Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
0
tuktak
geplaatst: 12 januari 2014, 19:30 uur
Toevallig deze week Suuns soort van herondekt. Zeroes QC ooit paar keer geluisterd en daarna in de vergetelheid geraakt. Had al besloten Suuns vaker te gaan luisteren, dus zal me ook eens wagen aan Images Du Futur in ruil voor koekjes.
0
geplaatst: 13 januari 2014, 19:56 uur
Hey
40. Bill Withers – Harlem
Detail: Het feestje met de drums en de violen op 2:23.
Toch redelijk lachen voor jullie misschien dat een nummer uit een genre waar ik niet echt van weg ben toch nog zo hoog in mijn toplijst kan eindigen. Voor mij is het daarentegen gewoon logisch, aangezien ik de fenomenale, bezwete stampsessie die dit nummer is totaal niet associeer met gezapige pianoloopjes, niet goed gebruikte trompetjes en cliché liefdesverklarinkjes. Met een stem als 14 klokken weet Bill Withers hier de luisteraar mee te nemen naar een stinkend heet zomers feestje in Harlem, waar het zweet op de lippen van de aanwezigen parelt en een compleet orkest zijn ballen eraf speelt. Niet alleen hyperopzwepend dankzij de stampdrum en de akoestische gitaar die gewoon een minuut lang hetzelfde akkoord speelt, maar ook hypersfeervol dankzij de zwierige violen en tekstueel ook nog eens (zeldzaamheid!!) heel erg interessant gewoon. Wat mij betreft is meneer Withers vanaf deze minuut op deze dag de koning van de soul, want iedereen die een liedje dat zulke spanning steeds hoger opbouwt tot zo’n ontlading kan schrijven verdient oneindig veel respect.
39. Nine Inch Nails – Closer
Detail: De melodielijn in 5:31 die de ellende compleet maakt.
“I find this song quite sexy
”, aldus reageerder/reageerster iBeFaNgUrLiN101 op youtube. Vraagje: hoe???? Ondanks de tekst die redelijk overduidelijk op een seksuele obsessie duidt (alhoewel dat natuurlijk lang niet het enige onderwerp is), is dit liedje zo ongeveer het tegenovergestelde, tenzij je van de wat ruigere vormen bent. Closer is met een heroïnespuit die nog in je onderarm hangt in een hoekje van een ongeverfde kelder heen en weer wiegen met je vermagerde lichaam, Closer is je vroegere 62-jarige biologieleraar die in je oor fluistert als je slaapt, Closer is het muzikale equivalent van alles wat je ooit verziekt hebt gevonden. Vieze pornosynthesizers, glibberige drums, een überagressieve vocalist, een refrein waar alleen de tekst je al naar maakt, krijsende toontjes en een opbouw die langzaam maar zeker je oorschelp afbreekt, het is allemaal lang niet altijd even plezierig om naar te luisteren. Wat het wel is, is iedere keer (zelfs als je er geen zin in hebt) een overdonderende en totaal unieke ervaring, die je emotionele gesteldheid gegarandeerd een draai van 180 graden geeft.
38. Radiohead – Pyramid Song
Detail: Het couplet van 2:55, waarin Yorkes stem dankzij een stemeffectje nog krachtiger klinkt en de rare geluiden heftiger dan ooit janken.
Het leuke van Radiohead is dat het zo heerlijk gevarieerd is en ik voel me dan ook niet bepaald schuldig dat deze de tweede is in een respectabele serie Radioheadnummers in mijn toplijst. Het enige dat Radiohead’s oeuvre bij elkaar houdt is de waanzinnig veelzijdige stem van Yorke en de inventiviteit in de muziek. Zo hebben we hier een pianoloopje dat totaal onmogelijk is om na te spelen (als ik het probeer althans
), onduidelijke achtergrondgeluiden en een orkest dat langzaam uit het water komt opdrijven. Resultaat is een nummer dat wel denk ik het meest bevreemdende is van alle liedjes die ik ken en een waanzinnige, buitenaardse sfeer heeft. Mooiste is echter dat, ondanks de totaal onaardse sfeer waar dit nummer mee doordrenkt is, dit een soort van emotionele snaar bij mij raakt waarvan ik zelf niet eens waar hij zit en wat hij betekent. Net zo mooi als speciaal dit.
37. Amatorski – 8 November
Detail: 5:33. Vanaf hier hoor je langzaam de lawine van herrie kalmeren en komt er een prachtige xylofoonpartij als een gewond hert eruit gekropen.
Ja, het orgeltje aan het begin is fijn, maar moeten jullie eens letten op de verscheidene verdiensten van dit nummer. 8 November is namelijk niet alleen het perfecte wakkerword-nummer, niet alleen het nummer dat een xylofoon verreweg het meest emotioneel kan laten klinken, maar ook één van de weinige nummers die zonder overdrijven ongeveer gelijk staat aan een goede knuffel. Hoe neerslachtig en aan het eind lelijk dit namelijk ook mag klinken, mede dankzij de magnifieke fluisterstem van Inne Eysermans, iets in het rinkelende gitaartje, het rustgevende ritme van de drums of eerdergenoemde xylofoon geeft iets extreem berustends mee. Je bent niet de enige, er is altijd wel iemand die zulke prachtige woorden voor je zal fluisteren en zulke geweldige muziek zal er altijd wel zijn. Hoe dat rijmt met de radicale geluidsexplosie waar dit nummer niet eens naartoe werkt, maar die er gewoon ís, weet ik niet. Het is een explosie die alles waar je eerder over nadacht compleet wegvaagt uit je hoofd en niet eens de moeite doet om een melodie erin te verwerken en daarmee dus compleet tegengesteld is aan het stuk ervoor, maar toch zo mooi. De twee (of eigenlijk 3 stukken) waar dit liedje in verdeeld is passen nog beter bij elkaar dan het getokkel op de gitaar en het orgeltje eronder. En dat zegt wat.
36. Burial – Raver
Detail: 0:56, als het synthesizerorkest je voor het eerst kippenvel komt bezorgen.
Het wordt vaak over Burial beweerd en ik hoor het niet vaak genoeg: dat de sfeer één en al aangeschoten van een feestje langs neonlichten en hypervrolijke reclames naar huis lopen ademt, dat je de clubnummers verwrongen terughoort vanuit de hoeken uit te straten. Hoewel dat laatste nooit echt te ontkennen valt – Burial is meester in het vermelancholiseren van redelijk vlakke R&B’ertjes – voel ik de sfeer vaak niet zo desolaat als ik bij zijn albumpagina’s geschreven zie. Jammer, want als ik dat overal wel zou voelen, zoals hier, zou zijn album makkelijk de hogere regionen van mijn top-10 kunnen aantikken. Raver is namelijk een ongelooflijk emotionele én sfeervolle afsluiter met de beste sample die Burial ooit op tape heeft gezet als “zangpartij”, die niet alleen aan eenzame nachtwandelingen doet denken, maar ook eigenlijk aan alles wat er fout kan gaan in je leven. Geweldige desolate brok emotie, die me echt m’n adem doet inhouden.
35. Elbow – Friends of Ours
Detail: “Love you mate”
Wie heeft Mozart nodig als je ook naar zo’n emotioneel, maar vooral menselijk requiem kan luisteren dat Elbow hier heeft neergezet? Ik heb het geluk gehad om nog nooit een periode van rouw mee te hebben hoeven maken in mijn leven, maar ik kan me niet anders voorstellen dan dat het gevoel van dit nummer dat foutloos uitbeeldt. Met het subtiel gedoseerde, maar oh zo mooie orkest dat Garvey en maten tot hun beschikking hebben, wordt ieder hoekje van het rouwspectrum verkend. Beginnend met een glimlach, terugdenkend aan bier zuipen in de pub, sluipt er steeds meer treurnis in dit saluut aan een overleden vriend, met als climax de prachtige korte uithaal in het midden van het nummer. Daarna kruipt de berusting er steeds meer in, met het hemelse gitaarloopje en het korte pianomotiefje. Zang is niet meer nodig, net zoals heel veel andere soorten franje in dit nummer: ondanks de uitgebreide instrumentatie straalt het iets erg sobers uit en is het daarmee verreweg het mooiste nummer dat ik van deze band ken. Nu maar hopen dat het ook gespeeld wordt op Best Kept Secret dit jaar.
34. Pixies – Debaser
Detail: Die “OOOHOHOHOO” in het tweede refrein!!!
Combineer alles wat ik bij Pavement en Arctic Monkeys heb gezet daarnet, kwadrateer het en krijg het effect dat de Pixies op me heeft. Als één van de heftigste bands die mijn vrienden en ik met elkaar gemeen hebben, hebben de Pixies me oneindige keren laten proberen net zo ongelooflijk goed mee te laten schreeuwen met het euforische refrein en me daar oneindige keren mee laten falen, ze hebben me hondensleetochten in Finland (jawel) warmgehouden en ze hebben me ook vooral hele goede feestjes – of in ieder geval hele goede drie minuten op die feestjes – bezorgd. Hét perfecte meespringrocknummer, zodanig dat er letterlijk niets aan minpuntjes aan af te dingen valt en ik letterlijk tijdens het typen van dit stukje weer achter een nieuw detail ben gekomen (het heel erg naar de achtergrond weggedrukte gitaartje in het tweede couplet welteverstaan). Geniet mee van Deal’s sensuele zang, lach mee met het tweede couplet en ga maar gewoon helemaal los op de fabelachtig fijne outro.
33. Songs: Ohia – Didn’t It Rain
Detail: See the good man and the bad man, 4:01 en de meest snijdende uithaal van Molina.
Ga ik er weer filmgeleuter bij halen, vergeef me. Ik weet niet of er nog dames of heren in de zaal zijn die de extreem zwartgallige Vlaamse film The Broken Circle Breakdown hebben gezien en ik weet ook niet of die net zo goed de scene in hun hoofd hebben waarin de twee hoofdpersonen toekijken hoe hun dochtertje wordt begraven. Dat filmmoment was één van de weinige keren dat ik echt een hele heftige brok in mijn keel heb gekregen en vooral vanwege de totaal onbegrijpende, hulpeloze blik van de filmpersonages op dat moment – er wordt niet gehuild of geschreeuwd, gewoon totaal uit het veld geslagen toekijken. En op de één of andere manier associeer ik die blik onlosmakelijk met dit nummer. Puur en alleen al die akoestische gitaar, die eigenlijk alleen maar wat akkoordjes speelt, straalt al zo’n wanhoop uit, en dan ook nog die ijle vrouwenzang, die uithalen van Molina (R.I.P.
) en dat rinkelende instrument op de achtergrond.. Ladingen kippenvel.
32. Daughter – Shallows
Detail: De weggeslagen neerslachtigheid in de stem en zanglijn van Tonra in het eerste refrein
En op een bepaalde manier heeft deze een heel erg vergelijkbare soort verstilde wanhoop als zijn voorganger. Waarschijnlijk dankzij de snijdende zanglijnen (want het prachtige gitaartokkeltje heeft nog iets troostends) of meer specifiek, hoe Elena Tonra in de laatste noot van veel zinnen juist dezelfde noot als de vorige aanhoudt en daarmee dus steeds net niet harmonieus eindigt, zit ook weer zo’n apathische kracht die me zo ongelooflijk weet te raken. Bovendien wordt dat hier ook nog eens gecombineerd met een instrumentatie die nog wat veelzijdiger in elkaar zit, met naast het dus eigenlijk troostende gitaartokkeltje ook steeds snijdender wordende gitaren in het refrein, een drumpartij die ondanks zijn kalmte ongelooflijk indrukwekkend is, bijna jazzdrummerig, en tot slot ook nog eens die prachtige accordeon die in het tweede couplet de stiltes opvult. Voor ik afsluit, nog even de nadruk op de tekst leggen, die wat mij betreft precies geschreven is zoals een tekst geschreven moet zijn.
31. Interpol – The New
Detail: de hoge noot die zich vanaf 3:46 bij de kilte van You’re looking all right tonight… mag voegen.
