Onbetrouwbare mensen hebben meestal ook een slechte top 10

Er kwam even wat tussen, waardoor ik het moest verzetten tot na mijn werk.

Maar nu komt ie echt!

10. Frank Ocean - Pyramids (9:54)
Album: channel ORANGE (2012, Verenigde Staten) - Alternative R&B

Net als The Weeknd behoort Frank Ocean tot de lichting vernieuwende R&B'ers. Over het algemeen ben ik meer gecharmeerd van The Weeknd, maar het beste nummer in dit genre staat op naam van Frank Ocean. Ocean zit bij het collectief Odd Future Wolf Gang Kill Them All, wat aangevoerd wordt door de al twee keer eerder langsgekomen Tyler, the Creator. Maar daar houdt het dan ook meteen op wat betreft overeenkomsten met Tyler. Net als Kiss Land is dit een productioneel hoogstandje, maar dan klinkt Pyramids een stuk warmer. Waar het Kiss Land in overtreft is de tekst. Die is werkelijkwaar zo ontzettend briljant, dat ik er eigenlijk niet teveel woorden aan vuil moet maken. Het komt er op neer dat Cleopatra en de piramiden niet dezelfde Cleopatra en piramiden blijven en dat het één grote metafoor is. Op het einde krijgen we nog een gitaarsolootje van John fucking Mayer. Nog nooit had ik ook maar iets goeds van hem gehoord, maar Frank Ocean laat hem hier precies het juiste doen.

Ook in de top-100 van: Dance Lover en kemm

9. Holden - Renata (5:57)
Album: The Inheritors (2013, Verenigd Koninkrijk) - IDM

Het was al geraden en het is ook niet verrassend. Natuurlijk komt Renata nog langs. James Holden had bij mij al een heel speciaal plekje verdiend omdat hij, met zijn oudere werk, mij in de techno heeft gebracht. Een paar jaar later - ondertussen ben ik al een doorgewinterde technoliefhebber geworden - laat hij weer van zich horen en wel met een vier stappen verder geëvolueerde sound. The Inheritors heeft heel weinig meer te doen met conventionele muziek, maar Renata komt er nog wel het dichtst in de buurt. Het heeft die bijzondere gelaagdheid en polyritmiek zoals de andere hoogtepunten van het album, maar stuwt op een wat meer traditionele manier naar een climax. Vooral het moment dat de hi-hats erin komen blaast me elke keer weer helemaal weg.

8. Sigur Rós - Untitled #3 (6:33)
Album: ( ) (2002, IJsland) - Ambient Pop

Ik vertelde al bij Untitled #1 dat het album ( ) naar mijn gevoel de levenscyclus van de mens beschrijft. Untitled #3 (a.k.a. Samskeyti wat IJslands is voor iets als "verbonden") is het ultieme romantische en gelukzalige gevoel. Ik stel me hier een begin 20'er voor die zich in de bloei van zijn leven zit en op dat moment een mooi moment deelt met de mensen waar hij/zij zielsveel van houdt. Dit kan zijn/haar grote liefde zijn, maar ook hele bijzondere vrienden. Voor mij is dit hét nummer waarop ik even een momentje kan hebben waarin ik me bewust wordt van hoe gelukkig ik wel niet ben. Hoeveel keer ik wel niet een brok in mijn keel - op een positieve manier - heb gehad bij het luisteren van dit nummer...

Ook in de top-100 van: niels94 en Don Cappuccino

7. Villalobos - Dexter (9:05)
Album: Alcachofa (2003, Chili) - Minimal Techno

Het hoogste nummer van een niet-Westerse artiest, maar duidelijk wel een Westers nummer. Ricardo Villalobos gebruikt wel eens wat Zuid-Amerikaanse invloeden, maar die zijn niet te horen op Dexter. Dexter is een enorm minimalistische en duistere technotrack. De basis is een hele kale beat, waar Villalobos met een donkere en galmende synth een heel schimmig sfeertje van maakt. Je moet hier heel aandachtig naar luisteren en een beetje een geoefend oor hebben in techno danwel minimalisme. Bij mij heeft het langere tijd geduurd voor het kwartje écht viel.

