Mooi lijstje Dazzler.

Ik had alleen "Too Young" (1951) van Nat King Cole en die rock & roll klassieker "Shake Rattle & Roll" (1954) van Bill Haley & the Comets nog in jouw lijstje van 40 verwacht.

Dankjewel.

Die van Bill Haley was een te kleine hit. Het ging allemaal om Billboard top 3 hits.
En ik probeerde zoveel mogelijk artiesten aan bod te laten komen.

Perry Como mocht twee keer omdat hij de hele periode overspande.
Dat geldt strikt genomen ook voor Nat King Cole, maar die bleef zijn stijl trouw.

En Les Paul & Mary Ford omdat het om twee belangrijke voorbeelden ging.

Dat van Bill Haley klopt inderdaad maar "Too Young" van Nat King Cole was de absolute Billboard nummer 1 van het jaar 1951. Maar.... ik vind het allemaal wel prima zo.

Klopt.
En hij had gekund in de plaats van Mario Lanza.
Maar daar zat een persoonlijk verhaaltje aan vast.

Ik zie een nieuwe titel, ook eentje die perfect in mijn straatje past. Ik verwacht, Dazzler kennende, een hoop persoonlijk favorieten voorbij te zien komen.

alle 40 beter
ALBUMTRACKS uit 1983 en 1984

1983 en 1984 zijn de jaren waarin ik minutieus de hitparade volgde.
Ik denk dat ik bijna alle nummers ken (of bezit) die toen binnenkwamen.

1983 is tegelijk het jaar waarin ik mijn eerste album kocht.
1983 en 1984 zijn dan ook druk vertegenwoordigd in mijn platenkast.

Omdat ik in vele spelletjes en topics de Greatest Hits jongen uithang,
wil ik nu eens focussen op de betere albumtracks uit mijn platencollectie.

40 nummers van 40 verschillende albums die niet op single verschenen
(tenzij enkel in de Benelux, dat is een uitzondering die ik mezelf toestond).

Deze 40 nummers typeren ook de sound van de groep of het betrokken album.
Ze staan dus model voor wat ik zo mooi vind aan die plaat, zowel muzikaal als tekstueel.

De vorige Alle40beter-editie was misschien wat moeilijk toegankelijk. Er zat heerlijke muziek tussen maar ... misschien grote onbekendheid, en toch te weinig rock 'n roll deels. Wel fijn om dat stukje opvoeding zo maar even mee te hebben gekregen, die 10 jaar na WOII, die vooravond van de rock 'n roll. Bedankt dazzler.

Deze editie zou nog wel eens smullen geblazen kunnen worden! Het is ook voor mij (en vast voor meerderen hier) een cruciale periode in de muzikale vorming tijdens het opgroeien. Ben heel benieuwd, verwacht veel synthesizers en vooral de betere nummers van de betere albums.

PS:

Dat laatste vind ik dan weer jammer. De hele opzet is om nu juist niet singles voor het voetlicht te brengen om juist de totaalsfeer van een album goed weer te kunnen geven en dan maakt dazzler heel flauw weer een uitzondering voor de Benelux. Zo mist het doel en glipt zoals gewoonlijk Belgie weer door de mazen van de wet.
Maar goed. De editie-starter maakt de eigen regels natuurlijk, dat moet gerespecteerd.

Je begrijpt het niet helemaal, vermoed ik.

Sommige internationale albums tellen vier of vijf singles.
Het ene liedje dat ik dan zou kiezen was toevallig enkel een single in de Benelux.
Dan ben ik mild.

Of belpop en nederpop aan bod gaan komen, daar was ik eigenlijk nog niet helemaal uit.
Maar in dat geval gaat het uiteraard wel om volstrekte albumtracks. No doubt about that.

