21. GHEORGHE ZAMFIR & JAMES LAST - The Lonely Shepherd (1978)
http://s30.postimg.org/sxb8s2tv5/R_1623787_1420116720_1107_jpeg.jpg

Zou ik het nog eens durven?
De man, genaamd James Last, op het publiek loslaten?

Ik doe het via een omweg, via de panfluitspeler Gheorghe Zamfir
die qua street credebility een evenknie mag genoemd worden van Last.
Beiden zijn dan ook in optima muzak forma op The Lonely Shepherd.

Of Einsame Hirte, zoals de Duitstalige markt deze single verwelkomde.
Een top 10 hit in Vlaanderen en bijgevolg niet weg te branden van vaders mixtapes.

De eenzame herder heeft een hoog Mull of Kintyre gehalte en dat vinden rockers niet cool.
Ik durf stellen dat er slechtere muziek te horen is als je gevraagd wordt even aan de lijn te blijven.

Volgens het hoesje was het ook de themamuziek bij De Verlaten Mijn.
Van dat programma of die serie kan ik me echter niets (meer) herinneren.

Ik herinner me echter ook nog wel een vingervlug geblazen panfluit stukje uit de jaren 70.
Helaas ken ik titel en uitvoerder niet, al schreef ik het in mijn gedachten toe aan Zamfir.
Maar ik heb het tot op vandaag nog niet kunnen traceren.

Kan iemand mij helpen?

Dat is vermoedelijk Doina de jale (als ik de spelling goed heb), klein hitje uit 1976, en zeker geen muzikaal behang, maar eerder hogeschoolmuziek.

The Lonely shepherd; is een nummer dat voor mij onsterfelijk geworden alleen al door de Film: Kill Bill.

22. HOWARD JONES - Tao Te Ching (1984)
http://s16.postimg.org/6y2pwkk9h/hjones_hidese_02.jpg

Zen.

Het modewoord van de 21ste eeuw zou van toepassing kunnen zijn
op het vorige instrumentaaltje. En op deze b-kant van Howard Jones.

Dat Tao Te Ching een oosterse bijklank heeft is natuurlijk de logica zelve.
In het begin zit een soort gong die je ook geregeld bij Enya kan terughoren.
Alsof bij deze de meditatie kan worden ingezet.

Howard was als vegetariër altijd wel spiritueel bewogen.
De pers sprak van een polletje piekhaar die belerend met het vingertje zwaaide.
Of nog, een soort van opperpositivo die oprees uit de asse van de doemwave.

Jones was gewoon een onderlegd muzikant die op de synthpop trein sprong
en er na twee albums al weer opnieuw af wilde. Waar een wil is, is immers een weg.

Dat laatste bewees hij op de werkelijk prachtige hit Hide and Seek (met b-kant).
Een single die wars van hitparadecriteria toch zijn weg naar het grote publiek vond.

Dat dacht ik aanvankelijk ook, maar toen ik dat natrok
op een van de CD's van Zamfir bleek dat een loom stuk te zijn.

Gheorghe Zamfir - Doina De Jale (original single version) - YouTube

Verder hebben we nog Bebida magica van Los Jaivas en Argentina van Conquistador (zo uit mijn hoofd).

Die laatste is het zeker niet, want die zit hier nog in de pijplijn.

Toch gek dat we beiden met Doina de Jale in ons hoofd zitten.

In de langere versie van Doina de jale begint hij later toch wel wat sneller en vingervlugger te panfluiten.

Heb ook nog wel even m'n best gedaan maar je wordt tureluurs als je zoekt naar pan flute music.
Dit topic loopt verder als een speer. Uit allerlei spelonken en van allerlei pluimage komen er personen aan zetten die herinneringen hebben aan instrumentaaltjes.
Deze nostalgische instrumentaaltjes editie heeft meer inhoud dan aanvankelijk gedacht.

En dan kreeg ik vandaag ook nog een pm met een persoonlijk verhaal
dat iets te delicaat was voor algemene publicatie. Dit topic blijft ook mij verbazen.