Als Paranoid Android het Bohemian Rhapsody van de 90’s mag zijn, mag dit dan dit van de 00’s zijn? Want hoewel ze niet dezelfde baanbrekende invloed hebben gehad, waren ze wel de koplopers van de horde jaren ’80-revivalbands die de afgelopen jaren de vruchten van dat decennium even gigantisch hebben verbeterd. Dit liedje is dan weer zo speciaal dat het eigenlijk helemaal niet meer doet denken aan die ’80, afgezien van de galm. Beginnend als een lief, klein liefdesliedje, komt meneer Vervreemding steeds meer het nummer overnemen en na een piano die het nummer doet klinken alsof het vastloopt begint één van de meest duivelse minuutjes muziek die ik ken. Met gitaren die omlaag- en weer omhooggestemd worden, ijs- en ijskoude zang van Paul Banks en een furieuze drumpartij ontspoort het nummer steeds meer, om in de laatste minuut echt een stukje muziekhistorie aan te breken: zo’n furieus gezicht met snijdende tanden heeft New York (het album waar deze van afkomstig is staat voor mij gelijk aan New York, of in ieder geval een hele grote, neonverlichte stad) nog nooit gehad. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de basspartij der basspartijen die dit nummer kent: letterlijk iedere willekeurige tien seconden die je uit dit nummer grijpt blinkt eigenlijk vooral uit door de bass die zich deels vertrouwd, deels ongemakkelijk om de andere partijen strikt. Dit is liefdevol en psychopatisch tegelijk, dit is virtuoos en gevoelig tegelijk en dit is opzwepend en verlammend tegelijk: wat mij betreft is dit één van de grote boegbeelden van de naughties.
40. Bill Withers – Harlem
Detail: Het feestje met de drums en de violen op 2:23.
Toch redelijk lachen voor jullie misschien dat een nummer uit een genre waar ik niet echt van weg ben toch nog zo hoog in mijn toplijst kan eindigen. Voor mij is het daarentegen gewoon logisch, aangezien ik de fenomenale, bezwete stampsessie die dit nummer is totaal niet associeer met gezapige pianoloopjes, niet goed gebruikte trompetjes en cliché liefdesverklarinkjes. Met een stem als 14 klokken weet Bill Withers hier de luisteraar mee te nemen naar een stinkend heet zomers feestje in Harlem, waar het zweet op de lippen van de aanwezigen parelt en een compleet orkest zijn ballen eraf speelt. Niet alleen hyperopzwepend dankzij de stampdrum en de akoestische gitaar die gewoon een minuut lang hetzelfde akkoord speelt, maar ook hypersfeervol dankzij de zwierige violen en tekstueel ook nog eens (zeldzaamheid!!) heel erg interessant gewoon. Wat mij betreft is meneer Withers vanaf deze minuut op deze dag de koning van de soul, want iedereen die een liedje dat zulke spanning steeds hoger opbouwt tot zo’n ontlading kan schrijven verdient oneindig veel respect.
39. Nine Inch Nails – Closer
Detail: De melodielijn in 5:31 die de ellende compleet maakt.
“I find this song quite sexy
”, aldus reageerder/reageerster iBeFaNgUrLiN101 op youtube. Vraagje: hoe???? Ondanks de tekst die redelijk overduidelijk op een seksuele obsessie duidt (alhoewel dat natuurlijk lang niet het enige onderwerp is), is dit liedje zo ongeveer het tegenovergestelde, tenzij je van de wat ruigere vormen bent. Closer is met een heroïnespuit die nog in je onderarm hangt in een hoekje van een ongeverfde kelder heen en weer wiegen met je vermagerde lichaam, Closer is je vroegere 62-jarige biologieleraar die in je oor fluistert als je slaapt, Closer is het muzikale equivalent van alles wat je ooit verziekt hebt gevonden. Vieze pornosynthesizers, glibberige drums, een überagressieve vocalist, een refrein waar alleen de tekst je al naar maakt, krijsende toontjes en een opbouw die langzaam maar zeker je oorschelp afbreekt, het is allemaal lang niet altijd even plezierig om naar te luisteren. Wat het wel is, is iedere keer (zelfs als je er geen zin in hebt) een overdonderende en totaal unieke ervaring, die je emotionele gesteldheid gegarandeerd een draai van 180 graden geeft.38. Radiohead – Pyramid Song
Detail: Het couplet van 2:55, waarin Yorkes stem dankzij een stemeffectje nog krachtiger klinkt en de rare geluiden heftiger dan ooit janken.
Het leuke van Radiohead is dat het zo heerlijk gevarieerd is en ik voel me dan ook niet bepaald schuldig dat deze de tweede is in een respectabele serie Radioheadnummers in mijn toplijst. Het enige dat Radiohead’s oeuvre bij elkaar houdt is de waanzinnig veelzijdige stem van Yorke en de inventiviteit in de muziek. Zo hebben we hier een pianoloopje dat totaal onmogelijk is om na te spelen (als ik het probeer althans
), onduidelijke achtergrondgeluiden en een orkest dat langzaam uit het water komt opdrijven. Resultaat is een nummer dat wel denk ik het meest bevreemdende is van alle liedjes die ik ken en een waanzinnige, buitenaardse sfeer heeft. Mooiste is echter dat, ondanks de totaal onaardse sfeer waar dit nummer mee doordrenkt is, dit een soort van emotionele snaar bij mij raakt waarvan ik zelf niet eens waar hij zit en wat hij betekent. Net zo mooi als speciaal dit.37. Amatorski – 8 November
Detail: 5:33. Vanaf hier hoor je langzaam de lawine van herrie kalmeren en komt er een prachtige xylofoonpartij als een gewond hert eruit gekropen.
Ja, het orgeltje aan het begin is fijn, maar moeten jullie eens letten op de verscheidene verdiensten van dit nummer. 8 November is namelijk niet alleen het perfecte wakkerword-nummer, niet alleen het nummer dat een xylofoon verreweg het meest emotioneel kan laten klinken, maar ook één van de weinige nummers die zonder overdrijven ongeveer gelijk staat aan een goede knuffel. Hoe neerslachtig en aan het eind lelijk dit namelijk ook mag klinken, mede dankzij de magnifieke fluisterstem van Inne Eysermans, iets in het rinkelende gitaartje, het rustgevende ritme van de drums of eerdergenoemde xylofoon geeft iets extreem berustends mee. Je bent niet de enige, er is altijd wel iemand die zulke prachtige woorden voor je zal fluisteren en zulke geweldige muziek zal er altijd wel zijn. Hoe dat rijmt met de radicale geluidsexplosie waar dit nummer niet eens naartoe werkt, maar die er gewoon ís, weet ik niet. Het is een explosie die alles waar je eerder over nadacht compleet wegvaagt uit je hoofd en niet eens de moeite doet om een melodie erin te verwerken en daarmee dus compleet tegengesteld is aan het stuk ervoor, maar toch zo mooi. De twee (of eigenlijk 3 stukken) waar dit liedje in verdeeld is passen nog beter bij elkaar dan het getokkel op de gitaar en het orgeltje eronder. En dat zegt wat.
36. Burial – Raver
Detail: 0:56, als het synthesizerorkest je voor het eerst kippenvel komt bezorgen.
Het wordt vaak over Burial beweerd en ik hoor het niet vaak genoeg: dat de sfeer één en al aangeschoten van een feestje langs neonlichten en hypervrolijke reclames naar huis lopen ademt, dat je de clubnummers verwrongen terughoort vanuit de hoeken uit te straten. Hoewel dat laatste nooit echt te ontkennen valt – Burial is meester in het vermelancholiseren van redelijk vlakke R&B’ertjes – voel ik de sfeer vaak niet zo desolaat als ik bij zijn albumpagina’s geschreven zie. Jammer, want als ik dat overal wel zou voelen, zoals hier, zou zijn album makkelijk de hogere regionen van mijn top-10 kunnen aantikken. Raver is namelijk een ongelooflijk emotionele én sfeervolle afsluiter met de beste sample die Burial ooit op tape heeft gezet als “zangpartij”, die niet alleen aan eenzame nachtwandelingen doet denken, maar ook eigenlijk aan alles wat er fout kan gaan in je leven. Geweldige desolate brok emotie, die me echt m’n adem doet inhouden.
35. Elbow – Friends of Ours
Detail: “Love you mate”
Wie heeft Mozart nodig als je ook naar zo’n emotioneel, maar vooral menselijk requiem kan luisteren dat Elbow hier heeft neergezet? Ik heb het geluk gehad om nog nooit een periode van rouw mee te hebben hoeven maken in mijn leven, maar ik kan me niet anders voorstellen dan dat het gevoel van dit nummer dat foutloos uitbeeldt. Met het subtiel gedoseerde, maar oh zo mooie orkest dat Garvey en maten tot hun beschikking hebben, wordt ieder hoekje van het rouwspectrum verkend. Beginnend met een glimlach, terugdenkend aan bier zuipen in de pub, sluipt er steeds meer treurnis in dit saluut aan een overleden vriend, met als climax de prachtige korte uithaal in het midden van het nummer. Daarna kruipt de berusting er steeds meer in, met het hemelse gitaarloopje en het korte pianomotiefje. Zang is niet meer nodig, net zoals heel veel andere soorten franje in dit nummer: ondanks de uitgebreide instrumentatie straalt het iets erg sobers uit en is het daarmee verreweg het mooiste nummer dat ik van deze band ken. Nu maar hopen dat het ook gespeeld wordt op Best Kept Secret dit jaar.
34. Pixies – Debaser
Detail: Die “OOOHOHOHOO” in het tweede refrein!!!
Combineer alles wat ik bij Pavement en Arctic Monkeys heb gezet daarnet, kwadrateer het en krijg het effect dat de Pixies op me heeft. Als één van de heftigste bands die mijn vrienden en ik met elkaar gemeen hebben, hebben de Pixies me oneindige keren laten proberen net zo ongelooflijk goed mee te laten schreeuwen met het euforische refrein en me daar oneindige keren mee laten falen, ze hebben me hondensleetochten in Finland (jawel) warmgehouden en ze hebben me ook vooral hele goede feestjes – of in ieder geval hele goede drie minuten op die feestjes – bezorgd. Hét perfecte meespringrocknummer, zodanig dat er letterlijk niets aan minpuntjes aan af te dingen valt en ik letterlijk tijdens het typen van dit stukje weer achter een nieuw detail ben gekomen (het heel erg naar de achtergrond weggedrukte gitaartje in het tweede couplet welteverstaan). Geniet mee van Deal’s sensuele zang, lach mee met het tweede couplet en ga maar gewoon helemaal los op de fabelachtig fijne outro.
33. Songs: Ohia – Didn’t It Rain
Detail: See the good man and the bad man, 4:01 en de meest snijdende uithaal van Molina.
Ga ik er weer filmgeleuter bij halen, vergeef me. Ik weet niet of er nog dames of heren in de zaal zijn die de extreem zwartgallige Vlaamse film The Broken Circle Breakdown hebben gezien en ik weet ook niet of die net zo goed de scene in hun hoofd hebben waarin de twee hoofdpersonen toekijken hoe hun dochtertje wordt begraven. Dat filmmoment was één van de weinige keren dat ik echt een hele heftige brok in mijn keel heb gekregen en vooral vanwege de totaal onbegrijpende, hulpeloze blik van de filmpersonages op dat moment – er wordt niet gehuild of geschreeuwd, gewoon totaal uit het veld geslagen toekijken. En op de één of andere manier associeer ik die blik onlosmakelijk met dit nummer. Puur en alleen al die akoestische gitaar, die eigenlijk alleen maar wat akkoordjes speelt, straalt al zo’n wanhoop uit, en dan ook nog die ijle vrouwenzang, die uithalen van Molina (R.I.P.