01. https://www.youtube.com/watch?v=eXe62uc_RxU]THE ALAN PARSONS PROJECT - Ammonia Avenue (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4103[/url]


Toen Don't Answer Me zich in de vroege lente van 1984 in de top 10 nestelde,
zong ik een tekst mee die me ook daadwerkelijk wat zei. Een mooi liedje was dat.

In 1987 kreeg ik mijn allereerste CD-speler voor mijn 18de verjaardag.
De zilveren schijfjes van The Alan Parsons Project werden één voor één ontleend.
En natuurlijk betekende het album Ammonia Avenue een welgekomen terugkeer naar 1984.

Prime Time vond ik erg mooi, net als Don't Answer Me met die zoete stem van Eric Woolfson.
Ik herinner me ook het instrumentale Pipeline als erg aardig en de synthpop van You Don't Believe.
Dat was nog een single die aan een Best Of uit 1983 gelinkt was, maar toch op het album stond.

Het titelnummer staat vandaag hoog in mijn persoonlijke top 10 van APP.
Als je goed luistert hoor je een arrangement dat aan Music van John Miles doet denken.
Vooral dan in het instrumentale en dus orkestrale gedeelte van deze wat langere compositie.

The Silence and I op voorganger Eye in the Sky (1982) klinkt als een tweelingbroertje
van Ammonia Avenue, maar die laatste vind ik beter omdat hij meer een rock feel heeft.

Ik denk dat mijn liefde voor APP in het verlengde lag van die van Mike Oldfield
die me een jaar eerder omver blies met de hemels mooie single Moonlight Shadow.

We trappen af met het beste nummer van APP

De liefde voor de band neemt langzaam maar zeker af maar dit nummer blijft standvastig staan!

02. https://www.youtube.com/watch?v=bpb4I6sSj80]ALPHAVILLE - A Victory of Love (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/1748[/url]

Big in Japan, Sounds Like a Melody, Forever Young en Jet Set kleurende 1984.
Vier prachtige singles van een getalenteerd en Engelstalig trio uit Duitsland.

Het duurde lang voor ik hun debuutalbum onder de loep nam.
Daarop nog een paar songs die in de buurt komen van deze vier singles.

De opener A Victory of Love bijvoorbeeld die gestaag opbouwt.
Een lange intro, ingehouden zang maar dan uitbarstend in een crescendo
van synthetische strijkers en dito theremin (denk aan Velouria van de Pixies).

De synthipop van Alphaville had altijd een pastorale bijklank.
De natuurelementen waren steeds aanwezig en die milde aanpak
doet mij hen wel eens vergelijken met die Noorse synthipop formatie.

De opvolger van Forever Young had nog een paar uitstekende singles aan boord,
maar tussen album twee en drie lagen te veel jaren waardoor hun ster snel doofde.

Met Noorse band bedoel je waarschijnlijk a-ha. Dat zou ik zelf nooit een synthpopband noemen. Natuurlijk de eerste hit maar de volgende 2 singles kan je moeilijk synthpop noemen. Op het 2de album werd de muziek veel gelaagder met een prominentere rol voor de gitaar. Op de derde stonden 2 synthpopnummers (toevallig 2 singles, Touchy en You are the One) en in het verloop van hun verdere carriere eigenlijk helemaal niet meer. Gewoon een (ontzettend goede) popband.

Maar goed onze Duitse vrinden, fantastisch nummer van een zeer goed album (4* bij mij), naast de 3 hitsingles en bovenstaand numer ook fraaie albumtracks zoals Fallen Angel, To Germany With Love en Summer in Berlin welke ook stuk voor stuk hits hadden kunnen worden mits ze uitgebracht waren.

Nou nou, de titelsong Stay on These Roads wordt toch behoorlijk door synthesizers gedragen.
Ik begrijp je punt wel, maar de synthesizers bleven een wezenlijk onderdeel van hun sound, vind ik.

Fallen Angel vind ik inderdaad ook erg sterk, net één klasse onder de singles.

