Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
4
geplaatst: 29 februari 2020, 10:58 uur
50. Revere - The Escape Artist
https://www.musicmeter.nl/images/covers/202000/202071.jpg
Net voordat user aERodynamIC zijn 'lobby' startte op MusicMeter, gericht op het promoten van deze helaas al weer ter ziele gegane band, kwam ik Revere op het spoor via het nu ook al niet meer bestaande Hope of the States, waarvan ik net het album "The Lost Riots" had aangeschaft. De nieuwsgierigheid naar Revere kwam voort uit het feit, dat een bandlid van hen het mixwerk verzorgde tijdens de opnamen van het debuutalbum "Hey! Selim".
De album besprekingen (ook bij de opvolger) zijn een parade van meer dan terechte superlatieven en kan men het beste zelf even nalezen op deze site.
Het Revere nummer waar ik meteen al helemaal verknocht aan raakte was 'The Escape Artist'. En die waardering is in de loop der jaren onverminderd groot gebleven.
Een song over verdeeldheid en onmenselijkheid. Het opent met een melancholisch prachtig gezongen gedeelte, dat leidt naar een eerste mooi piek. Naar de finale toe wordt de spanning opgevoerd dmv een basdrum, waarna de boel tenslotte explodeert in een zinderend, bijna theatraal aandoend en bombastisch post-rock slotstuk inclusief strijkersarrangement en zangkoor. Met ook een speciale vermelding voor het geweldige drumwerk aldaar.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/202000/202071.jpg
Net voordat user aERodynamIC zijn 'lobby' startte op MusicMeter, gericht op het promoten van deze helaas al weer ter ziele gegane band, kwam ik Revere op het spoor via het nu ook al niet meer bestaande Hope of the States, waarvan ik net het album "The Lost Riots" had aangeschaft. De nieuwsgierigheid naar Revere kwam voort uit het feit, dat een bandlid van hen het mixwerk verzorgde tijdens de opnamen van het debuutalbum "Hey! Selim".
De album besprekingen (ook bij de opvolger) zijn een parade van meer dan terechte superlatieven en kan men het beste zelf even nalezen op deze site.
Het Revere nummer waar ik meteen al helemaal verknocht aan raakte was 'The Escape Artist'. En die waardering is in de loop der jaren onverminderd groot gebleven.
Een song over verdeeldheid en onmenselijkheid. Het opent met een melancholisch prachtig gezongen gedeelte, dat leidt naar een eerste mooi piek. Naar de finale toe wordt de spanning opgevoerd dmv een basdrum, waarna de boel tenslotte explodeert in een zinderend, bijna theatraal aandoend en bombastisch post-rock slotstuk inclusief strijkersarrangement en zangkoor. Met ook een speciale vermelding voor het geweldige drumwerk aldaar.
5
geplaatst: 29 februari 2020, 11:08 uur
49. Jeff Buckley - Dream Brother
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/660.jpg
"Mojo Pin' stond ergens op een gratis gekregen verzamelaar en wekte mijn interesse.
Op een zaterdagmiddag naar 'Bij de Put' in Leeuwarden getogen en album "Grace" laten opzetten.
Na 3 of 4 nummers weer laten afzetten. Nee, dit was niet aan mij besteed. Waarschijnlijk was ik er nog niet helemaal klaar voor, de stem begon mij te irriteren en de muziek vloog in mijn beleving alle kanten op.
Grofweg een vijftal jaren later Jeff Buckley pas echt leren waarderen, wellicht door mijn steeds bredere persoonlijke muzikale voorkeur en ook grotere belangstelling voor de iets meer complexere songstructuren.
'Dream Brother' is langzaam maar zeker boven komen drijven als de meest persoonlijke Buckley song.
De tekstuele verwijzing naar de relatie met z'n vader, of beter gezegd het ontbreken daarvan, kan met de eigen situatie in het achterhoofd soms onverwacht hard binnenkomen.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/660.jpg
"Mojo Pin' stond ergens op een gratis gekregen verzamelaar en wekte mijn interesse.
Op een zaterdagmiddag naar 'Bij de Put' in Leeuwarden getogen en album "Grace" laten opzetten.
Na 3 of 4 nummers weer laten afzetten. Nee, dit was niet aan mij besteed. Waarschijnlijk was ik er nog niet helemaal klaar voor, de stem begon mij te irriteren en de muziek vloog in mijn beleving alle kanten op.
Grofweg een vijftal jaren later Jeff Buckley pas echt leren waarderen, wellicht door mijn steeds bredere persoonlijke muzikale voorkeur en ook grotere belangstelling voor de iets meer complexere songstructuren.
