Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
2
geplaatst: 6 maart 2020, 19:16 uur
25. IQ - Common Ground
https://www.musicmeter.nl/images/covers/8000/8544.jpg
De tweede notering in de lijst van deze neoproggers, alleen dit keer met Paul Menel achter de microfoon. "Nomzamo" was voor mij de kennismaking met IQ. Tijdens de militaire diensttijd eens een cassettebandje met nummers van dit album geleend van een muziekfanaat uit Hoofddorp, om een week later zelf het vinyl uit de bakken bij de lokale platenboer te grissen.
Hoewel het nu ietwat gedateerd klinkt, blijft 'Common Ground' nog altijd een ijzersterk nummer. Begeleid door akoestische gitaar en licht ondersteunend synthesizerbedje krijg je eerst een verhalende tekst over de 1e W.O. voorgeschoteld, waarna (om user Casartelli te citeren) de band nog even hun vakmanschap komt bewijzen in het instrumentaal sfeer schetsen.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/8000/8544.jpg
De tweede notering in de lijst van deze neoproggers, alleen dit keer met Paul Menel achter de microfoon. "Nomzamo" was voor mij de kennismaking met IQ. Tijdens de militaire diensttijd eens een cassettebandje met nummers van dit album geleend van een muziekfanaat uit Hoofddorp, om een week later zelf het vinyl uit de bakken bij de lokale platenboer te grissen.
Hoewel het nu ietwat gedateerd klinkt, blijft 'Common Ground' nog altijd een ijzersterk nummer. Begeleid door akoestische gitaar en licht ondersteunend synthesizerbedje krijg je eerst een verhalende tekst over de 1e W.O. voorgeschoteld, waarna (om user Casartelli te citeren) de band nog even hun vakmanschap komt bewijzen in het instrumentaal sfeer schetsen.
8
geplaatst: 6 maart 2020, 19:27 uur
24. Big Country - The Storm
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1870.jpg
Op een middag liep ik de alternatief georiënteerde platenzaak "Sound and Vision" in Leeuwarden binnen. Op het moment dat ik wat in de platenrekken zou beginnen te vissen, bleef ik gefascineerd staan luisteren naar iets wat de verkoper had opgezet. Benieuwd naar wat voor moois dat was, liep ik vragend naar hem toe (de alleraardigste jongeman leek overigens sprekend op Wim Kieft, maar dat is verder niet relevant). Het bleek Big Country met het lange intro van 'Porrohman' te zijn, en hij overhandigde mij de felblauwe hoes van "The Crossing". Of is het helder blauw? Nou ja, whatever... verkocht!
"The Storm", handelend over de Slag bij Culloden in 1746 tijdens de jakobitische opstand, werd al gauw mijn muzikale oorwurm van dit album. Kenmerkend voor de sound op deze eerste plaat van de Schotten was het veelvuldig gebruik van de E-bow op de gitaar van de helaas te vroeg overleden Stuart Adamson. Hiermee bootste hij dat uitzonderlijke doedelzak geluid prestigieus na, en voorzag zo de meeste nummers van extra cachet. Ook op deze meesterlijke track is de 'doedelzak' in het intro nadrukkelijk aanwezig.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1870.jpg
Op een middag liep ik de alternatief georiënteerde platenzaak "Sound and Vision" in Leeuwarden binnen. Op het moment dat ik wat in de platenrekken zou beginnen te vissen, bleef ik gefascineerd staan luisteren naar iets wat de verkoper had opgezet. Benieuwd naar wat voor moois dat was, liep ik vragend naar hem toe (de alleraardigste jongeman leek overigens sprekend op Wim Kieft, maar dat is verder niet relevant). Het bleek Big Country met het lange intro van 'Porrohman' te zijn, en hij overhandigde mij de felblauwe hoes van "The Crossing". Of is het helder blauw? Nou ja, whatever... verkocht!
"The Storm", handelend over de Slag bij Culloden in 1746 tijdens de jakobitische opstand, werd al gauw mijn muzikale oorwurm van dit album. Kenmerkend voor de sound op deze eerste plaat van de Schotten was het veelvuldig gebruik van de E-bow op de gitaar van de helaas te vroeg overleden Stuart Adamson. Hiermee bootste hij dat uitzonderlijke doedelzak geluid prestigieus na, en voorzag zo de meeste nummers van extra cachet. Ook op deze meesterlijke track is de 'doedelzak' in het intro nadrukkelijk aanwezig.
11
geplaatst: 6 maart 2020, 19:36 uur
23. Sonic Youth - Sugar Kane
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3696.jpg
Moeilijk uit te leggen waarom ik hier zo verslaafd aan ben geraakt. Een hechte band met de muziek van Sonic Youth heb ik namelijk nooit gehad. Maar dit is eigenlijk typisch zo'n nummer, waarbij je het volume omhoog draait en de ramen open gooit, terwijl je buren buiten in de tuin bezig zijn.
Dat onstuimige en strakke tussenstuk met die break is zo geweldig mooi uitgevoerd, dat kan ik eindeloos luisteren.