Dat klopt zeker, een groot gebaar liedje maar dat maakt het niet direct een "typisch" synthpop nummer.

03. https://www.youtube.com/watch?v=E94X1TtN26Q]ANNE CLARK - Nothing at All (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/6019[/url]

All this tenderness has come to nothing
All that we require is being rearranged
I've no wish to look to the future
For my expectations will no doubt be changed

Just rolling along on the rest of the waves
My statements and strategies are quickly dismissed
Poisoned pens on invisible paper
Steel knuckles concealed by velvet fists

What is the chance of us living
Some of our simplest dreams
Are all the structures we build here
Really as frail as they seem

The dying are the lovers of this modern world
The power and the glory survives
With radio active bargaining
And the valueless of our lives

My turn to crumble
My turn to fall
From so very humble
To nothing at all

Amen.

Het zal toch niet gebeuren dat straks iets moois van Welcome to the PleasureDome voorbij gaat komen?

04. https://www.youtube.com/watch?v=-MT8TBPt_XQ]BIG COUNTRY - The Storm (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/1870[/url]

Uit de mistige hooglanden komt deze gitaarstorm aanwaaien.

In tegenstelling tot wat graag beweerd wordt zijn die doedelzak gitaren ouder dan Big Country.
In de jaren 70 licht Mike Oldfield toe dat hij gitaar speelt zoals een doedelzak bespeeld wordt.
Dat wil zeggen met aangehouden noten die in elkaar overlopen en niet worden afgerond.
Een doedelzak drijft op één aangehouden luchtstroom waarop de noten verspringen.

Maar Big Country vertelt een ander verhaal. Dat van de noeste arbeider
die in het zweet zijns aanschijns het dagelijks brood probeert te verdienen.
En de bravoure van hun dubbele gitaarsound zet die realiteit kundig kracht bij.

Want het viertal van Big Country is op zijn zachts gezegd muzikaal onderlegd.
Dat hoor je ook in het strompelen van de drums die zelden of nooit de gemakkelijkste weg kiezen.
En met producer Steve Lillywhite wordt er behoorlijk wat afgeknald op hun eerste twee albums.

De singles Harvest Home, Fields of Fire, In a Big Country en Chance
hebben op het album bijna allemaal een nieuw arrangement gekregen.
The Storm mag je probleemloos als absolute topper aan dat rijtje toevoegen.

Ik hoop met je mee maar volgens mij is Dazz niet zo'n enorme FGTH fan. Bovendien zijn het toch vooral de singles bij deze band die er boven uit steken. Nou ja misschien de cover van Born to Run, we wachten af

05. https://www.youtube.com/watch?v=VY3Br1DIRkM]BILLY JOEL - Leave a Tender Moment Alone (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/1636[/url]

Als een album drie topsingles telt, ben ik meestal geïnteresseerd.
En met An Innocent Man van Billy Joel had je zo'n album te pakken.

Tell Her about It, Uptown Girl en The Longest Time bedoel ik.
Een buurjongen had hem thuis liggen en dus ging hij op mijn mixtape.

De titelsong verscheen ook nog op single, net als This Night en Keeping the Faith.
Dat zijn dus al zes singles en Leave a Tender Moment Alone maakt er zeven van.

Michael Jackson had kennelijk niet het alleenrecht op een album vol singles.
Al waren die van Michaels Thriller allemaal internationaal en die van Joel niet.

Vergeef het me dus als ik in dit geval wel voor een single kies.
Leave a Tender Moment Alone is zoals de rest van het album een puike popsong.
Billy haalt wat vocale capriolen uit, maar de mondharmonica houdt het zoet.

En het is niet Stevie Wonder, maar Toots Thielemans.
Beide blazers hadden een soort "elevator sound" (dixit Arno).
Geen greintje blues, maar heel zuiver en warm in de improvisatie.

Wie helpt het album mee aan zijn 100ste stem?