'Dream Brother' is langzaam maar zeker boven komen drijven als de meest persoonlijke Buckley song.
De tekstuele verwijzing naar de relatie met z'n vader, of beter gezegd het ontbreken daarvan, kan met de eigen situatie in het achterhoofd soms onverwacht hard binnenkomen.
1
geplaatst: 29 februari 2020, 11:10 uur
Een van zijn beste songs. Heerlijk mysterieus.
Mooi boek ook. Gelezen? Om en om een hoofdstuk over Jeff en zijn pa...
Mooi boek ook. Gelezen? Om en om een hoofdstuk over Jeff en zijn pa...
1
geplaatst: 29 februari 2020, 11:16 uur
48. Golden Earring - Kill Me (Ce Soir)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/17000/17281.jpg
De singleversie, kortweg 'Ce Soir', was de reden, dat ik als 10-jarig jochie elke week vol spanning aan de radio zat gekluisterd in hoopvolle verwachting of er weer een aantal plaatsen winst zou worden gemaakt in de nationale top 40. Bijna ontroostbaar was ik, na de hoogste piek notering op positie 5, dat mijn lievelingsnummer van dat moment plotseling in de daaropvolgende week 2 plaatsen bleek te zijn gezakt.
Dit is toch wel de Earring op z'n best hoor. Een atypisch nummer voor hun doen met vocaal vakwerk van Barry Hay. Donker en dreigend, hier zat de band in hun meest psychedelische periode. Met Robert Jan Stips extra in de gelederen werd het allemaal wat experimenteler.
Verrassend eigenlijk deze in 1975 doorgezette koerswijziging, kort nadat ze met 'Radar Love' een megahit hadden gescoord en het wellicht daarom logischer was geweest om hierop voort te borduren.
Na teleurstellende overzeese verkoopcijfers van bijbehorend album "Switch" keerden de mannen evenwel rap weer terug naar hun vertrouwde rocksound. Best wel jammer, want dit smaakte naar meer.
Over vocaal vakwerk gesproken. Op dit nummer van album "Together" uit 1972 laat George Kooymans (met een bijrol van Hay op dwarsfluit) zich ook niet geheel onbetuigd: From Heaven, From Hell
https://www.musicmeter.nl/images/covers/17000/17281.jpg
De singleversie, kortweg 'Ce Soir', was de reden, dat ik als 10-jarig jochie elke week vol spanning aan de radio zat gekluisterd in hoopvolle verwachting of er weer een aantal plaatsen winst zou worden gemaakt in de nationale top 40. Bijna ontroostbaar was ik, na de hoogste piek notering op positie 5, dat mijn lievelingsnummer van dat moment plotseling in de daaropvolgende week 2 plaatsen bleek te zijn gezakt.
Dit is toch wel de Earring op z'n best hoor. Een atypisch nummer voor hun doen met vocaal vakwerk van Barry Hay. Donker en dreigend, hier zat de band in hun meest psychedelische periode. Met Robert Jan Stips extra in de gelederen werd het allemaal wat experimenteler.
Verrassend eigenlijk deze in 1975 doorgezette koerswijziging, kort nadat ze met 'Radar Love' een megahit hadden gescoord en het wellicht daarom logischer was geweest om hierop voort te borduren.
Na teleurstellende overzeese verkoopcijfers van bijbehorend album "Switch" keerden de mannen evenwel rap weer terug naar hun vertrouwde rocksound. Best wel jammer, want dit smaakte naar meer.
Over vocaal vakwerk gesproken. Op dit nummer van album "Together" uit 1972 laat George Kooymans (met een bijrol van Hay op dwarsfluit) zich ook niet geheel onbetuigd: From Heaven, From Hell
10
geplaatst: 29 februari 2020, 11:25 uur
47. The Stone Roses - I Am the Resurrection
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2408.jpg
De band, welke met het debuutalbum (een klassieker in de Britse pophistorie) aan de basis stond voor de britpop. Vooral 'I Wanna Be Adored' en 'I Am the Resurrection', met z'n uitgesponnen funky gitaar 'outro', staan model voor de kwaliteit van deze plaat met een aaneenschakeling van louter hoogtepunten.
Ook de hoes even niet onvermeld laten; geïnspireerd door het kunststuk, dat verwijst naar de rellen in mei 1968 in Parijs met de Franse Tricolore en de citroenen (als middel tegen het traangas dat de politie als tegenactie gebruikte bij de Parijse studentenopstand).