) en dat rinkelende instrument op de achtergrond.. Ladingen kippenvel. 32. Daughter – Shallows
Detail: De weggeslagen neerslachtigheid in de stem en zanglijn van Tonra in het eerste refrein
En op een bepaalde manier heeft deze een heel erg vergelijkbare soort verstilde wanhoop als zijn voorganger. Waarschijnlijk dankzij de snijdende zanglijnen (want het prachtige gitaartokkeltje heeft nog iets troostends) of meer specifiek, hoe Elena Tonra in de laatste noot van veel zinnen juist dezelfde noot als de vorige aanhoudt en daarmee dus steeds net niet harmonieus eindigt, zit ook weer zo’n apathische kracht die me zo ongelooflijk weet te raken. Bovendien wordt dat hier ook nog eens gecombineerd met een instrumentatie die nog wat veelzijdiger in elkaar zit, met naast het dus eigenlijk troostende gitaartokkeltje ook steeds snijdender wordende gitaren in het refrein, een drumpartij die ondanks zijn kalmte ongelooflijk indrukwekkend is, bijna jazzdrummerig, en tot slot ook nog eens die prachtige accordeon die in het tweede couplet de stiltes opvult. Voor ik afsluit, nog even de nadruk op de tekst leggen, die wat mij betreft precies geschreven is zoals een tekst geschreven moet zijn.
31. Interpol – The New
Detail: de hoge noot die zich vanaf 3:46 bij de kilte van You’re looking all right tonight… mag voegen.
Als Paranoid Android het Bohemian Rhapsody van de 90’s mag zijn, mag dit dan dit van de 00’s zijn? Want hoewel ze niet dezelfde baanbrekende invloed hebben gehad, waren ze wel de koplopers van de horde jaren ’80-revivalbands die de afgelopen jaren de vruchten van dat decennium even gigantisch hebben verbeterd. Dit liedje is dan weer zo speciaal dat het eigenlijk helemaal niet meer doet denken aan die ’80, afgezien van de galm. Beginnend als een lief, klein liefdesliedje, komt meneer Vervreemding steeds meer het nummer overnemen en na een piano die het nummer doet klinken alsof het vastloopt begint één van de meest duivelse minuutjes muziek die ik ken. Met gitaren die omlaag- en weer omhooggestemd worden, ijs- en ijskoude zang van Paul Banks en een furieuze drumpartij ontspoort het nummer steeds meer, om in de laatste minuut echt een stukje muziekhistorie aan te breken: zo’n furieus gezicht met snijdende tanden heeft New York (het album waar deze van afkomstig is staat voor mij gelijk aan New York, of in ieder geval een hele grote, neonverlichte stad) nog nooit gehad. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de basspartij der basspartijen die dit nummer kent: letterlijk iedere willekeurige tien seconden die je uit dit nummer grijpt blinkt eigenlijk vooral uit door de bass die zich deels vertrouwd, deels ongemakkelijk om de andere partijen strikt. Dit is liefdevol en psychopatisch tegelijk, dit is virtuoos en gevoelig tegelijk en dit is opzwepend en verlammend tegelijk: wat mij betreft is dit één van de grote boegbeelden van de naughties.
0
sxesven
geplaatst: 13 januari 2014, 20:01 uur
itchy schreef:
Het allereerste nummer uit dat topic dat in mijn top-100 staat. En waarschijnlijk in de allerhoogste regionen
Geniaal nummer, punt.
(quote)
Het allereerste nummer uit dat topic dat in mijn top-100 staat. En waarschijnlijk in de allerhoogste regionen
Geniaal nummer, punt.
Stond ook al in mijn top 100
0
geplaatst: 13 januari 2014, 22:11 uur
Geweldig om de "details" te lezen en op te zoeken hoi123. Ga zo door!
0
geplaatst: 16 januari 2014, 20:00 uur
30. Sigur Rós - Vidrar Vél Til Loftarasa
Detail: De country-achtige gitaar die invalt op 3:57
“Oh dit klinkt alsof twee geliefden elkaar na heel lang terugzien op het vliegveld in slow-motion in één of andere Hollywoodfilm of zo”, zo luidt één van de ergste beledigingen naar mijn muzieksmaak die ik ooit gehoord heb, uiteraard met betrekking tot dit nummer. Oké, om de een of andere (rare) reden kan ik er nog wel inkomen dat sommige mensen dit het meest cheesy nummer van Sigur Rós vinden met het fade-in-pianointro en de uitgebreide (mooie!!!) harmonieën. Ik daarentegen krijg rillingen over mijn hele lijf, iedere keer dat de violen in komen vallen, iedere keer dat Jónsi begint met zingen (vind zijn stem als die niet in falsetto is nog 31 keer zo mooi) en al helemaal iedere keer bij de hartverscheurend mooie climax, met zijn geflipte wending op het eind, en ik kan me dus niet voorstellen dat iets in dit nummer cliché of saai voor zou kunnen komen. Niet alleen mijn op-één-na favoriete nummer van Sigur Rós, maar ook in mijn top-3 van favoriete intro’s aller tijden.
29. P.O.S. - The Basics (Alright)
Detail: Het moment dat de "echte beat" erin komt na een kleine pauze in 0:17.
Niet eens een heel klein beetje vergelijkbaar met de voorganger, maar op een totaal ander vlak wel net zo effectief. In deze chagrijnige tirade naar alle hyperluxe in de (hiphop)wereld heeft P.O.S., sowieso koning van de beats, gebruik gemaakt van de hardste, meest knapperige beat die ik me kan voorstellen: de spastische drumsample in het begin maakt plaats voor een knijterharde klap die de maat bijhoudt, met flarden van het drumwerk van daarvoor en een sarcastische soulmevrouwsample. Hier gooit hij even een intelligente tekst vol met rijmwerk dat gewoon echt heel goed voelt (“All sick all three sixty five days/ In ways radio plays dont relay/Dont behave/ fuck em/ we been without em/”, ik heb nu misschien wel de minst subtiele quote van het hele liedje uitgekozen (sorry niet-hiphopfanaten) maar bwoahhh) en na een instrumentaal intermezzo van een minuut waarin de hoeveelheid herrie nog even wordt opgehoogd (redelijk atypisch voor het genre volgens mij) kunnen we er nog een keer tegenaan met de woedende blijheid. Heb hier jammer genoeg geen fantastische feestherinneringen aan, maar die zullen vast ooit nog wel een keer komen.
38. Joanna Newsom - Sprout And The Bean
Detail: Het superknappe snelle getokkel en de uithalen op 1:21.
Als het kindermeisje dat je nooit gehad hebt wiegt Joanna je, oké, niet in slaap, maar wel in een heerlijke rusttoestand waarin alles goed is en grijstinten niet bestaan. Ze speelt met prachtige woorden in contexten waarvan je niet precies weet wat ze betekenen, maar goed, verwonderd als je bent door haar geweldige harpspel (volgens mij is er nog niet genoeg aandacht op deze site voor hoe verbluffend goed ze dit kan – tijdens het zingen!) en haar stem, maakt het ook allemaal niet zo heel veel uit, als ze maar voor je blijft zingen met haar hypnotiserende harmonieën. Als het mensen lukt om over haar – voor The Milk-Eyed Menderse begrippen hier nog relatief mild - stem te vallen, heb ik eigenlijk alleen maar medelijden met ze, want als ze al die andere factoren in haar muziek die ook nog je aandacht willen trekken negeren en ze niet volledig opgeslokt kunnen worden door alles wat zich in deze 4 minuten en 46 seconden afspeelt, moeten ze vast niet van mooie dingen in het leven houden. Bonus: bekijk de clip die precies correspondeert met wat je zou verwachten van de muziek en geniet van de Joanna’s verwonderde gezicht als ze zingt.
27. dEUS - Roses
Detail: 2:03, met de eerste dissonante gitaren.
Het resultaat van wat er gebeurt als je een op zich nogal emotioneel gitaarriffje en bijbehorende zang door een radioactieve wasmachine haalt. Ik kan van weinig dingen (om precies te zijn 26) meer genieten dan hoe dit klein, lief en melodieus dit liedje begint en hoe de eerst afwezige gitaren steeds meer beginnen te janken om het feestje te verpesten – of juist te maken. Steeds dissonanter, steeds lelijker, maar Tom Barman zal wel doorgaan met zijn lusteloze zang en zijn gitaar zal hem wel vergezellen en de drum zal wel doorbeuken en de violen wel doorjanken en als de tonen ook nog eens hoger worden en je oren finaal gesloopt worden en als je bijna wil gaan krijsen van de lelijkheid krijg je stilte. Eigenlijk maar een paar maanden geleden echt ontdekt, dit nummer, maar als ik merk hoe erg ik erdoor achterovergeslagen word verbaas ik me daar iedere keer weer over.
26. Bjork - Hunter
Detail: 2:53 met Björks extatische gehijg over de cello’s.
En ziehier het beste liedje van Björk, dat vooral bij de eerste luisterbeurten ook nog eens wordt geperfectioneerd dankzij zijn clip, die misschien nog wel erg jaren-90 is, maar ondanks zijn gebrek aan moderne technologie je precies in het sfeertje brengt dat je wil hebben. Mysterieuze cello’s en paniekerig roffelende drums gaan blijkbaar erg goed samen, bewijst deze klassieker, maar met Björks fantastische zangkwaliteiten, hier hypnotiserender dan ze ooit waren, wordt dit al naar een exceptioneel niveau getild. Tel daarbij op de onvoorspelbare zanglijnen, waar Björk wel ongeveer een patent op heeft, maar die hier ook nog eens harmonieus bij de toonsoort klinken (kan me daar bij liedjes zoals Hyperballad (sorry sxesven) of Army of Me wel eens aan ergeren), het bezwerende achtergrondkoortje en nogmaals die cello’s (!!!) en dan kunnen jullie misschien begrijpen waarom ik hier zo gelukkig van word.
25. Portishead - We Carry On
Detail: Niet alleen valse gitaren, maar valse gitaren én zang op 4:02
Ik heb nogal een love/hate-relatie met Portishead: hoewel ze ongelooflijk rustgevende of juist ongelooflijk verontrustende melodieën kunnen neerzetten met Gibbon’s veelzijdige stem en hun interessante synthesizergebruik, werkt die loungy kant op Dummy of die neurotische kant op Third (Hun tweede heb ik nog niet volledig beluisterd, nee) me soms wel een beetje op de zenuwen. Met zijn valse gitaren, stampende ritme en ijle zangpartij zou dit eigenlijk ook voor We Carry On moeten gelden, maar het tegenovergestelde is waar. Iedere keer dat ik dit luister kom ik weer in dezelfde gevoelloze beukbui, waar de machinale drums en synthesizers op een unieke manier voor zorgen. En om de één of andere reden krijg ik juist dankzij het grijze, stoïcijnse sfeertje in dit nummer metershoog kippenvel bij zo’n knarsende ontlading als de ontstemde riff tussen de coupletten of de apocalyptische laatste minuut. Maar toch blijft het onheilspellende faxgeluid het hele nummer onder de rotzooi hoorbaar: veel fabriekshalleriger dan dit kan muziek volgens mij niet worden.
24. Arcade Fire – My Body Is A Cage
Detail: Het drumgeroffel voor de zanglijn op 2:36.
Heuj, de eerste keer Arcade Fire in deze toplijst. Zegt waarschijnlijk wel wat over het feit dat ik een hopeloze fanboy ben van deze formatie, ongeveer sinds mijn arme moedertje me drie jaar geleden op een schooldag helemaal naar Düsseldorf heeft gereden bij wijze van verjaardagscadeau voor mijn eerste concert ooit. Was trouwens ook mijn beste concert ooit. Iets in de drive van Arcade Fire, de theatrale (maar toch niet overdreven), donkere en vooral emotionele aspecten eraan, betovert me gewoon bij 99% van hun nummers (Awful Sound van hun nieuwe album is erin geslaagd om hun eerste slechte nummer te zijn) en zo ook hier. Alleen het orgeltje is al genoeg om je te laten kwijlen van awesomeheid en dan voegt Butler er met zijn makkers en makkerinnen nog zo veel aan toe dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Denk aan gospelachtige koortjes, plotselinge uitbarstingen, marcherende drumpartijen, een groter dan grootse trompetpartij en dan ook nog die toonverhoging aan het eind.. Schaamteloze bombast, en wat is het genieten.
