Goede kans dat deze veelgeplaagde Duitse band ook in mijn lijstje op gaat duiken, hoewel met een ander nummer. Pure Instinct kwam wel uit op het moment dat mijn fandom ongeveer op zijn piek zat, maar hij heeft de tand des tijds toch wat minder doorstaan dan het werk van daarvoor.

Leuk om Mr. Rock & Roll in deze top 100 terug te zien. Geweldig nummer van inderdaad een sterke popzangeres. Ik heb ook een zwak voor haar stem en Mr. Rock & Roll is samen met Let's Start a Band mijn favoriet.

Sterke update al heb ik niet veel met dat nummer van Korn

Ga zo door

Fijne reacties, mensen!

@jasper1991: Tsja, Still Loving You en Send Me An Angel zijn ook erg goed, maar natuurlijk nogal wat geijkt en doodgedraaid. In ieder geval wel in huize The_CrY Pure Instinct ook wel, maar die heeft wat mij betreft een erg goede houdbaarheidsdatum.

We gaan verder.

85. Children of Bodom – One Day You Will Cry
Album: Blooddrunk (2008)
Genre: Melodic death metal

“Well a day in the dark, a bloody lust of wind, wanna know what it's about?”

Children of Bodom is voor mij één van de eerste kennismakingen met de hardere vormen van metal. Verbazingwekkend toch elke keer hoe deze Finnen knoeperharde muziek maken waar de melodie nog steeds duidelijk de overhand heeft in de vorm van toetsenist Janne Warman en gitarist/zanger Alexi Laiho. Heerlijke pot agressie. Je moet alleen niet proberen de tekst te verstaan, want die zijn bij deze band over het algemeen niet erg hoogdravend. Let ook op die dubbele kickdrum partij die er zo heerlijk uit knalt tijdens de gitaarsolo.


84. Gothminister – Post Ludium (niet op Spotify)
Album: Gothic Electronic Anthems
Genre: Gothic/Industrial

“We are the ones and now we have
Opened your eyes to see the dark”

Dit is denk ik één van de zeer weinige electronic-gedreven nummers in deze toplijst. Van het eerste Gothminister album, toen ze nog meer industrial waren met af en toe een gitaartje. Dit prachtige nummer sluit het album af met een triest melancholische toon. Rustig, melodisch, meeslepend, concluderend. De ietwat duistere tekst zoals hierboven geciteerd heeft te maken met de boodschap die Gothminister wil uitstralen, maar daar zal ik jullie niet mee vervelen. Alleen jammer van het plotse einde.


83. Brad Paisley – Kentucky Jelly
Album: Play (2008)
Genre: “Yeehaw!”-Country

“Goodness gracious… Kentucky Jelly!”

Country, of in ieder geval gitaarcountry, is echt een genre waar ik me ooit nog eens wat meer in wil verdiepen. De manier van spelen, de sound van een telecaster, het is muziek in mijn oren (hmm). Ik ken slechts een handvol nummers in dit genre, waarvan er zeker nog twee zullen langskomen. “Kentucky Jelly” valt extra op vanwege het simpele maar pakkende refrein en de versnelling bij het tweede ‘couplet’. Jammer dat dit genre alleen zo gezapig wordt wanneer er vocalen bij worden betrokken.

 
82. Noel Gallagher’s High Flying Birds – The Death of You and Me
Album: Noel Gallagher’s High Flying Birds (2011)
Genre: Britpop Revival

“I'm watching my TV,
Or is it watching me?”

Dat eerste soloalbum van die brutale Brit is naar mijn bescheiden mening beter dan alles wat ik van Oasis heb gehoord. Het grootste pluspunt is het ontbreken van zijn broer Liam, die gewoon niet kan zingen. Noel’s stem is prachtig. Hij kan dit nummer dragen met zulk een kalmte te midden van tekstuele chaos en hoogtepunt is dan nog het falsetje in het refrein, hoewel die slechts één lettergreep voor zijn rekening neemt. Toch was het een pittige keuze welk nummer ik moest kiezen van dit album, want eigenlijk is het hele album gewoon erg goed.


