Over waar de popmuziek zoals die door de grootste gemene deler gewaardeerd wordt begint, kun je nog van mening verschillen, maar in beginsel komt er jaarlijks aan de voorkant muziek bij en gaat er aan de achterkant geen muziek af. Op grond daarvan zou je in 2013 een oudere gemiddelde leeftijd verwachten dan in 2006. Relatief ten opzichte van de verwachting toch enige verjonging.

Nee, dat begrijp je niet.. maar dat maakt verder niet uit. Verder heb ik het over jongere platen, niet de gemiddelde leeftijd. Dat er af en toe wat Nick en Simon door de top2000 wordt gestrooid neemt niet weg dat er veel meer 90s en 00s rock te vinden valt in de hoogste regionen of staan Arcade Fire en Radiohead ook opeens in de top25 van de top2000?
En volgens mij is er steeds een uitgebreide inventarisatie van de nummers die iedere keer weer kunnen meedoen en dat zijn er per artiest ook vaak een stuk meer waar uit gekozen is dan die keuzes van soms maar 2 of 3 per artiest in de top2000. Ze zouden daar ook wel eens aan een maximum per artiest kunnen gaan doen, want van de Beatles kun je hun hele oeuvre kiezen bijv. Veel meer keus inderdaad

Ja, of alles van een artiest neerzetten.
Ik wilde iets kiezen van de oude Roxy Music maar kreeg alleen Virginia plain of If there is something als mogelijkheid.
Ik had wel iets anders willen kiezen maar had dat dan bij de vrije keuze moeten doen. En dan is het effect weg.

Dan wordt er dus gemanipuleerd, dat van de oude Roxy Music alleen genoemde nummers hoog in de lijst komen te staan, waar het complete aanbod in de keuzelijst de band wellicht had doen ondersneeuwen in het geheel. Vanwege de versnippering die anders wellicht zou doen optreden
Nu heb ik niets tegen If there is something en een mooie notering is dan natuurlijk ook goed.

Als de Beatles alleen Help of Yesterday hadden gehad in de keuzelijst in plaats van zoveel nummers, hadden ze wellicht ook eens een keer op één gestaan.

Wat is het verschil? Dat jij Nick & Simon niets vindt en Radiohead en Arcade Fire wel betekent nog niet dat N&S niet modern en jong kunnen zijn.

Wat is je punt nou eigenlijk? Aan de ene kant heb je het over "maar 2 of 3 per artiest" en aan de andere kant heb je het over het inperken van keuzevrijheid door minder keuzes per artiest te doen.

Zit wel iets in, en was me daar ook van bewust, maar eigenlijk gaat deze uitspraak even kort door de bocht als mijn eigen.. Om er iets over te kunnen zeggen zou je de verdeling per jaar moeten hebben. Als de gemiddelde leeftijd omhooggaat doordat alle nummers uit 2013 door nummers uit 2014 worden vervangen is dat heel wat anders dan wanneer dat gebeurt doordat er oude nummers uitgaan en nieuwe in komen...

Bij mijn aanname ga ik ervanuit dat er oude nummers uitgaan in ruil voor nieuwe, bij jouw aanname ga je ervanuit dat er uit elk jaar evenveel afgaat en er alleen nieuwe bijkomen... en ik denk dat beide vliegers niet opgaan

Ik wilde iets kiezen van de oude Roxy Music maar kreeg alleen Virginia plain of If there is something als mogelijkheid.

If There Is Something staat er bij mij in. Ik vind dat sowieso één van de beste werkjes van de band.
Erg karige keuze trouwens betreft Roxy. Is toch gewoon één van de beste bands uit zeker de jaren 70.

De keuzelijst bestaat bijna uitsluitend uit nummers die in de top-40 hebben gestaan. En dat is jammer want de top-40 vertegenwoordigt maar een fractie van het hele muziekaanbod.

Zo is het maar net Luc.

Lees de comments voor en na je: gelijkmatiger verdeling van aantallen nummers per artiest? Ooit van gehoord? Kijk, dat jij blind bent voor iedere kritiek op de top2000 is inmiddels wel bij iedereen bekend, maar je kunt natuurlijk doen alsof je op basis van redelijke argumenten een discussie kunt voeren. Ik voer voorbeelden aan waarom die lijst zo krom is als een hoepel.

Het aantal artiesten dat meer dan 20 nummers in de keuzelijst heeft staan is op twee handen te tellen.

Ik heb ook mijn vraagtekens bij de vele noteringen van The Beatles en The Stones, maar buiten die twee zijn er toch weinig disproportioneel veel noteringen te vinden van een bepaalde artiest.

