Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
13
geplaatst: 11 maart 2020, 19:32 uur
9. Radiohead - Fake Plastic Trees
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/404.jpg
Rondom het verschijnen van "The Bends" en "OK Computer" was ik echt Radiohead minded. Dat werd beduidend minder na de opvolger "Kid A". Hoewel ik het latere werk in de loop der jaren wel steeds meer ben gaan waarderen was ik op een gegeven moment zelfs wel een beetje klaar met die hysterische verafgoding voor de band.
Op basis van de eerste 2 genoemde albums is het zonneklaar, dat Radiohead onmogelijk een plaats in de top van de lijst kan worden ontzegd. Vier kandidaten, die in mijn beleving redelijk aan elkaar gewaagd zijn, kwamen daarvoor in aanmerking. Aangezien ik in deze lijst (bijna) het principe heb gehuldigd van één titel per artiest, moest ik dus kiezen. 'Let Down' en 'Lucky' van "OK.." zijn het niet geworden, omdat ik de laatste tijd merkbaar vaker teruggrijp naar "The Bends". Daarvan is het, ten koste van '[Nice Dream]', overduidelijk dit breekbare 'Fake Plastic Trees' geworden. Een song die, op aandringen en door toedoen van een Amerikaans platenlabel, bijna in een Bob Clearmountain-mix uitvoering het licht had gezien.
Nee, 'Street Spirit' was geen optie, daar heb ik de echte genialiteit nooit in kunnen ontdekken.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/404.jpg
Rondom het verschijnen van "The Bends" en "OK Computer" was ik echt Radiohead minded. Dat werd beduidend minder na de opvolger "Kid A". Hoewel ik het latere werk in de loop der jaren wel steeds meer ben gaan waarderen was ik op een gegeven moment zelfs wel een beetje klaar met die hysterische verafgoding voor de band.
Op basis van de eerste 2 genoemde albums is het zonneklaar, dat Radiohead onmogelijk een plaats in de top van de lijst kan worden ontzegd. Vier kandidaten, die in mijn beleving redelijk aan elkaar gewaagd zijn, kwamen daarvoor in aanmerking. Aangezien ik in deze lijst (bijna) het principe heb gehuldigd van één titel per artiest, moest ik dus kiezen. 'Let Down' en 'Lucky' van "OK.." zijn het niet geworden, omdat ik de laatste tijd merkbaar vaker teruggrijp naar "The Bends". Daarvan is het, ten koste van '[Nice Dream]', overduidelijk dit breekbare 'Fake Plastic Trees' geworden. Een song die, op aandringen en door toedoen van een Amerikaans platenlabel, bijna in een Bob Clearmountain-mix uitvoering het licht had gezien.
Nee, 'Street Spirit' was geen optie, daar heb ik de echte genialiteit nooit in kunnen ontdekken.
8
geplaatst: 11 maart 2020, 19:41 uur
8. Manic Street Preachers - A Design for Life
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1763.jpg
Waar Radiohead in 1993 met het belegen rocknummer 'Creep' haar doorbraak kende, zo had Manic Street Preachers dat een jaar daarvoor met 'Motorcycle Emptiness'. Niettemin heb ik deze band de eerste drie albums nagenoeg links laten liggen. De rommelige songs pakten me gewoonweg niet. De ommekeer kwam voor mij bij het veel melancholischer "Everything Must Go", met minstens een handvol beresterke songs, die allemaal wisten te beklijven. Zodoende is het imo nog steeds het beste album van deze Welshmen, waarin ze de vermissing van Richey Edwards proberen achter zich te laten.
In aanloop naar de "Everything Must Go 20th Anniversary tour" in 2016 heb ik de plaat in korte tijd weer enkele malen intensief beluisterd. En kwam tot de conclusie dat 'A Design for Life', wat ik in eerste instantie als een lekker vrolijk klinkend nummer had beoordeeld, toch wel een meer dan bovengemiddeld mooie song is met een fantastische drive. Met name de strakke drums zijn heerlijk om te horen. En dan doel ik onder meer op de krachtige korte roffel waarmee het refrein wordt ingezet, alsmede de doffe slagen in het outro (wanneer de rest al is gestopt).
