11. Anne Clark – Our Darkness

Ik heb dus het geluk gehad dat ik bij de eerste lichting hoorde die gebruik kon maken van de OV Jaarkaart als student zijnde.
Deze gold gewoon het hele jaar door, dus hoefde er geen keuze gemaakt te worden tussen weekend en doordeweeks.
Uitbuiten is niet helemaal het juiste woord, maar ik mag wel zeggen dat ik hier bovengemiddeld gebruik van heb gemaakt.
De zus van een goede vriend van mij en studeerde in Enschede; maar de verbinding vanuit Nijmegen naar Enschede was toen wel beroerd.
Volgens mij zaten we altijd in een antieke trein, die in het Openlucht Museum in Arnhem een aanwinst zou zijn.
Vaak was donderdag de dag om te stappen, bleven we slapen, en zorgde ik ervoor dat ik de volgende ochtend rond 8 uur weer in Nijmegen was, want om half 9 moest ik naar school.
In het jongerencentrum Atak zagen we toen een waanzinnig optreden van de pretpunkers van Toy Dolls, en we sloten de avond af in de dansgelegenheid Exit.
Daar ging iedereen helemaal los op een nummer, waarbij een boos klinkende zangers haar woorden over ons heen gooide begeleid door een keyboard.
Dit was een liveversie, waarschijnlijk afkomstig van R.S.V.P., Live at the Music Centrum, Utrecht Holland.
De zangeres was Anne Clark; het nummer Our Darkness. Anne Clark,Our Darkness live at Utrecht Holland 1988 - YouTube
Volgens mij kwam Sleeper in Metropolis ook nog voorbij, maar die maakte minder indruk.
Deze popdichter is tegenwoordig niet meer zo actief, na een stilte van 15 jaar maakte ze in 2008 een voor mij geslaagde comeback met The Smallest Acts of Kindness, maar daar bleef het helaas ook bij.
Anne Clark Our Darkness original 1984 High - YouTube

10. Paradise Lost – One Second

Zoals ik al eerder aangaf was dit mijn eerste kennismaking met Paradise Lost, het album One Second.
Ik kocht deze gelijk met een album van Moonspell, die ik kort daarvoor in het voorprogramma van Type O Negative had gezien.
Een wat oudere donker geklede persoon was bij Kroese deze van Paradise Lost aan het luisteren, terwijl ik Irreligious van Moonspell op had staan.
Hij was toevallig ook naar het concert van Type O Negative geweest, en we raakten aan de praat; toen hij ging afrekenen tipte hij mij nog snel One Second, en die kocht ik blind op goed vertrouwen.
Wat ik thuis hoorde was totaal anders als wat ik verwacht had, maar het beviel mij erg goed.
Dit klonk bijna Depeche Mode achtig, maar dan met ruwere kantjes, het titelnummer en Say Just Words sprongen er boven uit.
Door de die hard fans werd dit album een stuk minder gewaardeerd; weg was het harde rauwe geluid, en daarvoor in de plaats kwam dit bijna Top 40 achtige geheel.
Paradise Lost zou uiteindelijk weer switchen naar hun oude sound, maar ik kan nog steeds One Second erg waarderen.
Paradise Lost - One Second | Official Music Video - YouTube

9. Mission – Wasteland

Deze clip zag ik in zwartwit op Sky Channel, ik had namelijk op mijn kamer toen nog geen kleurentelevisie, maar het maakte wel gelijk indruk.
In de video ontbraken wel de sterke openingswoorden I Still Believe In God, But God No Longer Believes In Me , maar het kwam wel al gelijk goed over.
Wayne Hussey had wat weg van een mysterieuze Bono (op dat moment nog mijn muziekheld), en het publiek in de video bleef mij ook goed bij; die stonden als een Pyramide boven op elkaar.
Vreemd vond ik het dat ze bij de platenzaken nog nooit van The Mission gehoord hadden.
Dit moest toch wel een gigantische hit zijn?
Het beste wat ik in tijden had gehoord, ik kon mij niet voorstellen dat men dit niet kende.
Later stonden ze wel nog een keer in de Top 40 met Tower Of Strenght (30e plek), Butterfly On A Wheel kwam niet verder dan de tipparade; Wasteland staat op Gods Own Medicine, maar opvolger Children vond ik in zijn totaal beter; deze heeft mijn Top 10 lijst in het verleden wel gehaald.
The Mission Uk - Wasteland (OFFICIAL VIDEO ) - YouTube en de elpee versie Wasteland (original) HQ - The Mission UK - YouTube .