06. https://www.youtube.com/watch?v=zbgJxj08v8I]BLANCMANGE - See the Train (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/7771[/url]

De heren van Blancmange waren altijd in voor een muzikaal avontuur.
Met deze a capella pastiche kleurden zij hun tweede langspeler Mange Tout.
De LP bevat een veelheid aan ingrediënten, maar smaakt vooral naar synthipop.

Hij stond boordevol singles met Blind Vision, That's Love That It Is (beide uit 1983)
en Don't Tell Me (doorbraakhitje in de Benelux) en de ABBA cover The Day before You Came.
Zelfs Game above My Head was al op single verschenen als sterke b-kant van de hit Waves.

Bij I See the Train moet ik altijd een beetje aan The Proclaimers denken.
Dat waren ook twee schalkse kerels met een gevoel voor muzikale humor.

07. https://www.youtube.com/watch?v=tDvyhqU5YoI]BRONSKI BEAT - Junk (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/7578[/url]

Het trio Bronski Beat ging door waar het duo Soft Cell ophield.
Met synthipop die een licht scheen op de dramatiek van het dagelijks bestaan.
En met aandacht voor de homo homofilus, respectvolle covers en producer Mike Thorne.

Die laatste zorgde dat Bronski Beat ook klonk als Soft Cell.
Met dezelfde blazers en zelfs een vocale gastrol voor Marc Almond.

Smalltown Boy, Why?, It Ain't Necessarily So en I Feel Love (Medley).
Singles die de strijd van de gelijk-geaarde medemens onder onze aandacht brachten.

Het album zelf bevat nog een paar goeie tracks, al zorgt de falsetto van Jimmy Somerville
na een halfuurtje voor een lichte migraine. En net dan krijgen we het vlotte Junk geserveerd.

Een plaat die niet mag ontbreken in de kast van de jaren 80 liefhebber.

08. https://www.youtube.com/watch?v=iNpCTnR15OY]CHINA CRISIS - When the Piper Calls (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4657[/url]


En China Crisis ging door waar OMD zich had moeten bevinden.
Met een sterk popalbum zonder noemenswaardig zwakke schakels.
Soepel vanuit de pols en met hier en daar enkele subtiele likjes jazz.

Het duo uit Liverpool was tijdens haar hoogtijdagen een kwartet.
Uniek aan hun jazzy synthipop sound was de prominente gastrol voor de hobo.
Zelfs in dit eerder strakke uptempo nummer zorgt dat instrument voor de juiste kleur.

Naast het een paar maanden eerder verschenen Tragedy and Mystery
en de hitsingles Working with Fire and Steel, Wishful Thinking en Hanna Hanna
had het tweede album nog heel wat potentiële single kandidaten aan boord.

De subtitel is niet toevallig "Possible Pop Songs Volume Two".

09. https://www.youtube.com/watch?v=dx33UaByJP8]COCTEAU TWINS - Pandora (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/2151[/url]

Vlinders, overal vlinders.
In mijn buik en van mijn hoofd tot in mijn tenen.

De muziek van Cocteau Twins is de misschien wel de meest expressieve die ik ken.
Hun muzikaal palet is uniek en scherpt het verbeeldingsvermogen van de luisteraar.

Hun songs zijn muzikale metaforen. De titels op Treasure dragen mythologische namen.
Ik aanbid ze bij elke draaibeurt. In de kunst wordt de mens mede-schepper van de wereld.
En de luisteraar mag deel uitmaken van dit creatieve proces.

Pandora is een Cocteau Twins song pur sang: mid-tempo en dromerig.
Met door elkaar fladderende vocalen, een ritmebox en een waaier van gitaren.

10. https://www.youtube.com/watch?v=OQDnvxe7O6M]CULTURE CLUB - That's the Way (I'm Only Trying to Help You) (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4089[/url]

Dazzler durft met Culture Club komen aanzetten.
Ik draai mijn hand niet om voor een commercieel album met mooie liedjes.