Had overigens eerst de versie zonder 'Fools Gold', de single, die pas na het album uitgebracht werd. Gelukkig mocht ik hem bij de lokale platenboer kosteloos omwisselen voor een latere persing inclusief FG.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2408.jpg
De band, welke met het debuutalbum (een klassieker in de Britse pophistorie) aan de basis stond voor de britpop. Vooral 'I Wanna Be Adored' en 'I Am the Resurrection', met z'n uitgesponnen funky gitaar 'outro', staan model voor de kwaliteit van deze plaat met een aaneenschakeling van louter hoogtepunten.
Ook de hoes even niet onvermeld laten; geïnspireerd door het kunststuk, dat verwijst naar de rellen in mei 1968 in Parijs met de Franse Tricolore en de citroenen (als middel tegen het traangas dat de politie als tegenactie gebruikte bij de Parijse studentenopstand).
Had overigens eerst de versie zonder 'Fools Gold', de single, die pas na het album uitgebracht werd. Gelukkig mocht ik hem bij de lokale platenboer kosteloos omwisselen voor een latere persing inclusief FG.
10
geplaatst: 29 februari 2020, 11:38 uur
46. The Serenes - Good Missionary
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1670.jpg
The Serenes uit Joure, opgebouwd rond Theo de Jong en Paul Dokter, opereerden bij wijze van spreken praktisch vanuit mijn achtertuin. Er hoeft maar een matig windje uit het zuiden op te steken, of ik ruik meteen overduidelijk de Jouster koffiebranderij van D.E.
Theo wilde na het uiteenvallen van de band in principe niet veel meer weten van The Serenes. Een gepasseerd station, zo zei hij. Later zat hij vaak aan de bar in Café "De Stam", waar ik hem ook wel eens ben tegengekomen, maar iedereen daar liet hem met rust, wat betreft z'n muzikale verleden.
Enkele maanden terug was ik op een dinsdagavond weer eens in "De Stam", en navraag aldaar leerde mij, dat Theo inmiddels alweer een tijdje terug een stulpje in De Hoeve (in de buurt bij Wolvega) had betrokken.
Hij krijgt daar ook regelmatig bezoek van.... Paul Dokter. En zeker niet alleen voor de koffie of een borrel.
Eigenlijk is dit een notering voor het hele album "Barefoot and Pregnant". Kan namelijk niet echt kiezen welk nummer ik nou het beste of mooiste vind. Dat hangt ook af van de stemming waarin ik op dat moment verkeer.
Ik hou van de subtiele sprankelende nummers, waarin je het weidse landschap bijna kunt ruiken en voelen. Maar ook het iets steviger werk ('Trip Down Memorystreet') is overtuigend gespeeld op één van de mooiste gitaarplaten ooit van Nederlandse bodem. Hoewel ik als provinciegenoot niet geheel objectief ben natuurlijk.
De remaster uit 2013 werd uitgebreid met een tweede schijf met daarop tracks uit de B&P periode, welke niet op het album pasten, maar wel zeer de moeite waard zijn.
'Dreamdominion' is daar één van, een vrij stevig tegen de shoegaze aanhikkend nummer, hoewel het eigenlijk niet helemaal symbool staat voor het overige Serenes materiaal, maar godallemachtig wat vind ik dit momenteel lekker: The Serenes - Dreamdominion
Vorige week nog contact gehad met de voormalig manager van de band Jan ten Boom. Ik vroeg me namelijk al een tijdje af waarom The Serenes nog steeds niet op Spotify waren te beluisteren.
Een rechtsdingetje, vertelde hij en voegde daaraan toe, dat hoogstwaarschijnlijk dit jaar nog "Barefoot and Pregnant" op de streamingdienst terecht zal komen.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1670.jpg
The Serenes uit Joure, opgebouwd rond Theo de Jong en Paul Dokter, opereerden bij wijze van spreken praktisch vanuit mijn achtertuin. Er hoeft maar een matig windje uit het zuiden op te steken, of ik ruik meteen overduidelijk de Jouster koffiebranderij van D.E.
Theo wilde na het uiteenvallen van de band in principe niet veel meer weten van The Serenes. Een gepasseerd station, zo zei hij. Later zat hij vaak aan de bar in Café "De Stam", waar ik hem ook wel eens ben tegengekomen, maar iedereen daar liet hem met rust, wat betreft z'n muzikale verleden.
Enkele maanden terug was ik op een dinsdagavond weer eens in "De Stam", en navraag aldaar leerde mij, dat Theo inmiddels alweer een tijdje terug een stulpje in De Hoeve (in de buurt bij Wolvega) had betrokken.
Hij krijgt daar ook regelmatig bezoek van.... Paul Dokter. En zeker niet alleen voor de koffie of een borrel.
