Muziek / Toplijsten en favorieten / Alle 20 dazzler: Albumtracks uit 1988
0
geplaatst: 11 november 2015, 22:20 uur
16. https://www.youtube.com/watch?v=QUlkSQgZ36w]HOWARD JONES - Human's Lib (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/8731[/url]
Howard Jones trof me met What Is Love in de winter van 1984.
Mooi liedje met een slimme tekst. Het pastorale Hide and Seek was de opvolger.
Een totaal verschillend palet. Een intrigerend synthipop nummer met een fluit in de hoofdrol.
In de vroege zomer van 1984 zag ik hem live in Montreux op de beeldbuis.
Zijn single Pearl in the Shell knalde uit een set klavieren waartussen hij soepel bewoog.
Hij leek wel een tovenaar met die lange jas, die fluit en dat wervelende spel op allerlei klavieren.
Human's Lib werd aangeschaft en tekstueel kon het album me bekoren.
Geen doemdenkerij, maar een zoektocht naar waarden in een door een rakettenwedloop
belegerde samenleving. Zijn synthesizers en sequencers peilden naar de hartslag van de jaren 80.
Vandaag klinkt het album me toch wat gedateerd in de oren.
Vooral de singles blijven overeind (inclusief New Song, zijn debuut op 45 toeren).
Howard Jones was een instant succes in de UK en werd prompt een tienerkamer postersensatie.
Dat deed wat afbreuk aan de muzikale kwaliteiten van de klassiek geschoolde pianist.
Op ballads als Hide and Seek en het titelnummer kon hij dat aspect iets beter belichten.
Life just seems oh so meaningless
And who can blame us for wanting these things
But you just try being free my friend
And everyone will hate your guts, I only want to free
De titelsong rekende ook af met de stelling dat Howard een new positivo was.
Op Human's Lib dat het album gepast afsluit, lijkt hij zijn beste dagje niet te hebben.
Maar hij vraagt zich tegelijk af of een verglijden in hedonisme wel de juiste oplossing is.
Ik vond van niet en besloot als volbloed new waver nooit in zwarte kledij te lopen.
Afdalen in de spelonken van het menselijk zielsleed mocht geen doel op zich worden.
Pijn erkennen, in kaart brengen en vervolgens het juiste medicijn vinden.
En voor mijn en Howards part is dat in essentie de muziek zelf.
ps. Pas later merkte ik een wellicht toevallige gelijkenis
tussen de Human's Lib hoes en die van Joy Divisions Closer.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/8731[/url]
Howard Jones trof me met What Is Love in de winter van 1984.
Mooi liedje met een slimme tekst. Het pastorale Hide and Seek was de opvolger.
Een totaal verschillend palet. Een intrigerend synthipop nummer met een fluit in de hoofdrol.
In de vroege zomer van 1984 zag ik hem live in Montreux op de beeldbuis.
Zijn single Pearl in the Shell knalde uit een set klavieren waartussen hij soepel bewoog.
Hij leek wel een tovenaar met die lange jas, die fluit en dat wervelende spel op allerlei klavieren.
Human's Lib werd aangeschaft en tekstueel kon het album me bekoren.
Geen doemdenkerij, maar een zoektocht naar waarden in een door een rakettenwedloop
belegerde samenleving. Zijn synthesizers en sequencers peilden naar de hartslag van de jaren 80.
Vandaag klinkt het album me toch wat gedateerd in de oren.
Vooral de singles blijven overeind (inclusief New Song, zijn debuut op 45 toeren).
Howard Jones was een instant succes in de UK en werd prompt een tienerkamer postersensatie.
Dat deed wat afbreuk aan de muzikale kwaliteiten van de klassiek geschoolde pianist.
Op ballads als Hide and Seek en het titelnummer kon hij dat aspect iets beter belichten.
Life just seems oh so meaningless
And who can blame us for wanting these things
But you just try being free my friend
And everyone will hate your guts, I only want to free
De titelsong rekende ook af met de stelling dat Howard een new positivo was.
Op Human's Lib dat het album gepast afsluit, lijkt hij zijn beste dagje niet te hebben.
Maar hij vraagt zich tegelijk af of een verglijden in hedonisme wel de juiste oplossing is.
Ik vond van niet en besloot als volbloed new waver nooit in zwarte kledij te lopen.
Afdalen in de spelonken van het menselijk zielsleed mocht geen doel op zich worden.
Pijn erkennen, in kaart brengen en vervolgens het juiste medicijn vinden.
En voor mijn en Howards part is dat in essentie de muziek zelf.
ps. Pas later merkte ik een wellicht toevallige gelijkenis
tussen de Human's Lib hoes en die van Joy Divisions Closer.
0
geplaatst: 12 november 2015, 20:46 uur
17. https://www.youtube.com/watch?v=HE3-ThhssDg]KIM WILDE - Stay Awhile (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/25175[/url]
Mocht ik ooit een crush gehad hebben op een popster, dan was het op Kim Wilde.