8. Portishead – Sour Times

Glory Box van Dummy staat ook in de lijst, en die vond ik in het begin ook beter dan deze, eigenlijk is de waardering pas echt op gang gekomen toen ik de remix van Sour Times hoorde; Portishead - Sour Times ( Airbas reconstruction ) - YouTube Deze klinkt een stuk heftiger, en staat wel gewoon op de cdsingle van Sour Times. Dummy staat nog steeds in mijn Top 10, ik ben verliefd op de stem van Beth Gibbons.
Opvolger Porishead – Portishead leek veel op het debuut; misschien net iets teveel, en hun latere, goed gewaardeerde derde album vond ik een behoorlijke stap terug, het experiment staat centraal, en gaat ten koste van de muziek.
De live cd Roseland NYC Live geeft wel goed aan welke periode ik hun beste vond; Portishead - Sour times (Roseland NYC) (HQ) - YouTube
Hier nog de gewone versie: Portishead - Sour Times - YouTube
Het geeft de sfeer aan van een jaren 60 Franse detective weer.

Kurkdroge levensbeschouwingen zoals deze maken je top 100 volledig af. Je klinkt soms wat als een jonge Herman Brusselmans, die in zijn boek 'De Man Die Werk Vond' zowat elk hoofdstuk afsloot met de droge statement 'en verder gebeurde er die dag niets meer'.

Veel moois al zien passeren ondertussen... wat alternatieve favorieten van mij van gepasseerde bands:
Joy Division - Atmosphere (majusteus sfeervol, zonder bombast)
Carter USM - The Only Living Boy in New Cross (mijn enige cd-singletje van hen)
PIL - Rise
The Veils - The leavers dance
Pixies - Is she weird? (ja, de Pixies zijn soms weird)
Sisters Of Mercy - ribbons (met de 'incoming' schreeuw)
Levellers - 100 years of solitude
Siouxsie & The Banshees - spellbound
Smiths - please, please, please let me get what I wound (onvergetelijk gemaakt door Ricky Gervais in de serie Extras, zo snijdend eenzaam/verloren)
The Mission - Amelia (oh Amelia, damn your daddy to hell)

Atmosphere zou een volgende editie mijn lijst ook halen.

Haha klopt ja, nu je het zegt. Vermakelijk boek overigens.

7. Sisters Of Mercy – Temple Of Love

Dit was het oppep nummer in de tijd dat ik in Enschede ging stappen, en dan vooral de oude versie; zonder Ofra Haza. De verzamelaars Some Girls Wander by Mistake (met oud werk), en A Slight Case of Overbombing (met nieuw werk) kwamen vrij snel na elkaar uit; Temple Of Love stond in twee verschillende versies op de albums, reden om ze beide aan te schaffen.
Voor mij waren ze gelijkwaardig, ik denk dat ik een lichte voorkeur heb voor A Slight Case of Overbombing, maar daar staan dus weer niet de klassiekers Alice en Heartland op, en de mindere versie van Temple Of Love.
Maar dit was in de Enschede periode de meest gedraaide band in het studentenhuis waar ik dan verbleef.
The Sisters Of Mercy - Temple Of Love (Feat. Ofra Haza) - YouTube (de nieuwere versie), Sisters Of Mercy - Temple of Love (Original Version) - YouTube (de betere klassieker).

6. Siouxsie & The Banshees – Israel

Ook Siouxsie komt nog terug in de lijst, want deze ijskoningin maakte wel heel veel indruk op mij, ik droomde zelfs van haar, dat ze in een kleine zaal optrad, en dat ik dan voor het podium stond; deze droom zelfs 3x gehad, dus het maakte blijkbaar veel indruk.
Het grappige hiervan is dat ik ze nooit live heb gezien, maar wat was ik er graag bij geweest; vooral hier Siouxsie And The Banshees - Nocturne 1983 - YouTube met Robert Smith van The Cure op gitaar.
De live versievan Israel waarmee hier geopend wordt staat ook op het verzamelalbum Dressed In Black (ook een aanrader, vooral voor de postpunkliefhebbers), inclusief het klassieke intro The Rite of Spring (composed by Igor Stravinsky), wat wel een meerwaarde heeft.
Het klinkt als het begin van een indianenfilm; de Sioux was ook een indianenstam.
Maar door dat album ben ik het nummer Israel nog meer gaan waarderen.
Ook staat deze op Once Upon A Time, maar toen ik die plaat leende, maakte het nog niet zoveel indruk.
Siouxsie And The Banshees - Israel - YouTube