81. Scum of the Earth – Via Dela Rosa
Album: The Devil Made Me Do It (2012)
Genre: Hard-Industrial

“Turn it up - Rip it out - Smash it up - Destroy”

Ik weet niet of iemand op deze site dit kan waarderen, maar indien dat wel het geval is zal ik die persoon moeten omhelzen. Dit is gewoon puur stampen, lekker knallen, hard gaan en niet omkijken. Vooral niet omkijken! Heerlijke adrenaline bom.


80. Heerink – Make Believe (niet op Spotify)
Album: Purify (2006)
Genre: Surrealistische pop/rock

“We’re sitting here alone
Together on our own”

Ik kan moeilijk omschrijven hoe dit nummer van Heerink me raakt. Het is een samenwerking van Bert Heerink en zijn zus Saskia. Een hele dromerige, surrealistische sfeer hangt er in de nummers. De twee stemmen kleuren prachtig bij elkaar. Heel intiem klinkt het allemaal. Dit nummer is misschien niet het beste nummer van het album Purify, maar sowieso het nummer dat het meest bij blijft.

 
79. Muse – Knights of Cydonia
Album: Black Holes & Revelations
Genre: Art-rock/Western Soundtrack

“And how can we win
When fools can be kings
Don't waste your time
Or time will waste you”

Muse vond ik vroeger veel beter dan dat ik dat tegenwoordig nog vind. Echter sommige oude liefde gaat nooit verloren, en dat is zeker van toepassing op “Knights of Cydonia”. Het hobbelt en galoppeert en op elk front onderscheid het zich van andere Muse-nummers. Matthew Bellamy is, hoewel ook een zanger met een love-it-or-hate-it factor, toch een muzikaal genie en we komen hem nog een keer tegen hoor, wees maar gerust, maar hier komt het erg goed samen allemaal.

Ben het helemaal eens over Noel Gallagher, ik vind Record Machine wel echt de beste op het album, maar deze is ook zeer sterk met ook de Beatlesverwijzing in de Bridge. Dit vind ik ook een van de beste nummers van Muse. Dat countrynummer steekt er in negatieve zin uit en verder vind ik het wel uit te houden.

Zeker een van de beste nummers van Muse! Fantastische drive heeft dat nummer.

78. Static-X – Push It
Album: Wisconsin Death Trip (1999)
Genre: “Evil Disco”

“I'm spilling blood
and I can hardly contain it”

Die genrebenaming heb ik niet uit mijn duim gezogen, deze band heeft altijd deze term gebruikt om zichzelf te omschrijven. En zo klinkt het ook. Alsof je in de disco staat, niet om breed te lachen met glitterpakjes, maar om strak voor je uit te staren met leren vestjes. Ok, ik geef toe, dat klinkt bagger. Maar je begrijpt wat ik bedoel als je het nummer hoort. Echte dance met een metaljasje. Pionieren binnen de industrial metal.


77. Red Hot Chili Peppers – Factory of Faith
Album: I’m With You (2011)
Genre: Popfunk

“All my life I was swinging for the fence,
I was looking for the triple,
Never playing good defence”

Ja, ook de Peppers komen langs. Heel misschien is dit zelfs wel niet de laatste keer dat we ze tegenkomen, maar sowieso wel de eerste keer. Het meest recente album was geen hoogvlieger of laagvlieger, maar dit nummer sprong er voor mij meteen tussenuit. Die groove tussen Flea en Chad Smith, vergezeld van die heerlijke semi-rap van Kiedis en dan die subtiele funkslagjes van Klinghoffer. Verreweg in mijn top twee van favoriete RHCP nummers.