In totaal stonden er vorig jaar 849 verschillende artiesten in de lijst. Dat lijkt me toch niet weinig.

Nou, in die kleine 4000 keuzes die worden geboden maken artiesten waarvan er minstens 30/40 nummers staan denk ik wel wat uit, ook al is dat op jouw twee handjes te tellen. Dat betekent dus gewoon dat er van allerlei andere artiesten amper een nummer te kiezen valt. Zo moeilijk lijkt me dat niet te snappen.

Ach ja. Hoewel het lijstje zich presenteert als "de lijst der lijsten" is het gewoon een doelgroepenlijst. Radio 2 is al zender voor mensen van ongeveer 35-60 jaar met een doorsnee muzieksmaak. In de jaren '80 was mijn vader een vaste luisteraar en toen lag de nadruk erg op dingen als Frank Sinatra, Dean Martin en Elvis. Eigenlijk precies wat nu Radio 5 nostalgia is. Radio 2 wil dus altijd in de eerste plaats een lijst die aansluit op hun doelgroep. Er wordt dus bewust nauwelijks dance of hiphop in de keuzelijst gezet, nog niet. Omdat de huidige doelgroep daar niks van moet hebben (dat denken ze in elk geval bij radio 2). Tot voor kort was het helemaal niks, nu komen ze mondjesmaat in de keuzelijst. Volgend jaar voorspel ik 10 nieuwe dancetitels erbij plus wat toegankelijke hiphopnummers. 90's rockklassiekers ontbraken een paar jaar geleden ook, maar de mensen die daar van houden zijn nu de doelgroep van radio 2, dus hebben we dit jaar wellicht Pearl Jam in de top 10.

Voorbeeld: rond de eeuwwisseling stonden er flink wat Cliff Richard-nummers in de lijst. Radio 2 ging langzaam recentere platen draaien. De fans van Cliff haakten af bij Radio 2. De luisteraars van Radio 2 zijn nog steeds de harde kern van de stemmers. En die stemmen niet vaak meer op Cliff. Het ene na het andere nummer verdween tot alleen het nummer met The Young Ones overbleef. Uit de keuzelijst zijn de meeste ex-noteringen van hem inmiddels ook geschrapt. Er staan op dit moment behoorlijk wat Elvis-nummers dichtbij de uitgang. Hij heeft er nu nog 17, binnen een paar jaar zakt hij onder de 10. Mijn vader is 77 jaar en zou in 1999 nog best gestemd kunnen hebben, het zou nou niet eens meer in hem opkomen.

Dat zal de komende jaren gaan gebeuren met 60's en 70's artiesten. Bij met name The Rolling Stones is het al bezig. Langzaam maar zeker.

Over 20 jaar staat Bohemian Rhapsody op 1 in de lijst van Radio 5 Nostalgia luistert een flink deel van de radio 2 luitsteraars daarnaar. En die mopperen dan af en toe dat de top 2000 niks meer is. Omdat er geneen nummer van The Eagles meer bij de eerste 50 staat, omdat The Beegees er nog maar 1x in staan en omdat The Beatles nog maar 11 nummers in de lijst hebben in plaats van 50. En veel nummers uit de huidige Nostalgialijst raken verder in de vergetelheid omdat de doelgroep van die nummers er dan gewoon niet meer is.

Overigens ligt de periode 70-75 mij ongeveer het minste uit de hele popgeschiedenis. Er is gelukkig nog Bowie en er is mooie soul en singer songwritermuziek uit die tijd. Maar vanaf 76 wordt het een stuk interessanter voor me.

Mooie analyse van een 40 jaar achterhaald fenomeen SB

Ik mag toch niet hopen dat deze trend zich niet voortzet, anders krijgen wij ook een antieke lijst. Het probleem met de MuMeLadder zit hem volgens mij in het feit dat de groep vaste stemmers een relatief groot aandeel mensen kent die zelden tot nooit met recente muziek bezig zijn. (Buiten de recente nummers die in de ladder staan). Nieuwe muziek begint dan al met een achterstand als het ware. Je ziet dat verschijnsel ook regelmatig terugkomen in K.O.-spellen waar vanaf de laatste 4-6 rondes vrijwel alleen nog maar oude nummers meestrijden.

Er zijn genoeg voorbeelden van nummers die ver geraken in De Witte Trui maar in de MuMeLadder een stuk slechter scoren dan je zou mogen verwachten. Grimes - Oblivion en Daughter - Youth zaten bijvoorbeeld bij de laatste 96 van De Witte Trui maar zijn in de Ladder slechts terug te vinden op respectievelijk 1592 en 1417. En bij een aantal (oud-)finalisten is het contrast helemaal extreem. Kanye West - Runaway staat niet eens in de lijst. Burial - Ashtray Wasp is slechts 1639e. London Grammar - Strong en Radical Face - Welcome Home zijn naar ik weet de enige recente nummers die het in de Ladder relatief beter doen. Maar dat zal wel komen omdat het radiohitjes waren, dat scheelt zo een plek of 1000.