Haar eerste verzamelaar uit 1984 heb ik werkelijk grijs gedraaid tijdens mijn puberteit.
Afsluiter was de ballad Stay Awhile dat om voor mij onbegrijpelijke redenen
nooit op single is verschenen. Na Love Blonde en Dancing in the Dark trok RAK
de stekker uit het contract met Kim (het label van Mickie Most zou dra verdwijnen).
In de Benelux verscheen House of Salome (een View of a Bridge lookalike) nog op single.
Stay Awhile stond ook een beetje raar geparkeerd op de langspeler Catch as Catch Can.
Helemaal in het midden van de eerste plaatkant, hoewel het nummer klinkt als een slotakkoord.
Het album zelf heb ik altijd verkozen boven Kims tweede LP Select.
Die had wel Cambodia, View from a Bridge en het sterke Take Me Tonight,
maar vergaloppeerde zich naar mijn aanvoelen iets te veel in synthesizer gestoei.
Haar debuut bood meer een evenwicht tussen rockgitaar en klavier.
En ook het derde album was met onder meer de aanwezigheid van een saxofoon
meer organisch gearrangeerd. Ik hou nog steeds van Stay Awhile en Can You Hear Me.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/25175[/url]
Mocht ik ooit een crush gehad hebben op een popster, dan was het op Kim Wilde.
Haar eerste verzamelaar uit 1984 heb ik werkelijk grijs gedraaid tijdens mijn puberteit.
Afsluiter was de ballad Stay Awhile dat om voor mij onbegrijpelijke redenen
nooit op single is verschenen. Na Love Blonde en Dancing in the Dark trok RAK
de stekker uit het contract met Kim (het label van Mickie Most zou dra verdwijnen).
In de Benelux verscheen House of Salome (een View of a Bridge lookalike) nog op single.
Stay Awhile stond ook een beetje raar geparkeerd op de langspeler Catch as Catch Can.
Helemaal in het midden van de eerste plaatkant, hoewel het nummer klinkt als een slotakkoord.
Het album zelf heb ik altijd verkozen boven Kims tweede LP Select.
Die had wel Cambodia, View from a Bridge en het sterke Take Me Tonight,
maar vergaloppeerde zich naar mijn aanvoelen iets te veel in synthesizer gestoei.
Haar debuut bood meer een evenwicht tussen rockgitaar en klavier.
En ook het derde album was met onder meer de aanwezigheid van een saxofoon
meer organisch gearrangeerd. Ik hou nog steeds van Stay Awhile en Can You Hear Me.
0
geplaatst: 12 november 2015, 21:48 uur
18. https://www.youtube.com/watch?v=h2Jb2Qeeuks]LLOYD COLE & THE COMMOTIONS - Are You Ready to Be Heartbroken (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/6054[/url]
Nog een instant klassieker die nooit op single verscheen.
Of het moest zijn in de cover versie van de door The Smiths opgeviste Sandie Shaw.
Met The Smiths werden Lloyd Cole & The Commotions al eens vergeleken.
Een terugkeer naar fijnbesnaard jaren 60 gitaarspel in volle synthipop tijdperk.
Rattlesnakes blijft tot op heden een mijlpaal in mijn platencollectie.
Ik kocht het album samen met zijn opvolger in 1985 naar aanleiding
van de nieuwe singles A Brand New Friend en Lost Weekend.
Die lagen zo lekker in het verlengde van Perfect Skin en Rattlesnakes.
Forest Fire was ook een single, maar dat leek me een minder hitpotente keuze.
Down on Mission Street en 2CV daarentegen werden favorieten.
Maar ook het op dubbele snelheid varende Speedboat en het naar Prefab Sprout neigende Patience
gingen er bij mij in als zoete koek. Voor de concurrerende Smiths zou ik pas jaren overstag gaan.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/6054[/url]
Nog een instant klassieker die nooit op single verscheen.
Of het moest zijn in de cover versie van de door The Smiths opgeviste Sandie Shaw.
Met The Smiths werden Lloyd Cole & The Commotions al eens vergeleken.
Een terugkeer naar fijnbesnaard jaren 60 gitaarspel in volle synthipop tijdperk.
Rattlesnakes blijft tot op heden een mijlpaal in mijn platencollectie.
Ik kocht het album samen met zijn opvolger in 1985 naar aanleiding
van de nieuwe singles A Brand New Friend en Lost Weekend.
Die lagen zo lekker in het verlengde van Perfect Skin en Rattlesnakes.
Forest Fire was ook een single, maar dat leek me een minder hitpotente keuze.
Down on Mission Street en 2CV daarentegen werden favorieten.
Maar ook het op dubbele snelheid varende Speedboat en het naar Prefab Sprout neigende Patience
gingen er bij mij in als zoete koek. Voor de concurrerende Smiths zou ik pas jaren overstag gaan.