23. Spinvis – Overvecht
Detail: Het zwierige zijweggetje van de cello in 1:57.
Het is donderdagavond (perfect getimed natuurlijk, het schrijven van mijn stukjes) en doordeweekse neerslachtigheid dankzij overmatig gemijmer is met geen enkele andere soundtrack dan Overvecht treffend te verantwoorden. Zelf zegt Erik de Jong dat hij de titel heeft uitgekozen omdat hij met weemoed kijkt naar hoe de wijk waar hij vroeger (vlakbij) woonde van een kleurrijke, jonge en interessante plek is vervallen tot een grijze, deprimerende locatie om te wonen. Een korte herinnering aan de vergankelijkheid van alles dus, memento mori, maar als ik in mijn supervergankelijke, korte en misschien later wel ongelukkige leven zulke strijkers en zo’n opbouw naar die strijkers in drie coupletten mag horen als hier, prijs ik mezelf toch wel gelukkig dat ik besta. En daarnaast, “zo zal het gaan, maar nu nog niet,” zo mompelt De Jong, geruststellend als geen ander, tegen de muur.
22.Radiohead - Climbing Up the Walls
Detail: De pure ellende in Yorke’s stem, voor de schreeuw, vanaf 3:43
Even teleporteren naar het hoofd van een schizofreen persoon: de tekst van dit geniale nummer kan voor mij niks anders zijn dan een ongewenste gast in je hoofd, een medepassagier die langzaam maar zeker al je redelijkheid wegvreet. Alleen al geluiden zoals de doffe drums die spookachtig het ritme begeleiden zouden wel in het hoofd van mensen met zo’n medepassagier moeten spoken, denk ik zo, maar ook de knarsende achtergrondgeluiden en Yorkes ijle stem die net zo genoeglijk is als een bak vol naalden klinken zó verknipt, zó instabiel.. Als het nummer dan nog uitbouwt heb je me al helemaal verloren in de helse trip van Climbing Up the Walls, met als hoogtepunt der hoogtepunten natuurlijk Yorkes oerkrijs die alle muziek doet stoppen en wat mij betreft op een mooie tweede plek komt van de Hall of Fame der oerkrijsen. Zo ongelooflijk sinister.
21. Lou Reed – The Bed
Detail: Die gedempte gitaarnootjes vlak voor het glorieuze “what a feeling”, bijvoorbeeld op 1:11.
En dan is dit van een minstens zo hoog niveau van sinisterheid, maar dan zonder ellendige geluidseffecten: oprecht alleen maar Lou, zijn gitaar, een orgeltje en een koortje op de achtergrond, waarvan de laatste twee niet bepaald prominente factoren zijn (hoewel het koortje wel zijn moment of fame heeft als het net zo huiveringwekkend als het liedje was het uitgeleide doet). Hoe hij dit bereikt? Uiteraard met de tekst, waarin hij afscheid neemt van zijn (fictieve (?)) partner en medejunkie Charlotte, zijn Duitse koningin, die nadat haar kinderen door Jeugdzorg zijn weggenomen haar polsen doorsnijdt. Daarnaast bereikt hij dat ongelooflijk ongemakkelijke gevoel echter ook met zijn naargeestige schorheid, alsof hij opstond uit bed na een nachtje vol drugs, en meteen op ging nemen, met het aanzwellende orgeltje maar wat mij betreft vooral met die hemeltergend fantastisch ongelooflijk mooie vier onverwachte noten die het refrein betekenen – dat “What a feeling”, ja. Hoewel hier natuurlijk eigenlijk meteen het bitterzoete Sad Song achter hoort te komen is dit ook bij losse beluistering één van de naarste/fijnste onderbuikervaringen in de muziek die u ooit zal horen. Hopelijk.
Detail: De country-achtige gitaar die invalt op 3:57
“Oh dit klinkt alsof twee geliefden elkaar na heel lang terugzien op het vliegveld in slow-motion in één of andere Hollywoodfilm of zo”, zo luidt één van de ergste beledigingen naar mijn muzieksmaak die ik ooit gehoord heb, uiteraard met betrekking tot dit nummer. Oké, om de een of andere (rare) reden kan ik er nog wel inkomen dat sommige mensen dit het meest cheesy nummer van Sigur Rós vinden met het fade-in-pianointro en de uitgebreide (mooie!!!) harmonieën. Ik daarentegen krijg rillingen over mijn hele lijf, iedere keer dat de violen in komen vallen, iedere keer dat Jónsi begint met zingen (vind zijn stem als die niet in falsetto is nog 31 keer zo mooi) en al helemaal iedere keer bij de hartverscheurend mooie climax, met zijn geflipte wending op het eind, en ik kan me dus niet voorstellen dat iets in dit nummer cliché of saai voor zou kunnen komen. Niet alleen mijn op-één-na favoriete nummer van Sigur Rós, maar ook in mijn top-3 van favoriete intro’s aller tijden.
29. P.O.S. - The Basics (Alright)
Detail: Het moment dat de "echte beat" erin komt na een kleine pauze in 0:17.
Niet eens een heel klein beetje vergelijkbaar met de voorganger, maar op een totaal ander vlak wel net zo effectief. In deze chagrijnige tirade naar alle hyperluxe in de (hiphop)wereld heeft P.O.S., sowieso koning van de beats, gebruik gemaakt van de hardste, meest knapperige beat die ik me kan voorstellen: de spastische drumsample in het begin maakt plaats voor een knijterharde klap die de maat bijhoudt, met flarden van het drumwerk van daarvoor en een sarcastische soulmevrouwsample. Hier gooit hij even een intelligente tekst vol met rijmwerk dat gewoon echt heel goed voelt (“All sick all three sixty five days/ In ways radio plays dont relay/Dont behave/ fuck em/ we been without em/”, ik heb nu misschien wel de minst subtiele quote van het hele liedje uitgekozen (sorry niet-hiphopfanaten) maar bwoahhh) en na een instrumentaal intermezzo van een minuut waarin de hoeveelheid herrie nog even wordt opgehoogd (redelijk atypisch voor het genre volgens mij) kunnen we er nog een keer tegenaan met de woedende blijheid. Heb hier jammer genoeg geen fantastische feestherinneringen aan, maar die zullen vast ooit nog wel een keer komen.
38. Joanna Newsom - Sprout And The Bean
Detail: Het superknappe snelle getokkel en de uithalen op 1:21.
Als het kindermeisje dat je nooit gehad hebt wiegt Joanna je, oké, niet in slaap, maar wel in een heerlijke rusttoestand waarin alles goed is en grijstinten niet bestaan. Ze speelt met prachtige woorden in contexten waarvan je niet precies weet wat ze betekenen, maar goed, verwonderd als je bent door haar geweldige harpspel (volgens mij is er nog niet genoeg aandacht op deze site voor hoe verbluffend goed ze dit kan – tijdens het zingen!) en haar stem, maakt het ook allemaal niet zo heel veel uit, als ze maar voor je blijft zingen met haar hypnotiserende harmonieën. Als het mensen lukt om over haar – voor The Milk-Eyed Menderse begrippen hier nog relatief mild - stem te vallen, heb ik eigenlijk alleen maar medelijden met ze, want als ze al die andere factoren in haar muziek die ook nog je aandacht willen trekken negeren en ze niet volledig opgeslokt kunnen worden door alles wat zich in deze 4 minuten en 46 seconden afspeelt, moeten ze vast niet van mooie dingen in het leven houden. Bonus: bekijk de clip die precies correspondeert met wat je zou verwachten van de muziek en geniet van de Joanna’s verwonderde gezicht als ze zingt.
27. dEUS - Roses
Detail: 2:03, met de eerste dissonante gitaren.
Het resultaat van wat er gebeurt als je een op zich nogal emotioneel gitaarriffje en bijbehorende zang door een radioactieve wasmachine haalt. Ik kan van weinig dingen (om precies te zijn 26) meer genieten dan hoe dit klein, lief en melodieus dit liedje begint en hoe de eerst afwezige gitaren steeds meer beginnen te janken om het feestje te verpesten – of juist te maken. Steeds dissonanter, steeds lelijker, maar Tom Barman zal wel doorgaan met zijn lusteloze zang en zijn gitaar zal hem wel vergezellen en de drum zal wel doorbeuken en de violen wel doorjanken en als de tonen ook nog eens hoger worden en je oren finaal gesloopt worden en als je bijna wil gaan krijsen van de lelijkheid krijg je stilte. Eigenlijk maar een paar maanden geleden echt ontdekt, dit nummer, maar als ik merk hoe erg ik erdoor achterovergeslagen word verbaas ik me daar iedere keer weer over.
26. Bjork - Hunter
Detail: 2:53 met Björks extatische gehijg over de cello’s.
En ziehier het beste liedje van Björk, dat vooral bij de eerste luisterbeurten ook nog eens wordt geperfectioneerd dankzij zijn clip, die misschien nog wel erg jaren-90 is, maar ondanks zijn gebrek aan moderne technologie je precies in het sfeertje brengt dat je wil hebben. Mysterieuze cello’s en paniekerig roffelende drums gaan blijkbaar erg goed samen, bewijst deze klassieker, maar met Björks fantastische zangkwaliteiten, hier hypnotiserender dan ze ooit waren, wordt dit al naar een exceptioneel niveau getild. Tel daarbij op de onvoorspelbare zanglijnen, waar Björk wel ongeveer een patent op heeft, maar die hier ook nog eens harmonieus bij de toonsoort klinken (kan me daar bij liedjes zoals Hyperballad (sorry sxesven) of Army of Me wel eens aan ergeren), het bezwerende achtergrondkoortje en nogmaals die cello’s (!!!) en dan kunnen jullie misschien begrijpen waarom ik hier zo gelukkig van word.
25. Portishead - We Carry On
Detail: Niet alleen valse gitaren, maar valse gitaren én zang op 4:02
Ik heb nogal een love/hate-relatie met Portishead: hoewel ze ongelooflijk rustgevende of juist ongelooflijk verontrustende melodieën kunnen neerzetten met Gibbon’s veelzijdige stem en hun interessante synthesizergebruik, werkt die loungy kant op Dummy of die neurotische kant op Third (Hun tweede heb ik nog niet volledig beluisterd, nee) me soms wel een beetje op de zenuwen. Met zijn valse gitaren, stampende ritme en ijle zangpartij zou dit eigenlijk ook voor We Carry On moeten gelden, maar het tegenovergestelde is waar. Iedere keer dat ik dit luister kom ik weer in dezelfde gevoelloze beukbui, waar de machinale drums en synthesizers op een unieke manier voor zorgen. En om de één of andere reden krijg ik juist dankzij het grijze, stoïcijnse sfeertje in dit nummer metershoog kippenvel bij zo’n knarsende ontlading als de ontstemde riff tussen de coupletten of de apocalyptische laatste minuut. Maar toch blijft het onheilspellende faxgeluid het hele nummer onder de rotzooi hoorbaar: veel fabriekshalleriger dan dit kan muziek volgens mij niet worden.
24. Arcade Fire – My Body Is A Cage
Detail: Het drumgeroffel voor de zanglijn op 2:36.
Heuj, de eerste keer Arcade Fire in deze toplijst. Zegt waarschijnlijk wel wat over het feit dat ik een hopeloze fanboy ben van deze formatie, ongeveer sinds mijn arme moedertje me drie jaar geleden op een schooldag helemaal naar Düsseldorf heeft gereden bij wijze van verjaardagscadeau voor mijn eerste concert ooit. Was trouwens ook mijn beste concert ooit. Iets in de drive van Arcade Fire, de theatrale (maar toch niet overdreven), donkere en vooral emotionele aspecten eraan, betovert me gewoon bij 99% van hun nummers (Awful Sound van hun nieuwe album is erin geslaagd om hun eerste slechte nummer te zijn) en zo ook hier. Alleen het orgeltje is al genoeg om je te laten kwijlen van awesomeheid en dan voegt Butler er met zijn makkers en makkerinnen nog zo veel aan toe dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Denk aan gospelachtige koortjes, plotselinge uitbarstingen, marcherende drumpartijen, een groter dan grootse trompetpartij en dan ook nog die toonverhoging aan het eind.. Schaamteloze bombast, en wat is het genieten.