En het onkruid in mijn eigen tuin, dat tierde welig.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3696.jpg
Moeilijk uit te leggen waarom ik hier zo verslaafd aan ben geraakt. Een hechte band met de muziek van Sonic Youth heb ik namelijk nooit gehad. Maar dit is eigenlijk typisch zo'n nummer, waarbij je het volume omhoog draait en de ramen open gooit, terwijl je buren buiten in de tuin bezig zijn.
Dat onstuimige en strakke tussenstuk met die break is zo geweldig mooi uitgevoerd, dat kan ik eindeloos luisteren.
En het onkruid in mijn eigen tuin, dat tierde welig.
5
geplaatst: 6 maart 2020, 19:45 uur
22. Pearl Jam - Present Tense
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/668.jpg
Op een zaterdagmiddag reed ik in mijn poepbruine Opel Ascona weer eens richting Leeuwarden. Halverwege de reis kwam, zo bleek later, de gloednieuwe track 'Alive' op de radio voorbij in een uitzending van Popstation gepresenteerd door Henk Mouwe. Sodeju, wat een solide rocknummer met gitaarsolo, dat hoorde je (nog) niet vaak in die tijd . Bij de afkondiging hoorde ik alleen het woord "Jam". Met deze summiere informatie stapte ik de platenzaak Bij de Put binnen. Al gauw toverde medewerker Harry het album "Ten" tevoorschijn.
Mijn eerste kennismaking met Pearl Jam en de nieuwe opkomende hype genaamd grunge.
Heel veel PJ 'fans' van het eerste uur haakten na 2 of 3 albums alweer af, omdat ze schijnbaar elke keer wederom een nieuwe Ten verwachtten. Persoonlijk vond ik de ontwikkeling van de band reuze interessant en ook niet meer dan logisch, immers de grunge had zijn beste tijd midden jaren '90 wel weer gehad.
De vierde plaat "No Code", een plaat die veel berusting uitstraalt, was wel eentje, waarbij het bij mij ook een tijdje duurde, voordat het daadwerkelijk was ingedaald. Maar 'Present Tense' is nu zelfs uitgegroeid tot favoriete PJ track. Een mooi kalm en ingetogen begin met halverwege die versnelling erin en Vedder die tekstueel (met veel zelfreflectie?) de diepte ingaat. Ontzettend knap gedaan.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/668.jpg
Op een zaterdagmiddag reed ik in mijn poepbruine Opel Ascona weer eens richting Leeuwarden. Halverwege de reis kwam, zo bleek later, de gloednieuwe track 'Alive' op de radio voorbij in een uitzending van Popstation gepresenteerd door Henk Mouwe. Sodeju, wat een solide rocknummer met gitaarsolo, dat hoorde je (nog) niet vaak in die tijd . Bij de afkondiging hoorde ik alleen het woord "Jam". Met deze summiere informatie stapte ik de platenzaak Bij de Put binnen. Al gauw toverde medewerker Harry het album "Ten" tevoorschijn.
Mijn eerste kennismaking met Pearl Jam en de nieuwe opkomende hype genaamd grunge.
Heel veel PJ 'fans' van het eerste uur haakten na 2 of 3 albums alweer af, omdat ze schijnbaar elke keer wederom een nieuwe Ten verwachtten. Persoonlijk vond ik de ontwikkeling van de band reuze interessant en ook niet meer dan logisch, immers de grunge had zijn beste tijd midden jaren '90 wel weer gehad.
De vierde plaat "No Code", een plaat die veel berusting uitstraalt, was wel eentje, waarbij het bij mij ook een tijdje duurde, voordat het daadwerkelijk was ingedaald. Maar 'Present Tense' is nu zelfs uitgegroeid tot favoriete PJ track. Een mooi kalm en ingetogen begin met halverwege die versnelling erin en Vedder die tekstueel (met veel zelfreflectie?) de diepte ingaat. Ontzettend knap gedaan.
9
geplaatst: 6 maart 2020, 19:55 uur
21. Alcest - Délivrance
https://www.musicmeter.nl/images/covers/401000/401096.jpg
Voor Alcest begrippen is "Shelter" een vrij fragiel en gevoelig album. Daar waar deze Fransen van oorsprong bekend stonden om hun sfeervolle metal (een mix van blackmetal en shoegaze) op hun vorige platen, plegen ze op dit vierde album een soort van hoogverraad en lijkt de metal eigenlijk geheel verdwenen. De shoegaze voert de boventoon aangevuld met dreampop elementen, waarbij zelfs ook strijkers aan te pas komen.