0
geplaatst: 12 november 2015, 22:18 uur
19. https://www.youtube.com/watch?v=3kXlAaYxRVE]MIKE OLDFIELD - Crises (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/3029[/url]
Ik weet niet of mijn ontboezemingen hier nog graag of stiekem gevolgd worden,
maar met Crises snijden we wel een heel cruciaal punt in mijn muzikale ontwikkeling aan.
The watcher and the tower / Waiting hour by hour
Als Mike Oldfield gaat zingen, klinkt hij als een holbewoner.
Op de titeltrack van zijn achtste studio album laat hij zich gaan.
Op de eerste plaathelft van zijn commerciële comeback album is Oldfield bij de tijd.
Thematisch schurkt hij dicht aan bij het doemdenken van de postpunk generatie.
En muzikaal heeft hij de synthesizer ontdekt waarmee hij durft experimenteren.
Crises laat in de intro nog even de echo van het tien jaar oude Tubular Bells doorklinken.
Daarna waant de luisteraar zich weer even op het schip dat we nog kennen van Taurus 1.
Al snel laat Oldfield zijn gitaren uitrukken in de meest prachtige klankkleuren.
Een weeping gitaar bouwt een eerste climax op. Glasscherven snijden, sirenes loeien. Red alert.
Daarna trekt Oldfield zijn hardrock registers open en is headbangen toegestaan.
"Crises" "Crises" "You can't get away" roept de muzikant boven het stormachtige weer uit.
"I need you on my side 'cause there's a crisis" Wie had zoveel emoties verwacht van deze man?
En dan valt de compositie stil in een mistig landschap met onverstaanbare vocalen.
Maar al gauw klinkt daar de mantra die heel mijn puberteit zou omschrijven.
The watcher and the tower / Waiting hour by hour
Die wachter was ik en je ziet me dan ook rechts onderaan op de hoes staan.
De toren staat even verder in de zee. Rechts boven knippert het licht van mijn geliefde.
Ik ken ze nog niet en realiseer me dat ik ze al wachtend niet zal kunnen veroveren.
Daarvoor moet ik de zee in. Met de maan als enige gids.
Voldoende Moonlight Shadows on the Wall op de hoes, dat mag duidelijk zijn.
Maar die zee staat toch voor het avontuur, het loslaten van de grond onder je voeten.
Die zee is een metafoor voor de stap naar de volwassenheid en terwijl ik dat zo zit te overschouwen
gaan Oldfields gitaren zingen als zeemeeuwen die me mee willen nemen op een stevige zeebries.
In High Places
Het is daar waar deze muziek ons in het laatste deel zal meenemen.
Een acht minuten lange climax die volledig opgebouwd wordt door wolken van synthesizers
en knallende drums. Die laatste komen uit het brein van co-producer en drummer Simon Phillips.
Crises was de soundtrack bij mijn groeipijnen als spichtige puber.
Dat waren trouwens alle platen van Mike Oldfield in die levensfase.
En hoewel ik de meeste van mijn helden van weleer opvallend trouw ben gebleven,
heeft Mike Oldfield mij na The Songs of Distant Earth (1994) enkel maar teleurgesteld.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/3029[/url]
Ik weet niet of mijn ontboezemingen hier nog graag of stiekem gevolgd worden,
maar met Crises snijden we wel een heel cruciaal punt in mijn muzikale ontwikkeling aan.
The watcher and the tower / Waiting hour by hour
Als Mike Oldfield gaat zingen, klinkt hij als een holbewoner.
Op de titeltrack van zijn achtste studio album laat hij zich gaan.
Op de eerste plaathelft van zijn commerciële comeback album is Oldfield bij de tijd.
Thematisch schurkt hij dicht aan bij het doemdenken van de postpunk generatie.
En muzikaal heeft hij de synthesizer ontdekt waarmee hij durft experimenteren.
Crises laat in de intro nog even de echo van het tien jaar oude Tubular Bells doorklinken.
Daarna waant de luisteraar zich weer even op het schip dat we nog kennen van Taurus 1.
Al snel laat Oldfield zijn gitaren uitrukken in de meest prachtige klankkleuren.
Een weeping gitaar bouwt een eerste climax op. Glasscherven snijden, sirenes loeien. Red alert.
Daarna trekt Oldfield zijn hardrock registers open en is headbangen toegestaan.
"Crises" "Crises" "You can't get away" roept de muzikant boven het stormachtige weer uit.
"I need you on my side 'cause there's a crisis" Wie had zoveel emoties verwacht van deze man?
En dan valt de compositie stil in een mistig landschap met onverstaanbare vocalen.
Maar al gauw klinkt daar de mantra die heel mijn puberteit zou omschrijven.
The watcher and the tower / Waiting hour by hour
Die wachter was ik en je ziet me dan ook rechts onderaan op de hoes staan.