23. Spinvis – Overvecht
Detail: Het zwierige zijweggetje van de cello in 1:57.
Het is donderdagavond (perfect getimed natuurlijk, het schrijven van mijn stukjes) en doordeweekse neerslachtigheid dankzij overmatig gemijmer is met geen enkele andere soundtrack dan Overvecht treffend te verantwoorden. Zelf zegt Erik de Jong dat hij de titel heeft uitgekozen omdat hij met weemoed kijkt naar hoe de wijk waar hij vroeger (vlakbij) woonde van een kleurrijke, jonge en interessante plek is vervallen tot een grijze, deprimerende locatie om te wonen. Een korte herinnering aan de vergankelijkheid van alles dus, memento mori, maar als ik in mijn supervergankelijke, korte en misschien later wel ongelukkige leven zulke strijkers en zo’n opbouw naar die strijkers in drie coupletten mag horen als hier, prijs ik mezelf toch wel gelukkig dat ik besta. En daarnaast, “zo zal het gaan, maar nu nog niet,” zo mompelt De Jong, geruststellend als geen ander, tegen de muur.
22.Radiohead - Climbing Up the Walls
Detail: De pure ellende in Yorke’s stem, voor de schreeuw, vanaf 3:43
Even teleporteren naar het hoofd van een schizofreen persoon: de tekst van dit geniale nummer kan voor mij niks anders zijn dan een ongewenste gast in je hoofd, een medepassagier die langzaam maar zeker al je redelijkheid wegvreet. Alleen al geluiden zoals de doffe drums die spookachtig het ritme begeleiden zouden wel in het hoofd van mensen met zo’n medepassagier moeten spoken, denk ik zo, maar ook de knarsende achtergrondgeluiden en Yorkes ijle stem die net zo genoeglijk is als een bak vol naalden klinken zó verknipt, zó instabiel.. Als het nummer dan nog uitbouwt heb je me al helemaal verloren in de helse trip van Climbing Up the Walls, met als hoogtepunt der hoogtepunten natuurlijk Yorkes oerkrijs die alle muziek doet stoppen en wat mij betreft op een mooie tweede plek komt van de Hall of Fame der oerkrijsen. Zo ongelooflijk sinister.
21. Lou Reed – The Bed
Detail: Die gedempte gitaarnootjes vlak voor het glorieuze “what a feeling”, bijvoorbeeld op 1:11.
En dan is dit van een minstens zo hoog niveau van sinisterheid, maar dan zonder ellendige geluidseffecten: oprecht alleen maar Lou, zijn gitaar, een orgeltje en een koortje op de achtergrond, waarvan de laatste twee niet bepaald prominente factoren zijn (hoewel het koortje wel zijn moment of fame heeft als het net zo huiveringwekkend als het liedje was het uitgeleide doet). Hoe hij dit bereikt? Uiteraard met de tekst, waarin hij afscheid neemt van zijn (fictieve (?)) partner en medejunkie Charlotte, zijn Duitse koningin, die nadat haar kinderen door Jeugdzorg zijn weggenomen haar polsen doorsnijdt. Daarnaast bereikt hij dat ongelooflijk ongemakkelijke gevoel echter ook met zijn naargeestige schorheid, alsof hij opstond uit bed na een nachtje vol drugs, en meteen op ging nemen, met het aanzwellende orgeltje maar wat mij betreft vooral met die hemeltergend fantastisch ongelooflijk mooie vier onverwachte noten die het refrein betekenen – dat “What a feeling”, ja. Hoewel hier natuurlijk eigenlijk meteen het bitterzoete Sad Song achter hoort te komen is dit ook bij losse beluistering één van de naarste/fijnste onderbuikervaringen in de muziek die u ooit zal horen. Hopelijk.
0
geplaatst: 16 januari 2014, 23:12 uur
Climbing Up the Walls 
Misschien wel m'n favoriete radiohead nummer 
Misschien wel m'n favoriete radiohead nummer 
0
geplaatst: 16 januari 2014, 23:42 uur
Dat nummer van Spinvis vind ik erg goed, een van zijn betere. Mooie beschrijvingen.
0
geplaatst: 18 januari 2014, 22:17 uur
En we gaan de top-20 in! 
20. Modest Mouse – Dance Hall
Detail: 1:38, met Brock's overslaande stem.
Eigenlijk op dezelfde manier en in dezelfde mate doeltreffend in zijn schreeuwerige euforie als de Pixies, maar vanwege zijn bijna genante gefliptheid die hier echt nog wat erger is komt deze een paar plekken hoger: waar ik bij sommige nummers van deze band een "Hè, moet dat nou"-gevoel heb als Isaac Brock al bij de eerste noten schreeuwend als een gospeldominee die in brand staat, doet hij dat hier zó goed dat ik dat gevoel eerder krijg als het nummer na 3 minuten al is afgelopen. Woedend pogo'en door de hele kamer, je oudtante het dak op gooien, al je ledematen laten slingeren; het kan allemaal op deze moderne Debaser, al is het ongelooflijke effect dat dit op je heeft misschien wat moeilijk in woorden neer te zetten. Luister het maar en merk na 3 minuten verbaasd op dat je aan de lamp hangt.
19. Liars - Scissor
Detail: "she was a LIEEEEEEEEEEEEEVDNDZXHBVDFK"
Niet van de emotionele diepgang van menig nummer in mijn lijstje, maar zo gruwelijk godvergeten grmblfsj-vet dat ik in eeuwige spijt zou leven als ik dit niet met jullie zou delen. De keren dat ik dit aan mijn vrienden heb laten horen in de hoop dat zij dit ook zo goed zouden vinden staan gelijk aan de keren dat ik totaal achterover werd geslagen door het ongelooflijke refrein, maar iedere keer dat ik het heb laten horen werd er niet op gereageerd op de manier die ik zou willen, dus als jullie dit wél zouden kunnen waarderen maken jullie mij een blije Roeland. Laten we even de factoren doornemen die dit zo hoi123-proof maken: in het couplet hebben we allereerst meerstemmige (check) falsetto (check) begeleiding over onheilspellend gebrom (check) à la Leonard Cohen (check). Hieraan worden daarna naargeestige cello's (check) en ondefinieerbare instrumentjes (check) toegevoegd, om vervolgens in het refrein der refreinen compleet te ontsporen met epileptische drums en beukende gitaren die toch soort van strak een duidelijk ritme aanhouden en dan ook nog de stem die daarnet aan het brommen was in falsetto en onlogische uithalen en Oosters aandoende zanglijnen en plotselinge eindes en en... Dit stukje was eigenlijk geschreven rond plek 65, maar tijdens het schrijven besefte ik dat ik het mezelf nooit zou vergeven als ik het zo schandelijk laag zou zetten. Hierbij een top-20-positie dus en eeuwige hulde aan deze gehele band voor het schrijven hiervan.
18. Atmosphere – In Her Music Box
Detail: "And when daddy pick mummy up, they fight" en de net niet onhoorbare trilling in Slug's stem bij het laatste woord: dit is wat bepaalt of je een goede muzikant bent.
Een variant op de kip- of eikwestie die er speelt bij Atmosphere in toplijstjes: worden ze zo vaak in toplijsten genoemd omdat hun muziek genoeg melodie heeft om ook door niet-hiphopfanaten gewaardeerd te worden of worden ze zo vaak in toplijsten genoemd omdat hun muziek zo buitensporig goed is? Ik ga voor het tweede en al helemaal als ik dit luister, want met de "music box"-begeleiding, het trompetachtige ding dat het hoofdmotief speelt en het simpele, maar veel te effectieve refrein (dat ritme!!) zit het op muzikaal vlak al helemaal goed hiermee, maar als daar ook nog eens zo'n geweldige tekst bijhoort, heb je mij ingepakt. Speelt het te makkelijk op emotie? Zal wel, maar de manier waarop die misschien wel veel te makkelijke emotie wordt verwoord met de ongelooflijk veelzeggende stem van Slug (zie detail) is het gevoel gewoon heel erg voelbaar in deze bitterzoete mijlpaal in de hiphop. Fuck subtiliteit.
17. De Kift - Bierflessengroen
Detail: 3:10: "Zing Ella, als de muren de klokken en de schilderijen vernielen" en de "Komm, lieber mein" die daarop volgt: zo ongeveer de definitie van hartverscheuren.
Wat betreft pure rouw en rauwe, ongepolijste emotie zou dit nummer als eerst gedraaid kunnen worden op mijn begrafenis, ware het niet dat dit nummer niet universeel toepasbaar is: dit nummer is toekijken hoe een verlepte dronkaard op een valse piano met een verstopte neus Ella herdenkt, dit nummer is een vervallen Zaanse boerderij onder een grijze regenlucht, waar getergde kreten op een onvast ritme vandaan komen. Ferry Heijne, wat betreft gevoel in zijn stem stoppen een zeer begaafde zanger, overtreft zich hier nog duizendmaal in vergelijking met wat hij normaal kan. De raspende, platte uitspraak van zijn verstokte woorden geven een toeschouwerseffect, en dan niet alsof je naar het theater kijkt, niet alsof je naar de film kijkt, maar echt alsof je naast Vlasboer, het hoofdpersonage op het album waar dit de afsluiter van is, staat en machteloos toekijkt hoe er iemand compleet kapot aan het gaan is van rouw achter die vergane piano en achter die rare trompetten die vanuit het niets lijken te komen. Ook hier weer een requiem, maar nu één die schaamteloos lelijk, zwabberend en vooral geëmotioneerd alles wat je voelt na de dood van je vrouw uitbeeldt.
16. The xx – VCR
Detail: Behalve de oneerlijk mooie clip? Oliver Sim die met z'n prachtige zanglijn invalt op 2:45.
Het is een extreem doeltreffende analyse die ik gelezen heb van mede-user kemm, bij een ander album (het debuut van Lorde om precies te zijn) jammer genoeg: dit is de generatie die er "geen bal meer om geeft. Het heeft zijn ouders zien scheiden en trouwen en ziet nu amper onderscheid in liefde, lust en leegte. Welk verschil? Het verdrinkt in oppervlakkige weelde, maar kijk ons schitteren. Mooi, of niet? Het laat zijn armen vol tatoeëren uit verveling en denkt niet aan ouder worden. Maakt het uit? Hier telt. Nu telt." De algemene onverschilligheid die heerst onder tieners is ook bij mijn omgeving ontzettend duidelijk te merken in alles wat er wordt gezegd en gedaan. We zouden echter geen tieners zijn als we niet minstens twee vlakken in ons leven hadden waar we ons wél over kunnen opwinden (no pun intended): allereerst één zaak die voor iedere tiener vrij invulbaar is, want we zijn toch niet helemaal passieloos, en daarna natuurlijk de liefde. De neerslachtige liefde, waarbij de kans dat je meisje, wat zeg ik, je toekomstige vrouw, überhaupt al overweegt om je eens aan te kijken lager is dan de kans dat je ouders ooit nog eens bij elkaar komen. Dit hele gevoel, inclusief het citaat van kemm, is zó hoorbaar in dit nummer en de bijbehorende clip: de voor iedere tiener herkenbare kale neerslachtigheid, waarbij je hele bestaan hunkert naar in ieder geval iemand om mee te zijn, om naast te kunnen liggen, doordrenkt iedere vezel van deze tweestemmige legende, met Romy Madley-Croft als het meisje dat je bij het uitgaan vluchtig een gesprekje gunde en Oliver Sim als de jongen buiten je bereik die plotseling voor schoolprojecten naar je huis komt. Ik ken weinig liedjes die zo gigantisch toepasbaar op mijn leven zijn, dus zo'n hoge positie moet dan wel gerechtvaardigd zijn.
20. Modest Mouse – Dance Hall
Detail: 1:38, met Brock's overslaande stem.