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1763.jpg
Waar Radiohead in 1993 met het belegen rocknummer 'Creep' haar doorbraak kende, zo had Manic Street Preachers dat een jaar daarvoor met 'Motorcycle Emptiness'. Niettemin heb ik deze band de eerste drie albums nagenoeg links laten liggen. De rommelige songs pakten me gewoonweg niet. De ommekeer kwam voor mij bij het veel melancholischer "Everything Must Go", met minstens een handvol beresterke songs, die allemaal wisten te beklijven. Zodoende is het imo nog steeds het beste album van deze Welshmen, waarin ze de vermissing van Richey Edwards proberen achter zich te laten.
In aanloop naar de "Everything Must Go 20th Anniversary tour" in 2016 heb ik de plaat in korte tijd weer enkele malen intensief beluisterd. En kwam tot de conclusie dat 'A Design for Life', wat ik in eerste instantie als een lekker vrolijk klinkend nummer had beoordeeld, toch wel een meer dan bovengemiddeld mooie song is met een fantastische drive. Met name de strakke drums zijn heerlijk om te horen. En dan doel ik onder meer op de krachtige korte roffel waarmee het refrein wordt ingezet, alsmede de doffe slagen in het outro (wanneer de rest al is gestopt).
2
geplaatst: 11 maart 2020, 19:46 uur
Hun beste album ja. Apart ook dat ze die maakten net nadat Richey verdween. Deze song is een anthem!
10
geplaatst: 11 maart 2020, 19:49 uur
7. Arcade Fire - Intervention
https://www.musicmeter.nl/images/covers/66000/66069.jpg
Arcade Fire creëerde natuurlijk iets heel speciaals met het onovertroffen debuut "Funeral", waarop ze niet alledaagse orkestrale instrumenten in hun indierock geluid verwerkten. De nu al jarenlange (tevergeefse) lobby van vele MuMe users om 'Rebellion' de top2000 in te krijgen is ook zeer begrijpelijk en ook ondergetekende deed hiervoor regelmatig een duit in het zakje.
Maar echt bij de kladden grijpen deden de Canadezen mij pas bij 'Intervention' van opvolger "Neon Bible". De bijzondere tekst, maar vooral de immense kerkorgel klanken vanaf de eerste seconde, deden mij naar lucht happen. Ben er nog steeds niet uit wat voor statement hier wordt neergezet. In mijn beleving gaat het over de politieke en religieuze leiders, die onze fundamentele menselijkheid en vrijheid wegnemen. Maar zeker is wel, dat dit m'n ultieme Arcade Fire song blijft, zeker gezien de muzikale richting die ze vanaf "Reflektor" zijn opgegaan.
Er gaan van 'Intervention' 2 mooie video's in omloop op YT, eentje van Sergei Eisensteins film "Battleship Potemkin" uit 1925, maar ditmaal gekozen voor de video met fragmenten uit de film "1984" gebaseerd op het verhaal van George Orwell. In combinatie hiermee klinkt het nummer nog krachtiger.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/66000/66069.jpg
Arcade Fire creëerde natuurlijk iets heel speciaals met het onovertroffen debuut "Funeral", waarop ze niet alledaagse orkestrale instrumenten in hun indierock geluid verwerkten. De nu al jarenlange (tevergeefse) lobby van vele MuMe users om 'Rebellion' de top2000 in te krijgen is ook zeer begrijpelijk en ook ondergetekende deed hiervoor regelmatig een duit in het zakje.