76. Edward Reekers – When Wise Men Say (niet op Spotify)
Album: Child of the Water (2008)
Genre: Zoete symfo-pop

“When wise men say
That man arose from nothing but clay
Our statue makes the day”

Edward Reekers is natuurlijk die geweldige zanger van voornamelijk Kayak, maar ook hij heeft solo aspiraties gehad. Zijn compositiestijl is een stuk zoeter en liever dan Kayak, maar ook hij weet wel eens enorm scherp uit de hoek te komen. Zo ook op “When Wise Men Say”, waarin zogenaamde allesweters met de grond gelijk worden gemaakt op een hele vriendelijke, haast stoïcijnse manier. Erg fijn zijn ook die blokfluiten. Verrassend hoe prettig zo’n blokfluit op plaat klinkt, terwijl het echte instrument in zijn sopraan-vorm toch zeker oorbeschadigingen kan opleveren.


75. Halford – Handing Out Bullets
Album: Crucible (2002)
Genre: Adrenaline-pompende Heavy Metal \m/

“Bow your head
The prayer calls to violence
That history rejects”

En dan wederom Rob Halford, ditmaal in zijn soloband. Lekker harde en agressieve muziek, met die gil van de Metal God voorop in beeld. Heerlijk geschifte sfeer heerst er in dit nummer. Die tweestemmigheid pakt erg goed uit. Hoofdattractie blijft de stem van Halford, want dit gitaartandem kan uiteraard niet tippen aan Tipton/Downing.


74. System of a Down – This Cocaine Makes Me Feel Like I’m On This Song
Album: Mezmerize (2005)
Genre: Alternatieve/Geschifte Metal

“I hope your stepson doesn't eat the fish”

Deze vier gekke Armenen kennen twee gezichten: gestoord en geschift. Dit is de geschifte kant van de band. Zanger Serj Tankian zet allerlei gekke stemmetjes op terwijl de gitaren van Daron Malakian spookachtig doorstuwen. Het is allemaal niet logisch wat er gebeurd, er is geen rode draad, enkel gekte, die op zich ook nog geparodieerd wordt. De woorden lijken geen betekenis te hebben behalve dat er kennelijk iets mis is met de schizofrene persoon die de zanger neerzet.

 
73. The Alan Parsons Project – Old and Wise
Album: Eye in the Sky (1982)
Genre: Symfo-pop

“When they asked me if I knew you
I'd smile and say you were a friend of mine
And the sadness would be lifted from my eyes”

Dit is toch een prachtige, en tegelijkertijd zeer trieste, kijk op het oud worden. Kippenvel krijg ik elke keer als ik dit nummer hoor. De stem van Colin Blunstone gaat door merg en been. Melancholiek ten top. Ik hoef deze groep niet zo heel vaak meer tegenwoordig, maar het komt regelmatig voor dat ik dit nummer plotseling in mijn hoofd heb. Daar baal ik overigens nooit van. Een echt herfst-nummer.


72. Within Temptation – Faster
Album: The Unforgiving (2011)
Genre: Symfonische Popmetal

“I can’t live in a fairytale of lies”

Deze band verraste mij in 2011 met The Unforgiving en zoals altijd zijn de singles bij deze band het sterkst. Een licht dansbare tint valt op te merken aan dit gitaar-zware nummer, en dat bevalt mij meestal wel. Ik kan hier verder weinig bijzonders over zeggen. Een heerlijk nummer is het en dat is een beetje wat het is.


71. Meat Loaf – Bat Out of Hell
Album: Bat Out of Hell (1977)
Genre: Theatrale/bombastische rock’n roll

“And wherever you are and wherever you go
There's always gonna be some light”

Bij sommige nummers heb je bepaalde herinneringen. Zo zie ik elke keer als dit nummer begint mijn vader voor me, die toen ik klein was altijd helemaal los ging op dit nummer. Nu ben ik later uit mezelf het album nog eens echt terug gaan luisteren en tot de conclusie gekomen dat mijn vader niet alleen maar gek deed. Ik heb ook moeite om mezelf normaal te gedragen als de eerste paar tonen uit de speakers klinken. Zelden zingt een zanger zo heerlijk bombastisch als Meat Loaf, hier nog lekker vergezeld van een 70s rock ’n roll vibe. Eeuwig zonde dat hij na dit eerste album al stemproblemen kreeg. Hij is er nooit helemaal meer bovenop gekomen. Maar niet getreurd, beste mensen, we hebben dit album altijd nog. Gooi het volume omhoog en lekker hard meezingen (sorry, buren!).