Eigenlijk op dezelfde manier en in dezelfde mate doeltreffend in zijn schreeuwerige euforie als de Pixies, maar vanwege zijn bijna genante gefliptheid die hier echt nog wat erger is komt deze een paar plekken hoger: waar ik bij sommige nummers van deze band een "Hè, moet dat nou"-gevoel heb als Isaac Brock al bij de eerste noten schreeuwend als een gospeldominee die in brand staat, doet hij dat hier zó goed dat ik dat gevoel eerder krijg als het nummer na 3 minuten al is afgelopen. Woedend pogo'en door de hele kamer, je oudtante het dak op gooien, al je ledematen laten slingeren; het kan allemaal op deze moderne Debaser, al is het ongelooflijke effect dat dit op je heeft misschien wat moeilijk in woorden neer te zetten. Luister het maar en merk na 3 minuten verbaasd op dat je aan de lamp hangt.
19. Liars - Scissor
Detail: "she was a LIEEEEEEEEEEEEEVDNDZXHBVDFK"
Niet van de emotionele diepgang van menig nummer in mijn lijstje, maar zo gruwelijk godvergeten grmblfsj-vet dat ik in eeuwige spijt zou leven als ik dit niet met jullie zou delen. De keren dat ik dit aan mijn vrienden heb laten horen in de hoop dat zij dit ook zo goed zouden vinden staan gelijk aan de keren dat ik totaal achterover werd geslagen door het ongelooflijke refrein, maar iedere keer dat ik het heb laten horen werd er niet op gereageerd op de manier die ik zou willen, dus als jullie dit wél zouden kunnen waarderen maken jullie mij een blije Roeland. Laten we even de factoren doornemen die dit zo hoi123-proof maken: in het couplet hebben we allereerst meerstemmige (check) falsetto (check) begeleiding over onheilspellend gebrom (check) à la Leonard Cohen (check). Hieraan worden daarna naargeestige cello's (check) en ondefinieerbare instrumentjes (check) toegevoegd, om vervolgens in het refrein der refreinen compleet te ontsporen met epileptische drums en beukende gitaren die toch soort van strak een duidelijk ritme aanhouden en dan ook nog de stem die daarnet aan het brommen was in falsetto en onlogische uithalen en Oosters aandoende zanglijnen en plotselinge eindes en en... Dit stukje was eigenlijk geschreven rond plek 65, maar tijdens het schrijven besefte ik dat ik het mezelf nooit zou vergeven als ik het zo schandelijk laag zou zetten. Hierbij een top-20-positie dus en eeuwige hulde aan deze gehele band voor het schrijven hiervan.
18. Atmosphere – In Her Music Box
Detail: "And when daddy pick mummy up, they fight" en de net niet onhoorbare trilling in Slug's stem bij het laatste woord: dit is wat bepaalt of je een goede muzikant bent.
Een variant op de kip- of eikwestie die er speelt bij Atmosphere in toplijstjes: worden ze zo vaak in toplijsten genoemd omdat hun muziek genoeg melodie heeft om ook door niet-hiphopfanaten gewaardeerd te worden of worden ze zo vaak in toplijsten genoemd omdat hun muziek zo buitensporig goed is? Ik ga voor het tweede en al helemaal als ik dit luister, want met de "music box"-begeleiding, het trompetachtige ding dat het hoofdmotief speelt en het simpele, maar veel te effectieve refrein (dat ritme!!) zit het op muzikaal vlak al helemaal goed hiermee, maar als daar ook nog eens zo'n geweldige tekst bijhoort, heb je mij ingepakt. Speelt het te makkelijk op emotie? Zal wel, maar de manier waarop die misschien wel veel te makkelijke emotie wordt verwoord met de ongelooflijk veelzeggende stem van Slug (zie detail) is het gevoel gewoon heel erg voelbaar in deze bitterzoete mijlpaal in de hiphop. Fuck subtiliteit.
17. De Kift - Bierflessengroen
Detail: 3:10: "Zing Ella, als de muren de klokken en de schilderijen vernielen" en de "Komm, lieber mein" die daarop volgt: zo ongeveer de definitie van hartverscheuren.
Wat betreft pure rouw en rauwe, ongepolijste emotie zou dit nummer als eerst gedraaid kunnen worden op mijn begrafenis, ware het niet dat dit nummer niet universeel toepasbaar is: dit nummer is toekijken hoe een verlepte dronkaard op een valse piano met een verstopte neus Ella herdenkt, dit nummer is een vervallen Zaanse boerderij onder een grijze regenlucht, waar getergde kreten op een onvast ritme vandaan komen. Ferry Heijne, wat betreft gevoel in zijn stem stoppen een zeer begaafde zanger, overtreft zich hier nog duizendmaal in vergelijking met wat hij normaal kan. De raspende, platte uitspraak van zijn verstokte woorden geven een toeschouwerseffect, en dan niet alsof je naar het theater kijkt, niet alsof je naar de film kijkt, maar echt alsof je naast Vlasboer, het hoofdpersonage op het album waar dit de afsluiter van is, staat en machteloos toekijkt hoe er iemand compleet kapot aan het gaan is van rouw achter die vergane piano en achter die rare trompetten die vanuit het niets lijken te komen. Ook hier weer een requiem, maar nu één die schaamteloos lelijk, zwabberend en vooral geëmotioneerd alles wat je voelt na de dood van je vrouw uitbeeldt.
16. The xx – VCR
Detail: Behalve de oneerlijk mooie clip? Oliver Sim die met z'n prachtige zanglijn invalt op 2:45.
Het is een extreem doeltreffende analyse die ik gelezen heb van mede-user kemm, bij een ander album (het debuut van Lorde om precies te zijn) jammer genoeg: dit is de generatie die er "geen bal meer om geeft. Het heeft zijn ouders zien scheiden en trouwen en ziet nu amper onderscheid in liefde, lust en leegte. Welk verschil? Het verdrinkt in oppervlakkige weelde, maar kijk ons schitteren. Mooi, of niet? Het laat zijn armen vol tatoeëren uit verveling en denkt niet aan ouder worden. Maakt het uit? Hier telt. Nu telt." De algemene onverschilligheid die heerst onder tieners is ook bij mijn omgeving ontzettend duidelijk te merken in alles wat er wordt gezegd en gedaan. We zouden echter geen tieners zijn als we niet minstens twee vlakken in ons leven hadden waar we ons wél over kunnen opwinden (no pun intended): allereerst één zaak die voor iedere tiener vrij invulbaar is, want we zijn toch niet helemaal passieloos, en daarna natuurlijk de liefde. De neerslachtige liefde, waarbij de kans dat je meisje, wat zeg ik, je toekomstige vrouw, überhaupt al overweegt om je eens aan te kijken lager is dan de kans dat je ouders ooit nog eens bij elkaar komen. Dit hele gevoel, inclusief het citaat van kemm, is zó hoorbaar in dit nummer en de bijbehorende clip: de voor iedere tiener herkenbare kale neerslachtigheid, waarbij je hele bestaan hunkert naar in ieder geval iemand om mee te zijn, om naast te kunnen liggen, doordrenkt iedere vezel van deze tweestemmige legende, met Romy Madley-Croft als het meisje dat je bij het uitgaan vluchtig een gesprekje gunde en Oliver Sim als de jongen buiten je bereik die plotseling voor schoolprojecten naar je huis komt. Ik ken weinig liedjes die zo gigantisch toepasbaar op mijn leven zijn, dus zo'n hoge positie moet dan wel gerechtvaardigd zijn.
0
geplaatst: 18 januari 2014, 23:00 uur
Ik loop een beetje achter nog (ben bij 33), maar ik vind het tot daar aan toe nog een erg toffe lijst. Sluit al meer aan bij mijn eigen smaak. Heb Suuns en Nine Inch Nails al opgeschreven om eens verder te luisteren.
0
geplaatst: 18 januari 2014, 23:37 uur
Mooie beschrijving bij Bierflessengroen. Ik heb hem meteen maar weer even opgezet. Dat nummer is langzaam ook bij mij tot een favoriet gegroeid.
EDIT: Kippenvel bij "Komm lieber mein"!
EDIT: Kippenvel bij "Komm lieber mein"!
0
geplaatst: 19 januari 2014, 13:19 uur
Scissor van Liars
Alleen zingt hij toch echt "She was alive".
Die van Modest Mouse en De Kift kende ik nog niet. Wel aardig, maar niet meer dan dat.
VCR is ook mijn The xx-favoriet, en In Her Music Box blijft eveneens prachtig.
Alleen zingt hij toch echt "She was alive".
Die van Modest Mouse en De Kift kende ik nog niet. Wel aardig, maar niet meer dan dat.
VCR is ook mijn The xx-favoriet, en In Her Music Box blijft eveneens prachtig.
0
geplaatst: 19 januari 2014, 13:38 uur
De stem van Brock maakt van Modest Mouse de fantastische band die het is. Dance Hall beschouw ik ook niet bepaald als hun meesterwerk (Teeth Like God's Shoeshine/Parting of the Sensory), maar het geeft wel aan waarom het een bijzondere band is.
0
geplaatst: 19 januari 2014, 14:09 uur
Scissor is wel ok. Of die reactie is misschien wat lauw..
Interessante aanhaling bij The xx, volgt inderdaad eenzelfde lijn. Het bevat daarbij ook wel een soort ondergrondse romantiek, misschien niet tastbaar, maar het hunkert wel naar, waardoor het geen hopeloze neerslachtigheid is.
Interessante aanhaling bij The xx, volgt inderdaad eenzelfde lijn. Het bevat daarbij ook wel een soort ondergrondse romantiek, misschien niet tastbaar, maar het hunkert wel naar, waardoor het geen hopeloze neerslachtigheid is.
0
geplaatst: 19 januari 2014, 14:44 uur
Haha fuck, dan moet hij wat duidelijker gaan articuleren.
Heb zelf inderdaad ook niet echt het gevoel dat Dance Hall een MM-favoriet is bij de liefhebbers, maar ik snap het niet zo, omdat juist in dit nummer het geschreeuw van Brock wel zo ongelooflijk toepasselijk is, waar bij bijvoorbeeld een Teeth Like God's Shoeshine het een beetje storend is, aangezien het niet echt een speciaal gevoel oplevert waar Dance Hall dat wel doet: het zorgt alleen maar voor chaos, zeg maar. Maar goed, toevallig had ik 'm gisteren weer geluisterd en toen beviel hij beter, dus mijn mening kan nog radicaal veranderen.
Heb zelf inderdaad ook niet echt het gevoel dat Dance Hall een MM-favoriet is bij de liefhebbers, maar ik snap het niet zo, omdat juist in dit nummer het geschreeuw van Brock wel zo ongelooflijk toepasselijk is, waar bij bijvoorbeeld een Teeth Like God's Shoeshine het een beetje storend is, aangezien het niet echt een speciaal gevoel oplevert waar Dance Hall dat wel doet: het zorgt alleen maar voor chaos, zeg maar. Maar goed, toevallig had ik 'm gisteren weer geluisterd en toen beviel hij beter, dus mijn mening kan nog radicaal veranderen.
0
geplaatst: 19 januari 2014, 16:12 uur
15. Arcade Fire – The Suburbs
Detail: 4:51 en het gevoel waarmee Butler die snijdende dan zingt - al helemaal in combinatie met het dus geweldige stukje clip. Kippenvel.