Oh, maar ik zal het nooit achterhaald noemen hoor. Je moet er alleen niet teveel van verwachten en niet denken dat het een algemene lijst is, want dat is het niet.

Dat denk ik dan ook niet. De voorvechters daarentegen..

De Top 2000 gaat in feite helemaal niet over een representatieve lijst maar om een collectieve belevenis. In een keer luisteren miljoenen mensen samen naar een radio station. Dat overstijgt de volgorde van de liedjes die nauwelijks ter zake doet. Radio 2 moet er alleen maar voor zorgen dat de liedjes breed herkenbaar in het collectieve geheugen zitten. Teveel exoten zou het succes volledig verdampen.

De zogenaamde transparantie van de MuMe werkt langzamerhand ook wel tegen de lijst. Kijk wat er in de laatste beëindigde ronde gebeurd. Er wordt even wat stemming gemaakt en/of muzikale vriendjes op getrommeld en het om 21:30 uur nog volkomen kansloze (overigens fraaie) Lioness - Songs: Ohia is 90 minuten later ruimschoots door. Zo heeft elk systeem zijn eigen vors- en tegens maar dit zijn wel de momenten dat ik ook weer zo'n beetje afhaak.

Mooie analyse, starbright boy: ik denk dat je hier mee een mooie beschrijving hebt gemaakt wat ons te wachten staat. Ik zie me eerlijk gezegd over 20 jaar niet meer naar radio 2 luisteren (misschien wel nog naar de top 2000, als die dan nog bestaat): dan zal de muziek die ik graag wil luisteren waarschijnlijk wel op radio 5 te horen zijn. Zo werkt het nu eenmaal. Overigens vind ik de periode 1970-1975 wel een interessante, maar dat terzijde.

Ik vind de periode 1970-1975 juist ook interessant (prog-, hard- en glamrock, singer-songwriters, soul, country ...) maar daar wil ik het niet over hebben. Het probleem met de top-2000 - wat ik al zo vaak eerder heb gezegd - is dat ze teveel gefocust is op de top-40. Bijna alles van Blof, Anouk, Jan Smit, Nick & Simon terwijl er zoveel interessantere muziek buiten de top-40 is uitgebracht (zeker vanaf de jaren '90).
De lijst wordt wel degelijk gemanipuleerd maar dan door de keuzelijst te beperken. Zelfs van Roxy Music (toch één van de belangrijkste bands in de jaren '70) kon je maar uit 2 nummers kiezen (volgens musician en bikkel2).

Blof en Anouk staan er sowieso veel te vaak in, geldt trouwens ook voor Marco Borsato. Jan Smit en Nick & Simon hoeven wat mij betreft niet eens een plaatsje te krijgen in de top 2000. Ruim de vrijgekomen plaatsen maar in voor Arcade Fire, the National, the War on Drugs, the Smiths, the Smashing Pumpkins etc. etc. Volledig met jou eens dat de top 2000 te veel op de top 40 gefocust is. Het is overigens maar de vraag of Volendam na 1 januari op radio 2 nog wel een podium heeft, aangezien Daniel Dekker gaat stoppen met de gouden uren tussen 9 en 12: ik zal er niet om treuren.

Paar cijfers aantal keren in de lijst:
Marco Borsato: 2013 15 x (9 keer in de bovenste en zes keer in de onderste helft). Borsato's hoogtepunt was 2009 met 18 noteringen, waarvan maar liefst 17 in de bovenste helft. De tendens is duidelijk dalend.
Blof: 2013: 17 x in de lijst, 12x in de bovenste helft. In 2012 was er nog een meer en dat was het meeste ooit. Bij Blof is er geen daling te zien. Is eigenlijk de archetypische Nederlandse Radio 2 band.
Anouk: 2013: 13x in de lijst, 10 in de bovenste helft. Dat is een nummer minder dan in 2012. Bij Anouk daalt bijna alles, maar ze had een hoge nieuwe binnenkomer met Birds. Is stabiel eigenlijk. Tot en met 2004 stond Anouk 0 keer in de lijst.
Jan Smit:2013: 3x in de lijst, 0x in de bovenste helft. Hoogtepunt was 2011 toen Jan Smit nog acht nummers erin had staan. Gaat zeer hard achteruit de laatste jaren. Stond er tot en met 2005 overigens niet in. Ik voorspel dit jaar nog maar 2.
Nick en Simon: 2013: 8x in de lijst, 3 in de bovenste helft. 8 is meer dan ooit, al zit ook hier een dalende lijn in. Vrijwel alles stond in 2011 hoger en vijf van de acht staan dichtbij de uitgang. Tot en met 2008 niet te bekennen in de lijst.