Eigenlijk is dit een notering voor het hele album "Barefoot and Pregnant". Kan namelijk niet echt kiezen welk nummer ik nou het beste of mooiste vind. Dat hangt ook af van de stemming waarin ik op dat moment verkeer.
Ik hou van de subtiele sprankelende nummers, waarin je het weidse landschap bijna kunt ruiken en voelen. Maar ook het iets steviger werk ('Trip Down Memorystreet') is overtuigend gespeeld op één van de mooiste gitaarplaten ooit van Nederlandse bodem. Hoewel ik als provinciegenoot niet geheel objectief ben natuurlijk.
De remaster uit 2013 werd uitgebreid met een tweede schijf met daarop tracks uit de B&P periode, welke niet op het album pasten, maar wel zeer de moeite waard zijn.
'Dreamdominion' is daar één van, een vrij stevig tegen de shoegaze aanhikkend nummer, hoewel het eigenlijk niet helemaal symbool staat voor het overige Serenes materiaal, maar godallemachtig wat vind ik dit momenteel lekker: The Serenes - Dreamdominion
Vorige week nog contact gehad met de voormalig manager van de band Jan ten Boom. Ik vroeg me namelijk al een tijdje af waarom The Serenes nog steeds niet op Spotify waren te beluisteren.
Een rechtsdingetje, vertelde hij en voegde daaraan toe, dat hoogstwaarschijnlijk dit jaar nog "Barefoot and Pregnant" op de streamingdienst terecht zal komen.
1
geplaatst: 29 februari 2020, 11:49 uur
Outlaw104 schreef:
Aangezien ik vanmiddag, ijs en weder dienende, de 'wei' in moet, volgt er zo meteen al een update.
Aangezien ik vanmiddag, ijs en weder dienende, de 'wei' in moet, volgt er zo meteen al een update.
Haha, en dan krijg ik nu net bericht dat de handel is afgelast
1
geplaatst: 29 februari 2020, 11:59 uur
Dat had ik al min of meer begrepen uit jullie MuMeLadder 2019 Breakdown topic
Maar Kill Me (Ce Soir) is wel een topnummer hoor.
1
geplaatst: 29 februari 2020, 15:23 uur
Outlaw104 schreef:
Naar de finale toe wordt de spanning opgevoerd dmv een basdrum, waarna de boel tenslotte explodeert in een zinderend, bijna theatraal aandoend en bombastisch post-rock slotstuk inclusief strijkersarrangement en zangkoor. Met ook een speciale vermelding voor het geweldige drumwerk aldaar.
Naar de finale toe wordt de spanning opgevoerd dmv een basdrum, waarna de boel tenslotte explodeert in een zinderend, bijna theatraal aandoend en bombastisch post-rock slotstuk inclusief strijkersarrangement en zangkoor. Met ook een speciale vermelding voor het geweldige drumwerk aldaar.
Live ook altijd een hoogtepunt. Ik zal Marc, de drummer, jouw complimenten overdragen
Gelukkig spreek ik een aantal bandleden nog wel en zag ik er vorig weekend nog eentje optreden in Rotterdam in een andere band.
Maar wat een herkenbare lijst is dit zeg!
8
geplaatst: 1 maart 2020, 12:00 uur
45. The War on Drugs - Under the Pressure
https://www.musicmeter.nl/images/covers/405000/405518.jpg
Een veel gehoorde opmerking bij 'Under the Pressure' is, dat het ruim drie minuten durende outro met z'n gitaarfeedback te lang is of de vaart eruit haalt.
Ik vind dit juist erg mooi gedaan, het zuigt je meteen het album in en zorgt voor de precies juiste overgang naar 'Red Eyes'. Een perfecte opener van "Lost in the Dream", die meteen laat horen wat je verderop kan verwachten. Een combinatie van psychedelica, ronkende gitaren, doffe drums, zweverige synthesizers en grootse melodieën met daarover een licht hese zangstem. De mooie stuwende break in het middenstuk zorgt bij live optredens zelfs voor een oneindig heerlijke trip.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/405000/405518.jpg
Een veel gehoorde opmerking bij 'Under the Pressure' is, dat het ruim drie minuten durende outro met z'n gitaarfeedback te lang is of de vaart eruit haalt.
Ik vind dit juist erg mooi gedaan, het zuigt je meteen het album in en zorgt voor de precies juiste overgang naar 'Red Eyes'. Een perfecte opener van "Lost in the Dream", die meteen laat horen wat je verderop kan verwachten. Een combinatie van psychedelica, ronkende gitaren, doffe drums, zweverige synthesizers en grootse melodieën met daarover een licht hese zangstem. De mooie stuwende break in het middenstuk zorgt bij live optredens zelfs voor een oneindig heerlijke trip.