5. Krang – De Kraaien

De Kraaien staat op Nieuw Nederlands Peil 5; de jaarlijkse Noorderslag promotie cd, niet te verwarren met de gelijknamige serie van Universal.
Krang sluit die cd af met De Kraaien, ik was toen nog lid van de OOR, en daarin stond ook een concertagenda in.
Mijn vrouw vond dit ook een mooi nummer, en we gingen kijken of Krang in buurt speelde.
Ze traden die avond op in Willemeen in Arnhem, en in de tijd voor de Tom Tom, was het voor ons nog een hele speurtocht om daar te komen, maar eenmaal in Arnhem werden we al snel naar de juiste plek door gestuurd.
Mooie kleine zaal, een beetje in de stijl van de oude Doornroosje, maar dan knusser en intiemer.
Andre Manuel vervolgens verschillende keren nog live gezien; 3x Krang, 2x Ketterse Fanfare, 2x solo, 1x met een Pink Floyd coverband, en 2x met een theatershow, want hij is ook cabaretier.
Misschien heb ik hem nog wel vaker live gezien; hij heeft ook een apart gevoel voor humor.
Hij was een liefhebber van Herman Brood, en toen deze net overleden was vroeg iemand uit het publiek tijdens de Nijmeegse Zomerfeesten op Het Valkhof of hij een ode aan Herman wilde brengen; dat wilden ze zeker wel, en toen speelden ze Kom Van Dat Dak Af van Peter Koelewijn.
Hem ook verschillende keren gesproken, en via platenzaak Popeye in Hengelo ook nog persoonlijk aan de telefoon gehad.
Ik vroeg daar wanneer het album Gluut uit kwam, en eigenaar Johan zei toen; vraag het zelf maar aan Andre, en gaf mij zijn privé nummer, had ik opeens Andre Manuel aan de telefoon.
Via Popeye ook in bezit gekomen van een paar wat lastiger te verkrijgen albums van Fratsen (de eerste band van Andre Manuel).
De laatste tijd volg ik hem minder; maar hij is nog steeds zeer productief.
Maakte ook nog niet zo lang geleden een album met Roosbeef (Tjing Tjing).
KRAAIEN KRANG - YouTube

Mijn favoriet Body Electric (Body And Soul Version)
Donker zweven door de danszaal

Maar ik ben nog niet aan de beurt

Deze kende ik nog niet. Leuke ontdekking

4. Walkabouts – The Lights Will Stay On

Deze band zag ik ook live op Roepaen; of band, het waren alleen maar Chris & Carla.
Op een platenbeurs had ik ooit het album Nighttown voor iets van 2 Euro gekocht, maar hier nooit aandachtig naar geluisterd.
Wel ooit jaren geleden op televisie een documentaire van Walkabouts gezien, maar ik kreeg daar teveel het EO gevoel bij.
Waarom, dat weet ik niet precies, maar zo ervaarde ik het wel.
Op de zondagmiddag op de fiets naar Roepaen, en in de kapel van dat gebouw zag ik toen een magisch optreden, waar nummers van de Chris & Carla albums werden gespeeld maar ook Walkabouts klassiekers als Jack Candy en The Lights Will Stay On.
Die laatste was helemaal nieuw voor mij, en het was echt een kippenvelmoment, de titel moest ik ook onthouden, want hier moest ik naar op zoek.
Net als bovenstaand nummer De Kraaien is dit echt een uitvaartnummer, die ze mogen draaien als ik op een dag de aarde zal verlaten, tenzij ik net als Christus zal terug keren, dan niet, maar ik hou er niet van als men op zo’n pijnlijk moment van die dodelijke grappen maken.
Buiten dat is het hoe dan ook een mooi sfeervol nummer met Carla als leadzang.
Ondertussen veel van hun in bezit, zo ook van de overige projecten van Chris Eckman en het solo album van Carla Torgerson.
The WALKABOUTS - The Light Will Stay On @Rockpalast 1996, Germany - YouTube voor het livegevoel.
Vooruit, de studieversie The Walkabouts - The light Will Stay On - YouTube .

ja de Walkabouts!!! ga meteen scavenger weer eens opzetten, niet meer geluisterd sinds de jaren 90....