Maar echt bij de kladden grijpen deden de Canadezen mij pas bij 'Intervention' van opvolger "Neon Bible". De bijzondere tekst, maar vooral de immense kerkorgel klanken vanaf de eerste seconde, deden mij naar lucht happen. Ben er nog steeds niet uit wat voor statement hier wordt neergezet. In mijn beleving gaat het over de politieke en religieuze leiders, die onze fundamentele menselijkheid en vrijheid wegnemen. Maar zeker is wel, dat dit m'n ultieme Arcade Fire song blijft, zeker gezien de muzikale richting die ze vanaf "Reflektor" zijn opgegaan.
Er gaan van 'Intervention' 2 mooie video's in omloop op YT, eentje van Sergei Eisensteins film "Battleship Potemkin" uit 1925, maar ditmaal gekozen voor de video met fragmenten uit de film "1984" gebaseerd op het verhaal van George Orwell. In combinatie hiermee klinkt het nummer nog krachtiger.
1
geplaatst: 11 maart 2020, 19:51 uur
Spanish Sahara is met enige afstand het mooiste wat Foals ooit heeft gemaakt, dus ik kan me best voorstellen dat Outlaw104 (vast geen mega-National-diehard) het nummer zo hoog heeft zitten
2
geplaatst: 11 maart 2020, 19:55 uur
Prachtige update weer met Manics en AF.
Ben benieuwd naar de top-6.
Ben benieuwd naar de top-6.
12
geplaatst: 11 maart 2020, 19:57 uur
6. Madrugada - The Kids Are on High Street
https://www.musicmeter.nl/images/covers/21000/21424.jpg
Een band die ik met terugwerkende kracht heb omarmd pas nadat het 5e studio album verscheen en gitarist Robert Burås al was overleden.
Hoewel het mij geen enkele moeite zou kosten om een prachtige top10 van de Noren samen te stellen, is het meest voor de hand liggende 'The Kids Are on High Street' ook hier nog steeds favoriet. Al bij de eerste regels van zanger Sivert Høyem zit ik meteen rechtop in m'n stoel, wat een mooie licht vibrerende en erg pakkende stem. Aangevuld met de heldere melancholische rocksound, die nergens in deze song ook maar enigszins uit de bocht vliegt, zorgt dit voor een nagenoeg perfect compact meesterstuk.
Diezelfde Høyem is indirect wel verantwoordelijk voor de chronische knieklachten van ondergetekende. Na een concert, in 2017 van z'n gelegenheidsproject Paradise in het bovenzaaltje van De Melkweg, belandde ik onbedaarlijk hard met m'n knie op het asfalt, nadat ik ietwat gehaast op terugweg naar de auto met de punt van mijn schoen in de tramrails op de Nassaukade was blijven haken.
Ik voel nog regelmatig de pijn, nee die kid on high street ben ik al lang niet meer.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/21000/21424.jpg
Een band die ik met terugwerkende kracht heb omarmd pas nadat het 5e studio album verscheen en gitarist Robert Burås al was overleden.
Hoewel het mij geen enkele moeite zou kosten om een prachtige top10 van de Noren samen te stellen, is het meest voor de hand liggende 'The Kids Are on High Street' ook hier nog steeds favoriet. Al bij de eerste regels van zanger Sivert Høyem zit ik meteen rechtop in m'n stoel, wat een mooie licht vibrerende en erg pakkende stem. Aangevuld met de heldere melancholische rocksound, die nergens in deze song ook maar enigszins uit de bocht vliegt, zorgt dit voor een nagenoeg perfect compact meesterstuk.
Diezelfde Høyem is indirect wel verantwoordelijk voor de chronische knieklachten van ondergetekende. Na een concert, in 2017 van z'n gelegenheidsproject Paradise in het bovenzaaltje van De Melkweg, belandde ik onbedaarlijk hard met m'n knie op het asfalt, nadat ik ietwat gehaast op terugweg naar de auto met de punt van mijn schoen in de tramrails op de Nassaukade was blijven haken.
Ik voel nog regelmatig de pijn, nee die kid on high street ben ik al lang niet meer.