3
geplaatst: 1 maart 2020, 12:13 uur
44. Sophia - I Left You
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6144.jpg
Had al eerder in de lijst gememoreerd, dat er nog wel wat hartzeer zou volgen. Nou hier dan!
Vanuit dit licht bezien zou 'I Left You' toch een absolute klassieker moeten zijn.
De hartverscheurende tekst en het pijnlijk rouwende orkestrale refrein laat de stem van Robin Proper-Sheppard bijna kraken in dit tranendal van ruim 7 minuten. De sfeervolle piano sleurt je bovendien mee in de melancholie, terwijl de rillingen over je rug lopen.
Af en toe poog ik wel eens het weltschmerz refrein bij hoog volume mee te brullen, want zwelgen in eigen misère vind ik bij tijd en wijle heerlijk en bovendien lucht het min of meer ook op. Maar ik betwijfel ten zeerste of mijn omgeving daar nou ook zo blij mee is.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6144.jpg
Had al eerder in de lijst gememoreerd, dat er nog wel wat hartzeer zou volgen. Nou hier dan!
Vanuit dit licht bezien zou 'I Left You' toch een absolute klassieker moeten zijn.
De hartverscheurende tekst en het pijnlijk rouwende orkestrale refrein laat de stem van Robin Proper-Sheppard bijna kraken in dit tranendal van ruim 7 minuten. De sfeervolle piano sleurt je bovendien mee in de melancholie, terwijl de rillingen over je rug lopen.
Af en toe poog ik wel eens het weltschmerz refrein bij hoog volume mee te brullen, want zwelgen in eigen misère vind ik bij tijd en wijle heerlijk en bovendien lucht het min of meer ook op. Maar ik betwijfel ten zeerste of mijn omgeving daar nou ook zo blij mee is.
7
geplaatst: 1 maart 2020, 12:25 uur
43. Cloud Nothings - Wasted Days
https://www.musicmeter.nl/images/covers/237000/237318.jpg
Hé, ben ik nou de eerste die met dit nummer komt aanzetten in dit topic?
Tijdens de uitvoering van slotnummer 'Wasted Days' in de grote zaal van Paradiso in het kader van Indiestad 2017 was ik even bang, dat de glas in lood ramen het zouden begeven. Wat een intense bak 'tering herrie' kregen de bezoekers hier voorgeschoteld. Op het moment, dat voorman Baldi op het hoogtepunt van dit nummer de longen uit zijn lijf aan het schreeuwen was ("I thought, I would, Be more, Than this"), met zijn niet door enige zangtechniek gehinderde stem, keek ik zogezegd wanhopig om me heen, driftig en tevergeefs zoekend naar iets van een bouwhelm of veiligheidsbril.
De studioversie op het album "Attack on Memory" is op zichzelf al indrukwekkend en monstervet genoeg.
Maar in Paradiso werd ik, terwijl ik al gewaarschuwd was bij setopener 'Pattern Walks', volledig weggeblazen.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/237000/237318.jpg
Hé, ben ik nou de eerste die met dit nummer komt aanzetten in dit topic?
Tijdens de uitvoering van slotnummer 'Wasted Days' in de grote zaal van Paradiso in het kader van Indiestad 2017 was ik even bang, dat de glas in lood ramen het zouden begeven. Wat een intense bak 'tering herrie' kregen de bezoekers hier voorgeschoteld. Op het moment, dat voorman Baldi op het hoogtepunt van dit nummer de longen uit zijn lijf aan het schreeuwen was ("I thought, I would, Be more, Than this"), met zijn niet door enige zangtechniek gehinderde stem, keek ik zogezegd wanhopig om me heen, driftig en tevergeefs zoekend naar iets van een bouwhelm of veiligheidsbril.
De studioversie op het album "Attack on Memory" is op zichzelf al indrukwekkend en monstervet genoeg.
Maar in Paradiso werd ik, terwijl ik al gewaarschuwd was bij setopener 'Pattern Walks', volledig weggeblazen.
6
geplaatst: 1 maart 2020, 12:36 uur
42. Peter Gabriel - San Jacinto (Plays Live)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/9000/9096.jpg
Heb het tot diep in 1989 volgehouden met het kopen van LP's, maar ergens in dat jaar enigszins noodgedwongen het besluit genomen om uiteindelijk toch maar een CD-speler aan te schaffen. Vele nieuwe titels in 'mijn' platenzaak werden daar uitgestald in CD formaat en die bakken vol met plastic groeiden met de week. Mocht je toch de LP-versie willen, dan moest je die bestellen, en daar had ik op een gegeven moment geen zin meer in. Ik zat namelijk nog midden in de periode dat je voor je muziekaankopen een zaterdagmiddagje platenzaak voor jezelf reserveerde. Sneupend en luisterend onder het genot van enkele bakken instant koffie, die je van de uitbaters kreeg aangeboden, wandelde je uiteindelijk tegen een uur of 5 met één of meerdere (op die middag ontdekte) geluidsdragers de deur uit.
