Nu begrijp ik je mening inmiddels een beetje Mijn minst gewaardeerde muziekstijl is symfonische rock. Er ontstaat dezelfde soort kippevel als die ik krijg bij het kijken van gtst of boer zoekt vrouw. Dat elke seconde flink afzien is, oftewel een pittige top 100 En ondanks de overlap in bv Muse en de Peppers komen deze gekozen nummers dan juist heel laag in mijn ranking. Uit nieuwsgierigheid klik ik overigens wel alles aan, maar ik beloof niet alle tracks helemaal te gaan afluisteren

Ik vond Stormblåst al behoorlijk goed geproduceerd klinken in vgm de rest van de platen die toen werden uitgebracht.

Overigens werd ook het instrumentale intermezzo Sorgens kammer in z'n geheel gejat van een of ander computerspelletje, maar dat wist je wellicht al.

Sacred Hour

Ik waardeer het wel dat je het toch probeert, ondanks je onliefde voor bepaalde genres. En ondanks je "wazige" top heb je me toch een paar namen ter ontdekking gegeven.


Haha, nee dat wist ik ook al niet. Nee, ik beken dat ik qua black metal en Dimmu niet zo geleerd ben. Het is meer een zij-interesse voor mij. Echter, deze informatie is meer dan welkom

Hier zijn we dan weer. Een iets rustigere update.

48. Manfred Mann’s Earth Band – Angels at my Gate
Album: Angel Station (1979)
Genre: Groovende Prog

“The gambler and the clown,
Without a safety net,
Balancing unsteady on a wire.”

Ontmoet mijn favoriete toetsenist en meteen ook één van mijn favoriete progbands uit de jaren 70. Op zang dit keer niet Chris Thompson, maar Steve Waller. Er heerst een duistere, mysterieuze sfeer (alweer), en hoewel het allemaal erg fijn is gaat het balletje pas écht rollen bij het geweldige tussenspel, zoals altijd bij MMEB. De jaren 70 draaiden allemaal om de grooves en de heerlijke duels tussen Manfred Mann en de plaatselijke gitarist, in dit geval Chris Thompson.


47. Queensrÿche – Promised Land
Album: Promised Land (1994)
Genre: Alternatieve ProgRock

“Where did it all go wrong?
I feel like I'm dying.
Here's to love, to hate,
to promises and Promised Land lies.”

Voor de verandering eens een duister nummer. Geen vrolijke liedjes vandaag. Dit loodzware, trage proggy epos is de klaagzang van de geweldige Geoff Tate tegen de “American Dream”. Hier was zijn bereik nog wat groter dan bij het vorige QR nummer, maar zijn groove en ziel zijn ook hier al dominant aanwezig. Hij draagt het nummer met zijn allesomvattende vocalen. Elke uitroep van angst, verwarring en woede is raak. Op tijden klinkt hij wanhopig, moe en verslagen. Als iemand die de hoop heeft opgegeven. Ik onderstreep het nogmaals, er is geen zanger ter aarde die mij meer doet dan deze man.


46. Angra – Make Believe (niet op Spotify)
Album: Holy Land (1996)
Genre: Folky Progressieve Rock

“I won't wait 'till my life is wasted
... maybe I wanna die some other day”

Het tweede nummer in deze lijst die deze titel draagt. Deze is wat opzwepender en erg lichtvoetig. Een licht folky sfeertje hangt er. Hoogtepunten zijn de hier nog geweldige Andre Matos, en de gitaarsolo die er heerlijk laid-back inkomt. Ook is de boodschap nu eens wat positiever en minder depressief. En, omdat het wel zo netjes is, een klein bedankje aan jasper1991 zonder wie ik dit niet ontdekt had.


45. Masterplan – Wounds
Album: Aeronautics (2005)
Genre: Power Metal

“Show the scars you've been hiding deep inside
And reveal who you are”

Geweldige albums heeft deze band gemaakt, echter waar Jorn Lande op zang zit zijn ze toch het fijnst. Zo ook hier. Heerlijke dikke, diepe stem heeft die man, en daarbij ook nog een groot bereik en een enorme kracht. Je moet van het genre houden, maar de melodieën door mastermind Roland Grapow zijn ook echt onverslaanbaar. Deze staat op een wat donkerder album van de band (gaan we weer), echter de tekst is geen klaagzang, eerder een opsomming van dooddoeners/wijze raad.

 
44. Shadow Gallery – Pain
Album: Digital Ghosts (2009)
Genre: ProgMetal/Rock

“On the battlefield
You were never there beside me
Who will I be if I recover from this?”