Oeps, dit achttal is niet bepaald mijn smaak, maar Gallagher in het vorige rijtje is wel eem leuk omtdekkinkje.

Nope, dit is ook absoluut niet mijn ding. Het zijn uitersten, dat dan weer wel.

Alan Parsons

Ik vind het nummer van de Peppers eigenlijk wel leuk dat ik nog niet kende en daarbij vind ik Old and Wise sterk.

Heheh, ja ik ben me ervan bewust dat vooral het metalgedeelte van deze lijst niet zo in de smaak zal vallen. Ik kan het echter niet weglaten. Ik mag het genre nogal graag.

Mr. Rock & Roll . Een van de sterkere popsingles van de laatste 10 jaar. Ik heb nooit begrepen waarom Amy Macdonald het hier op MuMe zo relatief slecht doet. (Geen enkel nummer van haar in de ladder. )

Meat Loaf en App

70. Kate Bush – Don’t Push Your Foot on the Heartbrake
Album: Lionheart (1978)
Genre: 70s Pop/rock op z’n Kate Bush

“Don't drive too slowly
Don't put your blues where your shoes should be”

Recentere ontdekkingen wilde ik eigenlijk niet in deze toplijst laten meedoen, maar dit nummer van haar kende ik als klein kind van mijn vaders cassette bandjes, enkel de titel wist ik toen niet. Erg fijne herontdekking. Het onweerstaanbare piepstemmetje van Kate Bush is naar mijn mening het sterkst op het ondergewaardeerde Lionheart. Achteraf misschien niet het sterkste nummer van Bush, maar zoals al gezegd wilde ik geen recente ontdekkingen in deze lijst.


69. Sonata Arctica – Victoria’s Secret
Album: Winterheart’s Guild (2003)
Genre: Symfonische Power Metal

“Life is waiting for the one who loves to live, and it is not a secret...”

Hoewel het andere gezicht van deze band me een stuk beter bevalt ben ik door de jaren heen toch het oudere werk op waarde gaan schatten. Sterker nog, dit is één van mijn favoriete nummers van ze geworden. Een staaltje Sonata Arctica op zijn best. To the point, enorm catchy, meezingbaar en episch. En vooral niet te druk… relatief gezien dan.


68. System of a Down – Deer Dance
Album: Toxicity (2001)
Genre: Alternatieve/Gestoorde Metal

“Beyond the staples center you can see america
with its tired poor avenging disgrace”

Had ik eerder gezegd dat deze band twee gezichten kende, namelijk geschift en gestoord, dan is dit het gestoorde gezicht. Ze zijn hier nog oprecht boos en hebben een boodschap om te vertellen. Het is een protest nummer, en hoe beter dat te doen dan met een enorme hoeveelheid barbaars kabaal? Serj Tankian mishandelde zijn stem hier nog door techniekloos te brullen, wat hij twee jaar later ook niet meer kon/wilde doen. Echter zonder dat gebrul had dit nummer nog niet half zo veel kracht.

 
67. Delain – We Are the Others
Album: We Are the Others (2012)
Genre: Symfonische/Gothic rock

“If you feel mistreated,
Torn and cheated,
You're not alone,”

Zo op het eerste gezicht is dit een nogal oppervlakkig popliedje met een gitaartje om rockfans te laten denken dat ze naar rock luisteren. Echter toen ik eenmaal had gelezen waar dit nummer over ging kon ik nooit meer objectief naar dit nummer luisteren. Hier een korte uitleg:

Charlotte Wessels begint te zingen en ik krijg gewoon kippenvel. De trieste toon in dit nummer is ongeëvenaard. Ook omdat de tekst me persoonlijk erg raakt.