Church of the Poison Mind, Karma Chameleon, Victims en It's a Miracle.
Of Miss Me Blind in de US en Black Money naar aanleiding van de Best Of uit 1987.

Allemaal singles en nog is de voorraad sterke popsongs op deze LP niet uitgedund.
Kant 1 van het album eindigt bijvoorbeeld met That's the Way (I'm Only Trying to Help You).

Een door piano begeleide ballad in twee bewegingen.
De eerste beweging (That's the Way) werd al vrijgegeven als b-kant van Karma Chameleon.
Maar op album zat daar nog een I'm Only Trying to Help You aan vastgeklonken.

I'm Only Trying to Help You lijkt op het lijf geschreven van Helen Terry.
Dat is de zingende kuifeend die in 1983 als backing vocaliste mee het succes van CC belichaamde.
Ze heeft een vlijmscherp soulgeluid dat mooi bij de warme stembanden van Boy George past.

11. https://www.youtube.com/watch?v=6zowlf0JcvM]THE CURE - Shake Dog Shake (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/1752[/url]

De zomer van 1984 werd opgeschrikt door mijn eerste kennismaking met het werk van The Cure.
Mijn klasgenoot was lyrisch over zijn nieuwe aanwinsten: de 12" single van The Love Cats en The Top.

The Top werd getransfereerd naar één van mijn vele mixtapes.
Maar niet zonder me eerst caleidoscopisch te hebben verdiept in de hoes van de plaat.
Om de teksten te ontcijferen moest je goed kijken en die teksten waren niet van de poes.

Slechts één single op het album: het spinnende The Caterpillar.
Robert Smith moest begrepen hebben dat er geen Let's Go to Bed of The Walk op stond.
In mijn ogen waren Bird Mad Girl of de gigantische binnenkomer Shake Dog Shake kandidaten.

Wake up in the new blood

Of hoe de eerste lijn van het album de link legt naar zijn voorganger.
Ook muzikaal zit Shake Dog Shake nog vast aan de gapende wonde van Pornography.

12. https://www.youtube.com/watch?v=nRUd247zj44]CYNDI LAUPER - When You Were Mine (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/8316[/url]

Prince strooide in de jaren 80 kwistig met popliedjes.
Chaka Khan (I Feel for You), Bangles (Manic Monday) en Cyndi Lauper
waren erg dankbare uitvoerders van deze radiovriendelijke popdeuntjes.

Als Cyndi in When You Were Mine gaat kraaien,
is het alsof we zijne Purperen Hoogheid zelve horen kirren.

Zoals de rest van haar hitalbum She's So Unusual goot Lauper het liedje
in een rock meets synthitpop arrangement (new wave naar Amerikaans recept).

Met de singles Girls Just Want to Have Fun, Time after Time, She Bop *,
All through the Night en Money Changes Everything een hitpotent pakket.

* Met het zelfbevredigende She Bop was Lauper Prince trouwens te slim af.
Op Purple Rain zou hij reageren met de masturbatie technieken van Darling Nikki.

13. https://www.youtube.com/watch?v=VlMBs_HUcxQ]DEPECHE MODE - Lie to Me (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/5748[/url]

1983 en 1984: hitparade perikelen met puisten.
Cassettespeler in aanslag om de nieuwste hits te tapen.

People Are People klonk als een moker.
Master and Servant striemde als een zweepslag.

Depeche Mode is één van die bands die dieper ging dat een melodie met een videoclip.
Muziek die wat te vertellen had. Liedjes die zich vast ankerden in mijn jonge verstand.

Somebody... een puberhart dat verlangt naar een metgezel.
De hoofse prinses uit je kinderdroom wordt een meisje dat je groeipijnen begrijpt.