Het werkt wel aanstekelijk. Van mijn accordeonles van 40 jaar geleden moet ik ineens terugdenken aan the Third Man Theme. Maakt die nog kans? Of anders 'Listen' van Tears for Fears.

Al was ik onder de indruk van James Last.

23. PAUL DE SENNEVILLE & OLIVIER TOUSSAINT - Dolannes Mélodie (1975)
http://s17.postimg.org/wjh6xbcov/R_1872545_1356730911_4112_jpeg.jpg

We zijn nog niet van de panfluit verlost.
En dit keer doen de trompetten ook mee met het lange afstandsgeluid van Il Silenzio.
Paul en Olvier moeten nauwelijks onderdoen voor Gheorghe en James.

Een dikke top 3 hit in de zomer van 1975 en daarom prominent aanwezig in mijn geheugen.
Toch heb ik ook hier lang naar een titel en uitvoerder moeten zoeken tot ik hem twintig jaar geleden
eens hoorde op een platenbeurs. Toen toch naar huis gekeerd zonder de broodnodige gegevens.

Even later had ik hem dan toch te pakken.
Want hij staat natuurlijk op talloze verzamelaars... en mixtapes van mijn vader.

De nostalgische instrumentaaltjes prikkelen de zintuigen, kietelen de associaties en brengen opeens herinneringen terug. Herbelevingen. Een fijn topic.

Valt helaas buiten de tijdsspanne maar dit instrumentaal icoon vergeet ik ook nimmer.

Als wij op zondagmiddag op visite waren bij tantes en ooms dan zaten de volwassenen in de keuken te kwekken en wij op de vloer voor de tv zwart-wit-cowboyfilms op de Duitse zender te kijken.
Met chips en zoutjes.

Je bracht me zojuist op een belangrijk idee.

24. ENNIO MORRICONE - My Name Is Nobody (1973)
http://s13.postimg.org/hxs3vrs53/115396761.jpg

Ziehier mijn allereerste bioscoopfilm ooit.
Het themaatjes van grootmeester Ennio Morricone spookte nog dagenlang door mijn hoofd.
Ik ben de film pas in het begin van de jaren 80 op het witte doek gaan bekijken.
Want in 1973 was ik nog maar een kleuter van vier jaar.

Het brengt me dankzij buizen wel weer op het spoor van de filmmuziek.
Nooit een groot bioscoopganger geweest, maar die muziek van Morricone is magnifiek.

My Name Is Nobody. Zo voelde ik me ook wel aan de vooravond van mijn puberteit.

Wacht, ik heb hier zitten liegen. Mijn eerste bioscoopfilm was Robin Hood van Walt Disney.
Ergens halverwege de jaren 70, een paar jaar na de officiële release van de tekenfilm in... 1973.

25. M/A/R/R/S - Pump Up the Volume (1987)
http://s9.postimg.org/w8bu0rln3/marrs_pumpup_02.jpg

Dankzij Pump Up the Volume van M/A/R/R/S werd "sample" een begrip in popland.
Volledig opgetrokken uit bestaande snippers muziek, alle vocalen zijn samples.

Een heerlijk in elkaar gedraaid dansnummer.
Achteraf zou er voor deze monsterhit nog behoorlijk mogen betaald worden.
Want als die bits steel je niet kosteloos bij elkaar natuurlijk.

Achter het M/A/R/R/S project zaten de gebroeders Young
die op het 4AD label hun sporen al hadden verdiend als Colourbox.
Goed voor een album en een handvol singles en EP's met een brede waaier
aan muziekjes van soul over reggae tot aan new wave en het betere knutselwerk.

26. THE EDGAR WINTER GROUP - Frankenstein (1973)
http://s7.postimg.org/56sjxxe9n/edgar_winter_group_frankenstein_epic.jpg

Ik hoor Hocus Pocus van Focus en Black Betty van Ram Jam.
Hardrock met een jazz insteek en boordevol solerende virtuozen.

De Edgar Winter Group scoorde er in ieder geval een kanjer mee in de States.
DIt is het soort hardrock dat ik erg goed kan pruimen. Niet te veel prog of metal.
Gewoon beuken op de gitaren, de toetsen en het overspannen drumvel.