1
geplaatst: 11 maart 2020, 20:02 uur
Even bijgelezen. Mooie, persoonlijke verhalen bij een indrukwekkend rijtje aan topsongs! 
1
geplaatst: 11 maart 2020, 22:13 uur
Het is maar goed dat ik niet gelijk na jou hoef Outlaw104: het zou wat saai worden voor de kijkbuiskinderen met zoveel overlap 
6
geplaatst: 12 maart 2020, 19:00 uur
5. Suede - Europe Is Our Playground
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6369.jpg
Ik heb natuurlijk niet het godganse forum door gewroet, maar mocht er ooit een lijst of uitverkiezing komen met albums van bands met mooiste b-kantjes/rarities, dan weet ik zeker dat "Sci-fi Lullabies" bij mij bovenaan zou prijken. Zonder overdrijven een meer dan volwaardig (dubbel)album van Suede, dat zeker kan wedijveren met de eerste drie reguliere platen. 'Europe Is Our Playground' reken ik zelfs tot het mooiste pop anthem, wat ze hebben uitgebracht. Die toetsen/bas frequenties zijn geweldig!
Nadat het jaren terug een keer uit MuMeLadder duikelde, heb ik geen moment getwijfeld om het meteen het jaar daarop opnieuw te nomineren, waar het met twee vingers in de neus de lijst weer haalde. Of het er nog steeds instaat weet ik niet, aangezien ik de laatste 3 á 4 edities niet actief meer deelneem.
Zo'n zes jaar geleden zag ik ze in Paradiso en startten ze het optreden met 'Europe..'. Aan de ene kant wel jammer, want meteen al mijn hoogtepunt als setopener. Gelukkig heeft deze klasse band legio ijzers in het vuur om tijdens een concert volledig geboeid te blijven, maar ik kan me ook heel goed voorstellen, dat ik na die openingssong een biertje bij de achterste bar zou hebben gehaald om vanuit daar waarschijnlijk op mijn gemak de rest te bekijken.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6369.jpg
Ik heb natuurlijk niet het godganse forum door gewroet, maar mocht er ooit een lijst of uitverkiezing komen met albums van bands met mooiste b-kantjes/rarities, dan weet ik zeker dat "Sci-fi Lullabies" bij mij bovenaan zou prijken. Zonder overdrijven een meer dan volwaardig (dubbel)album van Suede, dat zeker kan wedijveren met de eerste drie reguliere platen. 'Europe Is Our Playground' reken ik zelfs tot het mooiste pop anthem, wat ze hebben uitgebracht. Die toetsen/bas frequenties zijn geweldig!
Nadat het jaren terug een keer uit MuMeLadder duikelde, heb ik geen moment getwijfeld om het meteen het jaar daarop opnieuw te nomineren, waar het met twee vingers in de neus de lijst weer haalde. Of het er nog steeds instaat weet ik niet, aangezien ik de laatste 3 á 4 edities niet actief meer deelneem.
Zo'n zes jaar geleden zag ik ze in Paradiso en startten ze het optreden met 'Europe..'. Aan de ene kant wel jammer, want meteen al mijn hoogtepunt als setopener. Gelukkig heeft deze klasse band legio ijzers in het vuur om tijdens een concert volledig geboeid te blijven, maar ik kan me ook heel goed voorstellen, dat ik na die openingssong een biertje bij de achterste bar zou hebben gehaald om vanuit daar waarschijnlijk op mijn gemak de rest te bekijken.
7
geplaatst: 12 maart 2020, 19:30 uur
4. My Morning Jacket - Dondante (Okonokos live)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/54000/54675.jpg
Ontegenzeggelijk het meesterwerk van de band uit Louisville (Kentucky), dit slotnummer van het album "Z". Het is een relaas van zanger Jim James over z'n vroegere schoolvriend. Dit zei hij er zelf ooit over:
Is de studioversie van 'Dondante' al van ongekende schoonheid, de live versie op het dubbelalbum "Okonokos" is onovertroffen en de mooiste, die ik ooit gehoord heb. Veel beter ook dan de uitvoering die ik zelf heb bijgewoond in Paradiso ergens in het najaar van 2015. Gelukkig is "Okonokos" behalve op plaat ook vastgelegd op DVD.