Deze mannen uit de VS maken een soort natuurlijke klinkende progmetal/rock, waardoor de boel voor de verandering eens niet overgeproduceerd is. Huidige zanger Brian Ashley doet wat denken in de verte aan Geoff Tate, wat meteen verraad waarom ik hem zeer mag. Echter het geweldige refrein wordt gezongen door Gary Wehrkamp, Carl Cadden-James en Brendt Allman, de drie geweldig enthousiaste ruggegraten van de band die in samenzang ongeëvenaard zijn.


43. X-Panda – Flight of Fancy (niet op Spotify)
Album: Flight of Fancy
Genre: Prog/Fusion

“[instrumentaal]”

Puur instrumentale prog uit Estland (!). Het begint nogal Satriani-achtig, maar al snel blijkt dat we met rasechte prog te maken hebben. Alles klopt eraan: de gekke ritmes; de vreemde overgangen; de gitaarsolo’s; de synthesizer solo’s en de compositie. Weinig woorden aan vuil te maken. Doet hun zanger immers ook niet.


42. Helloween – Halloween
Album: Keeper of the Seven Keys Part One (1987)
Genre: Heavy/Power Metal

“In the streets on Halloween
There's something going on
No way to escape the power unknown”

En dan is het weer de beurt aan melige power metal. Het ultieme Helloween nummer. Het is vooral een portie enorm lekkere classic heavy/power metal, gedipt in een flinke kaassaus, getopt met een geweldige zanger. Michael Kiske is zijn naam en U hoort hem hier zingen terwijl hij slechts achttien jaar was. Jawel, dat vind ik indrukwekkend. De band ging een hele andere koers varen toen Kai Hansen, schrijver van dit nummer, de band verliet.

 
41. Queen – Innuendo
Album: Innuendo (1991)
Genre: Art-rock

“You can be anything you want to be
Just turn yourself into anything you think that you could ever be”

Net toen men dacht dat de band het progressieve element voorgoed had verlaten, kwamen ze ineens met “Innuendo” aanzetten. Freddie Mercury, hoewel in het laatste jaar van zijn leven, klonk levendiger en vastberadener dan ooit. Terwijl Taylor en Deacon een rustige beat neerleggen schalt Mercury’s commanderende stem overal bovenuit. Weer zo’n zanger die hoog in het favorietenlijstje zou komen. Hoewel niet het hele album me interesseert is dit nummer toch zeer acceptabel als zwanenzang van die fantastische band Queen, ware het niet dat de afsluiter van het album daar beter toe dient.

Mooi! Had me eigenlijk nooit zo afgevraagd of het nummer ook nog ergens over ging, maar dat weten we dan ook weer.

Moet ik daar alleen wel bij vertellen dat het slechts mijn interpretatie is.

Make Believe en Innuendo vind ik de hoogtepunten van deze update. Het nummer van Manfred Man vind ik ook wel gaaf, maar dat vind ik meer synthpop eigenlijk.

Mag je vinden natuurlijk, maar waarom?

Het zijn drukke luistertijden, zo in de 1e ronde van de Ladder en de Witte Trui en dan dreigt het luisteren naar dit topic helemaal onder te sneeuwen. Nu toch maar weer even aangehaakt met Angels at My Gate en tja... ik vind het synthpopgehalte ook vrij hoog liggen, al was het maar vanwege die... synthklanken. Niks mis mee verder, het nummer slaat een mooie brug tussen de jaren '70 en '80.

Leuke update weer. Altijd wat te ontdekken. X-Panda deze keer. Nummers van Manfred en Queen zijn parels.

Het zou zo een hitje kunnen zijn geworden voor mijn gevoel. Ik moet in ieder geval niet denken aan prog, misschien een klein beetje aan het einde.

40. John Petrucci – Tunnel Vision (niet op Spotify)
Album: Suspended Animation (2005)
Genre: Gitaarporno
“[instrumentaal]”
John Petrucci is natuurlijk die gitaarvirtuoos van Dream Theater. Men zegt weleens dat hij te technisch speelt en te weinig emotie in zijn spel gooit. Daar kan ik zeker inkomen, maar hij heeft weleens een solo die waanzinnig is én virtuoos tegelijk. Op zijn enorm slecht gepromote solo album is deze man goed in vorm. Dit nummer springt overal bovenuit juist door de beat die erin zit en het dansbare thema. Verslavend voor fans van instrumentale progmetal.


39. Star One – The Eye of Ra
Album: Space Metal (2002)
Genre: Sci-fi ProgMetal

“Ooh, up there in space
The Eye of Ra is watching over us”

Kennen jullie de film Stargate? Nou, dit nummer gaat over die film. Erg bewust dat dat erg cheesy is heeft Arjen Lucassen het zelfs aangegeven, en het werkt gewoon! In een ongewoon goede vocale bezetting van Damian Wilson, Russell Allen, Dan Swanö en ons eigen Floor Jansen komt de film tot leven. Dat, en natuurlijk de tientallen geweldige melodieën van de hand van Lucassen, van wie we nog veel meer zullen horen verderop in de top.