Die rocksound hoorde ik, weliswaar orkestraal ingekleurd, jaren later ook terug
in de door Mike Post gecomponeerde televisietunes van Magnum P.I. en The A-Team.

27. LOVE UNLIMITED ORCHESTRA - Love's Theme (1973)
http://s27.postimg.org/ggfahh1k3/R_196148_1417467266_7705_jpeg.jpg

Crooners en soft music: een programma om rustig naar te luisteren.

Met die zin en op de tonen van Love's Theme begon een wekelijks radioprogramma
dat ik wel eens durfde oppikken. Ik ben altijd een man van veel muziekjes geweest.

En of walrus Barry kon kreunen, al drukte hij zijn snor op deze instrumentale hit uit 1973.
Soft music dus. Zwaar georkestreerde soulmuziek, druipend van strijkers. Een opmaat voor disco.
Bij de tonen van Love's Theme moet ik denken aan Kojak die en day off bestelt.

Exact dertig jaar later zou mijn eerste muzikale liefde het nummer nog eens overdoen.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dream of Me (Based on Love's Theme) (1993)
Barry White bromt trouwens mee in de backing vocalen van de single versie.

Wat mijn dierbare vriend Andy McCluskey er niet bij vertelde
is dat hij zich ook hoorbaar liet inspireren door een tijdgenoot van White.
Meer bepaald door dit nummer: Johnny Bristol - Hang On in There Baby (1973).

Soul met testosteron. Dat is de muziek van Barry White.

28. MFSB - TSOP (The Sound of Philadelphia) (1974)
http://s23.postimg.org/8qi5h18ij/mfsb_tsop_the_sound_of_philadelphia_philadelphia.jpg

Nu we toch in de buurt van Philadelphia zijn,
kunnen we even goed MFSB (= Mother Father Sister Brother) aan de beurt laten.
Het orkest dat te horen was op tal van Philly soul artiesten, zoals The Three Degrees.
Deze Supremes van de jaren 70 namen immers een vocale versie van het nummer op.

Het zal niet verbazen dat ik deze instrumental ook weer via een jaren 80 link leerde kennen.
Als extra bonus track op de 12" single van Jackie Wilson Said van Dexys Midnight Runners.
Kevin Rowland kende zijn soul klassiekers en wees mij in de richting van de Philly sound.

Dexys Midnight Runners - T.S.O.P (1982)
En zo brengt dit jaren 70 nummer mij gek genoeg weer in een 80s mood.

29. SOFT CELL - ...So (1982)
http://s30.postimg.org/sebg8fpe9/R_116294_1241539463_jpeg.jpg

Het is maar een kleine stap van zachte 70's soul naar de harde synthpop van Soft Cell.
Naast Tainted Love coverden zij ook Where Did Our Love Go, What en Down in the Subway.

Op de b-kant van What staat het toepasselijk getitelde ...So. ...So What dus.
Het is een nummer dat volledig aan de elektronische snor van Dave Ball ontsproot.
Je kan het zo naast zijn solo-album In Strict Tempo (1983) leggen.

Al heeft ...So voelbaar meer danspotentie.
Toen mijn moeder (leerkracht LO) mij het nummer hoorde draaien,
gebruikte ze het voortaan in het aerobic programma dat ze samenstelde.
Ik wist niet of ik dit nu cool moest vinden of niet: mijn muziek in haar zalen.

Als je goed naar ...So luistert hoor je dat de hoes de b-kant illustreert.
Een trip met zacht toeterende wagens door een winterachtige avondspits.

30. THE ABDUL HASSAN ORCHESTRA - Arabian Affair (1978)
http://s8.postimg.org/xj2ta8hrp/SI1018.jpg

Onze Arabische medemens was in de jaren 70 nog een karikatuur.
Veel meer dan een bij de baard van de profeet zwerende bende bandieten
in de avonturen van Suske & Wiske, Jommeke of Kuifje stelden zij namelijk niet voor.