De toren staat even verder in de zee. Rechts boven knippert het licht van mijn geliefde.
Ik ken ze nog niet en realiseer me dat ik ze al wachtend niet zal kunnen veroveren.
Daarvoor moet ik de zee in. Met de maan als enige gids.
Voldoende Moonlight Shadows on the Wall op de hoes, dat mag duidelijk zijn.
Maar die zee staat toch voor het avontuur, het loslaten van de grond onder je voeten.
Die zee is een metafoor voor de stap naar de volwassenheid en terwijl ik dat zo zit te overschouwen
gaan Oldfields gitaren zingen als zeemeeuwen die me mee willen nemen op een stevige zeebries.
In High Places
Het is daar waar deze muziek ons in het laatste deel zal meenemen.
Een acht minuten lange climax die volledig opgebouwd wordt door wolken van synthesizers
en knallende drums. Die laatste komen uit het brein van co-producer en drummer Simon Phillips.
Crises was de soundtrack bij mijn groeipijnen als spichtige puber.
Dat waren trouwens alle platen van Mike Oldfield in die levensfase.
En hoewel ik de meeste van mijn helden van weleer opvallend trouw ben gebleven,
heeft Mike Oldfield mij na The Songs of Distant Earth (1994) enkel maar teleurgesteld.
0
buizen
geplaatst: 13 november 2015, 07:55 uur
Prachtige ontboezemingen, over liefde en muziek, dazzler. 
En enige vuurtorenwachtersfunctie heb je jaren later toch weer gevonden misschien, op MuMe bijvoorbeeld.
En enige vuurtorenwachtersfunctie heb je jaren later toch weer gevonden misschien, op MuMe bijvoorbeeld.
0
geplaatst: 13 november 2015, 08:25 uur
Ik vraag me trouwens al heel lang af of de titelsong van Crises
ook niet mag begrepen worden als een alarmsignaal voor een mogelijke nucleaire oorlog.
Hint in die richting is de paddenstoelenwolk in letters op de achterkant van de hoes.
http://recordsmerchant.com/lp/1205500b.jpg
Op die symboliseert is het laatste deel (de synthesizer climax met de drums)
misschien wel het zich ontwikkelen van die nucleaire wolk (boven de zee).
Het verklaart misschien waarom de figuur op de voorkant op een soldaat lijkt.
Het loont om Crises ook eens vanuit die koude oorlog gedachte te beluisteren.
ps. De videoclip van Shadow on the Wall bevatte referenties naar de Sovjet controle in Polen.
ook niet mag begrepen worden als een alarmsignaal voor een mogelijke nucleaire oorlog.
Hint in die richting is de paddenstoelenwolk in letters op de achterkant van de hoes.
http://recordsmerchant.com/lp/1205500b.jpg
Op die symboliseert is het laatste deel (de synthesizer climax met de drums)
misschien wel het zich ontwikkelen van die nucleaire wolk (boven de zee).
Het verklaart misschien waarom de figuur op de voorkant op een soldaat lijkt.
Het loont om Crises ook eens vanuit die koude oorlog gedachte te beluisteren.
ps. De videoclip van Shadow on the Wall bevatte referenties naar de Sovjet controle in Polen.
0
geplaatst: 13 november 2015, 16:36 uur
20. https://www.youtube.com/watch?v=F-iyByCXDzk]NENA - Kino (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4719[/url]
De dubbele a-kant. In de popwereld wordt soms op twee paarden tegelijk gewed.
Het overkwam ook Nena dat met het sprankelende Nur Getraümt
een dikke nummer 2 hit had gescoord in Duitsland. Dat was in de herfst van 1982.
Pas in de winter van 1983 zou de groep met 99 Luftballons internationaal doorbreken.
Als derde single werd voor Leuchtturm gekozen. Albumopener Kino stond op de b-kant.
Maar als je het hoesontwerp voor ogen neemt, merk je dat beide songs airplay verdienden.
En inderdaad, zowel Kino als Leuchtturm kan ik me nog voor de geest halen als radiohits.
Nur Getraümt werd gelijktijdig in de herkansing gegooid met een aangepaste hoes.
De debuutsingle haalde alsnog de Benelux top 10, terwijl Leuchtturm en Kino het minder deden.
Het debuutalbum van Nena mag je naast de eerste van Kim Wilde leggen.
Beide platen versmelten op geniale wijze rockgitaren met synthesizers.
Alsof Blondie in de jaren 80 gewoon doorging met hits maken.
De LP telt 12 songs en dat zijn er misschien net twee teveel.
Een ballad als Vollmond of Satellitenstadt zijn nog steeds goed te verteren.
Dat Nena en Kim Wilde elkaar twintig jaar later nog eens zouden tegenkomen
in de Europese hitlijsten stond toen dus eigenlijk al in de sterren geschreven.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4719[/url]
De dubbele a-kant. In de popwereld wordt soms op twee paarden tegelijk gewed.