Prijsnummer is het tien minuten durende slotakkoord 'Délivrance'. Een epische finale, waarin de invloeden van producer Birgir Jón Birgisson (idd, die van Sigur Rós) duimendik bovenop liggen. Deze tranentrekker van de bovenste plank wordt laagje voor laagje opgebouwd naar een meeslepend hoogtepunt om vervolgens met een lang recursief symfonisch slotstuk te eindigen, dat uiterst traag wegebt, totdat het volledig donker is.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/401000/401096.jpg
Voor Alcest begrippen is "Shelter" een vrij fragiel en gevoelig album. Daar waar deze Fransen van oorsprong bekend stonden om hun sfeervolle metal (een mix van blackmetal en shoegaze) op hun vorige platen, plegen ze op dit vierde album een soort van hoogverraad en lijkt de metal eigenlijk geheel verdwenen. De shoegaze voert de boventoon aangevuld met dreampop elementen, waarbij zelfs ook strijkers aan te pas komen.
Prijsnummer is het tien minuten durende slotakkoord 'Délivrance'. Een epische finale, waarin de invloeden van producer Birgir Jón Birgisson (idd, die van Sigur Rós) duimendik bovenop liggen. Deze tranentrekker van de bovenste plank wordt laagje voor laagje opgebouwd naar een meeslepend hoogtepunt om vervolgens met een lang recursief symfonisch slotstuk te eindigen, dat uiterst traag wegebt, totdat het volledig donker is.
8
geplaatst: 8 maart 2020, 13:44 uur
20. Belle and Sebastian - Lazy Line Painter Jane
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/919.jpg
Bij tijd en wijle kan ik dit bandje niet uitstaan met het soms wat klungelige geluid en dito uitstraling. En van uitzonderlijke muzikale hoogstandjes moeten ze het ook niet hebben, zeker het iele stemgeluid van Murdoch kan je op onverwachte momenten flink de kriebels bezorgen. Maar niettemin, enkele songs zijn van meer dan bovengemiddeld niveau, waaronder deze met gastvocaliste Monica Queen. Officieel niet verschenen op een reguliere langspeler maar alleen als EP, waar ze overigens een noemenswaardig flink aantal van uitbrachten.
Misschien niet eens zo'n gekke gedachte, gezien de regelmatig aanwezige 'irritatiefactor'.
'Lazy Line Painter Jane' is echter een monument met zijn imponerende grootsheid in het laatste refrein, en vooral ook het zwierige opzwellend orgeltje, dat de laatste anderhalve minuut bijna zijn laatste adem lijkt uit te blazen door toedoen van de bespeler(s). Een pracht creatie van Belle & Sebastian.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/919.jpg
Bij tijd en wijle kan ik dit bandje niet uitstaan met het soms wat klungelige geluid en dito uitstraling. En van uitzonderlijke muzikale hoogstandjes moeten ze het ook niet hebben, zeker het iele stemgeluid van Murdoch kan je op onverwachte momenten flink de kriebels bezorgen. Maar niettemin, enkele songs zijn van meer dan bovengemiddeld niveau, waaronder deze met gastvocaliste Monica Queen. Officieel niet verschenen op een reguliere langspeler maar alleen als EP, waar ze overigens een noemenswaardig flink aantal van uitbrachten.
Misschien niet eens zo'n gekke gedachte, gezien de regelmatig aanwezige 'irritatiefactor'.
'Lazy Line Painter Jane' is echter een monument met zijn imponerende grootsheid in het laatste refrein, en vooral ook het zwierige opzwellend orgeltje, dat de laatste anderhalve minuut bijna zijn laatste adem lijkt uit te blazen door toedoen van de bespeler(s). Een pracht creatie van Belle & Sebastian.
5
geplaatst: 8 maart 2020, 14:01 uur
19. Ride - OX4
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4430.jpg
Never been so far away
I don't think I want to stay in this room anymore
If I crawl across the floor
Then I'd be closer to that door, it's too far
Never been so far away
Just lost the last thought in my head, what happens now?
Some fantasy you've been
Pick up the pieces in my mind, I'm going
I'm going home...
Ride heb ik in de jaren '90 volledig over het hoofd gezien. Pas zo'n tien jaar geleden kennis genomen van hun muziek. Als ik nummers van de eerste beide albums beluister, dan blijft dat voor mij onverklaarbaar.
What was I doing? Want wat een bijzondere mooie gitaarplaten waren dit en zijn het nog steeds. "Nowhere" de shoegaze plaat en opvolger "Going Blank Again" met nog voldoende shoegaze elementen, maar toch ook al een iets meer toegankelijker rock geluid in combinatie met fijn synthesizer werk.
'OX4' gaat in werkelijkheid over het verlangen terug te keren naar Oxford en het normale leven in de thuishaven van de band.
Toch kreeg dit nummer plotseling wel een heel andere betekenis, op het moment dat ik het enkele dagen later draaide na de verschrikkelijke gijzeling en schietpartij in concertzaal Bataclan. M'n fantasierijke verbeelding ging, terwijl ik me verplaatste in bovenstaande tekst, namelijk volledig met mij aan de haal. Koude rillingen krijg ik er geregeld nog van. En een dof en leeg gevoel na de instrumentale fade-out.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4430.jpg
Never been so far away
I don't think I want to stay in this room anymore
If I crawl across the floor
Then I'd be closer to that door, it's too far
Never been so far away
Just lost the last thought in my head, what happens now?