Samen hebben deze 5 maar liefst 56 nummers in de lijst. Een op de 40 ongeveer. Bij Marco, Nick, Simon en Jan wordt het wel duidelijk minder. Gek is dat de lijst rond 2010-2011 enorm vervolendamde om dat in 2012 en 2013 weer flink ongedaan te malen.

Zowel Borsato als Blof als Anouk hebben de eerste 100 weleens gehaald. Alleen Borsato had vorig jaar een nummer bij de eerste 100 (Dochters).

Starbright boy. een kleine correctie: 56 op 2000 nummers : 2,8 %.

Ik had het gezien ja.

Tja, op een bescheiden aantal Blof-nummers en een nog wat bescheidener aantal Anouk-nummers na is dat allemaal ook mijn smaak niet, maar zulke schokkende aantallen zijn het toch ook weer niet voor een zender die zich afficheert (afficheerde?) als "de familiezender", de zender "met voldoende aandacht voor het Nederlandse lied", etc.? In onze eigen MuMe top 2000 doen ook 13 (!) bands/artiesten met het maximale aantal van 16 nummers mee, samen goed voor meer dan 10% van de lijst dus...

Het zit in de buurt van wat The Beatles alleen halen. Of Stones en Queen samen. Dat relativeert ook wel. De top 2000 heeft minder artiesten met 16 of meer (schommelt rond de 10) dan onze lijst, maar geen maximum.
In 2013:
Beatles 50
Rolling Stones 31
Michael Jackson 23
Queen 23
Abba 21
Bruce Springsteen 19
Coldplay 18
Fleetwood Mac 18
U2 18
Blof 17
Elvis Presley 17

Het is ook maar net wat je er in wilt aflezen. Ik denk juist dat de analyse van Starbright Boy aantoont dat er toch wel degelijk een verloop zit in de keuzes die in de loop van de jaren worden gemaakt.

Vlug gaat het niet, geleidelijk. Maar dat is ook prima.

Ook The Cure is volgens je eigen maatstaven antiek, belegen, achterhaald en mag als wave dinosaurussen worden weggezet.
Althans, als je tenminste consequent bent in je oordeel richting de Top 2000.

Zelf ben ik niet van die gedachte maar vindt de ontwikkelingen die Starbright Boy noemt wel interessant. Als er inderdaad een aantoonbaar verloop in zit (aangevuld met het feit dat er steeds meer jongeren op gaan stemmen) is het toch ook wel een goede afspiegeling van blijkbaar de gemiddelde smaak in Nederland.

Dat jij, of wie dan ook, er niet toe wilt behoren is verder prima maar dat zegt natuurlijk niets over hoe er gemiddeld over wordt gedacht.

Ik hou ook niet van Nick & Simon en Jan Smit, maar je kunt er ook niet omheen dat die jongens mateloos populair zijn bij een grote groep Nederlanders. En die stemmen ook op de Top2000, dus geen wonder dat ze daar in te vinden zijn... Alleen geldt datzelfde natuurlijk ook voor de hier al vaak genoemde bands (Arcade Fire, The National, noem de hele riedel maar op), maar die worden compleet genegeerd. Ongeacht of die muziek nou bij de doelgroep past van het station waarop de lijst wordt uitgezonden, het negeren van artiesten past in elk geval niet bij een lijst die zichzelf als 'De Lijst der Lijsten' presenteert. Dat is het simpelweg niet.
En toch elk jaar luisteren hè, Top2000 is voor mij een onmisbaar onderdeel van de sfeer aan het eind van het jaar

Bowie, Roxy Music, een paar Stones klassiekers , wat goeie soul, maar voor de rest : niet veel inderdaad.

70-75 reken ik ook tot de donkere dagen van de popmuziek. Prog, country, singer-songwriters, het werd er niet leuker op. De kentering zet zich eigenlijk al halverwege 69 in.

Ehm...... Todd Rundgren, Joe Walsh, CSNY (en soloprojecten), Ten Years After, The Who, Black Sabbath, Golden Earring, Hawkwind, America, Tangerine Dream, Nick Drake, The Eagles, Alice Cooper, Mountain...... en inderdaad een aantal mooie albums van The Stones. Een mooi rijtje toch?