Het overkwam ook Nena dat met het sprankelende Nur Getraümt
een dikke nummer 2 hit had gescoord in Duitsland. Dat was in de herfst van 1982.
Pas in de winter van 1983 zou de groep met 99 Luftballons internationaal doorbreken.
Als derde single werd voor Leuchtturm gekozen. Albumopener Kino stond op de b-kant.
Maar als je het hoesontwerp voor ogen neemt, merk je dat beide songs airplay verdienden.
En inderdaad, zowel Kino als Leuchtturm kan ik me nog voor de geest halen als radiohits.
Nur Getraümt werd gelijktijdig in de herkansing gegooid met een aangepaste hoes.
De debuutsingle haalde alsnog de Benelux top 10, terwijl Leuchtturm en Kino het minder deden.
Het debuutalbum van Nena mag je naast de eerste van Kim Wilde leggen.
Beide platen versmelten op geniale wijze rockgitaren met synthesizers.
Alsof Blondie in de jaren 80 gewoon doorging met hits maken.
De LP telt 12 songs en dat zijn er misschien net twee teveel.
Een ballad als Vollmond of Satellitenstadt zijn nog steeds goed te verteren.
Dat Nena en Kim Wilde elkaar twintig jaar later nog eens zouden tegenkomen
in de Europese hitlijsten stond toen dus eigenlijk al in de sterren geschreven.
0
geplaatst: 13 november 2015, 20:08 uur
weergaloos ja......één van de mooiste nummers uit de jaren '80
0
geplaatst: 17 november 2015, 11:11 uur
21. https://www.youtube.com/watch?v=ybT6TLlOdKI]NEW ORDER - Your Silent Face (1983)
ps. In België zijn de YouTube filmpjes van NO's studio versies blijkbaar geblokkeerd.
Mooie solo op de melodica. Toch een kleine meerwaarde in de live link.
dazzler schreef:
[url=http://www.youtube.com/watch?v=so-L12LFRR8]06. YOUR SILENT FACE
tekst: onverschilligheid
muziek: aanzwellende synthbogen op een bedje van Kraftwerkiaanse ritmiek
Wat Power Corruption & Lies in mijn ogen zo ijzersterk maakt
is de perfecte balans tussen synths, beats, gitaren en bas.
Zelfs in Your Silent Face dat ogenschijnlijk vooral op ritme en een synthmelodie steunt
krult een heerlijke baslijn en krabbelt de gitaar lustig mee. Het meest opmerkelijke instrument
is weliswaar de melodica. Een instrument dat Ian Curtis nog introduceerde (Decades bijvoorbeeld).
New Order gebruikt de melodica op In a Lonely Place, Truth, Your Silent Face en Love Vigilantes.
Nummers met een desolate ondertoon waarin de dood je in het gelaat lijkt te kijken.
Your Silent Face heeft een venijnige tekst.
Er wordt wat meer enthousiasme verwacht van de tegenspeler.
Wat meer verwacht van de ik-figuur ... dit keer eerste persoon meervoud.
We asked you what you'd seen
You said you didn't care
Ian de ziener is dood.
En van een dooie mag je nu eenmaal niet veel repliek verwachten.
Sound formed in a vacuum
May seem a waste of time
It's always been just the same
No hearing or breathing
No movement no lyrics
Just nothing
New Order opereerde in de leegte (sound formed in a vaccum).
Het leek bij voorbaat een mission impossible dat de overgebleven bandleden
het zonder hun zanger, tekstschrijver en frontman overeind (we all stand) zouden blijven.
In de eerste maanden na de dood van Ian traden de drie op
met vooraan een lege ruimte op de plaats waar Curtis hoorde te staan.
sounds formed in a vacuum may seem a waste of time ...
No movement no lyrics just nothing.
Op Movement (1981) werd Joy Division begraven.
De teksten waren krampachtige kopieën van Ians lyrics.
Die tijd is defintief voorbij. New Order gaat alleen door.
The sign that leads the way
The path we can not take
You've caught me at a bad time
So why don't you piss off
Your Silent Face is de pendant van Age of Consent.
Beide nummers openen twee verschillende plaathelften.
Op kant A wordt het rouwproces beëindigd door nog één maal achterom te kijken.
Op kant B kijkt New Order vooruit. Deze teksten gaan over een nieuwe toekomst.
[url=http://www.youtube.com/watch?v=so-L12LFRR8]06. YOUR SILENT FACE
tekst: onverschilligheid
muziek: aanzwellende synthbogen op een bedje van Kraftwerkiaanse ritmiek
Wat Power Corruption & Lies in mijn ogen zo ijzersterk maakt
is de perfecte balans tussen synths, beats, gitaren en bas.
Zelfs in Your Silent Face dat ogenschijnlijk vooral op ritme en een synthmelodie steunt
krult een heerlijke baslijn en krabbelt de gitaar lustig mee. Het meest opmerkelijke instrument
is weliswaar de melodica. Een instrument dat Ian Curtis nog introduceerde (Decades bijvoorbeeld).