Some fantasy you've been
Pick up the pieces in my mind, I'm going
I'm going home...
Ride heb ik in de jaren '90 volledig over het hoofd gezien. Pas zo'n tien jaar geleden kennis genomen van hun muziek. Als ik nummers van de eerste beide albums beluister, dan blijft dat voor mij onverklaarbaar.
What was I doing? Want wat een bijzondere mooie gitaarplaten waren dit en zijn het nog steeds. "Nowhere" de shoegaze plaat en opvolger "Going Blank Again" met nog voldoende shoegaze elementen, maar toch ook al een iets meer toegankelijker rock geluid in combinatie met fijn synthesizer werk.
'OX4' gaat in werkelijkheid over het verlangen terug te keren naar Oxford en het normale leven in de thuishaven van de band.
Toch kreeg dit nummer plotseling wel een heel andere betekenis, op het moment dat ik het enkele dagen later draaide na de verschrikkelijke gijzeling en schietpartij in concertzaal Bataclan. M'n fantasierijke verbeelding ging, terwijl ik me verplaatste in bovenstaande tekst, namelijk volledig met mij aan de haal. Koude rillingen krijg ik er geregeld nog van. En een dof en leeg gevoel na de instrumentale fade-out.
9
geplaatst: 8 maart 2020, 14:12 uur
18. The National - Slow Show
https://www.musicmeter.nl/images/covers/72000/72593.jpg
Aan The National hoef ik niet veel woorden meer vuil te maken op deze site. Een zanger die me kan raken tot op het bot, vooral ten tijde van dit nummer en bijbehorend album "Boxer". Subtiliteit is het sleutelwoord, waarin deze muzikanten uitblinken. Met in het begin 'Fake Empire' als eerste favoriet, doch niet veel later werd dat uiteindelijk toch deze track.
"You know I dreamed about you for 29 years before I saw you" zingt Berninger in het zeldzaam mooie tweede deel van 'Slow Show', begeleidt door wonderschone pianoklanken. Hoewel ik het getal 29 an sich nog steeds niet in de juiste context kan plaatsen, kwam ik er pas later achter dat de basis van dit slotstuk al werd gelegd in het nummer '29 Years' op hun titelloze debuut uit 2001.
The National is een band, waarin ik de broodnodige rust kan vinden, ondanks de soms sluimerend aanwezige rebellie in hun songs.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/72000/72593.jpg
Aan The National hoef ik niet veel woorden meer vuil te maken op deze site. Een zanger die me kan raken tot op het bot, vooral ten tijde van dit nummer en bijbehorend album "Boxer". Subtiliteit is het sleutelwoord, waarin deze muzikanten uitblinken. Met in het begin 'Fake Empire' als eerste favoriet, doch niet veel later werd dat uiteindelijk toch deze track.
"You know I dreamed about you for 29 years before I saw you" zingt Berninger in het zeldzaam mooie tweede deel van 'Slow Show', begeleidt door wonderschone pianoklanken. Hoewel ik het getal 29 an sich nog steeds niet in de juiste context kan plaatsen, kwam ik er pas later achter dat de basis van dit slotstuk al werd gelegd in het nummer '29 Years' op hun titelloze debuut uit 2001.
The National is een band, waarin ik de broodnodige rust kan vinden, ondanks de soms sluimerend aanwezige rebellie in hun songs.
6
geplaatst: 8 maart 2020, 14:22 uur
17. The Veils - Nux Vomica
https://www.musicmeter.nl/images/covers/53000/53736.jpg
The Veils draait om Finn Andrews (zoon van XTC toetsenist Barry).
Dan breng je een schitterend debuutalbum uit ("The Runaway Found"), waarvan menigeen denkt dat die niet valt te evenaren. Vervolgens wijs je ook nog eens alle leden van de band de deur, amper twee maanden na de release. Einde verhaal The Veils denkt iedereen dan.
Maar vervolgens vervang je ze door een paar oude schoolvrienden plus nog een gitarist en een drummer. En dan kom je met zo'n album als "Nux Vomica" op de proppen, waar nummers met onstuimige woede aanvallen worden afgewisseld met prachtig rustige luisterliedjes. Een prestatie van formaat dunkt me.
Het titelstuk met z'n Cave-achtige verbetenheid en de (hammond)orgel uitbarstingen op het eind is natuurlijk het onversmadelijke hoogtepunt.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/53000/53736.jpg
The Veils draait om Finn Andrews (zoon van XTC toetsenist Barry).
Dan breng je een schitterend debuutalbum uit ("The Runaway Found"), waarvan menigeen denkt dat die niet valt te evenaren. Vervolgens wijs je ook nog eens alle leden van de band de deur, amper twee maanden na de release. Einde verhaal The Veils denkt iedereen dan.
Maar vervolgens vervang je ze door een paar oude schoolvrienden plus nog een gitarist en een drummer. En dan kom je met zo'n album als "Nux Vomica" op de proppen, waar nummers met onstuimige woede aanvallen worden afgewisseld met prachtig rustige luisterliedjes. Een prestatie van formaat dunkt me.