3. Stone Roses – Fools Gold

Deze hoorde ik voor het eerste in Dancing Oelbroeck in Sint Anthonis.
Toen bracht ik nog hele avonden op de dansvloer door en daar hoorde ik de lange versie van ruim 9 minuten; dit schreef ik hierover op de MusicMeter site, bij het debuutalbum:

Ik zal nooit vergeten dat ik de eerste keer Fools Gold hoorde.
Dit was namelijk nog in een ouderwetse discotheek.
Na de tweede Summer Of Love in 1988 was ik muzikaal gezien een dwalende ziel.
Nooit iets gehad met de Acid House, maar wel verlangende naar dansbare muziek met wat meer inhoud.
Bijna de hoop op gegeven, en berustend in het feit dat er niet meer aan mijn verwachtingen zou worden voldaan.
Popmusic is Dead; Viva The Next Generation.

Tot dat ene moment…..
Met flink wat consumpties achter de kiezen, en enigszins verdoofd kwam ik binnen een soort van magnetisch veld terecht.
Vanaf de eerste tonen was er een soort van aantrekkingskracht.
Er was een besef van spirituele verlichting.
Ian Brown was de nieuwe Messias.
De wederopstanding.
Ik ervaar spiergroepen in mijn lichaam, waar ik het bestaan nooit van geweten had.
Nooit in mijn leven zo heerlijk gedanst.
En dat bijna 10 minuten lang.
De ultieme trip.

En dan koortsig op zoek gaan naar het werk van deze band.
Is dit een toevalstreffer?
Kunnen ze een geheel album overtuigen?
Zeker weten!

Een nieuwe dimensie op muzikale ervaring.
Alsof je in een computerspel een geheime kamer ontdekt.
Wat een virus blijkt te zijn die zich al snel over het netwerk verspreid.
En hele volksstammen besmet.
Welkom in het nieuwe tijdperk.
Madchester.

En zo denk ik er nog steeds over; hun hele eerste album is magisch, en bijna niet te overtreffen, staat ook al heel lang in mijn Top 10.
Vervolgens kwam er heel snel een einde aan het sprookje The Stone Roses; de single One Love was een stap terug, en vervolgens kwam The Second Coming, en die viel toch wel wat tegen.
Vorig jaar hebben ze weer wat nummers uitgebracht, en was er ook sprake van een nieuw album, maar ook die nummers werden lauw ontvangen, en ik heb er vervolgens niks meer over gehoord.
Stone Roses - Fools Gold(Full Version) - YouTube De ultieme danstrip, The Stone Roses - Fools Gold - YouTube de single.

2. Nick Cave & The Bad Seeds – The Mercy Seat

Deze stond op het bandje waarop ook Fatal Flowers, DAF, This Mortal Coil en Sisters Of Mercy stond, met The Mercy Seat werd geopend.
Als een mantra netselde Nick Cave zich in onze hersenen, om daar niet meer uit te verdwijnen.
Dit was het raarste lied wat ik tot dan toe gehoord had, maar het was wel heerlijk.
Eigenlijk hebben we die avond alleen maar dit nummer gedraaid, zeker 10x achter elkaar; zoveel indruk maakte het op ons.
Van de tekst begreep ik bar weinig, en nog steeds is die voor mij moeilijk te volgen.
Met het gezicht van Jezus in zijn soep moet ik aan de Dora vermicelli denken, die ik vroeger wel eens kocht, omdat de kinderen dan beter soep aten, zouden ze ook een vermicelli variant hebben, maar dan met Jezus Christus?
Nick Cave is live altijd geweldig, en het is elke keer weer de vraag of hij een hardere versie van The Mercy Seat zal spelen, of toch kiest voor een rustigere piano variant.
Mij doet hij het meeste plezier met de eerste.
The Mercy Seat is waanzin, volgens mij geschreven onder invloed van alle verdovende middelen die op dat moment binnen bereik lagen, maar het resultaat mag er wezen.
Nick Cave op zijn best; al is het album Let Love In sterker dan Tender Prey; waar The Mercy Seat op staat.
Nick Cave & The Bad Seeds 'The Mercy Seat' | Live From The Fonda Theatre | Official Video - YouTube en Nick Cave & The Bad Seeds - The Mercy Seat - YouTube

1.dEUS – Suds & Soda

Jean Renault vroeg ooit op MusicMeter of iemand Suds & Soda kon beschrijven; dit schreef ik er toen over (4 jaar geleden):