 
38. Unisonic – I’ve Tried
Album: Unisonic (2012)
Genre: AOR/Hard Rock

“There’s so many things one can regret
and more that one denies
but I’ll always have my pride”

Buitengewoon lekker, simpel rocknummer. Kai Hansen en Michael Kiske zijn we al eens eerder tegengekomen. Echter hier hoor je ze losser spelen. In plaats van strakke power metal nu eens een dansbaar rocknummer. Hoogtepunt is wederom de zanger die bij het refrein de lucht in schiet. Ik weet nooit zo goed waarom ik dit nummer zo hoog in de lijst zet, maar als ik het luister snap ik mezelf.


37. Coldplay – Glass of Water
Album: Prospekt’s March EP (2008)
Genre: Britpop/Alternatief

“Oh, they say you can see your future
Inside a glass of water, the riddles and the rhymes
‘Will I see heaven in mine?’”

Vaak worden de intiemere nummers van Coldplay op deze site beter gewaardeerd dan het latere, bombastischere werk. Ik verkies Viva la Vida als album in ieder geval altijd boven Parachutes. Maar dan wel met de bonus EP. Op dit nummer valt alles samen. De wat intiemere, vlottere coupletjes, het geweldige, bombastische refrein met zijn apartere maatsoort en de hele sfeer van het nummer.


36. Red Hot Chili Peppers – Purple Stain
Album: Californication (1999)
Genre: Alternatieve Funkrock

“Up to my ass in alligators
Let's get it on with the alligator haters”

En dan komen de Peppers nog een keertje langs. Het knalt er meteen erg droog in. Frusciante geeft het begin aan, Smith legt een groove neer en wat volgt is een soort lamme rap op een funky achtergrond. Het wordt pas helemaal gaaf na het tweede refrein, want daar gaat het stuiven! Misschien is de live versie van Slane Castle uit 2006 die op youtube rondspookt nog wel beter dan de studio versie.

 
35. The Alan Parsons Project – The Turn of a Friendly Card
Album: The Turn of a Friendly Card (1980)
Genre: Symfo-Pop

“But the game never ends when your whole world depends
On the turn of a friendly card”

Dit is voor mij het ultieme APP nummer. Voorzien van kalme, gevoelsdragende zang in drie van de vijf delen, prachtige orchestrale arrangementen en een hoop pakkende melodieën. Je zou kunnen zeggen dat dit eigenlijk vijf nummers zijn die niks met elkaar te maken hebben, begin en einde uitgezonderd. Echter op mijn CD was het altijd één lang nummer en dus beschouw ik het nog altijd als zodanig. Best een lange zit, maar best een avontuurlijke. Vertrouw me maar


34. Kiuas – The New Chapter
Album: Reformation (2006)
Genre: Vreselijk Agressieve Power Metal

“We win and lose everyday
It's like you've heard the Christians say:
‘The Lord giveth and taketh away’”

Van alle power metal bands die ik ken en waardeer is Kiuas toch een geval apart. Wie thuis is in het genre zal het herkennen. Ze zijn veel agressiever en zwaarder. Invloeden uit death, black en folk komen regelmatig voorbij. Wie eerder nummer 52 uit deze lijst had aangeklikt zal instrumentale gelijkenissen horen. Uiteraard blijft Kiuas vocaal gezien gewoon een cleane zanger, hoewel hij met zulk een passie zijn emoties naar voren laat komen dat ook hij ongeëvenaard is op zijn gebied.

Lekker spannende track zeg van Manfred Mann, idd erg groovy. Het laatste tiental vind ik in vergelijk met de andere wel wat mindere maar goed het kan niet altijd feest zijn natuurlijk

33. Mike Oldfield ft. Maggie Reilly – Moonlight Shadow
Album: Crises (1982)
Genre: Oldfield

“The trees that whisper in the evening
Carried away by a moonlight shadow”

Tja, als ik dan een nummer van Mike Oldfield zou moeten kiezen die ik echt geweldig vind zou ik toch altijd deze kiezen, ook boven Ommadawn of Tubular Bells. Lange lappen van twintig minuten zijn een reis van jewelste, maar ik beschouw het niet als nummers. “Moonlight Shadow” echter komt dicht in de buurt bij het beste popnummer ooit, vind ik dan. Dromerige zangmelodie met de zeer zachte stem van Maggie Reilly. Die geweldig melodische gitaarsolo door Oldfield zelf. Ik geraak bij dit nummer altijd vervuld van emotie en de tranen willen mijn ogen uit, al weet ik niet precies waarom.