Gaandeweg wordt er binnen het nummer op subtiele wijze toegewerkt naar een hoogtepunt, die bestaat uit een fenomenaal scheurende dubbele gitaarsolo, dezelfde gitaren die de song vervolgens ook weer geleidelijk laten afbouwen naar het einde toe. Net als je denkt dat aan het nummer een eind wordt gebreid, komt haast vanuit het niets Carl Broemer met emotionele saxofoonklanken de spreekwoordelijke dikke kers nog even op de taart zetten. Adembenemend mooi eerbetoon!
https://www.musicmeter.nl/images/covers/54000/54675.jpg
Ontegenzeggelijk het meesterwerk van de band uit Louisville (Kentucky), dit slotnummer van het album "Z". Het is een relaas van zanger Jim James over z'n vroegere schoolvriend. Dit zei hij er zelf ooit over:
“All I can say is he was a real brilliant soul. I met him in 4th grade, we were the same age but I always felt like he was a little older than me, he knew a little bit more than me. We always had big dreams, we played in our first band together. No matter how much you told him how special he was he could never hear it, you just can’t get through to him. Unfortunately like so many people like that he just chose to leave this world. Every time we play this song he is with us. We dreamed so much together and he didn’t get to live out the ability to chase his dreams.”
Is de studioversie van 'Dondante' al van ongekende schoonheid, de live versie op het dubbelalbum "Okonokos" is onovertroffen en de mooiste, die ik ooit gehoord heb. Veel beter ook dan de uitvoering die ik zelf heb bijgewoond in Paradiso ergens in het najaar van 2015. Gelukkig is "Okonokos" behalve op plaat ook vastgelegd op DVD.
Gaandeweg wordt er binnen het nummer op subtiele wijze toegewerkt naar een hoogtepunt, die bestaat uit een fenomenaal scheurende dubbele gitaarsolo, dezelfde gitaren die de song vervolgens ook weer geleidelijk laten afbouwen naar het einde toe. Net als je denkt dat aan het nummer een eind wordt gebreid, komt haast vanuit het niets Carl Broemer met emotionele saxofoonklanken de spreekwoordelijke dikke kers nog even op de taart zetten. Adembenemend mooi eerbetoon!
14
geplaatst: 12 maart 2020, 20:00 uur
3. The Waterboys - Don't Bang the Drum
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1493.jpg
De eerste drie albums van The Waterboys uit de midjaren'80 koester ik nog steeds als zijnde één van de muzikale hoogtepunten uit die tijd. Met name de derde plaat "This Is the Sea" kent louter geniale songs. Als ik zeg dat 'The Whole of the Moon' bij lange na niet de sterkste song van de plaat is (althans voor mij), dan weet een goed verstaander genoeg. Nee, de openingssong mensen, dat is pas de real deal. Het mooiste intro allertijden op een LP is daar onderdeel van en dan te bedenken dat ik helemaal niet van getrompetter hou. Ook hoe de drums knetterhard invallen na dat intro is magistraal. Het bezorgt mij regelmatig een stoot adrenaline van jewelste en voor gefronste wenkbrauwen bij langslopende voorbijgangers in de straat.
Ook ik was destijds met wat vrienden van weleer aanwezig bij dat concert in Ahoy als voorprogramma van Simple Minds en weet van het hoofdprogramma eigenlijk niet veel meer te herinneren. Wel dat we de laatste trein naar het Noorden misten en noodgedwongen de nacht in Rotterdam doorbrachten. 's Ochtends de eerste trein gepakt richting Leeuwarden om net op tijd te verschijnen voor mijn eerste rijexamen.
Uiteraard gezakt!