66. Muse – Butterflies and Hurricanes
Album: Absolution (2003)
Genre: Alternatieve rock

“ You've got to change the world
And use this chance to be heard
Your time is now”

Bij uitstek mijn favoriete nummer van Muse is er zo eentje met die prachtige opbouw die ze vaak hebben. Voeg daarbij nog dat deze tekst ook erg aansporend is. Heerlijke bombastische muziek. Nu eens kalm, dan weer aan de epische kant. Nu eens zwaar met gitaar, dan weer een klassiek-getint pianostuk. Bij dit soort nummers dient Bellamy’s stem de muziek en niet andersom.

 
65. Gamma Ray – Man on a Mission
Album: Land of the Free (1995)
Genre: Duitse Power Metal

“What we need right now, is a miracle on earth
Let our hearts cry out, so our voices can be heard”

Ook al hou je niet zo van metal, toch nodig ik je uit dit eens te beluisteren. Deze tak van die muziekstijl werkt bij liefhebbers van serieuzere muziek namelijk vaak op de lachspieren, en dat wil ik jullie niet onthouden. Ik kan er goed om lachen, maar tegelijkertijd geniet ik er ook enorm van. De Duitse handtekening is uit duizenden herkenbaar op deze power metal klassieker.


64. The Kovenant – The Human Abstract
Album: Animatronics
Genre: Industrial Black Metal

“All questions are answers hidden within their own reality
Open your eyes and the truth shall set you free”

Misantropie is geen ongewoon onderwerp in black metal teksten. Ik vind het zelfs een vrij boeiend onderwerp. De titel is een duidelijke verwijzing naar het gelijknamige gedicht door William Blake, dat de negatievere kanten van de mens laat zien. In de tekst verwijzen ze naar nog andere gedichten uit diezelfde bundel. Afgezien van zijn duistere boodschap verwacht ik niet dat iemand dit op prijs zou kunnen stellen. Zelfs onder liefhebbers van black metal is dit veracht, en liefhebbers van industrial zijn er niet zoveel op deze site.

Het niveau stijgt zienderogen: gave set! Vooral Sonata Arctica, Muse en Gamma Ray.

Delain in je top 100 Ik ben verrast, maar gelukkig in positieve zin.

We Are the Others is inderdaad een mooi nummer, maar ik vind het juist een van de minderen van dat album (want iets te zeurderig). Maar als de tekst je goed weet te raken kan ik me goed voorstellen dat dit nummer inslaat als een bom.

Nee hoor, leuk nummer! Moet maar eens op zoek gaan naar meer hiervan. Ultravox klonk ook al erg lekker, en van iemand met Wintersun in zijn top 10 verwacht ik nog wel een aantal fijne verrassingen

En verder:

- The_CrY
- Arrie
- Vleertje
- ArthurDZ
- deric raven
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- gli|-t0_ch
- freitzen

Dat is dan weer erg fijn om te lezen, had ik niet verwacht

63. Temple of the Dog – Reach Down
Album: Temple of the Dog (1991)
Genre: Grunge

“Now I've got room to spread my wings and my messages of love,
Yes, love was my drug, but that's not what I died of”

Dit monster van elf minuten is lijkend op een uit de hand gelopen jam sessie. Heerlijke losse grooves, met een verhalende Chris Cornell op zang. Vooral de gospel-achtige refreintjes zijn heerlijk. Na het tweede refrein gaat het los met allerlei solo’s, terwijl de bas die heerlijke basriff doorzet. Dat gejam gaat lekker door tot plots de zang weer terugkeert, ditmaal even zonder begeleiding. Wat heeft die man toch een geweldige stem! Met recht één van de topformaties uit de grunge scene.