6. Donna Summer - I Feel Love [Mega Mix] (15:45)
Single (1982, Verenigde Staten) - Hi-NRG

Les nummer één in de cursus "de geschiedenis van dance" is Giorgio Moroder en Donna Summer. Daar is het namelijk allemaal begonnen. I Feel Love is de blauwdruk van alle dance. Ik heb lang getwijfeld of ik het origineel zou kiezen voor deze top-100. Zoals jullie kunnen zien is dat dus niet gebeurt. Er was nog een andere belangrijke pionier en die man heette Patrick Cowley. Cowley was vooral belangrijk in de clubs. De gayclubs wel te verstaan. Want wat velen niet weten is dat de oorsprong van de club-scene, zoals we die nu kennen in de techno en house, in de gayclubs ligt. Eén van de allergrootste hits in die clubs was deze bewerking van I Feel Love. Het kwam pas vijf jaar na het origineel officieel uit, maar lang daarvoor was het al een instant classis in de gayclub-scene. En terecht, want wat hij hier allemaal uithaalt is echt te gek voor woorden. I Feel Love is op zichzelf al een meesterwerk, maar Patrick Cowley gaat gewoon nog een stapje verder. Van meesterwerk naar gekkenwerk. Maar ook geniaal.



Teunnis' Top 100 (#100 - #11) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

Dat ik de eerste ben met I Feel Love in de top-100

Oké, benieuwd of iemand mijn volledige top-5 kan raden. Zo heel moeilijk is ie niet.

Untitled 8, Willie the Pimp, Samson, Machine Gun en Runaway?

Oh, Machine Gun is al geweest zie ik. Runaway ook al.

Dexter is wel een erg mooie ontdekking, thanks!
Voor de rest ook een puike top 10 dusver!

ik denk Untitled(Popplagið)
en hoop Willie en ik denk dat Beth nog iets komt zingen.
Die Spektor dame??
Ik zou ook nog wel een Pere Ubu willen zien voorbij komen.

Vreemd inderdaad dat I Feel Love nu pas in het topic langskomt, bij mij zou die rond de 200 staan denk ik.

En een heerlijk warme track is die Dexter, ook zonder geoefend oor.
Ook benieuwd of Pyramids m'n laatste tag is of niet.

Ik had het ook graag gewild, maar geen een nummer van ze steekt er ver genoeg bovenuit om mijn top-100 te halen.

Heel binnenkort de nummers 5 en 4.

Samskeyti

zelfs deze niet Pere Ubu - 30 Seconds Over Tokyo - YouTube

Dexter en I Feel Love behoren weer tot de crème de la crème van het muzikale universum.

5. Radiohead - Idioteque (5:09)
Album: Kid A (2000, Verenigd Koninkrijk) - Electronic

Een beat waarop volgens mij elke producer jaloers is. Ik ken in ieder geval nauwelijks beats die "harder" komen. En dat dus van Radiohead. Het bijzondere van Idioteque, naast die snoehairde beat, is dat ze zoiets electronisch in het typische Radiohead-jasje hebben gestopt. Paranoia en moderne technologie is weer het onderwerp. Net als op het album OK Computer, maar dankzij de totaal andere sound krijgt dat onderwerp ook een heel ander gevoel mee. Veel meer paniek en wanhoop. En ook futuristischer. Ik zie hier een Aarde in het jaar 2700 voor me. Een Aarde die verworden is tot een grote krater door alle overproductie. Apocalyptisch is de sfeer. En die apocalyps wordt hier dan ook waarheid: "we're not scaremongering, this is really happening!" Sowieso is Kid A een album waar ik een hoop visuele impulsen bij krijg. En nogmaals, die beat!