Gelukkig was er ook nog de woestijndans van Abdul Hassan en zijn orkest.
Daar dacht je dan spontaan maar tevreden een harem buikdansende deernen bij.

Ik was amper negen toen Arabian Affair een nummer 1 hit werd in Vlaanderen.
Meteen was ik weg van die on-Europese klanken, vooral dat moduleren in de melodie.
Ultravox zou later op die manier met een knopje aan de synthesizer een gitaarsolo imiteren.

Het verbaast me eigenlijk dat er van Arabian Affair nooit een house versie is verschenen.

Arabische muziek is ook heel mooi, i.d.d heel andere melodieen en harmonien, en dan die passionele dramatische klaaglijke zang nog. Je verstaat er geen woord van maar je begrijpt meteen dat het om grote thema's in het leven gaat, zoals Liefde, of Goed en Slecht.
Dan moet de naam Natacha Atlas jou ook wel wat zeggen, Dazzler. Een Brusselse van geboorte en ze maakt prachtige Arabisch georienteerde muziek.


Lekker soul'instrumentaaltje'! Een ook wel op TV veel gehoorde tune, verbonden aan de seventies.

Nog maar 10 te gaan. Het kan niet anders: er komt onmiskenbaar een CD 2.

Edoch, zoals dat vaker gaat met Belgen
zijn de internationaal bekendere exemplaren nobele onbekenden alhier.
Sant in eigen land is een veelgebruikte uitdrukking in het zuiden.

Volume 2 komt er niet.
Ik wil echt nieuwe koersen varen.

Het lukt me net om binnen de perken van één editie te blijven
als ik In Dulci Jubilo van Mike Oldfield en Pulstar van Vangelis laat liggen.
Twee artiesten die al aan bod kwamen, maar in mijn nostalgische bui
een dubbele selectie waard waren. Misschien wat voor later.

31. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - Dazzle Ships (1983)
http://s3.postimg.org/5rygumu3n/6045.jpg

Titeltrack van het eerste vinyl album dat ik ooit kocht.
Juli 1983. Dazzler wordt veertien en koopt zijn eerste plaat.

Tot op vandaag word ik door mijn drie broers uitgelachen
met de experimentele geluiden die het album van OMD rijk is.
De collage van geluiden uit de titeltrack spant daarbij de kroon.

Dazzle Ships zijn camouflageschepen uit de koude oorlog.
Peter Saville gaf een impressie van hun patronen weer op de hoes.

http://a.files.bbci.co.uk/bam/live/content/zcfk6sg/large

Ik geef graag een handleiding.

Duikboten zijn als walvissen.
Het nummer begint met het zingen van een duikboot.
Je hoort de dieptemeter als waren het de tranen van een gewond dier.

Plots slaat de machinekamer op hol in een laatste wanhopige poging
om het dodelijk getorpedeerde zeezoogdier naar de oppervlakte te krijgen.

Dan stoot de gewonde duikboot zijn laatste ademteugen uit.
In werkelijkheid een vervormde weergave van het gesamplede woord "blue".

Op een bedje van melancholische synthesizerakkoorden geeft het dier de geest.

Voortaan is Dazzle Ships geen collage geluiden meer, maar het muzikale relaas
van een zinkende walvis of, naargelang je fantasie, een stervende duikboot.

ps. Ik las in die tijd graag Jommeke. Het album De Plastieken Walvis was een favoriet.
pps. Naast de mens zijn de walvisachtigen de enige zoogdieren die tranen als ze wenen.

32. VAN LUKAS - The Waltz (1984)
http://s30.postimg.org/61cp22cq9/hqdefault.jpg

Tussen Vangelis en James Last situeert zich Van Lukas.
Een Belg met synthesizeritis en daarom net als ik een luisteraar
van het onvolprezen maandagavondprogramma Manoeuvres in het Donker.

Bezield presentator was de ondertussen overleden Flor Berckenbosch.
Dat programma bestond uit een uurtje synthesizer muziek van de grote jongens,
aangevuld met een halfuurtje huisvlijt. Amateurs stuurden hun eigen composities in.