 
62. Roger Taylor – A Nation of Haircuts
Album: Electric Fire (1998)
Genre: Eigenzinnige rock met punksfeer

“Check your threads, check your cred but you better not smile
Don't move too quick you might spoil your hairstyle”

Als er iemand een bepaald soort mensen op een mooie manier kan bekritiseren dan is het Roger Taylor wel. Hij heeft neonazi’s al op hun plek gewezen, wapendealers, zelfingenomen tv-personages, en hier is de belachelijke club-cultuur aan de beurt. Het sarcasme druipt er vanaf en niemand kan dat zo mooi als deze man. Hij heeft ook altijd zo’n eigenzinnigheid in zijn solowerk zitten die hij bij Queen minder liet merken. Of in ieder geval niet meer na The Game.


61. Helloween – Why?
Album: Master of the Rings (1994)
Genre: Hard Rock

“Father, it's time
Have a heart for your child who cries in pain
Not a new sign
But a strike that'll blow those fools away”

Dit nummer staat vooral ook zo hoog omdat het mij heel erg aansprak in een moeilijke tijd. Niet dat ik nu zo gelovig ben, maar de wanhoop spat hier vanaf. Het is één van de eerste bijdragen van de toenmalige nieuwe zanger van de band, Andi Deris. Er heerst een mysterieuze toon die gaandeweg niet veranderd of bombastischer wordt, hoewel Deris toch regelmatig “Why?” gilt. Dat maakt het juist sterk en het geraas tegen het hogere lijkend zinloos.


60. Killing Joke – Exorcism
Album: Pandemonium (1994)
Genre: Herrie/Industrial Rock

“Cover yourself with water
wash it away, that's right, wash it away
wash it all away, wash away the tears”

Dit nummer is vooral mooi vanuit een esthetisch oogpunt. Er zit een heerlijke drumbeat in met een lekkere riff die vrijwel de hele tijd door blijft gaan. Echter Jaz Coleman is helemaal gek geworden. Hij brult, hij schreeuwt om hulp, hij gaat over zijn nek, hij hoest, hij proest. Alles om zijn demonen uit te drijven. Zoals je zal kunnen horen is het geen gemakkelijk proces.

 
59. Scorpions – The Sails of Charon (niet op Spotify)
Album: Taken By Force (1977)
Genre: 70s Hard Rock

“Keep on for the kingdom of light
There is no darkness, there is no night”

Velen kennen de Scorpions van het “Wind of Change” en “Rock You Like a Hurricane” tijdperk, maar ooit deden ze veel naar mijn mening interessantere dingen. Want ooit hadden ze op gitaar de Jimi Hendrix-fanboy Uli Jon Roth. Dit nummer is door hem geschreven en stond op het laatste studio album waar hij nog meedeed. Lekker rocken? Romantische ballades? Welnee! Dit nummer is duister als de nacht. Klaus Meine komt hier pas echt tot zijn recht met een rauwe strot en een gemene sneer. En Roth kon natuurlijk ook een geweldig beetje gitaar spelen.


58. Jerry Reed & Chet Atkins – Jerry’s Breakdown
Album: Me and Chet (1972)
Genre: Gitaarcountry

“[instrumentaal]”

Twee country helden die lol hebben samen. Dat is wat dit is. Mensen die via Spotify luisteren zal ik nu toch willen vragen om op de link te klikken, omdat die live versie veel levendiger is dan de studio variant. Vooral ook omdat het gedeelte van Chet Atkins daar een stuk spectaculairder is met zijn gesweep. Uit ervaring weet ik dat dit pittig is om te spelen. Snel, ingewikkeld voor beide handen, maar toch melodisch interessant genoeg voor de luisteraar.