Het titelstuk met z'n Cave-achtige verbetenheid en de (hammond)orgel uitbarstingen op het eind is natuurlijk het onversmadelijke hoogtepunt.
5
geplaatst: 8 maart 2020, 14:30 uur
16. Manchester Orchestra - The Silence
https://www.musicmeter.nl/images/covers/680000/680905.jpg
You can go anywhere but you are where you came from
Door het meest recente album van Manchester Orchestra (ze komen overigens gewoon uit Atlanta, Georgia) loopt een rode draad van angst voor het vaderschap en de inherente verantwoordelijkheid ervan. Op afsluiter 'The Silence' komt deze ouderlijke bezorgdheid expliciet naar voren als zanger Andy Hull zijn dochter rechtstreeks in de songtekst betrekt als zijnde vervloekt door zijn eigen afkomst.
Goed, het klinkt allemaal wel heel erg dramatisch, maar het is in deze song zo verdomd goed uitgewerkt, dat ik onwillekeurig meegetrokken word in alle misère.
Wie goed naar de band luistert, hoort een brede keur aan invloeden en muzikale referentiekaders en die zijn ook op deze site bij dit album niet van de lucht. Maar als je het zo majestueus verpakt (tegen het bombastische aan), dan hebben ze mijn zegen.
Het scheelt ook een enorme slok op de borrel dat ik de stem van Hull, in tegensteling tot anderen, wel behoorlijk goed kan trekken.
Prachtige clip ook, waarin de studio opname halverwege wordt vervangen door een live optreden.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/680000/680905.jpg
You can go anywhere but you are where you came from
Door het meest recente album van Manchester Orchestra (ze komen overigens gewoon uit Atlanta, Georgia) loopt een rode draad van angst voor het vaderschap en de inherente verantwoordelijkheid ervan. Op afsluiter 'The Silence' komt deze ouderlijke bezorgdheid expliciet naar voren als zanger Andy Hull zijn dochter rechtstreeks in de songtekst betrekt als zijnde vervloekt door zijn eigen afkomst.
Goed, het klinkt allemaal wel heel erg dramatisch, maar het is in deze song zo verdomd goed uitgewerkt, dat ik onwillekeurig meegetrokken word in alle misère.
Wie goed naar de band luistert, hoort een brede keur aan invloeden en muzikale referentiekaders en die zijn ook op deze site bij dit album niet van de lucht. Maar als je het zo majestueus verpakt (tegen het bombastische aan), dan hebben ze mijn zegen.
Het scheelt ook een enorme slok op de borrel dat ik de stem van Hull, in tegensteling tot anderen, wel behoorlijk goed kan trekken.
Prachtige clip ook, waarin de studio opname halverwege wordt vervangen door een live optreden.
8
geplaatst: 9 maart 2020, 19:33 uur
15. Archive - Dangervisit
https://www.musicmeter.nl/images/covers/158000/158731.jpg
Mijn grootste ontdekking ooit op MusicMeter tot nu toe.
Archive is een verdomd lastige band voor hokjesdenkers. Een concert meepikken is een avondje triphopelectronicdanceprogrockavantgardeshoegaze. Dit gezelschap mixed immers met het grootste gemak allerlei stijlen door elkaar binnen één en hetzelfde album, sterker nog, in sommige tracks hoor je diverse elementen van genres terug. En toch verstaan ze de kunst om er voor je gevoel vaak een geheel van te maken. Met name op het album "Controlling Crowds", waar veel nummers in elkaar overlopen, is dit buitengewoon goed geslaagd. De wonderbaarlijke mix doen je na 13 tracks duizelen en laten je enigszins verdwaasd afvragen, waar je eigenlijk naar heb zitten luisteren.
Een van sterkhouders is 'Dangervisit', het nummer waarnaar hun eigen platenlabel is vernoemd. Een hypnotiserend begin, welke meteen bol staat van de spanning en daarna opbouwend naar een heerlijke climax met opzwepende beats, samples en stuwende drums, waarbij zanger Pollard Berrier het wanhopig uitschreeuwt. Om daarna kalm af te sluiten met enige vorm van berusting. Ergens gelezen, dat dit nummer handelt over de manier waarop de mens wordt gehersenspoeld, we dingen kopen en doen, die we niet willen en niet leuk vinden. Bij dit album is dat, althans voor mij, niet het geval geweest. Vol overtuiging gekocht en ik vind dit waanzinnig. Meer, meer... ik heb alles onder controle!
https://www.musicmeter.nl/images/covers/158000/158731.jpg
Mijn grootste ontdekking ooit op MusicMeter tot nu toe.
Archive is een verdomd lastige band voor hokjesdenkers. Een concert meepikken is een avondje triphopelectronicdanceprogrockavantgardeshoegaze. Dit gezelschap mixed immers met het grootste gemak allerlei stijlen door elkaar binnen één en hetzelfde album, sterker nog, in sommige tracks hoor je diverse elementen van genres terug. En toch verstaan ze de kunst om er voor je gevoel vaak een geheel van te maken. Met name op het album "Controlling Crowds", waar veel nummers in elkaar overlopen, is dit buitengewoon goed geslaagd. De wonderbaarlijke mix doen je na 13 tracks duizelen en laten je enigszins verdwaasd afvragen, waar je eigenlijk naar heb zitten luisteren.