"Now we stand in a special place. What will you do here?"
Nou, goeie vraag meneer de examinator, dat weet ik zelf eigenlijk ook niet zo goed.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1493.jpg
De eerste drie albums van The Waterboys uit de midjaren'80 koester ik nog steeds als zijnde één van de muzikale hoogtepunten uit die tijd. Met name de derde plaat "This Is the Sea" kent louter geniale songs. Als ik zeg dat 'The Whole of the Moon' bij lange na niet de sterkste song van de plaat is (althans voor mij), dan weet een goed verstaander genoeg. Nee, de openingssong mensen, dat is pas de real deal. Het mooiste intro allertijden op een LP is daar onderdeel van en dan te bedenken dat ik helemaal niet van getrompetter hou. Ook hoe de drums knetterhard invallen na dat intro is magistraal. Het bezorgt mij regelmatig een stoot adrenaline van jewelste en voor gefronste wenkbrauwen bij langslopende voorbijgangers in de straat.
Ook ik was destijds met wat vrienden van weleer aanwezig bij dat concert in Ahoy als voorprogramma van Simple Minds en weet van het hoofdprogramma eigenlijk niet veel meer te herinneren. Wel dat we de laatste trein naar het Noorden misten en noodgedwongen de nacht in Rotterdam doorbrachten. 's Ochtends de eerste trein gepakt richting Leeuwarden om net op tijd te verschijnen voor mijn eerste rijexamen.
Uiteraard gezakt!
"Now we stand in a special place. What will you do here?"
Nou, goeie vraag meneer de examinator, dat weet ik zelf eigenlijk ook niet zo goed.
10
geplaatst: 12 maart 2020, 20:30 uur
2. The Chameleons - Second Skin
https://www.musicmeter.nl/images/covers/9000/9841.jpg
Omstreeks het verschijnen van debuut "Script of the Bridge" ontdekte ik The Chameleons al, maar dat berustte echt op puur toeval. Tijdens de uitzending van VPRO's Spleen werd de nieuwe single 'Relax' van Frankie Goes to Hollywood aangekondigd. Ik drukte vingervlug de rec knop van het cassettedeck in. Terwijl de opname liep, werd ik door iemand weggeroepen van m'n kamer en dat duurde aanvankelijk langer dan gedacht. Bij terugkomst de opname meteen gestopt. De intentie was om alles na 'Relax' te wissen. Maar bij het nog even verder luisteren daarvan, kwamen plots de sprankelende gitaarlijnen van 'A Person Isn't Safe Anywhere These Days' voorbij. Pats! Boem! wat een confrontatie was dit met The Chameleons, ik was meteen verkocht.
Een week later de bus gepakt naar platenzaak Sound and Vision in Leeuwarden. Daar de gelukkig al aanwezige LP uit de bakken gegraaid en naar verkoper 'Wim Kieft' gelopen om de handel af te rekenen. Deze was stomverbaasd, dat hij in een week tijd al 3 exemplaren had verkocht van deze voor hem totaal onbekende band.
"Spleen!" was mijn antwoord.
De band speelde donkere melancholieke gitaarmuziek, weggeduwd in het wave en postpunk hokje. Ik viel als een blok voor met name dat opvallende karakteristieke gitaargeluid in de ijzersterke nummers op dit debuutalbum. Ook beide opvolgers koester ik, net zoals de drie-eenheid van The Waterboys, als de muzikale hoogtepunten van de jaren '80.
Dat er invloeden van The Chameleons op de latere debuutalbums van Interpol en in iets mindere mate Editors terug te horen zijn, beschouw ik alleen maar als een groot compliment voor deze heren uit Manchester. Zonder een oordeel te vellen over of ze nu wel of niet uit die beruchte mosterdpot hebben gesnoept.
Prijsnummer 'Second Skin' is echt zo'n song, waar ik bijna geen woorden voor kan vinden om de sfeer, die rond dit nummer hangt, uit te leggen. Is het de tekst, is het de muzikale omlijsting met die wondermooie opbouw naar het einde toe en een lichtelijk verwarring zaaiend outro, of is het een combinatie daarvan?