Hierbij nummer zo veel van de liedjes die een stempel op mijn jeugd hebben gedrukt. Arcade Fire, bij vrienden bekend als "die hipsterband met violen uit IJsland ofzo", heeft hiermee namelijk een nummer gemaakt dat ook bij die vrienden gewaardeerd wordt. Of, om het preciezer te zeggen, een nummer dat vrolijk meegezongen kan worden door jong en oud dankzij het stuwende ritme, het refrein en de iconische pianopartij, maar ondertussen een ondertoon heeft die doordrenkt is van de treurigheid (altijd ook weer een brok in m'n keel bij het gigantisch mooie stuk in de clip waarbij één van de tieners in elkaar wordt geslagen en de aanvaller in elkaar zakt - ik weet niet wat het betekent, maar het is prachtig). De violen die zich op een gegeven moment verweven met het nummer, de trillingen in de stem van Butler en natuurlijk de bloedmooie tekst - bij sommige nummers op The Suburbs zakt Butler qua tekstschrijfkunsten nogal in, hier bepaald niet -, ze zorgen er allemaal voor dat dit nummer een emotionele lading heeft die zelfs voor Arcade Fire zeldzaam doordringend is. En het kunstje is dan ook nog dat dit ook voor mij nog zonder enige wrange gevoelens dansbaar en vrolijk kan zijn dankzij eerstgenoemde factoren, als ik er zin in heb tenminste: een soort muzikale kameleon dit, en dan de mooiste kameleon denkbaar.
14. CunninLynguists – The Gates
Detail: 2:02, met de pijnlijk mooie uithalen in de sample van Mahalia Jackson.
Gelukkig staat de tekst al onder het filmpje, dan hoef ik er ook minder moeite voor te doen om die aan jullie te laten zien: jullie luisteren (hopelijk) nu namelijk naar wat mij betreft de beste tekst van alles wat ik aan hiphop ken en sowieso naar mijn mening het beste wat hiphop aan ons heeft te bieden. De boodschap is, hoewel niet opdringerig, duidelijk - meer mensen dan we denken hebben racistische trekjes zonder het te willen toegeven - en deze wordt op zo'n professionele, harmonieuze manier je oren binnengebracht dat je weinig meer kan doen dan achterover leunen en genieten. Al in hoe het nummer langzaam op gang komt met geniale rijmschema's en een hortend en stotend ritme valt al te horen dat dit een speciaal geval is en ook het samplegebruik over dat warme bad van synthesizers (Bill Withers in de eerste sample ) is om je moedertje van te gaan knuffelen. De beheerste, maar overtuigde vraag/antwoordvorm tussen Tonedeff, met zijn belachelijk vloeiende flow wel echt een held hier, en Deacon, als portier van de hemel die Tonedeff duidelijk wil maken van zijn beschaafde racisme, is echter dat wat dit de mijlpaal maakt: zelden heeft hiphop naar mijn mening zo kloppend geklonken, al helemaal bij die toonverhoging en -verlaging in Tonedeffs één-na-laatste line, waar de schijnheilige verontwaardiging vanaf spat. Ook zonder het nauwkeurige luisteren is dit echter gewoon zo mooi en harmonieus dat het een beetje kriebelt, dus alstublieft.
13. Sufjan Stevens – The Predatory Wasp of the Palisades Is out to Get Us
Detail: 3:08, de van optimisme pulserende trompet na de eerste openbaring.
Sleutelwoorden: sprankelend, liefdevol, euforisch en zelfvernietigend tegelijkertijd. Als een liefdesliedje voor een jongen van een jongen (dat is in ieder geval gewoon de meest logische definitie die ik eruit haal, moeilijke omwegen om het personage van Stevens een meisje te laten worden komen een beetje onlogisch op me over) valt dit sowieso al een beetje buiten de hokjes van normale liefdesliedjes, maar met dat troostende achtergrondkoortje en die openbaring in het refrein is dit al helemaal buitenklasse. Stevens die met liefde, spijt en fluisterig verlangen zijn verhaal doet en daarbij geholpen wordt door die op het eerste gehoor misschien wat kitsch, maar eigenlijk gewoon veel te mooie gitaarpartij, de sprankelende instrumenten (geen idee wat ze zijn) die als zingende ganzen hun kwakende partij zingen, de atypische structuur (eigenlijk is er maar één refrein in het nummer) en de gelukszalige samenzang die het nummer uitgeleide doet; dit is gigantisch opgelucht, verschrikkelijk negatief, extreem liefdevol en overdonderend spijtig en daarmee één grote, kloppende tegenstelling, zoals de liefde meestal wel zal zijn.
12. Bon Iver – Re: Stacks
Detail: 2:09: When your money's gone/And you're drunk as hell, au.
Ik heb het meerdere malen geprobeerd, op iedere verschillende gitaar die ik in mijn handen kreeg: bijna alle snaren radicaal naar beneden stemmen (alleen de A en de D blijven intact) en met alle macht de akkoorden van dit legendarisch mooie liefdesliedje naspelen. Het is nooit helemaal gelukt, niet omdat ik de foute noten aansloeg of het ritme fout had - zo moeilijk is dit namelijk technisch niet eens om te doen - maar gewoon omdat het pure, troostende gitaargeluid dat in dit nummer klinkt, hoe pretentieus het ook mag klinken, in ieder geval door mij echt totaal niet na te bootsen valt. Zonder enige verwarrende tweede en derde emoties is dit nummer simpelweg pure, liefdevolle tederheid die totaal je hoofd overneemt. Bovenop deze legendarisch mooie, heldere gitaarpartij komt alleen nog Vernons zuivere falsetto en zijn tekst die ik wel nooit helemaal zal begrijpen, maar die me in ieder geval heel veel doet. Repetitief? Beter luisteren: geen couplet is hetzelfde in dit nummer dat als een soort surrogaatgeliefde altijd een arm om je heen slaat, in neerslachtige of juist euforische tijden.
11: Nick Drake - River Man
Detail: Als de hele strijkersdoos wordt opengemaakt vanaf 2:12.
Van alle nummers in mijn gehele top-100 vind ik de mooiheid van River Man het moeilijkst te benoemen: de pijnlijk mooie strijkers over het grandioze gitaarspel van Drake, zijn eeuwig melancholische gemompel (fantastisch hoe zijn zanglijnen niet eindigen bij de m, n of w; hij sluit zijn zinnen gewoon neuriënd af) en zijn natuurlijk perfecte teksten zijn natuurlijk al een goede reden om te verklaren waarom dit mijn toplijst bijna aanvoert, maar er is nog iets. Er is iets tussen al die factoren, iets herfstigs, iets glimlachend naargeestigs, dat het hem doet. Ik weet niet waar, ik weet niet hoe en ik weet niet wanneer, maar dat ene iets ergens zorgt ervoor dat ik volledig word weggevoerd en betoverd. Wist ik maar waar het zat.
Detail: 4:51 en het gevoel waarmee Butler die snijdende dan zingt - al helemaal in combinatie met het dus geweldige stukje clip. Kippenvel.
Hierbij nummer zo veel van de liedjes die een stempel op mijn jeugd hebben gedrukt. Arcade Fire, bij vrienden bekend als "die hipsterband met violen uit IJsland ofzo", heeft hiermee namelijk een nummer gemaakt dat ook bij die vrienden gewaardeerd wordt. Of, om het preciezer te zeggen, een nummer dat vrolijk meegezongen kan worden door jong en oud dankzij het stuwende ritme, het refrein en de iconische pianopartij, maar ondertussen een ondertoon heeft die doordrenkt is van de treurigheid (altijd ook weer een brok in m'n keel bij het gigantisch mooie stuk in de clip waarbij één van de tieners in elkaar wordt geslagen en de aanvaller in elkaar zakt - ik weet niet wat het betekent, maar het is prachtig). De violen die zich op een gegeven moment verweven met het nummer, de trillingen in de stem van Butler en natuurlijk de bloedmooie tekst - bij sommige nummers op The Suburbs zakt Butler qua tekstschrijfkunsten nogal in, hier bepaald niet -, ze zorgen er allemaal voor dat dit nummer een emotionele lading heeft die zelfs voor Arcade Fire zeldzaam doordringend is. En het kunstje is dan ook nog dat dit ook voor mij nog zonder enige wrange gevoelens dansbaar en vrolijk kan zijn dankzij eerstgenoemde factoren, als ik er zin in heb tenminste: een soort muzikale kameleon dit, en dan de mooiste kameleon denkbaar.
14. CunninLynguists – The Gates
Detail: 2:02, met de pijnlijk mooie uithalen in de sample van Mahalia Jackson.
Gelukkig staat de tekst al onder het filmpje, dan hoef ik er ook minder moeite voor te doen om die aan jullie te laten zien: jullie luisteren (hopelijk) nu namelijk naar wat mij betreft de beste tekst van alles wat ik aan hiphop ken en sowieso naar mijn mening het beste wat hiphop aan ons heeft te bieden. De boodschap is, hoewel niet opdringerig, duidelijk - meer mensen dan we denken hebben racistische trekjes zonder het te willen toegeven - en deze wordt op zo'n professionele, harmonieuze manier je oren binnengebracht dat je weinig meer kan doen dan achterover leunen en genieten. Al in hoe het nummer langzaam op gang komt met geniale rijmschema's en een hortend en stotend ritme valt al te horen dat dit een speciaal geval is en ook het samplegebruik over dat warme bad van synthesizers (Bill Withers in de eerste sample
) is om je moedertje van te gaan knuffelen. De beheerste, maar overtuigde vraag/antwoordvorm tussen Tonedeff, met zijn belachelijk vloeiende flow wel echt een held hier, en Deacon, als portier van de hemel die Tonedeff duidelijk wil maken van zijn beschaafde racisme, is echter dat wat dit de mijlpaal maakt: zelden heeft hiphop naar mijn mening zo kloppend geklonken, al helemaal bij die toonverhoging en -verlaging in Tonedeffs één-na-laatste line, waar de schijnheilige verontwaardiging vanaf spat. Ook zonder het nauwkeurige luisteren is dit echter gewoon zo mooi en harmonieus dat het een beetje kriebelt, dus alstublieft.13. Sufjan Stevens – The Predatory Wasp of the Palisades Is out to Get Us
Detail: 3:08, de van optimisme pulserende trompet na de eerste openbaring.
Sleutelwoorden: sprankelend, liefdevol, euforisch en zelfvernietigend tegelijkertijd. Als een liefdesliedje voor een jongen van een jongen (dat is in ieder geval gewoon de meest logische definitie die ik eruit haal, moeilijke omwegen om het personage van Stevens een meisje te laten worden komen een beetje onlogisch op me over) valt dit sowieso al een beetje buiten de hokjes van normale liefdesliedjes, maar met dat troostende achtergrondkoortje en die openbaring in het refrein is dit al helemaal buitenklasse. Stevens die met liefde, spijt en fluisterig verlangen zijn verhaal doet en daarbij geholpen wordt door die op het eerste gehoor misschien wat kitsch, maar eigenlijk gewoon veel te mooie gitaarpartij, de sprankelende instrumenten (geen idee wat ze zijn) die als zingende ganzen hun kwakende partij zingen, de atypische structuur (eigenlijk is er maar één refrein in het nummer) en de gelukszalige samenzang die het nummer uitgeleide doet; dit is gigantisch opgelucht, verschrikkelijk negatief, extreem liefdevol en overdonderend spijtig en daarmee één grote, kloppende tegenstelling, zoals de liefde meestal wel zal zijn.
12. Bon Iver – Re: Stacks
Detail: 2:09: When your money's gone/And you're drunk as hell, au.
Ik heb het meerdere malen geprobeerd, op iedere verschillende gitaar die ik in mijn handen kreeg: bijna alle snaren radicaal naar beneden stemmen (alleen de A en de D blijven intact) en met alle macht de akkoorden van dit legendarisch mooie liefdesliedje naspelen. Het is nooit helemaal gelukt, niet omdat ik de foute noten aansloeg of het ritme fout had - zo moeilijk is dit namelijk technisch niet eens om te doen - maar gewoon omdat het pure, troostende gitaargeluid dat in dit nummer klinkt, hoe pretentieus het ook mag klinken, in ieder geval door mij echt totaal niet na te bootsen valt. Zonder enige verwarrende tweede en derde emoties is dit nummer simpelweg pure, liefdevolle tederheid die totaal je hoofd overneemt. Bovenop deze legendarisch mooie, heldere gitaarpartij komt alleen nog Vernons zuivere falsetto en zijn tekst die ik wel nooit helemaal zal begrijpen, maar die me in ieder geval heel veel doet. Repetitief? Beter luisteren: geen couplet is hetzelfde in dit nummer dat als een soort surrogaatgeliefde altijd een arm om je heen slaat, in neerslachtige of juist euforische tijden.