32. Sybreed – I Am Ultraviolence
Album: The Pulse of Awakening (2009)
Genre: Industrial Metal

“Why should I engage in this masquerade?”

Bereid je voor op een portie uiterst zinloos geweld. De drums zijn allerverpletterend; de gitaren zijn verbrijzelend; de bas is diep; de toetsen angstig en voorzichtig; de elektronica is verwoestend; de zanger is boos. Geïrriteerd. Niet in zijn beste humeur in ieder geval. Het zinnetje dat ik uit de tekst heb gekopieerd hierboven is de enige waar hij niet om bloed en vernieling smeekt. Ach, dit soort muziek luister ik toch niet voor de inspirerende teksten.


31. Sonata Arctica – The Dead Skin
Album: The Days of Grays (2009)
Genre: Progressieve Power Metal

“It's me I hate, not you at all
I am my own medicine,
Turned into a poison”

Dat dit de hoogste notering is geworden voor Sonata Arctica verbaasd mezelf een beetje. Echter albumformaat siert ze beter. Zo alleen mist er iets aan dit nummer. Echter nog steeds is het erg krachtig. Vooral tekstueel kon ik me er heel erg in vinden toen het net uitkwam. De spreker is nogal depressief, ziet het niet meer zitten en gebruikt donkere logica. Het tussenspel laat zijn woede, onbegrip en gefliptheid naar voren komen. Het enge aan dit nummer is dat er geen draai in zit. Er wordt niet gepredikt dat het licht wel weer terugkomt. Het blijft donker.


30. Iron Maiden – The Edge of Darkness
Album: The X-Factor (1995)
Genre: NWOBHM

“Where sat the warrior, the poet
Now lie the fragments of a man”

Iron Maiden plezierde mij het meest in de periode met Blaze Bayley als zanger en hier is (gedeeltelijk) waarom. Dit wederom donkere nummer brengt ons naar de vraag wat juist is en wat niet. Het is gebaseerd op het boek The Heart of Darkness van Joseph Conrad en de verfilming daarvan, Apocalypse Now. Dit nummer wordt gedragen door de donkere, emotionele zang van Bayley, die op plekken afwachtend, geschokt of verhalend is.

 
29. Avenged Sevenfold – A Little Piece of Heaven
Album: Avenged Sevenfold (2007)
Genre: PopMetal met proginvloeden

“Don't cry”

Hmm, het fijne aan het zoeken van tekstfragmenten bij nummers is dat je dingen ontdekt die je nooit eerder wist. Dat kan een nieuwe invalshoek opleveren, die meestal positief kan bijdragen. Bij dit nummer echter niet. Ik kom er net achter dat dit een soort horrorverhaal is waarbij de spreker zijn vriendin vermoord omdat hij necrofiel is. Ik walg er oprecht van, maar goed. Het nummer is nog altijd interessant, echter ik kan er nu nooit meer hetzelfde naar luisteren.


28. Camel – Freefall
Album: Mirage (1974)
Genre: Prog

“I'm in a freefall, like a snowflake falling
Down, down, down, down, down”

Camel is nog een van mijn favoriete progbands uit de jaren 70. Er zit een speelse kwaliteit in die haast jammend is, maar die hoe dan ook het best uitpakt op instrumentaal niveau. De verschillende zangers zijn geen smaakmakers. Het echte vuurwerk kun je dan ook horen aan die fijne, schattige productie en gitaarsound; het prettige orgeltje; de opvallende baspartij; en de heerlijke 70s drums.


27. Ayreon – The Awareness
Album: The Final Experiment (1995)
Genre: Rock Opera

“The smoke is rising
The vision's getting clearer
And words become a song
In the dreamtime”

Wederom een werkje van Arjen Lucassen. Hier nog zonder de metal-invloeden. Pure betoverende prog/symfo met geweldige zang van niemand minder dan Edward Reekers, die we ook al eerder tegenkwamen bij zijn solo project. Dit is werkelijk één van zijn beste zangprestaties, en dat is heel wat, want ik vind hem misschien wel de beste Nederlandse zanger die ik ken. Echter credit blijft gaan naar Lucassen zelf met zijn geweldige melodie en synth-partijen.