New Order gebruikt de melodica op In a Lonely Place, Truth, Your Silent Face en Love Vigilantes.
Nummers met een desolate ondertoon waarin de dood je in het gelaat lijkt te kijken.
Your Silent Face heeft een venijnige tekst.
Er wordt wat meer enthousiasme verwacht van de tegenspeler.
Wat meer verwacht van de ik-figuur ... dit keer eerste persoon meervoud.
We asked you what you'd seen
You said you didn't care
Ian de ziener is dood.
En van een dooie mag je nu eenmaal niet veel repliek verwachten.
Sound formed in a vacuum
May seem a waste of time
It's always been just the same
No hearing or breathing
No movement no lyrics
Just nothing
New Order opereerde in de leegte (sound formed in a vaccum).
Het leek bij voorbaat een mission impossible dat de overgebleven bandleden
het zonder hun zanger, tekstschrijver en frontman overeind (we all stand) zouden blijven.
In de eerste maanden na de dood van Ian traden de drie op
met vooraan een lege ruimte op de plaats waar Curtis hoorde te staan.
sounds formed in a vacuum may seem a waste of time ...
No movement no lyrics just nothing.
Op Movement (1981) werd Joy Division begraven.
De teksten waren krampachtige kopieën van Ians lyrics.
Die tijd is defintief voorbij. New Order gaat alleen door.
The sign that leads the way
The path we can not take
You've caught me at a bad time
So why don't you piss off
Your Silent Face is de pendant van Age of Consent.
Beide nummers openen twee verschillende plaathelften.
Op kant A wordt het rouwproces beëindigd door nog één maal achterom te kijken.
Op kant B kijkt New Order vooruit. Deze teksten gaan over een nieuwe toekomst.
ps. In België zijn de YouTube filmpjes van NO's studio versies blijkbaar geblokkeerd.
Mooie solo op de melodica. Toch een kleine meerwaarde in de live link.
0
geplaatst: 17 november 2015, 20:34 uur
22. https://www.youtube.com/watch?v=qtrZeS_QPbM]NIK KERSHAW - Bogart (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/8006[/url]
Bestaat er zoiets als een synthesizer riff?
Reken maar en luister naar Bogart van Nik Kershaw.
Afkomstig van zijn hitalbum met kleppers als Wouldn't It Be Good
en I Won't Let the Sun Go Down on Me en verder singles als Dancing Girls en Human Racing.
Human Racing was ook de titel van de langspeler.
Human Racing ... Human's Lib. Wie in 1984 Nik Kershaw zei, bedoelde even goed Howard Jones.
Twee getalenteerde muzikanten. Howard hield het bij klavieren, maar Nik beheerste veel instrumenten.
Een doe-het-zelver in zakformaat die aan het einde van het jaar al klaar was met een opvolger.
En de singles bleven komen, maar droogden daarna al bijna even snel weer op.
Nik werkte verder voor een select publiek en schreef nog wat hits voor eendagsvliegen.
Maar Bogart is een oorwurm van formaat. Fraai vormgegeven ook.
Luister ook nog eens naar Shame on You, nog zo'n single kandidaat uit hetzelfde album.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/8006[/url]
Bestaat er zoiets als een synthesizer riff?
Reken maar en luister naar Bogart van Nik Kershaw.
Afkomstig van zijn hitalbum met kleppers als Wouldn't It Be Good
en I Won't Let the Sun Go Down on Me en verder singles als Dancing Girls en Human Racing.
Human Racing was ook de titel van de langspeler.
Human Racing ... Human's Lib. Wie in 1984 Nik Kershaw zei, bedoelde even goed Howard Jones.
Twee getalenteerde muzikanten. Howard hield het bij klavieren, maar Nik beheerste veel instrumenten.
Een doe-het-zelver in zakformaat die aan het einde van het jaar al klaar was met een opvolger.
En de singles bleven komen, maar droogden daarna al bijna even snel weer op.
Nik werkte verder voor een select publiek en schreef nog wat hits voor eendagsvliegen.
Maar Bogart is een oorwurm van formaat. Fraai vormgegeven ook.
Luister ook nog eens naar Shame on You, nog zo'n single kandidaat uit hetzelfde album.
0
geplaatst: 18 november 2015, 22:32 uur
23. https://www.youtube.com/watch?v=QQ5hWYrBL00]THE NITS - Shadow of a Doubt (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/7968[/url]
Omsk en Kilo. Het was kiezen tussen twee kanjers van album.
Over mijn Nederlandse vrienden kan ik uren aan een stuk lyrisch doen.
Op deze twee albums definiëren ze definitief hun eigen geluid.
Toen Nescio uitkwam in de winter van 1983 vond ik dat een vervelend liedje.