57. Klingenberg Syndrome – Woodoo Lounge (niet op Spotify)
Album: …and the Weird Turned Pro (2012)
Genre: Melige Synthesizer Prog

“[instrumentaal]”

De toetsenist van onder andere Sonata Arctica liet zich op zijn eerste en tot nu toe enige soloalbum even flink gaan. Met veel speelse toetsengeluidjes en een stel melige titels staat het instrumentale album dan ook vol met simpele pakkende thema’s. “Woodoo Lounge” is een Japanse bonustrack, wat gezien de kwaliteit enorm zonde is. Het hoofdthema klinkt gewoon zo flauw en melig dat het gewoon leuk is. Later komen er uiteraard nog meer vette dingen bij waaronder gitaarvarianten op het thema en een stel heerlijke solo’s.

 
56. Queensrÿche – Big Noize
Album: Dedicated to Chaos (2011)
Genre: Alternatieve Prog

“Because we're tired of your game, rules you make, political views the money you take, golden tans, velvet ropes.
No more snow white smiles. I wish… I wish… I wish it would rain!”

Als mensen mij vragen waarom ik zo’n liefhebber ben van Queensrÿche zou ik ze eerder een nummer als dit laten horen dan de grote albums uit de jaren 80. Het is een zeer apart, rustig nummer met een mysterieuze, haast rebelse ondertoon. Geoff Tate kwalificeert ook met huidige capaciteit nog gemakkelijk voor mijn meest favoriete zanger ooit. Hij zweeft om de muziek heen, torent er indien nodig bovenuit, en laat zich overrompelen als de nood ervoor is. Hij groovt met alleen zijn zang zo heerlijk. Hij kan dat geflipte, dat boze, verwarde dat deze tekst nodig heeft beter ten gehore brengen dan wie dan ook. Deze eigenschap zou die nieuwe zanger nooit kunnen vervangen.

En dan opeens een set waarvan ik geen een nummer ken. Temple of the Dog springt hier bovenuit: leuke kennismaking.

In elke update zit wel zo'n lekker fijn nummer he. Deze keer Reed and Atkins.

Hee! Komen Steve Vai en Frank Gambale nog voorbij?

Ik ben bang van niet, maar nog wel twee andere virtuoze gitaarhelden

Een redelijk harde update. Hierna koelen we weer even wat af.

55. Flametal – Into Fear
Album: The Elder (2005)
Genre: Flamenco/Metal/Jazz Fusion

“[instrumentaal]”

Geniale, instrumentale mix tussen flamenco, metal en jazz fusion. De band draait eigenlijk om de virtuoze akoestische gitarist Benjamin Woods, die op sommige nummers, maar gelukkig niet hier, op een wat ongelukkige manier de vocalen voor zijn rekening neemt. Hier echt is het instrumentale een troef met virtuoze thema’s, solo’s voor elk instrument. Een waar meesterwerk voor fans van prog.


54. Power Quest – Human Machine
Album: Master of Illusion (2008)
Genre: Keyboard-zware Power Metal/Rock

“How quickly time goes by
Maybe it’s not too late
I still control my fate”

Ja, ik ben dol op keyboards die soms misschien wel eens cheesy kunnen zijn, maar ook erg catchy. Power Quest is zo’n band waarbij dat wel eens varieerd, echter “Human Machine” maakt er goed gebruik van. Vooral de toetsensolo van Steve Williams lift het nummer naar een hoger niveau. De Italiaanse zanger wiens naam ik even kwijt ben heeft een geluid waar je van moet houden, maar hij is in mijn bescheiden opinie één van de betere in het genre.

 
53. Brad Paisley – The Nervous Breakdown
Album: Who Needs Pictures (1999)
Genre: Nerveus Gepiel-country

“[instrumentaal]”

Ja, we hebben er nog een! Dit is de laatste van de country nummers en verreweg mijn favoriet van het stel. Snel, strak, melodisch en virtuoos. Als je niet hard moet glimlachen tijdens dit nummer, dan is het niets voor jou. Zelfs die viool krijgt een solo. En dan te bedenken dat er op youtube een live versie rondspookt die gewoon nog bijna twee keer zo snel is. Onmenselijk. Echter voor het luisterplezier heb ik m liever op het originele tempo.