 
26. Coldplay – White Shadows
Album: X&Y
Genre: Alternatieve Pop

“You're part of the human race
All of the stars and the outer space
Part of the system, a plan”

Deze band klinkt mij het beste zodra ze de jaren 80 gaan nadoen. Die hoge, Edge-achtige gitaren in het refrein, die hoge, allesomarmende synth pads… het enige dat mist is een diepe grafstem, maar die bezit Chris Martin niet, wat de boel weer een unieke draai geeft. Fijn moment is nog wel aan het eind het stukje waar nog even alleen toetsen te horen zijn en het wanhopige klinkende stukje zang dat daar nog klinkt.

Je zei niet Hergest Ridge... die komt dus nog?

Dit stukje staat inderdaad op eenzame hoogte in de geschiedenis der progteksten . Opmerkelijke songkeuze.

Ja, hier kan ik het mee eens zijn, dit vind ik de latere Coldplay op zijn best. Eigenlijk het laatste goede nummer dat ze hebben uitgebracht.

25. U2 – One
Album: Achtung Baby (1991)
Genre: Alternatieve Rock

“We're one but we're not the same
We get to carry each other, carry each other”

Bono & co hebben zichzelf naar mijn mening overtroffen op Achtung Baby. En als iemand die niet dood is gegooid met dit nummer toen het veel gedraaid werd op de radio kan ik eerlijk zeggen dat dit het hoogtepunt is van dat album. Er hangt een fijne groove, een prettig geluidslandschap, maar wat er bovenuit steekt in zijn grootsheid is de zang van Bono. U2 is natuurlijk sowieso een band waar de zang erg centraal staat, maar dit keer is het wel heel geslaagd. Hij klinkt vol met emotie en als je de achtergrond van het nummer in je hoofd haalt is het extra mooi.


24. Gothminister – Darkside
Album: Happiness in Darkness (2008)
Genre: Industrial/Gothic Metal

“I'm gonna take you away
Out from this world
Into the darkside”

Wederom een guilty pleasure. Wel heel erg guilty, en ook een enorme pleasure. De lage, grommende stem van Björn Alexander Brem blijkt ondanks zijn laagte erg krachtig. Het dan ook zijn uithaal en krachtige zang die dit nummer maakt tot wat het is. Dat en het catchy keyboard-loopje in het laatste refrein. De foute clip moet je dan maar voor lief nemen.

 
23. Kayak – Act of Despair (niet op Spotify)
Album: Nostradamus – The Fate of Man (2005)
Genre: Symfonische Rock

“Set in an alternate order
Four thousand verses in rhyme
Will take you from border to border
On a journey divine”

Geen band maakt pianoballades zoals Kayak die fabriceert. Gecomponeerd door van wijlen Pim Koopman, ingezongen door wederom Edward Reekers, getopt met een geweldige melodische gitaarsolo door Rob Vunderink. Alle drie laten hier zien dat ze tot de besten behoren in wat ze doen. Van alle Kayakse pianoballades vind ik deze veruit de beste. In albumcontext komt hij nog beter eruit, in verband met het grotere concept.


22. Rush – The Enemy Within
Album: Grace Under Pressure (1984)
Genre: ProgRock

“I'm not giving in to security under pressure
I'm not missing out on the promise of adventure
I'm not giving up on implausible dreams”

Van deze band ken ik lang niet zo veel als ik graag zou willen, maar enkele albums ken ik dan weer wel en die mag ik ook graag, met als favoriet Grace Under Pressure uit 1984. Het geluid is hier een stuk minder progrock-achtig zoals in het decennium ervoor, maar wat meer poppy/AOR met nog altijd genoeg prog-invloeden uiteraard. Neal Peart steelt de show met zijn heerlijke off-beat ska-ritmes.


21. dEUS – Instant Street
Album: The Ideal Crash (1999)
Genre: Experimentele Rock

“And now I found something to look for, but I can't decide,
cause I might find that to stroll behind is better than to score.
Just like I did before.”

Het geluid van dEUS mag ik zeer. Een soort mysterieuze ingetogenheid. Je hoort gewoon meteen dat er veel meer gebeurt dan op het eerste gezicht hoorbaar. Echter, “Instant Street” is een uitzondering op dat gebied aangezien je meteen snapt wat de bedoeling is. Tom Barman is één van de muzikale genieën van deze tijd binnen zijn genre en aan wie nog nooit van hem gehoord heeft zeg ik: ‘foei!’ Echter bij deze de kans aan hen om de prachtige opbouw en de intense chaos van het Belgische dEUS te aanschouwen.