De eerste vier CD aankopen weet ik me nog helder voor de geest te halen, dat waren de net verschenen albums "IQ - Are You Sitting Comfortably?" en "The Stone Roses - The Stone Roses", het al eerder uitgebrachte "INXS - Kick" en het al wat oudere "Peter Gabriel - Plays Live".
Die laatste kende ik nog van de jeugdsoos, waar ik destijds elk weekend vertoefde en de dubbel LP regelmatig zijn rondjes draaide op de Thorens platenspeler.
Met name die live uitvoering van 'San Jacinto' blijft nog steeds een weergaloos topnummer.
De repeterende keyboardklanken, die al vanaf het intro het hele nummer langzaam naar een climax laat toekruipen, is ronduit verslavend. Als dan tenslotte Peter, ondersteund door een prachtig dreigend synthesizer bed, “I Hold the Line” zingt, staan de waterlanders op doorbreken.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/9000/9096.jpg
Heb het tot diep in 1989 volgehouden met het kopen van LP's, maar ergens in dat jaar enigszins noodgedwongen het besluit genomen om uiteindelijk toch maar een CD-speler aan te schaffen. Vele nieuwe titels in 'mijn' platenzaak werden daar uitgestald in CD formaat en die bakken vol met plastic groeiden met de week. Mocht je toch de LP-versie willen, dan moest je die bestellen, en daar had ik op een gegeven moment geen zin meer in. Ik zat namelijk nog midden in de periode dat je voor je muziekaankopen een zaterdagmiddagje platenzaak voor jezelf reserveerde. Sneupend en luisterend onder het genot van enkele bakken instant koffie, die je van de uitbaters kreeg aangeboden, wandelde je uiteindelijk tegen een uur of 5 met één of meerdere (op die middag ontdekte) geluidsdragers de deur uit.
De eerste vier CD aankopen weet ik me nog helder voor de geest te halen, dat waren de net verschenen albums "IQ - Are You Sitting Comfortably?" en "The Stone Roses - The Stone Roses", het al eerder uitgebrachte "INXS - Kick" en het al wat oudere "Peter Gabriel - Plays Live".
Die laatste kende ik nog van de jeugdsoos, waar ik destijds elk weekend vertoefde en de dubbel LP regelmatig zijn rondjes draaide op de Thorens platenspeler.
Met name die live uitvoering van 'San Jacinto' blijft nog steeds een weergaloos topnummer.
De repeterende keyboardklanken, die al vanaf het intro het hele nummer langzaam naar een climax laat toekruipen, is ronduit verslavend. Als dan tenslotte Peter, ondersteund door een prachtig dreigend synthesizer bed, “I Hold the Line” zingt, staan de waterlanders op doorbreken.
11
geplaatst: 1 maart 2020, 12:48 uur
41. The The - Uncertain Smile
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4399.jpg
In 1984 verschenen een aantal interessante singles van 'nieuwe' bands, die dicht tegen het radiovriendelijke new wave geluid van de jaren '80 aanschurkten.
Ze behaalden nochtans hooguit de lagere regionen van de top 40.
Ik doel hierbij op 'It's My Life' (Talk Talk), 'Original Sin' (INXS), 'Love is a Wonderful Colour' (The Icicle Works) en 'Uncertain Smile' (The The). Hoewel vele van mijn herinneringen aan die tijd redelijk aan het vervagen zijn, denk ik gevoelsmatig bijna zeker te weten, dat deze vier nummers zo'n beetje tegelijkertijd in de charts opdoemden. De waarheid van deze bewering staven met eventuele bewijzen kan ik niet en heb daar overigens ook helemaal geen zin in.
'Uncertain Smile' heeft met voorsprong op de andere drie platen, de tand des tijds redelijk makkelijk doorstaan. Alleen al dankzij de pianosolo van Jools Holland krijgt het een dik verdiende notering alhier.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4399.jpg
In 1984 verschenen een aantal interessante singles van 'nieuwe' bands, die dicht tegen het radiovriendelijke new wave geluid van de jaren '80 aanschurkten.
Ze behaalden nochtans hooguit de lagere regionen van de top 40.