52. Children of Bodom – Follow the Reaper
Album: Follow the Reaper (2000)
Genre: Melodic Death Metal

“The portal has been past and it's time to make a turn
To follow the reaper until the point of no return”

Snoeihard nummer van de toen nog jonge band. De grunts/screams van Alexi Laiho zijn hier nog onverstaanbaar, zelfs met de tekst erbij. Echter de muziek spreekt voor zichzelf. Melodische death metal met een sterke dosis keyboards, met invloeden uit black metal en neoklassieke muziek. Vooral die heerlijke instrumentale thema’s maken mij hier enthousiast. Energiek, onbezonnen, impulsief en tekstueel ondoordacht, maar potverdorie wat konden zij toen goede muziek maken.


51. Eric Johnson – Cliffs of Dover
Album: Ah Via Musicom (1992)
Genre: Gitaarporno

“[instrumentaal]”

En wéér een instrumentale, ja ik weet het. Maar ook deze verdient zijn plek dubbel en dwars. Eric Johnson is zo’n man die je uit duizenden herkent zodra hij ook maar één noot speelt op zijn gitaar. Zijn geluid is helder, zacht en scherp. Precies het heerlijke geluid van een Fender Stratocaster. Zijn stijl is vooral melodisch, met het virtuoze aspect dat vooral de melodieën en harmonieën dient. Om die redenen zijn solo’s van deze man een lust voor het oor en torent hij voor mij hoog boven een Satriani of Vai uit. Daar komt nog bij dat zijn loopjes helemaal niet voor de hand liggen om te spelen.

 
50. Nightwish – The Poet and the Pendulum
Album: Dark Passion Play
Genre: Symfonische/Progressieve Metal

“Search for beauty, find your shore
Try to save them all, bleed no more”

Bombastische progmetal met een gothic sfeertje. Tekstueel een apart, hoewel knap staaltje schrijfwerk door toetsenist Tuomas Holopainen, maar het lijkt over hemzelf te gaan. Muzikaal niet minder knap schrijfwerk natuurlijk. Een epos van 14 minuten met een prachtig begin, geweldige thema’s, een ware climax en een zachtmoedig einde. Het was de eerste kennismaking met toenmalige zangeres Anette Olzon, en daarnaast één van de betere zangprestaties van Marco Hietala. De rest van de band beweegt zich altijd voort als één geheel, en niet heel erg met individuele pieken en dalen.


49. Dimmu Borgir – Alt Lys Er Svunnet Hen
Album: Stormblåst (1996)
Genre: Symfonische Black Metal

“Alt har svartnet
Alt lys er svunnet hen
Lodig trer vi na inn i Riket
I minne om at vare spor blir fulgt”

Met deze hebben we de extremere vormen van metal voorlopig weer even gehad. Dimmu Borgir is geen band waar ik heel veel van luister, maar enkele selecte nummers kan ik goed hebben. Erg goed zelfs. Black metal kenmerkte zich in de jaren 90 door slechte productie en donkere sferen. Het merendeel is instrumentaal, maar als Silenoz dan eindelijk zijn mond opent spat de duisternis er vanaf en spuugt hij zijn verderfelijke gedachtegang in het Noors over je heen. Deze originele versie is nog met piano intro. “All light has faded away” betekent de titel.

Nummer 54 (alsjeblieft) en nummer 50 mag ik zeer.

Dank je wel

Waar DB juist een uitzondering op vormde.



Die ze hebben gestolen van Magnum.

Geen update gisteren, maar dat maak ik vandaag goed.


Vond je dat een uitzondering? Misschien ben ik dan gewoon verwend met nóg betere producties
Later werden hun producties inderdaad wel beter, maar bij Stormblast zou ik dat niet willen zeggen.

Dat van Magnum wist ik dan weer niet. Eigenlijk wel erg, maar dat verklaard waarom de remake die niet meer heeft.

Welk nummer?