20. Haken – Because It’s There
Album: The Mountain (2013)
Genre: Prog

“Life is a dream
A gift we receive
To live and to love
We forge The Path”

Ik wilde in eerste instantie geen nummers uit 2013 in de top, maar ja, waarom nummers die gewoon overduidelijk in de top 20 gaan komen die kans ontnemen? Het zou gewoon flauw zijn. Naargeestig zelfs. Bovendien weet ik gewoon dat dit een blijvertje is. Moderne prog op zijn best, vooral op vocaal gebied hier. Het betoverende melodietje van “The Path” van hetzelfde album krijgt hier een reprise op haast Gregoriaanse manier. Eerst a capella, later met rustige begeleiding. Ook genietbaar voor de niet-prog liefhebbers zou ik durven stellen.


19. Testament – The Formation of Damnation
Album: The Formation of Damnation (2008)
Genre: Thrash/Death Metal

“False leaders crowned, a world of mass destruction
Can't wash the lies away death messiah to whom people pray”

Draai volumeknop helemaal open en snap waarom dit een hoge plek verdient.

Moonlight Shadow vind ik een mooi nummer, nooit geweten dat Mike Oldfield daar achter zat. Ook dat nummer van Rush vind ik wel leuk. Verder moet ik concluderen dat de smaak van The_CrY minder overlappend is met de mijne dan ik dacht. Edoch, benieuwd naar de topcategorie met twee keer Ayreon en twee keer Kayak gok ik zo.

Af en toe zeer interessante keuzes, zoals bij Rush, Kayak, Camel en Iron Maiden. Jammer dat niet alles op Spotify staat, want ik ben niet zo'n YouTube-klikker.

Verder een voor One, want dat is gewoon één van hun beste nummers!

18. Linkin Park – The Catalyst
Album: A Thousand Suns (2010)
Genre: Electronic/Hip-hop/Rock hybride

“We're a broken people living under loaded gun
And it can't be out fought, it can't be outdone
It can't be outmatched, it can't be outrun, no”

Linkin Park was voor mij altijd een beetje nostalgie. Jeugdliefde. Echter met A Thousand Suns in 2010 werd mijn interesse weer gewekt na een erg lam album uit 2007. Ze waren sterk terug met een hernieuwde formule. Het is een conceptalbum, meer elektronisch dan rock, maar ijzersterk en intens. Helaas ondergewaardeerd. Voor mij is het echter een top 10 notering geworden. Het concept komt op “The Catalyst” tot zijn climax met rapper Shinoda die paniekerig bovenstaande wanboodschap verkondigt, terwijl Chester ook de weg kwijt is. In het tweede gedeelte lijkt het dan toch een beetje goed te komen.


17. Scorpions – They Need a Million
Album: Fly to the Rainbow (1974)
Genre: Psychedelische Hard Rock

“I see the world and I see all the people
What they are doing, what they need
They need a million and a billion
And your money too”

Wederom Scorpions! Maar denk maar niet aan die hitjes die je kent. Ooit in vergeten tijden waren de Scorpions zelfs onderdeel van een psychedelischere scene. Het eerste album met eerder genoemde gitarist Uli Jon Roth en ook het enige album met drummer Jürgen Rosenthal, welke bij uitstek de smaakmaker is van dit album en dit nummer. Hij swingt de pan uit met zijn losse stijl. Dat voor het eerst en laatst Rudolf Schenker hier eens op lead vocalen te horen is schijnt een misser te zijn volgens goede muziekvrienden van me, echter ik kan me er niet aan storen. Swingende psychedelische rock uit de heerlijke 70s!


16. Earth and Fire – Voice from Yonder
Album: To the World of the Future (1975)
Genre: Prog

“History really has a trend
Always chasing the rainbow's end”

Van eigen bodem dan dit bandje in de tijd dat ze nog goede symfonische rock maakten. Op dit album waren de funk-invloeden erg subtiel in de prog gewoven en had het nog niet de overhand. Dit nummer in het bijzonder heeft een wat futuristisch thema, wat gezien de album titel zo verbazingwekkend nog niet is. Vooral in de toetsenpartij in het begin zit dat heerlijke funky ritme al. Dat Jerney Kaagman hier dan de lead vocalen deelt met, volgens mij, Chris Koerts geeft nog een extra boost.

 
15. Wintersun – The Land of Snow and Sorrow
Album: Time I (2012)
Genre: Epische doch Depressieve Symfonische FolkMetal

“The darkness will always be a part of my heart
Until I'm carried away by the winter's arms”

Depressieve Finnen zijn in staat tot de meest geweldige dingen. Neem nou Wintersun. Meesterbrein Jari Mäenpää, die je kan horen op gitaar, toetsen en zang, laat altijd merken hoe kou, winter en duisternis onderdeel zijn van zijn leven. Hoe hoger in Finland je jezelf bevindt, hoe herkenbaarder dit zal zijn natuurlijk. Echter deze man moet nog een nummer schrijven die ik niet te gek vind. Hij is dan ook langzaam met nieuw materiaal uitbrengen. Acht jaar na het debuut bracht hij immers slechts drie nieuwe nummers uit, en nu wachten we weer. Maar wie fan is van symfonische bombast van epische proporties met een melancholisch laagje en een folky afwerking is hier aan het juiste adres.