Gewoon gaan luisteren en wegdromen. O wacht... something's banging on my door!
https://www.musicmeter.nl/images/covers/9000/9841.jpg
Omstreeks het verschijnen van debuut "Script of the Bridge" ontdekte ik The Chameleons al, maar dat berustte echt op puur toeval. Tijdens de uitzending van VPRO's Spleen werd de nieuwe single 'Relax' van Frankie Goes to Hollywood aangekondigd. Ik drukte vingervlug de rec knop van het cassettedeck in. Terwijl de opname liep, werd ik door iemand weggeroepen van m'n kamer en dat duurde aanvankelijk langer dan gedacht. Bij terugkomst de opname meteen gestopt. De intentie was om alles na 'Relax' te wissen. Maar bij het nog even verder luisteren daarvan, kwamen plots de sprankelende gitaarlijnen van 'A Person Isn't Safe Anywhere These Days' voorbij. Pats! Boem! wat een confrontatie was dit met The Chameleons, ik was meteen verkocht.
Een week later de bus gepakt naar platenzaak Sound and Vision in Leeuwarden. Daar de gelukkig al aanwezige LP uit de bakken gegraaid en naar verkoper 'Wim Kieft' gelopen om de handel af te rekenen. Deze was stomverbaasd, dat hij in een week tijd al 3 exemplaren had verkocht van deze voor hem totaal onbekende band.
"Spleen!" was mijn antwoord.
De band speelde donkere melancholieke gitaarmuziek, weggeduwd in het wave en postpunk hokje. Ik viel als een blok voor met name dat opvallende karakteristieke gitaargeluid in de ijzersterke nummers op dit debuutalbum. Ook beide opvolgers koester ik, net zoals de drie-eenheid van The Waterboys, als de muzikale hoogtepunten van de jaren '80.
Dat er invloeden van The Chameleons op de latere debuutalbums van Interpol en in iets mindere mate Editors terug te horen zijn, beschouw ik alleen maar als een groot compliment voor deze heren uit Manchester. Zonder een oordeel te vellen over of ze nu wel of niet uit die beruchte mosterdpot hebben gesnoept.
Prijsnummer 'Second Skin' is echt zo'n song, waar ik bijna geen woorden voor kan vinden om de sfeer, die rond dit nummer hangt, uit te leggen. Is het de tekst, is het de muzikale omlijsting met die wondermooie opbouw naar het einde toe en een lichtelijk verwarring zaaiend outro, of is het een combinatie daarvan?
Gewoon gaan luisteren en wegdromen. O wacht... something's banging on my door!
2
geplaatst: 12 maart 2020, 20:31 uur
luigifort schreef:
Wat komt er nog denk je?
Wat komt er nog denk je?
Ik denk in ieder geval Chameleons.
Heeft bij mij jaren geduurd voor ik deze band kon waarderen, maar toen was die waardering ook meteen erg hoog!
0
geplaatst: 12 maart 2020, 20:40 uur
Het laatste nummer kon wel eens een deceptie voor julle zijn luigifort en johan de witt. Niet echt your cup of tea.
0
geplaatst: 12 maart 2020, 20:45 uur
https://i.imgur.com/yePxFHPm.jpg
Tipje van de sluier, makkelijker kan ik het niet maken.
Van de plaat op nr.1 heb ik hier mijn shirt met albumprint op bed neergelegd.
Tipje van de sluier, makkelijker kan ik het niet maken.
Van de plaat op nr.1 heb ik hier mijn shirt met albumprint op bed neergelegd.
2
geplaatst: 12 maart 2020, 20:46 uur
Enige van ze die hier in de kast staat (mijn vriendin, niet ik ) Hard as Love daarvan is haar fave...
) Hard as Love daarvan is haar fave...Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.