Ik doel hierbij op 'It's My Life' (Talk Talk), 'Original Sin' (INXS), 'Love is a Wonderful Colour' (The Icicle Works) en 'Uncertain Smile' (The The). Hoewel vele van mijn herinneringen aan die tijd redelijk aan het vervagen zijn, denk ik gevoelsmatig bijna zeker te weten, dat deze vier nummers zo'n beetje tegelijkertijd in de charts opdoemden. De waarheid van deze bewering staven met eventuele bewijzen kan ik niet en heb daar overigens ook helemaal geen zin in.
'Uncertain Smile' heeft met voorsprong op de andere drie platen, de tand des tijds redelijk makkelijk doorstaan. Alleen al dankzij de pianosolo van Jools Holland krijgt het een dik verdiende notering alhier.
2
Onweerwolf
geplaatst: 1 maart 2020, 13:27 uur
Ja, ik weet alleen niet meer wie die solo speelde want dat wordt echt nooit door elke DJ die het draait op welk radiostation dan ook er bij vertelt.
Aardige plaat verder maar wel schromelijk overschat.
1
Onweerwolf
geplaatst: 1 maart 2020, 13:33 uur
Fantastisch nummer dit. Ik zag Sophia bijna 3 jaar geleden nog eens live. Ze speelden wel onder meer 'So Slow' & Oh, My Love' maar deze helaas niet, dat vond ik toch wel echt jammer.
8
geplaatst: 2 maart 2020, 19:03 uur
40. The Smiths - The Headmaster Ritual
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/227.jpg
Ook goedemorgen! De opener op je tweede volwaardige album laten gaan over kindermishandeling op jouw school, dat kwam wel even aan bij het luistervolk en niet in de laatste plaats bij het betreffende schoolhoofd zelf.
Omdat niet altijd alles op de reguliere albums verscheen, schafte ik ook regelmatig 12inch uitvoeringen van de The Smiths singles aan, mede vanwege de boeiende hoescovers, waar ik tijden naar kon kijken. 'The Headmaster Ritual' was daarvan de eerste. Dit betrof de zogenaamde "Nederlandse versie" (met op de B-kant vier live nummers). Dit blijft toch nog wel steeds één van de topnummers in hun oeuvre, met die klaarblijkelijke gekke tegenstelling in de instrumentatie. Een ogenschijnlijk vrolijke melodie met jengelende en merseybeat sound achtige gitaarpartijen van Johnny Marr. Vervolgens Morrissey, die als het ware dat vreselijke onderwerp gewoontjes lijkt af te doen met een "lalalala-dee-ey" behandeling.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/227.jpg
Ook goedemorgen! De opener op je tweede volwaardige album laten gaan over kindermishandeling op jouw school, dat kwam wel even aan bij het luistervolk en niet in de laatste plaats bij het betreffende schoolhoofd zelf.
Omdat niet altijd alles op de reguliere albums verscheen, schafte ik ook regelmatig 12inch uitvoeringen van de The Smiths singles aan, mede vanwege de boeiende hoescovers, waar ik tijden naar kon kijken. 'The Headmaster Ritual' was daarvan de eerste. Dit betrof de zogenaamde "Nederlandse versie" (met op de B-kant vier live nummers). Dit blijft toch nog wel steeds één van de topnummers in hun oeuvre, met die klaarblijkelijke gekke tegenstelling in de instrumentatie. Een ogenschijnlijk vrolijke melodie met jengelende en merseybeat sound achtige gitaarpartijen van Johnny Marr. Vervolgens Morrissey, die als het ware dat vreselijke onderwerp gewoontjes lijkt af te doen met een "lalalala-dee-ey" behandeling.
7
geplaatst: 2 maart 2020, 19:10 uur
39. New Order - Age of Consent
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5225.jpg
Na de nog als een halve Joy Division klinkende plaat "Movement" begon New Order op "Power Corruption & Lies" al wat meer de dance gerichte kant uit te gaan, echter zonder hun verleden ver achter zich te laten. Maar hier had je voor het eerst het gevoel, dat ze van een 'loden last' waren bevrijd.
'Age of Consent' is het baken van een groep in evolutie. Een rockbasis met buitengewoon begeerlijke basslijnen, prachtig gitaarwerk, een lekker drammerig drumpatroon met daaroverheen die weldadige synthakkoorden.
New Order stond hier nog midden op een kruispunt en leverde daar en passant met dit nummer één van z'n mooiste pareltjes af.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5225.jpg
Na de nog als een halve Joy Division klinkende plaat "Movement" begon New Order op "Power Corruption & Lies" al wat meer de dance gerichte kant uit te gaan, echter zonder hun verleden ver achter zich te laten. Maar hier had je voor het eerst het gevoel, dat ze van een 'loden last' waren bevrijd.