14. Dream Theater – Honor Thy Father
Album: Train of Thought (2003)
Genre: ProgMetal

“Expecting everyone to bow and kiss your feet
Don't you see respect is not a one way street”

Ha, jullie dachten toch zeker niet dat Dream Theater zou kunnen ontbreken in deze lijst, he? Toegegeven, ze boeiden me vroeger meer dan nu. Echter ze hebben zo van die nummers die je moeilijk kan vergeten. “Honor Thy Father” is een snoeihard epos over een familiedrama met een dosis sterke riffs, waanzinnige ritmes, een geweldige zangprestatie en een onverslaanbaar keyboard-thema. De toetsensolo van Jordan Rudess is er sowieso geen om zonder handschoenen aan te pakken. Een intense ervaring blijft het iedere keer weer.


13. Meat Loaf – Rock and Roll Dreams Come Through
Album: Bat Out of Hell 2 – Back Into Hell (1993)
Genre: Theatrale/bombastische rock

“Once upon a time all the chords came to life
And the angels had guitars even before they had wings
If you hold onto a chorus you can get through the night”

Wederom Meat Loaf met het mooiste nummer uit zijn oeuvre. Een ode aan muziek en wat het met je kan doen. An sich niet zo bijzonder, maar met die over-de-top teksten van Jim Steinman, die bombastische melodieën en die geweldige stem van Meat Loaf is dit één van de dertien beste nummers uit deze lijst. Vooral die stem van Meat Loaf is hier erg goed; die emotie, die toon, geweldig.


12. Iron Maiden – Dream of Mirrors
Album: Brave New World (2000)
Genre: Progressieve NWOBHM

“Think I've heard your voice before think I've said these words before
Something makes me feel I just might lose my mind”

Afkomstig van mijn allereerste Maiden album. Aanvankelijk het enige lichtpuntje op een album dat ik niet zo tof vond, echter hij is gegroeid. De terugkeer van Bruce Dickinson op zang en Adrian Smith op gitaar en gingen het progressievere pad dat met Virtual XI al was ingetreden verder bewandelen. Dit nummer is één van die epics. Vroeger vond ik de tekst gruwelijk spannend, echter nu kan ik dat niet terugvinden. Het nummer zelf blijft echter heerlijk mysterieus en uitgebouwd.


11. Kayak – Close to the Fire
Album: Close to the Fire (2000)
Genre: Symfonische Rock

“But no word seems to be remembered
No truth eternal, once it is revealed
All promises and vows lost or broken
Like wounds that never healed”

De komst van nog een Kayak-nummer was al voorspeld door jasper1991 en gelijk heeft hij gekregen. En terecht natuurlijk. Geweldige band. Afgezien daarvan speciaal aandacht voor dit nummer. Destijds de terugkeer van de band met originele zanger Max Werner op zang. Een sterker openingsnummer hadden we niet kunnen wensen. Met de keltische invloeden die de band regelmatig opzoekt en de authentiekheid van de blokfluitklanken in het refrein, gecombineerd met die winterse, mysterieuze sfeer is het gewoon één van de beste nummer die Ton Scherpenzeel ooit uit zijn pen heeft geschud. Live heeft het nooit dezelfde kracht, omdat een synthesizer nou eenmaal geen blokfluit is.

Tijd voor de top tien. Van mij mogen jullie proberen te raden wat erin komt, aangezien de meesten dat zeggen, maar de kans dat jullie t raden acht ik gewoon klein.

Gezien de niet zelden volslagen bizarre trackkeuzes bij voor de hand liggende artiesten ga ik me daar inderdaad niet aan wagen

Wel een fijn rijtje met een puike Dream Theater, het eenzame hoogtepunt op Kayaks Close to the Fire-album en nummers van Scorpions en Earth & Fire die ik eigenlijk eens terug moet luisteren. Maar nu for old times' sake eerst Meatloaf maar even opgezet - inderdaad een goede kandidaat voor zijn beste nummer, of was dat toch gewoon Bat Out of Hell?

Ik hoop toch op iets van Killing Joke en verwacht ook nog iets van Supertramp.

Close to the Fire en Honor Thy Father vind ik beide erg gaaf!

In de top 10 nog eens Kayak, twee keer Ayreon, iets van het debuut van Wintersun, nog iets van Queensryche, iets van Nightwish, Manfred Mann, iets van Queen II, Supertramp en als verrassing (hopelijk) Avantasia - The Wicked Symphony.