She will listen to me
When I want to speak
About the world we live in
And life in general

Some Great Reward kocht ik begin 1985 naar aanleiding van die drie singles.
Blasphemous Rumours (dubbele a-kant met Somebody) kenden we ook van de clip met schaar.

Truth is a word
That's lost its meaning
The truth has become
Merely half-truth

Met Depeche Mode verloor ik mijn onschuld. Dat doen alle pubers vroeg of laat
Muziek biedt troost bij deze stap naar de volwassenheid. Some Great Reward was mijn soundtrack.

Lie to Me is een wat warmer en traditioneler opgebouwd nummer op een staalhard album.
Met een fijne melodie en heerlijk meezingbare vocalen. Ik vind Gahan een topzanger.

Later dat jaar volgde de single Shake the Disease: tot op heden mijn favoriete DM nummer.

This is a plea from my heart to you... Understand me

14. https://www.youtube.com/watch?v=3zbdy8eidI0]ECHO & THE BUNNYMEN - My Kingdom (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/2637[/url]

My Kingdom maakt van de tweede plaatkant van Ocean Rain een onvergetelijk meesterwerk.
En ook op de eerste plaathelft staan voldoende voltreffers om er een waar luisterplezier van te maken.

De groep heeft haar muzikaal palet toegankelijker gemaakt
(ik denk daarbij graag aan wat U2 deed op The Unforgettable Fire).

The Killing Moon, Seven Seas en Silver... stuk voor stuk prachtige singles.

My Kingdom drijft op een heerlijke ritmegitaar en hoewel de strofes zelf
met een wat monotone regelmaat worden ingezongen, gebeurt er heel wat in het lied.
Sterke backing vocalen in het refrein bijvoorbeeld en een hemelse gitaar die het nummer optilt.

Aan het eind gaat Ian dubdubdub zingen... een ideetje dat ook Robert Smith gebruikt.

Echo & The Bunnymen is een band die ik pas jaren later zou leren waarderen.
Hun vier eerste albums behoren tot mijn favoriete postpunk platen.

Hun sound heeft een sixties (Doors) feel en Ian McCulloch is een wereldzanger.

15. https://www.youtube.com/watch?v=0Qd5BgVznw8]EURYTHMICS - Jennifer (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4626[/url]

De carrière van Eurythmics kwam moeilijk op gang.
Hun eerste album bevatte geen noemenswaardige hitsingles.

En met This Is the House werden in de lente van 1982 geen potten gebroken.
Nochtans klapperde de single als een stel castagnetten, 'n beetje zoals Right by Your Side.

Het soulvolle The Walk bracht daar in de zomer van dat jaar geen verandering in
en zelfs het gedreven synthipop nummer Love Is a Stranger flopte in de herfst van 1982.

De doorbraak kwam er uiteindelijk toch in de winter van 1983.
Sweet Dreams (Are Made of This) zou de groep eindelijk op de Europese kaart zetten.
Love Is a Stranger scoorde alsnog in de herkansing en 1983 werd het jaar van Dave & Annie.

Het album heeft naast die vier singles nog troeven met het epos This City Never Sleeps
en het onderkoelde Jennifer. Jennifer with your orange hair / Jennifer with your green eyes

Het nummer leek wel op het lijf van Annie Lennox zelf geschreven.
Dave Stewart haalde een maximum aan sfeer uit de beperkte instrumentatie.
Het duo werkte met heel primitieve, analoge synthesizers en vergrootte de sound uit.

Op die manier vonden ze aansluiting met de top in het synthipop duo tijdperk van de vroege jaren 80.
Vanaf hun vierde album durfden ze hun voorliefde voor soul en rock voluit toevertrouwen aan het vinyl.

Als voorsmaakje hierop hoor je de gitaar van Stewart haast synthetisch soleren in de outro.

Deze werd wel redelijk opgepakt; persoonlijk vind ik het nog steeds een van hun betere; Eurythmics - Never Gonna Cry Again - YouTube