Ook in de top-100 van: niels94 en hoi123

4. Sigur Rós - Untitled #8 (11:44)
Album: ( ) (2002, IJsland) - Post-Rock

Daar zijn ze alweer, die gekke IJslanders. Ik raad iedereen aan om nu het clipje te bekijken (door te klikken op de titel). Die video is een deel van de DVD Heima en is denk ik wel het mooiste videoclipje dat ik in mijn leven heb gezien. Untitled #8 (a.k.a. Popplagið) is al jarenlang de traditionele afsluiter van de concerten van Sigur Rós. Ikzelf heb het al twee keer live mogen aanchouwen. Zelfs als dit niet je muziek is zou ik je alsnog aanraden om ze eens live te gaan zien. Popplagið is ook de afsluiter van ( ) en daarmee de afsluiter van de levenscyclus. Untitled #7 heeft als werktitel Dauðalagið, wat zich vertaald naar The Death Song, en is een intens en donker nummer. Naar mijn idee gaat dit over de lijdensweg van het sterven. Untitled #8 is het einde van die lijdensweg; het daadwerkelijke overlijden en het verlaten van de wereld. Op de helft van het nummer veranderd de sfeer en komt er meer angst en woede in het spel. Misschien is dit de innerlijke strijd tegen de dood, niet willen accepteren dat je eigenlijk al heen bent? Krachtig is het in ieder geval wel. Het is een heuse strijd die steeds heftiger wordt. Het begint schuurt en wringt. Maar van af de climax der climaxen (in het clipje op 12:30, op het album vanaf 10:50) beginnen de instrumenten en zang naar mijn idee steeds meer en meer in harmonie te komen. De uiteindelijke acceptatie van de dood? Ik weet het ook niet zeker of ik hier gelijk heb, maar de gevoelens die ik hierbij krijg kloppen wel. En die gevoelens zijn heftiger dan bij welke muziek dan ook.

Ook in de top-100 van: hoi123

Wilde net voor Idioteque gaan omdat ik die op Last.fm voorbij zag komen.

Dan maar de Top 3 proberen te voorspellen. Ik ga voor Inspector Norse (#3), Pavlov's Daughter (#2) en Willie the Pimp (#1). Voor zover ik weet 3 nummers die bij jou met gemak een 10 scoren en nog niet zijn geweest.

Schitterend stukje bij Untitled III trouwens.

3. Frank Zappa - Willie the Pimp (9:16)
Album: Hot Rats (1969, Verenigde Staten) - Jazz-Rock

Wat wat? Willie the Pimp niet bovenaan? Nee dus. Er zijn simpelweg twee betere nummers gemaakt. Ik durf alvast te verklappen dat één daarvan een nummer van Regina Spektor is. Op de vraag waarom Willie the Pimp niet bovenaan staat heb ik een duidelijk antwoord: het is me niet iets te ééndimensionaal (relatief gezien dan). Het is eigenlijk één grote gitaarmasturbatie van Zappa. Waarom Willie the Pimp dan wel op drie staat is ook makkelijk uit te leggen. Te beginnen met de eerste minuut waar Don "Sugarcane" Harris op zijn elektrische viool - wat een prachtig instrument! - het thema neerzet en Captain Beefheart wat zingt. Maar let ook op de kleine details, zoals dat rare rateltje. Die details zijn voorbeelden van hoe briljant Frank Zappa kon componeren. Daarna begint hetgeen waar ik het zojuist al over had: de gitaarsolo. Zelfs als je wat objectiever kan luisteren dan ik, dan moet je alsnog tot de conclusie komen dat dit één van de beste gitaarsolo's ooit is. Bovendien is het enorm inventief wat Zappa hier deed, want hij gebruikt de elektrische gitaar als solo-instrument in een jazz-compositie. Een sax-, trompet-, piano- of drumsolo was heel normaal in de jazzmuziek, maar van die elektrische gitaar moesten ze niks hebben. Miles Davis zette een paar maanden hiervoor al de eerste voorzichtige stapjes door een subtiel gitaartje te gebruiken. Zappa zette hier een reuzenstap door de saxofoonsolo gewoon te vervangen door een gitaarsolo. Ik moet het overigens niet zo hebben van krachtpatserige solo's - het belangrijkste is dat het inventief, origineel en spannend klinkt. Dat doet Willie the Pimp absoluut.