Ik verwacht nog iets van Queen gezien je top 10

Jullie intuïties blijken juist... voor het grootste deel dan

10. Manfred Mann’s Earth Band – Visionary Mountains
Album: Nightingales & Bombers (1975)
Genre: Psychedelische Prog

“Visionary mountains
Above and afar
Like answers to questions
Of life, Love”

Om een enkel nummer te kiezen van de plaat Nightingales & Bombers van MMEB is gewoon onmogelijk. Mijn eerste versie van deze lijst had er maar liefst drie in de top 20 zitten, die ik na mijn ‘1 per album’-regel dus met pijn in mijn hart moest verwijderen. Enige overblijvende is dan deze bewerking van het nummer door Joan Armatrading. Een traag, opbouwend nummer met een beresterke groove (lang leve Chris Slade en Colin Pattenden) en hoofdrollen voor Mick Rogers op de gitaar en Manfred Mann op toetsen natuurlijk. Geweldig hoe die twee met solo’s gewoon meer vertellen dan in woorden te verstaan is.


9. Queen – Fairy Feller’s Master-Stroke
Album: Queen II (1974)
Genre: Proggy Art-rock

“Pedagogue squinting wears a frown
And a satyr peers under lady's gown
He's a dirty fellow”

Van alle aanhangers van Queen II zal minstens de helft fronsen bij het zien van dit nummer als afgezant. Het is ook lastig, mensen, wanneer je maar één nummer mag nomineren van een album waar de gehele ‘black’-side vrijwel te ervaren is als één nummer. Zo doe ik dat meestal ook. Het stuk waar ik dan het meest van m’n stoel spring is dit over-actieve, ietwat melige snelle nummer met een hoofdrol voor John Deacon op de bas. Het is gek, speels en vol creatieve ideeën, en dat binnen drie minuten.

 
8. Queensrÿche – Roads to Madness
Album: The Warning (1984)
Genre: Classic Heavy Metal \m/ met Prog-neigingen

“Most of this is memory now
I've gone too far to turn back now
I'm not quite what I thought I was but
Then again I'm maybe more”

Jawel, een greep uit de hoogtijdagen van Queensrÿche. Het album Operation: Mindcrime heb ik bewust vermeden uit deze top, hoewel in mijn top 10, vanwege het ononderbreekbare concept. Dit nummer doet overigens totaal niet onder voor dat album. Integendeel zelfs, ik vind het met afstand het sterkste nummer van de band. Lekkere classic metal vibe, met toch weer Geoff Tate die met zijn zang de boel naar een hoger niveau tilt. Ook niet te onderschatten is die gitaarsolo. En dan aan het einde nog een flinke versnelling. Mijn woorden falen bij het pogen te omschrijven hoe groots dit klinkt. Dat probleem heb ik vaker bij deze band.


7. Kayak – Merlin (niet op Spotify... schandalig!!)
Album: Merlin (1981)
Genre: Symfonische Rock

“Call me magician or fool...”

Meteen nog maar een keer Kayak er doorheen jassen dan. Het eerste nummer van het eerste album dat ik van de band leerde waarderen toen ik 11 was. Nog altijd ga ik helemaal los bij deze versie. Er bestaat ook een heropname uit 2003 met meer gitaar en met orkest, maar met een baggere vertraging in tempo en een mindere zanger. Immers wie kan Edward Reekers verslaan? Dit nummer bevat zoveel fijne dingen: mysterieuze thema’s, bombastische thema’s, een a capella gedeelte, een toetsensolo (die is live wel beter), en een gitaarsolo (die is live tegenwoordig ook beter).


 
6. Manfred Mann’s Earth Band – Starbird
Album: The Roaring Silence (1976)
Genre: Psychedelische Prog

“Starbird keep your light shining for all to see”

Ha, ik stop MMEB gewoon twee keer in mijn top 10. Ze verdienen het. “Starbird” is een improviserende MMEB op zijn best. Aanschouw wederom die lekkere groove van Slade en Pattenden en geniet van het duel tussen Flett en Mann! Waar het zangthema in het begin nog wat cheesy is, is de return een geschenk uit de hemel!

Zo, jij bent echt een groot fan van MMEB, volgens mij komen ze ergens in de herst naar Nederland voor een concert in Zoetermeer

edit: 13 sept dus

Persoonlijk lijkt me Fool's Overture toch wel de meest veilige gok die ik kan doen.

Die nummer 6 vind ik erg sterk, met een doeltreffend ingepast thema uit de klassieke muziek. Ook de nummer 7 vind ik gaaf.

Nummer 1: Ayreon - Evil Devolution.