Maanden gingen voorbij en in de herfst van dat jaar doet Sketches of Spain mijn hart sneller slaan.
Zo mooi. Ik denk dat dit het eerste nummer is dat muzikaal uit mijn hitparadedroom doet ontwaken.
Muziek waarbij zoveel meer aan de hand was dan een leuke melodie en meezingrefrein.
Ik kies voor Shadow of a Doubt als eerherstel voor Nescio.
Want de protagonist weet het niet (nescio) in de afsluiter van het album.
Een mooie pendant dus voor de doorbraak hit van de NIts in België.
De tekst is zo op mijn lijf geschreven dat hij me altijd weer ontroert.
Picture me behind my pc on a lonely evening wandering about music.
Oh I'm undecided
What I'm going to do now
Have to think it over
What I'm going to do now
Zal ik doorgaan met dit topic? Wat wordt dan mijn volgende thema?
Zitten er nog mensen op te wachten? Wordt het weer eens tijd voor anders?
[url=https://www.musicmeter.nl/album/7968[/url]
Omsk en Kilo. Het was kiezen tussen twee kanjers van album.
Over mijn Nederlandse vrienden kan ik uren aan een stuk lyrisch doen.
Op deze twee albums definiëren ze definitief hun eigen geluid.
Toen Nescio uitkwam in de winter van 1983 vond ik dat een vervelend liedje.
Maanden gingen voorbij en in de herfst van dat jaar doet Sketches of Spain mijn hart sneller slaan.
Zo mooi. Ik denk dat dit het eerste nummer is dat muzikaal uit mijn hitparadedroom doet ontwaken.
Muziek waarbij zoveel meer aan de hand was dan een leuke melodie en meezingrefrein.
Ik kies voor Shadow of a Doubt als eerherstel voor Nescio.
Want de protagonist weet het niet (nescio) in de afsluiter van het album.
Een mooie pendant dus voor de doorbraak hit van de NIts in België.
De tekst is zo op mijn lijf geschreven dat hij me altijd weer ontroert.
Picture me behind my pc on a lonely evening wandering about music.
Oh I'm undecided
What I'm going to do now
Have to think it over
What I'm going to do now
Zal ik doorgaan met dit topic? Wat wordt dan mijn volgende thema?
Zitten er nog mensen op te wachten? Wordt het weer eens tijd voor anders?
0
geplaatst: 18 november 2015, 22:37 uur
Prachtig lijstje met inderdaad een hele hoop vigil favorieten. Ik zou niet altijd precies het zelfde liedje kiezen maar qua artiesten zeker wel. Dat had ik stiekem ook wel verwacht.
Van mij mag je zeker doorgaan en ik zal het ook zeker volgen maar ik kan me zeer goed voorstellen dat de ketel even van het vuur gaat en jij je gaat richten op andere zaken op Mume.
Van mij mag je zeker doorgaan en ik zal het ook zeker volgen maar ik kan me zeer goed voorstellen dat de ketel even van het vuur gaat en jij je gaat richten op andere zaken op Mume.
0
geplaatst: 18 november 2015, 23:50 uur
24. https://www.youtube.com/watch?v=XaXQP2V8z4A]ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - The Romance of the Telescope (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/6045[/url]
We're just waiting looking skyward
As the days come down
Someone promised there'd be answers
If we stayed around
Een signature song.
Zowel voor mij als voor de makers Andy McCluskey en Paul Humphreys.
Als Dazzle Ships mijn eerste album was, dan is TROTT mijn muzikale handtekening.
The Romance of the Telescope klinkt als een tragere neef van Maid of Orleans.
Met dezelfde mellotron en hetzelfde tromgeroffel in het laatste gedeelte van de song.
De originele versie verscheen al als b-kant van de single Joan of Arc.
In een zogenaamde [unfinished version] want dindisc wilde snel een opvolger voor Souvenir.
Als je het nummer naast het bijhorende album Architecture & Morality legt, hoor je de connectie.
Producer Rhett Davies kleedde het meesterwerk wat dikker aan voor het Dazzle Ships album.
Met de titelsong van die plaat als intro vormt het voor mij een onlosmakelijk tweeluik.
Synthipop boordevol weemoed, maar met zin voor het mystieke.
Die cocktail spitste mijn oren op Maid of Orleans en zou anderhalf jaar later
teruggevonden worden op de allereerste langspeelplaat die ik ooit kocht.
Over decades, now this romance
Has sustained us all
Never questioned only giving
What it made us for
[url=https://www.musicmeter.nl/album/6045[/url]
We're just waiting looking skyward
As the days come down
Someone promised there'd be answers
If we stayed around
Een signature song.
Zowel voor mij als voor de makers Andy McCluskey en Paul Humphreys.
Als Dazzle Ships mijn eerste album was, dan is TROTT mijn muzikale handtekening.
The Romance of the Telescope klinkt als een tragere neef van Maid of Orleans.