'Age of Consent' is het baken van een groep in evolutie. Een rockbasis met buitengewoon begeerlijke basslijnen, prachtig gitaarwerk, een lekker drammerig drumpatroon met daaroverheen die weldadige synthakkoorden.
New Order stond hier nog midden op een kruispunt en leverde daar en passant met dit nummer één van z'n mooiste pareltjes af.
6
geplaatst: 2 maart 2020, 19:17 uur
38. Mercury Rev - Goddess on a Hiway
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1217.jpg
Theatrale kitsch? Nee hoor, gewoon een heerlijk blij meebrulnummer voor in de auto.
Het nummer werd al in 1989 geschreven door de latere frontman Jonathan Donahue, toen hij nog deel uitmaakte als gitarist van The Flaming Lips, maar daar werd er niks mee gedaan.
Bijna 10 jaar later tijdens de opnames van "Deserter's Songs" kwam de tape met deze demo op onverklaarbare wijze weer ergens boven water, waarna tenslotte door de band werd besloten het te bewerken en op plaat te zetten, hoewel met name Donahue zelf daar in eerste instantie nogal over aarzelde.
Gelukkig maar, dat hij toch heeft doorgezet, want al bij de eerste beluistering van 'Goddess on a Hiway werd ik volledig ingepakt met die bijna valse zang en dat gekke toetsengeluid. Dat was trouwens ook in de auto, maar die heb ik wijselijk even snel naast de weg geparkeerd.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1217.jpg
Theatrale kitsch? Nee hoor, gewoon een heerlijk blij meebrulnummer voor in de auto.
Het nummer werd al in 1989 geschreven door de latere frontman Jonathan Donahue, toen hij nog deel uitmaakte als gitarist van The Flaming Lips, maar daar werd er niks mee gedaan.
Bijna 10 jaar later tijdens de opnames van "Deserter's Songs" kwam de tape met deze demo op onverklaarbare wijze weer ergens boven water, waarna tenslotte door de band werd besloten het te bewerken en op plaat te zetten, hoewel met name Donahue zelf daar in eerste instantie nogal over aarzelde.
Gelukkig maar, dat hij toch heeft doorgezet, want al bij de eerste beluistering van 'Goddess on a Hiway werd ik volledig ingepakt met die bijna valse zang en dat gekke toetsengeluid. Dat was trouwens ook in de auto, maar die heb ik wijselijk even snel naast de weg geparkeerd.
6
geplaatst: 2 maart 2020, 19:23 uur
37. The Boxer Rebellion - Misplaced
https://www.musicmeter.nl/images/covers/150000/150204.jpg
Deze band per toeval ontdekt via Last.fm, waarbij in de oude versie een player zat ingebouwd, die je diverse aanbevelingen liet horen op basis van je daar opgebouwde muziekbibliotheek .
Het derde album "The Cold Still" was net uitgekomen en daarvan passeerden een aantal nummers.
Vervolgens de discografie van hen ingedoken (inclusief de beide "B Sides & Rarities" platen), waarbij het album "Union" direct vanaf het begin het beste beviel. Een klein beetje teruggrijpend naar de shoegaze periode en daar een heerlijk rocksausje overheen gooiend, dan ben je hier op het goede adres. 'Misplaced" vind ik persoonlijk de vaandeldrager, met een grande finale, waar bijvoorbeeld een Sigur Rós zich niet voor zou schamen.
Jammer, dat het vanaf de vierde plaat en het nakende vertrek van de gitarist Todd Howe bergafwaarts zou gaan met de TBR sound, niettegenstaande de doorbraak hit 'Diamonds' die dat album nog bevatte.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/150000/150204.jpg
Deze band per toeval ontdekt via Last.fm, waarbij in de oude versie een player zat ingebouwd, die je diverse aanbevelingen liet horen op basis van je daar opgebouwde muziekbibliotheek .
Het derde album "The Cold Still" was net uitgekomen en daarvan passeerden een aantal nummers.
Vervolgens de discografie van hen ingedoken (inclusief de beide "B Sides & Rarities" platen), waarbij het album "Union" direct vanaf het begin het beste beviel. Een klein beetje teruggrijpend naar de shoegaze periode en daar een heerlijk rocksausje overheen gooiend, dan ben je hier op het goede adres. 'Misplaced" vind ik persoonlijk de vaandeldrager, met een grande finale, waar bijvoorbeeld een Sigur Rós zich niet voor zou schamen.
Jammer, dat het vanaf de vierde plaat en het nakende vertrek van de gitarist Todd Howe bergafwaarts zou gaan met de TBR sound, niettegenstaande de doorbraak hit 'Diamonds' die dat album nog bevatte.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.