Een van sterkhouders is 'Dangervisit', het nummer waarnaar hun eigen platenlabel is vernoemd. Een hypnotiserend begin, welke meteen bol staat van de spanning en daarna opbouwend naar een heerlijke climax met opzwepende beats, samples en stuwende drums, waarbij zanger Pollard Berrier het wanhopig uitschreeuwt. Om daarna kalm af te sluiten met enige vorm van berusting. Ergens gelezen, dat dit nummer handelt over de manier waarop de mens wordt gehersenspoeld, we dingen kopen en doen, die we niet willen en niet leuk vinden. Bij dit album is dat, althans voor mij, niet het geval geweest. Vol overtuiging gekocht en ik vind dit waanzinnig. Meer, meer... ik heb alles onder controle!
8
geplaatst: 9 maart 2020, 19:47 uur
14. Marillion - Blind Curve
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1192.jpg
Mijn eerste aanraking met Marillion was via het radioprogramma Popstation (met Henk Mouwe) op zaterdagmiddag, waarin nieuw verschenen plaatmateriaal werd besproken. Bij het album "Misplaced Childhood" meen ik me vaag te herinneren dat 'Blind Curve' na single 'Kayleigh' werd gedraaid, maar dit op enigerlei wijze overleggen met feiten kan ik overigens niet. Het was wel het startsein van mijn grote liefde voor Marillion. Ben de band tot op de dag van vandaag trouw blijven volgen, dus ook na de breuk met Fish.
'Blind Curve' is het donkerste en meest dramatische stuk van het album. Fish worstelt 's avonds in z'n hotelkamer met zichzelf (de roem, de eenzaamheid, de drank) en verlangt naar z'n jeugd, toen alles nog enigszins was te overzien. Daarna schopt hij tegen alles en iedereen aan: honger, ellende, oorlog, politici en de wereld zelf. In zijn radeloosheid doet hij een beroep op zichzelf en iedereen om er misschien maar helemaal mee te kappen ("I can't take any more, should we say goodbye. How can we justify? They call us civilised!").
'Blind Curve' kan ik goed als stand alone nummer luisteren, hoewel het als onderdeel van dit conceptalbum nog een stuk beter binnenkomt, vooral in combinatie met 'Childhoods End?' en de overgang naar het moment toe, dat Fish 's morgens weer wakker wordt. Met de passage "And it was morning..." wil je toch zelf ook elke dag wel wakker worden? Maar ja, dan zit je eigenlijk alweer een nummer verder op de plaat.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1192.jpg
Mijn eerste aanraking met Marillion was via het radioprogramma Popstation (met Henk Mouwe) op zaterdagmiddag, waarin nieuw verschenen plaatmateriaal werd besproken. Bij het album "Misplaced Childhood" meen ik me vaag te herinneren dat 'Blind Curve' na single 'Kayleigh' werd gedraaid, maar dit op enigerlei wijze overleggen met feiten kan ik overigens niet. Het was wel het startsein van mijn grote liefde voor Marillion. Ben de band tot op de dag van vandaag trouw blijven volgen, dus ook na de breuk met Fish.
'Blind Curve' is het donkerste en meest dramatische stuk van het album. Fish worstelt 's avonds in z'n hotelkamer met zichzelf (de roem, de eenzaamheid, de drank) en verlangt naar z'n jeugd, toen alles nog enigszins was te overzien. Daarna schopt hij tegen alles en iedereen aan: honger, ellende, oorlog, politici en de wereld zelf. In zijn radeloosheid doet hij een beroep op zichzelf en iedereen om er misschien maar helemaal mee te kappen ("I can't take any more, should we say goodbye. How can we justify? They call us civilised!").
'Blind Curve' kan ik goed als stand alone nummer luisteren, hoewel het als onderdeel van dit conceptalbum nog een stuk beter binnenkomt, vooral in combinatie met 'Childhoods End?' en de overgang naar het moment toe, dat Fish 's morgens weer wakker wordt. Met de passage "And it was morning..." wil je toch zelf ook elke dag wel wakker worden? Maar ja, dan zit je eigenlijk alweer een nummer verder op de plaat.
12
geplaatst: 9 maart 2020, 19:59 uur
13. Echo & The Bunnymen - The Killing Moon
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2637.jpg
Ik was geen voorstander voor het uitlenen van mijn lp's en stelde destijds veel compilaties samen op cassettebandjes (voor kennissen en goede vrienden) en vrijwel altijd maakte deze perfecte popsong daar deel van uit. Velen kenden het nummer niet eens, enkele uitzonderingen daargelaten, maar ze vonden het bijna allemaal geweldig.