Ik luisterde al jaren naar muziek, ben best wel een alleskenner, maar de manische energie in dit nummer heb ik nooit ergens anders terug gehoord.
Ik vergelijk het wel met Velvet Underground, al is daar het trager door de heroine, bij dEUS lijkt het wel een dosis speed die er doorheen gaat.
Het friday, friday bleef als een mantra maar doormalen, eerst een uurtje, vervolgens dagen lang.
Eigenlijk ben ik al jaren koortsachtig op zoek naar een song, welke deze overtreft, maar de afgelopen 20 jaar komt alleen The Mercy Seat van Nick Cave enigszins in de buurt.
Suds & Soda is voor mij de ultieme muziektrip, een lied welke mij elke keer helemaal leeg vreet, als een parasiet, een ingeslopen virus welke zich bij tijden weer openbaart.
Geen medicijn om het te bestrijden, ik ben verslaafd aan het, al wetend dat ik nooit bang hoef te zijn voor een overdosering.

En eigenlijk kan ik mij hier nog steeds prima in vinden.
Toen ik Suds & Soda voor de eerste keer hoorde, wist ik dat dit het eindpunt zou zijn van mijn muzikale ontwikkeling, ondanks alle muziek die ik later nog zou ontdekken.
De zoektocht naar de perfecte song was afgesloten, dit zou nooit meer overtroffen kunnen worden.
Die mening heb ik nu al ruim 23 jaar, en eigenlijk is na 1994 de drang om iets nieuws te ontdekken minder geworden, want hier was ik naar op zoek; en de muzikale kruistocht werd op mijn 21e jaar al beloond; beter als dit zou het nooit meer worden.
Op zag Suds & Soda op MTV in de zomer van 1994, de plaat Worst Case Scenario moest nog verschijnen, maar het ultieme geluksgevoel had mij al bereikt; die middag nog heerlijk gezwommen vanwege het warme weer.
De single dEUS - Suds & Soda (from Worst Case Scenario) - YouTube , de albumversie en live dEUS - Suds & sodas - LIVE - YouTube

Dit was mijn Top 100, ik heb deze met veel plezier gemaakt, en ben verrast door de vele reacties.
Leuk hoe deze lijst zo aandachtig gevolgd werd; iedereen bedankt!!

Ik weet niet wie het stokje nu van mij over gaat nemen, maar ik wens hem/haar veel succes.

Groeten van Deric.

Een mooie tour de force
En dat in 11 dagen

Prachtige omschrijving bij je nummer 1

Ik moet mijn kruistocht in spijkerbroek helaas (?) nog even doorzetten.

Prachtige lijst met dito verhalen

Ik denk Grafmat?

Erg mooi podium en leuke persoonlijke verhalen

Geweldige lijst vol met gave new-wave.
En dat in een tempo waar ik enkel van kon dromen.
Chapeau, kerel!

Edit: en Anne Clark is echt een artieste waar ik nodig meer van moet beluisteren.

Mooie lijst Deric R. Veel van je nummers brengen me terug naar mijn studenten-tijd. Heel wat nachten toen in "Swinge bij Dinge" (Tilburg) doorgebracht waar we aan het Shoegazen waren. Een tijd waar de drank en drugs rijkelijk aanwezig waren. Gelukkig heb ik daarna ook nog héél véél goeie muziek mogen en kunnen ontdekken. Zelf nu nog ontdek ik regelmatig echt goeie muziek, al gaat het natuurlijk niet meer in het zelfde tempo dan vroeger. (ik ben misschien wat verwend en kritischer?)

Mooie lijst, bedankt

Wie ik wel verwacht had, maar niet tegen ben gekomen in de lijst van deric raven: "Virgin Prunes - ( Ulakanakulot) of iets anders van Gavin Friday / Prunes ? Voor de rest zaten we beslist in de jaren negentig op dezelfde planeet deric. Heel wat van jou stukjes kan ik zo kopiëren naar mijn top 100. ...Hoewel ik waarschijnlijk een andere aanpak zal kiezen waarbij de jaren negentig maar een (zij het belangrijk) onderdeel is. Maar voordat ik aan de beurt ben ,,, dat duurt nog wel een jaar of anderhalf vermoed ik.

Wel heel goed, maar niet goed genoeg voor de lijst.
King of Trash, Angel en I Want To Live zijn de mooiste nummers van hem.
Achteraf gezien had Prince met When Doves Cry de lijst moeten halen.

Mocht Grafmat nog geen tijd hebben wil ik wel voordringen.
Op jassn hoeven we denk ik niet meer te rekenen, die is sinds 23 oktober niet meer ingelogd.