minder dan een soort mini-symfonie, waar de heren in feite een lintje voor verdienen. Dat treft, dat hebben ze eerder dit jaar ook gekregen.

49. The Beach boys - Do it again (2:21) [20/20 - VS, 1969]
Soms zijn er gewoon erg weinig elementen nodig voor een klassieker. Waar Cars & Cars nog veel ideeën in weinig tijd stopte, is Do It Again weinig meer dan een simpele riff en een simpel melodietje. En, o ja, die legendarische Beach Boys-samenzang natuurlijk. Maar ook de drumriff was kennelijk spannend genoeg om later nog door Air geleend te worden.

48. Marillion - Season's end (8:10) [Seasons end - VK, 1989]
Bij het bijeenrapen van de luisterlinkjes (waarvan ik nu rond de presentatie vast een flink deel alweer moet vervangen) heb ik mijn hele Top-100 dus ook herbeluisterd. Van veel nummers stond me helder voor de geest waarom ze in de lijst stonden, bij andere was de herbeluistering nodig om het kwartje andermaal te laten vallen. Dit Marillionnummer van het op een apostrof na gelijknamige album viel in die laatste categorie. Het is nu trouwens 2-2 tussen de Fish- en Hogarth-periode...

47. De Dijk - Niemand in de stad (4:55) [Niemand in de stad - NL, 1989]
En nog maar een keer 1989, alwaar De Dijk zijn climax beleefde met het fraaie album Niemand in de Stad, met het titelnummer als verdedigbaar hoogtepunt. Met later werk bekroop je te vaak de indruk het allemaal al een keer eerder (en beter) te hebben gehoord, maar hier horen we Huub van der Lubbe en co op hun volkse hoogtepunt. En dan dat orgeltje he...

46. Talk talk - Eden (7:39) [Spirit of Eden - VK, 1988]
1988 ditmaal. Ja, ik heb me ook een tijdje bij de schreeuwende MuMeMassa aangesloten en verkondigd dat Spirit of Eden toch wel het hoogtepunt van Talk Talk was (het album heeft nog een tijdje in mijn toptien gestaan ook), maar dat beeld is weer wat genuanceerd. Maar als het hele album zo fraai was geweest als Eden... (of als Wealth...) nee dat had ook niet gewerkt - op albumniveau is er ook een maximaal aanvaardbare concentratie aan verstilde pracht.

45. Queensrÿche - Best I can (5:36) [Empire - VS, 1990]
En dan 1990, wat het gemiddelde over de laatste vier nummers toch stevig op 1989 vastzet. En net als bij Talk Talk (en daar houden de overeenkomsten dan ook meteen op) een voorbeeld dat favoriete albums en favoriete nummers niet noodzakelijkerwijs samengaan. Operation: Mindcrime staat stevig in mijn album toptien, maar Queensrÿches enige notering in deze lijst is voor deze ultra-catchy opener van de volgende langspeler.

Geen nummer van Operation: Mindcrime in je top 100 is wel een teleurstelling voor me.

Eden

Niemand In De Stad is ook voor mij het beste De Dijk nummer _0_

Een leuke lijst om te volgen Casper. Naar mijn idee liggen onze muzikale voorkeuren best wel een stukje uit elkaar maar toch kom ik in elke update wel één of twee pareltjes tegen.

Leuk om hier De Dijk terug te zien, dit nummer is inderdaad één van hun allerbeste.

Het valt me ineens op dat Niemand in de Stad best wel eens een Nick Cave-nummer zou kunnen zijn. Alleen dan zou hij wat meer grommen. Zou helemaal niet mis zijn.

Casartelli en ik kunnen best vrienden worden...

Best I Can op 45 vind ik erg leuk en verrassend, hoewel ik zelf toch voor mijn eigen toplijst (jaja, voor De VErrukkelijke500, weet u nog wel?) juist dat soort nummers toch weer kritisch tegen het licht houdt. Waarom? Omdat ik ze vanuit traditie in mijn lijst heb staan, maar er in de praktijk bijna nooit meer naar luister. Leuk is dan wel dat áls je dat dan doet, sommige nummers wel heel overtuigend overeind blijven (en tóch zijn dat eerder nummers van operation:Mindcrime, voor mij: Suite Sister Mary ... Of Eyes of A Stranger... )

Nick zou ook niet in het Nederlands zingen. Of dat is tenminste te hopen.

Mooi lijstje trouwens, Cas! Ik ben vooral fan van je commentaren

Bericht verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Top 10 favoriete nummers