Veel airplay heeft het bij het verschijnen in 1984 ook niet gehad bij de populaire radiostations. Zelfs bij de Verrukkelijke 15 van de Vara is het niet in historische lijsten terug te vinden. Misschien dat de VPRO het eens sporadisch gedraaid heeft. Onbegrijpelijk, dat 'The Killing Moon' desondanks niet een grotere klassieker is geworden dan wat het nu in feite wel een klein beetje is.
Een nummer wat geïnspireerd blijkt te zijn door Bowie's‘ 'Space Oddity'. Ian McCulloch speelde het achteruit en begon toen wat met de akkoorden te rommelen. Het resultaat: één van de absolute hoogtepunten van het jaren '80 tijdperk.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2637.jpg
Ik was geen voorstander voor het uitlenen van mijn lp's en stelde destijds veel compilaties samen op cassettebandjes (voor kennissen en goede vrienden) en vrijwel altijd maakte deze perfecte popsong daar deel van uit. Velen kenden het nummer niet eens, enkele uitzonderingen daargelaten, maar ze vonden het bijna allemaal geweldig.
Veel airplay heeft het bij het verschijnen in 1984 ook niet gehad bij de populaire radiostations. Zelfs bij de Verrukkelijke 15 van de Vara is het niet in historische lijsten terug te vinden. Misschien dat de VPRO het eens sporadisch gedraaid heeft. Onbegrijpelijk, dat 'The Killing Moon' desondanks niet een grotere klassieker is geworden dan wat het nu in feite wel een klein beetje is.
Een nummer wat geïnspireerd blijkt te zijn door Bowie's‘ 'Space Oddity'. Ian McCulloch speelde het achteruit en begon toen wat met de akkoorden te rommelen. Het resultaat: één van de absolute hoogtepunten van het jaren '80 tijdperk.
10
geplaatst: 9 maart 2020, 20:07 uur
12. Placebo - Without You I'm Nothing (feat. David Bowie)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/170.jpg
En zo komt de naam Bowie andermaal voorbij, dit keer als gastzanger in de singleversie van het voortslepende titelnummer op Placebo's tweede album. Heeft z'n stem hier nu wel of geen meerwaarde? Persoonlijk vind ik dat deze tweestemmige versie het nummer juist wel een extra dimensie geeft. Bovendien (kan ik alvast verklappen) staat Bowie zelf niet in deze lijst, maar dat is verder natuurlijk een drogreden.
Zag Placebo voor het eerst in '97 op Pinkpop en vond Brian Molko in eerste instantie maar een wat aanstellerig type met dat iele hoge stemmetje en de schijnbare doorsnee rock van de band deed me ook (nog) niet veel. Na drie of vier nummers heb ik het Noordpodium dan ook alweer achter me gelaten. De meeste verklaarbare oorzaak was waarschijnlijk dat ik tot op dat moment totaal geen werk (de debuutplaat) van ze kende. Met de komst van het tweede album veranderde alles ten goede en heb ik die mening volledig bij kunnen stellen.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/170.jpg
En zo komt de naam Bowie andermaal voorbij, dit keer als gastzanger in de singleversie van het voortslepende titelnummer op Placebo's tweede album. Heeft z'n stem hier nu wel of geen meerwaarde? Persoonlijk vind ik dat deze tweestemmige versie het nummer juist wel een extra dimensie geeft. Bovendien (kan ik alvast verklappen) staat Bowie zelf niet in deze lijst, maar dat is verder natuurlijk een drogreden.
Zag Placebo voor het eerst in '97 op Pinkpop en vond Brian Molko in eerste instantie maar een wat aanstellerig type met dat iele hoge stemmetje en de schijnbare doorsnee rock van de band deed me ook (nog) niet veel. Na drie of vier nummers heb ik het Noordpodium dan ook alweer achter me gelaten. De meeste verklaarbare oorzaak was waarschijnlijk dat ik tot op dat moment totaal geen werk (de debuutplaat) van ze kende. Met de komst van het tweede album veranderde alles ten goede en heb ik die mening volledig bij kunnen stellen.
12
geplaatst: 9 maart 2020, 20:14 uur
11. Interpol - Stella Was a Diver and She Was Always Down
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/161.jpg
Afkomstig van het debuut "Turn on the Bright Lights", welke ze in mijn ogen nooit meer hebben overtroffen.
Na het meespelen in de MumeLadder Top 2000 kwam pas echt de ware schoonheid van dit nummer naar boven. Interpol's gitaarsound werd in de beginperiode vaak gelinkt aan die ene band uit Manchester, maar meen ergens gelezen te hebben, dat ze bij het maken van deze plaat nog nooit van hen hadden gehoord. Het zou best eens zo kunnen zijn, al heb ik daar wel enigszins mijn twijfels over. Maar alla, als je zulk materiaal kunt afleveren, dan is het hun vergeven. Een kniesoor die daarover valt.
De gelinkte video in de titel, waarin filmfragmenten uit de film 'Christiane F. (Wir Kinder vom Bahnhof Zoo)' door dit nummer worden ondersteund, is een puik stukje werk en matcht wonderwel, waardoor het de song an sich ook nog eens versterkt.