11: Nick Drake - River Man
Detail: Als de hele strijkersdoos wordt opengemaakt vanaf 2:12.
Van alle nummers in mijn gehele top-100 vind ik de mooiheid van River Man het moeilijkst te benoemen: de pijnlijk mooie strijkers over het grandioze gitaarspel van Drake, zijn eeuwig melancholische gemompel (fantastisch hoe zijn zanglijnen niet eindigen bij de m, n of w; hij sluit zijn zinnen gewoon neuriënd af) en zijn natuurlijk perfecte teksten zijn natuurlijk al een goede reden om te verklaren waarom dit mijn toplijst bijna aanvoert, maar er is nog iets. Er is iets tussen al die factoren, iets herfstigs, iets glimlachend naargeestigs, dat het hem doet. Ik weet niet waar, ik weet niet hoe en ik weet niet wanneer, maar dat ene iets ergens zorgt ervoor dat ik volledig word weggevoerd en betoverd. Wist ik maar waar het zat.
0
geplaatst: 19 januari 2014, 16:31 uur
Volgens mij gaat het niet helemaal goed met de nummering hierboven...
0
geplaatst: 19 januari 2014, 16:54 uur
Geweldig om juist dat nummer van Sufjan langs zien te komen. En ook die beschrijving is spot-on. Een nummer vol tegenstellingen, maar uiteindelijk blijft bij mij wel dat euforische en gelukszalige gevoel over. Sufjan op zijn best. Ook minuut 2.30 en 3.45 zijn hoogtepunten.
Voorspellingen (op basis van top 10):
Good Morning, Captain
In the Back Seat
Oh Comely
Idioteque
Voorspellingen (op basis van top 10):
Good Morning, Captain
In the Back Seat
Oh Comely
Idioteque
0
geplaatst: 19 januari 2014, 17:35 uur
Misschien nog iets van The Strokes?
Verder inderdaad de dingen uit dat lijstje ja.
Edit: Sowieso komt Aan de Oevers van de Tijd nog langs.
Verder inderdaad de dingen uit dat lijstje ja.
Edit: Sowieso komt Aan de Oevers van de Tijd nog langs.
0
geplaatst: 19 januari 2014, 17:38 uur
Als stille lezer ben ik al een hele tijd aan het genieten van deze lijst, met niet alleen prachtige muziek, maar ook treffende omschrijvingen. Bijvoorbeeld bij Crying Lightning, My Body Is a Cage, Stacks, The Gates en Shallows.
Daughter Geweldig dat die in je lijst staat!
Daughter
Geweldig dat die in je lijst staat!
0
geplaatst: 19 januari 2014, 17:46 uur
Wat staat er in de top 10?
Sowieso iets van Slint (Good Morning, Captain) en Neutral Milk Hotel (Oh Comely). Verder vind ik Popplagid wel iets voor jou en heb ik nog niets van Explosions in the Sky voorbij zien komen. Wellicht iets van Iron & Wine of GYBE?
Sowieso iets van Slint (Good Morning, Captain) en Neutral Milk Hotel (Oh Comely). Verder vind ik Popplagid wel iets voor jou en heb ik nog niets van Explosions in the Sky voorbij zien komen. Wellicht iets van Iron & Wine of GYBE?
0
geplaatst: 20 januari 2014, 22:27 uur
10. Perfume Genius – Never Did
Detail: 3:16, het hier deels afgeknipte holle applaus: als niemand voor hem klapt, doet Hadreas het zelf maar.
Wat mij betreft de meest ondergesneeuwde track van zijn verder natuurlijk ook grenzeloos mooie debuutalbum, al laat deze notering dat natuurlijk redelijk duidelijk merken: het is vooral de tekst die het hem doet. De tekst? Die zeveneneenhalve regeltjes? Ja, die ja. Multi-interpretabel dankzij zijn lengte, maar ik zie het graag als een wanhopig onbegrip van Hadreas over hoe zijn leven eruit heeft gezien, vol met (drugs)misbruik, pesterijen en dan ook nog eens zijn seksualiteit, waarmee hij bijna automatisch een soort outcast wordt. Het is allemaal in His hands, maar betekent dat dan dat God je niet mag? Pessimist als ik ben krijg ik iedere luisterbeurt weer onbegrensd kippenvel van hoe Hadreas het onbegrip van wat hem allemaal overkomt in zijn stem legt, hoe de zware neergelegde akkoorden op de piano, die in het begin en eind een nog wat klassieke, wat zwierige partij speelt, de lading zo erg versterkt. En dan nog die rare synthesizer op de achtergrond, die Hadreas nog een beetje lijkt te troosten; brokken in je keel, meerdere.
9. Songs: Ohia – The Black Crow
Detail: 5:01, die uithaal. Gewoon die uithaal.
Dit bewijst dat een liedje blijkbaar nog meer kan uitblinken in verstokt lijden als Didn’t It Rain. Molina (nogmaals R.I.P.) doet hier hetzelfde als wat we eerder in de lijst bij Shallows hebben gezien: met zoveel ellende in zijn stem neemt hij eigenlijk niet eens de moeite om zijn zanglijnen nog een wending op het laatst te geven, nee, de zinnen sterven langzaam af nadat ze uit zijn keel zijn gekomen en dat is nog maar één aspect wat dit nummer zo ongelooflijk krachtig maakt. Zo hebben we ook nog de eveneens verstilde akkoorden van begeleidingsband Arab Strap die langzaam maar zeker opbouwen, de vele vallende stiltes die het allemaal nog wat pijnlijker maken, de tekst die zichzelf herhaalt en natuurlijk die climax, die climax die nog op komt dagen nadat het bijna leek alsof die hele opbouw naar niets leidde, die climax die zo veel wanhoop uitstraalt dat je er spontaan stil van wordt, met de raggende instrumenten die Molina’s slopende, valse uithalen proberen te verbergen, met de ratelende drum, met de leadgitaar die het daarna overneemt met een net zo heftige partij en dan onder die akkoorden… Een soort muzikaal equivalent van de film Requiem for a Dream die ik onlangs heb gezien: zo zwartgallig dat het niet eens meer prettig om te ervaren, maar ondertussen wel zó, zó goed..
8. Iron and Wine – Upwards, Over the Mountain
Detail: 4:51, hoe de wat hakkende gitaarpartij zich na een korte rem zich weer in het nummer mengt samen met die slidegitaar (of zo).
Ben ik een sentimentele zeikerd als ik zeg dat dit nummer me aan m’n familie en vrienden doet denken? Waarschijnlijk wel. In ieder geval vervult die hakkende gitaarpartij in combinatie met Beams beheerste, tedere gefluister me van genoeg liefdesgevoelens om het te vermelden, maar de tekst, een ultiem afscheid aan een verzorgende mantel over je heen, en de slidegitaar waar het refrein grotendeels uit bestaat laten mijn hoofd ook afdwalen zoals geen ander nummer dat doet. Herinneringen aan een erg geslaagde vakantie (het was zo koud dat we grotendeels binnen zaten, naar buiten keken en dit op hadden staan) in Lapland ooit, aan enigszins gesloopt het laatste ontbijt naar binnen werken in een vakantiehuis in een zomer in Ermelo met vrienden, aan eigenlijk alles waar ik met plezier aan terugdenk; ze komen allemaal voorbij in deze schamele zes minuten, niet op de zo-saai-dat-ik-m’n-hoofd-er-niet-bij-kan-houden-manier, maar op de manier dat je er vrij zeker van bent dat een artiest dit liedje voor jou zingt, in ieder geval tijdens het luisteren, en op de manier dat je verbaasd opmerkt hoe ieder fragment van dit liedje zich verweeft met herinneringen.
Detail: 3:16, het hier deels afgeknipte holle applaus: als niemand voor hem klapt, doet Hadreas het zelf maar.
Wat mij betreft de meest ondergesneeuwde track van zijn verder natuurlijk ook grenzeloos mooie debuutalbum, al laat deze notering dat natuurlijk redelijk duidelijk merken: het is vooral de tekst die het hem doet. De tekst? Die zeveneneenhalve regeltjes? Ja, die ja. Multi-interpretabel dankzij zijn lengte, maar ik zie het graag als een wanhopig onbegrip van Hadreas over hoe zijn leven eruit heeft gezien, vol met (drugs)misbruik, pesterijen en dan ook nog eens zijn seksualiteit, waarmee hij bijna automatisch een soort outcast wordt. Het is allemaal in His hands, maar betekent dat dan dat God je niet mag? Pessimist als ik ben krijg ik iedere luisterbeurt weer onbegrensd kippenvel van hoe Hadreas het onbegrip van wat hem allemaal overkomt in zijn stem legt, hoe de zware neergelegde akkoorden op de piano, die in het begin en eind een nog wat klassieke, wat zwierige partij speelt, de lading zo erg versterkt. En dan nog die rare synthesizer op de achtergrond, die Hadreas nog een beetje lijkt te troosten; brokken in je keel, meerdere.
9. Songs: Ohia – The Black Crow
Detail: 5:01, die uithaal. Gewoon die uithaal.
Dit bewijst dat een liedje blijkbaar nog meer kan uitblinken in verstokt lijden als Didn’t It Rain. Molina (nogmaals R.I.P.) doet hier hetzelfde als wat we eerder in de lijst bij Shallows hebben gezien: met zoveel ellende in zijn stem neemt hij eigenlijk niet eens de moeite om zijn zanglijnen nog een wending op het laatst te geven, nee, de zinnen sterven langzaam af nadat ze uit zijn keel zijn gekomen en dat is nog maar één aspect wat dit nummer zo ongelooflijk krachtig maakt. Zo hebben we ook nog de eveneens verstilde akkoorden van begeleidingsband Arab Strap die langzaam maar zeker opbouwen, de vele vallende stiltes die het allemaal nog wat pijnlijker maken, de tekst die zichzelf herhaalt en natuurlijk die climax, die climax die nog op komt dagen nadat het bijna leek alsof die hele opbouw naar niets leidde, die climax die zo veel wanhoop uitstraalt dat je er spontaan stil van wordt, met de raggende instrumenten die Molina’s slopende, valse uithalen proberen te verbergen, met de ratelende drum, met de leadgitaar die het daarna overneemt met een net zo heftige partij en dan onder die akkoorden… Een soort muzikaal equivalent van de film Requiem for a Dream die ik onlangs heb gezien: zo zwartgallig dat het niet eens meer prettig om te ervaren, maar ondertussen wel zó, zó goed..
8. Iron and Wine – Upwards, Over the Mountain
Detail: 4:51, hoe de wat hakkende gitaarpartij zich na een korte rem zich weer in het nummer mengt samen met die slidegitaar (of zo).
Ben ik een sentimentele zeikerd als ik zeg dat dit nummer me aan m’n familie en vrienden doet denken? Waarschijnlijk wel. In ieder geval vervult die hakkende gitaarpartij in combinatie met Beams beheerste, tedere gefluister me van genoeg liefdesgevoelens om het te vermelden, maar de tekst, een ultiem afscheid aan een verzorgende mantel over je heen, en de slidegitaar waar het refrein grotendeels uit bestaat laten mijn hoofd ook afdwalen zoals geen ander nummer dat doet. Herinneringen aan een erg geslaagde vakantie (het was zo koud dat we grotendeels binnen zaten, naar buiten keken en dit op hadden staan) in Lapland ooit, aan enigszins gesloopt het laatste ontbijt naar binnen werken in een vakantiehuis in een zomer in Ermelo met vrienden, aan eigenlijk alles waar ik met plezier aan terugdenk; ze komen allemaal voorbij in deze schamele zes minuten, niet op de zo-saai-dat-ik-m’n-hoofd-er-niet-bij-kan-houden-manier, maar op de manier dat je er vrij zeker van bent dat een artiest dit liedje voor jou zingt, in ieder geval tijdens het luisteren, en op de manier dat je verbaasd opmerkt hoe ieder fragment van dit liedje zich verweeft met herinneringen.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.