Ook in de top-100 van: Paap_Floyd



Teunnis' Top 100 (#100 - #11) on Spotify - open.spotify.com

Hé, niet bij mijn last.fm spieken!

Van je voorspelling voor de top-3 heb je er in ieder geval eentje goed!

Wat, Willie niet op 1, maar die stem, die gitaar, dat liedje, Hot Rats.

http://i194.photobucket.com/albums/z169/emmiedownunder/For%20the%20Wee%20Ones/Disney/Goofy-Dance.gif

Er komt in totaal nog één tag langs... Wie o wie is de gelukkige?

Heerlijke top 100 Teun! Jammer dat ik nog niet geweest ben anders had ik een aardig lijstje tags te pakken. O.a. Pyramids, Renata en Untitled #3 zullen bij mij ook te vinden zijn.

Dit betekent dus dat Pavlov's Daughter niet meer je favoriete nummer van Regina is. (edit: of toch wel?) Maar mooi dat ze nog een keer voorbijkomt. Ik zou niet meer durven inzetten welk nummer het anders wordt, maar ik denk een track van haar tweede album.

Pavlov's Daughter zou nog kunnen lijkt mij, hij zegt je hebt er in Ieder geval eentje goed, meer kan dus ook nog.

Pere Ubu niet in je lijst?
How could it go on?
How could it go on?
How could it go on?


(die van Regina?)

Untitled #8 wordt met clip idd nog beter (eigenlijk kan dat niet, want zonder clip geef ik 'em al een 10). Idioteque stijgt ook nog steeds in mijn waardering. Mooie lijst ook voor de rest!

2. Regina Spektor - Pavlov's Daughter (7:43)
Album: 11:11 (2001, Verenigde Staten) - Vocal Jazz

Sorry, maar ik moet hier echt superlatieven gaan gebruiken. Pavlov's Daughter is de Paranoid Android van Regina Spektor, maar dan in alles nog vijfhonderd keer beter. Pavlov's Daughter komt van haar debuutplaat, een ruwe maar wonderschone diamant. Op dat album zijn heel duidelijk de verschillende invloeden en daarmee de levensloop van Regina te horen. Te horen zijn de Russische bards (dichters en singer-songwriter die zich tegen de Sovjet verzette), de klassieke opleiding van haar moeder (muziekdocente in Moskou), de Westerse platen die haar vader stiekem had (o.a. The Beatles), maar bovenal New York, in het specifiek The Bronx. Het album is doordrenkt met hiphop en jazz. En anti-folk natuurlijk, de stroming waar ze half bij hoorde. Half omdat veel nummers van haar niet in dat genre paste, maar ze wel in "de scene" zat. Al die invloeden en levenservaringen komen samen op Pavlov's Daughter. Ik noemde dit haar Paranoid Android, omdat dit nummer verschillende kanten en secties kent. Bovendien doet de rustigste sectie denken aan de rustige sectie van PA. Mijn favoriete deel is wanneer ze voor de tweede keer gaat rappen. Hoe dat begeleid wordt met die heftige pianotoetsen. Twee woorden: merg en been. Ik ben nu alweer veel te lang aan het typen, dus ik zou zeggen analyseer de tekst eens in je eigen tijd. Dat is absoluut de moeite waard.



Teunnis' Top 100 (#100 - #11) on Spotify - open.spotify.com

Beter lezen

Hint: "in ieder geval"

EDIT: wat Rudi S dus al heeft gezegd

Achteraf had Daniel Cowman misschien wel in mijn top-100 gemogen. Het is in ieder geval buiten degene die hier langs zijn gekomen absoluut haar beste.

Haha ja, dat begreep ik al van Rudi. Maar leuk dat je het tot op het laatste moment spannend houdt.

Can - Halleluwah op 1 dan