Eén van hen was Van Lukas en zijn nummer The Waltz groeide uit
tot het thema van het radioprogramma. Ik heb er dertig jaar naar gezocht.
Een paar jaar geleden verscheen het eindelijk op een compilatie met instrumentals.

Het nummer heet niet toevallig The Waltz, vermoed ik.
Want ik herken in de melodie de laatste melodielijn van OMD's albumtrack Sealand.
En dat Lukas de drums zachtjes laat roffelen lijkt me een knipoog naar Maid of Orleans.

Ik vergat nog te vertellen dat ik elke maandag op de afspraak was.
Onder de lakens met mijn transistorradiootje en genietend van synthesizerklanken.

Kleine jongens worden groot.

Sinds ik jouw stukken lees over Dazzle Ships durf ik niet meer zo goed de expirimentele passages van dat album te skippen...al is het ook een gekoesterd album door mij. Huilen bij een synthesizer.

33. JAN HAMMER - Crockett's Theme (1987)
http://s17.postimg.org/g7qe63l3j/crocketts_theme.jpg

Kleine jongens worden groot.

Ik heb nooit zo gedweept met de helden van Miami Vice.
Daarvoor waren hun jasjes te wit en hun stoppelbaarden te getrimd.
Het had ook geen zin om me te vereenzelvigen met dergelijke adonissen.

Maar Crockett's Theme van Jan Hammer op een zomeravond aan het strand.
Dat is toch wel even heel diep zuchten en hopen dat Venus alsnog uit de branding op je toe stapt.
Als je 1987 in een muzikaal thema moet lijsten kan je niet om deze nummer 1 hit heen.

34. HAROLD FALTERMEYER - Axel F (1984)
http://s14.postimg.org/l4w2grcqp/R_398724_1331081606_jpeg.jpg

Die gekke kikker uit 2005 heeft de mooie Axel natuurlijk meedogenloos verkracht.
Daarvoor hebben we toch twintig jaar lang kunnen genieten van deze instrumental.

Hij sluit ook naadloos aan bij Crockett's Theme als iconische instrumental van de jaren 80.

Voor Amerikaanse films als Police Academy, Ghostbusters of Back to the Future viel ik niet.
Die films waren me iets te veel popcorn en cola en te weinig mosselen met frietjes.
Het leven van de meerwaardezoeker loopt niet altijd op rozen.

35. RICKY KING - Verde (1976)
http://s4.postimg.org/kbt2o5gr1/ricky_king_verde_s_3.jpg

Eenvoud siert.
Daar kan deze top 10 hit uit 1976 over meespreken.
Je hoeft geen gitaarvirtuoos te zijn om hier op mee te kunnen spelen.

Verde heeft een groot meligheidsgehalte, maar daar maalde je als kind niet om.
Het nummer heeft tegelijk een soort wijdheid die de eeuwigheid suggereert.
En nog groen achter de oren, deed het nummer we wegdromen.

Als kind maakte ik met mijn neus in de boeken en m'n beide oren aan de radio
reizen in mijn hoofd. Uiteindelijk eindigde je altijd veilig onder moeders papaplu.
Ricky King (foute artiestennaam natuurlijk) mijmert nog steeds met mij mee.

36. FRANCIS GOYA - Nostalgia (1975)
http://s15.postimg.org/5es9gqt17/francis_goya_nostalgia_s_2.jpg

Wat zou deze editie van Alle 40 Beter zijn zonder een titelsong?
Tussen de 40 nostalgische instrumentaaltjes hoort Nostalgia thuis.
Ook al een top 10 hit in Vlaanderen. Goya was dan ook een Belg.

Nostalgia werd echter wel een wereldhit.
Zo eentje waarvan je door alle versies de originele niet meer ziet.
Goya heeft het nummer zelf ook talloze malen hernomen op later werk.

Toch gek dat zo'n instrumentaal werkje ooit weinig of niets te beteken had.
En hoe datzelfde stukje muziek dan jaren later zijn titel alle eer blijkt aan te doen.