Maar...hé, zien we daar Bowie op 1:06 nou voorbij komen?
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/161.jpg
Afkomstig van het debuut "Turn on the Bright Lights", welke ze in mijn ogen nooit meer hebben overtroffen.
Na het meespelen in de MumeLadder Top 2000 kwam pas echt de ware schoonheid van dit nummer naar boven. Interpol's gitaarsound werd in de beginperiode vaak gelinkt aan die ene band uit Manchester, maar meen ergens gelezen te hebben, dat ze bij het maken van deze plaat nog nooit van hen hadden gehoord. Het zou best eens zo kunnen zijn, al heb ik daar wel enigszins mijn twijfels over. Maar alla, als je zulk materiaal kunt afleveren, dan is het hun vergeven. Een kniesoor die daarover valt.
De gelinkte video in de titel, waarin filmfragmenten uit de film 'Christiane F. (Wir Kinder vom Bahnhof Zoo)' door dit nummer worden ondersteund, is een puik stukje werk en matcht wonderwel, waardoor het de song an sich ook nog eens versterkt.
Maar...hé, zien we daar Bowie op 1:06 nou voorbij komen?
1
geplaatst: 9 maart 2020, 21:31 uur
Welke band uit Manchester bedoel je wat betreft Interpol? Oasis hoor ik er niet in. Mijn complimenten weer voor de geweldige omschrijvingen. Met name die van Marillion met hun meesterwerk.
1
geplaatst: 9 maart 2020, 21:34 uur
Co Jackso schreef:
Welke band uit Manchester bedoel je wat betreft Interpol? Oasis hoor ik er niet in. Mijn complimenten weer voor de geweldige omschrijvingen. Met name die van Marillion met hun meesterwerk.
Welke band uit Manchester bedoel je wat betreft Interpol? Oasis hoor ik er niet in. Mijn complimenten weer voor de geweldige omschrijvingen. Met name die van Marillion met hun meesterwerk.
Joy Division I guess.
1
geplaatst: 9 maart 2020, 21:44 uur
En weer eentje die in mijn lijst ook goed scoort (Echo) 
Plus de rest is ook niet te versmaden.....
Plus de rest is ook niet te versmaden.....
0
geplaatst: 9 maart 2020, 22:08 uur
Co Jackso schreef:
Welke band uit Manchester bedoel je wat betreft Interpol? Oasis hoor ik er niet in.
Welke band uit Manchester bedoel je wat betreft Interpol? Oasis hoor ik er niet in.
Ik heb doelbewust de naam van de band niet genoemd
8
geplaatst: 11 maart 2020, 19:22 uur
10. Foals - Spanish Sahara
https://www.musicmeter.nl/images/covers/190000/190551.jpg
Vol ongeduld zat ik op de nieuwe release ('High Violet") van The National te wachten. Tot die tijd moest ik me vermaken met de nieuwe plaat ("Total Life Forever") van Foals, en dat bleek geen straf te zijn. 'Spanish Sahara' is voor mij zelfs uitgegroeid tot een moderne klassieker. Zo'n één met een enorme potentie, maar afgezien van het winnen van een enkele prijs, heeft het geen echt potten kunnen breken..
De band durft hier uitgebreid de tijd te nemen om met een volwassen geluid de spanning op te bouwen. Misschien dat dat ook wel de achilleshiel is. Te langdradig om de aandacht vast te houden van het vluchtige luistervolk? Zeg het maar.
Een uitgebalanceerd nummer van bijna 7 minuten dus, waarbij de titel symbool staat voor een soort denkbeeldig desolaat gebied, wat de zanger met Griekse roots onwillekeurig aan de oude mythen van z'n geboorteland doet denken. Voor mij blijft deze song de mooiste van 2010 en ver daarna, zelfs geen enkel nummer van "High Violet" ging daar overheen.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/190000/190551.jpg
Vol ongeduld zat ik op de nieuwe release ('High Violet") van The National te wachten. Tot die tijd moest ik me vermaken met de nieuwe plaat ("Total Life Forever") van Foals, en dat bleek geen straf te zijn. 'Spanish Sahara' is voor mij zelfs uitgegroeid tot een moderne klassieker. Zo'n één met een enorme potentie, maar afgezien van het winnen van een enkele prijs, heeft het geen echt potten kunnen breken..
De band durft hier uitgebreid de tijd te nemen om met een volwassen geluid de spanning op te bouwen. Misschien dat dat ook wel de achilleshiel is. Te langdradig om de aandacht vast te houden van het vluchtige luistervolk? Zeg het maar.
Een uitgebalanceerd nummer van bijna 7 minuten dus, waarbij de titel symbool staat voor een soort denkbeeldig desolaat gebied, wat de zanger met Griekse roots onwillekeurig aan de oude mythen van z'n geboorteland doet denken. Voor mij blijft deze song de mooiste van 2010 en ver daarna, zelfs geen enkel nummer van "High Violet" ging daar overheen.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.