Met dezelfde mellotron en hetzelfde tromgeroffel in het laatste gedeelte van de song.
De originele versie verscheen al als b-kant van de single Joan of Arc.
In een zogenaamde [unfinished version] want dindisc wilde snel een opvolger voor Souvenir.
Als je het nummer naast het bijhorende album Architecture & Morality legt, hoor je de connectie.
Producer Rhett Davies kleedde het meesterwerk wat dikker aan voor het Dazzle Ships album.
Met de titelsong van die plaat als intro vormt het voor mij een onlosmakelijk tweeluik.
Synthipop boordevol weemoed, maar met zin voor het mystieke.
Die cocktail spitste mijn oren op Maid of Orleans en zou anderhalf jaar later
teruggevonden worden op de allereerste langspeelplaat die ik ooit kocht.
Over decades, now this romance
Has sustained us all
Never questioned only giving
What it made us for
0
buizen
geplaatst: 19 november 2015, 09:29 uur
dazzler schreef:
23. THE NITS - Shadow of a Doubt (1983)
(afbeelding)
De tekst is zo op mijn lijf geschreven dat hij me altijd weer ontroert.
Picture me behind my pc on a lonely evening wandering about music.
Oh I'm undecided
What I'm going to do now
Have to think it over
What I'm going to do now
Zal ik doorgaan met dit topic? Wat wordt dan mijn volgende thema?
Zitten er nog mensen op te wachten? Wordt het weer eens tijd voor anders?
23. THE NITS - Shadow of a Doubt (1983)
(afbeelding)
De tekst is zo op mijn lijf geschreven dat hij me altijd weer ontroert.
Picture me behind my pc on a lonely evening wandering about music.
Oh I'm undecided
What I'm going to do now
Have to think it over
What I'm going to do now
Zal ik doorgaan met dit topic? Wat wordt dan mijn volgende thema?
Zitten er nog mensen op te wachten? Wordt het weer eens tijd voor anders?
Tuurlijk gewoon doorgaan met je topic, dazzler!
Volg het op de voet en mag graag de muzikale ontwikkeling van de jonge dazzler volgen, op vaak onnavolgbare wijze prachtig beschreven.
Alleen m.b.t. deze editie (maar ook de vorige, maar niet die daarvoor) weinig repliek van deze kant. Heb gewoon niet zoveel met synthesizermuziek en bands als OMD en New Order etc. Dit laat het leesplezier evenwel onverlet hoor.
Zou het een 'metaalhoofdeneditie' zijn dan zou je vast veel meer reacties en commentaren ontvangen, en niet alleen van mij. Synthesizermensen zijn misschien anders, dat was op het vroegere schoolplein al zo. Gevoeliger, stiller.
0
geplaatst: 19 november 2015, 10:01 uur
buizen schreef:
Synthesizermensen zijn misschien anders, dat was op het vroegere schoolplein al zo. Gevoeliger, stiller.
Synthesizermensen zijn misschien anders, dat was op het vroegere schoolplein al zo. Gevoeliger, stiller.
niet van die lompe schreeuwers bedoel je
0
buizen
geplaatst: 19 november 2015, 10:07 uur
Ach, het was een geintje.
Vind het altijd wat jammer als iemand erg zijn best doet en veel zorgvuldige aandacht besteed aan een topic en er dan erg weinig reacties op komen. Maar het lijkt me aan de OMD-, New Order-, Nits- en etc.-fans om op dergelijke muziek te reageren. Hoewel reageren natuurlijk absoluut niet verplicht is, maar het is 'logischer'. Metalheads mogen dan volgens jou 'lompe schreeuwer[(d]s' zijn maar weten ook te zwijgen op de juiste momenten
.
0
geplaatst: 19 november 2015, 10:21 uur
40 metaltracks... dat lukt me nooit.
Maar 40 hardrock nummers of stevige rocksongs... ik vind het wel een uitdaging.
Maar 40 hardrock nummers of stevige rocksongs... ik vind het wel een uitdaging.
0
buizen
geplaatst: 19 november 2015, 10:44 uur
Voor mij hoef je geen 40 hardrocknummers te plaatsen hoor, er zijn genoeg metal- en hardrocktopics.
Nogmaals: wat het editie-onderwerp ook is/was: hulde aan de gestructureerde opbouw, het enthousiasme voor het onderwerp, de persoonlijke tintjes, de humor, de side-weetjes en natuurlijk de creativiteit met de ganzenveer en het papier.
Het feit dat het er 40 moeten zijn maakt het misschien best moeilijk maar misschien kun je 40 concertbezoeken benoemen en beschrijven? Dit geeft een heel breed terrein in zowel muziekstijlen als je ervaringen op bepaalde leeftijden.
Of 40 soundtracks van films. Films die je zelf hebt gezien natuurlijk, als 11-jarige in de bioscoop, op je 18e met je huidige eega of een waardeloze film maar met steengoede muziek. Mogelijkheden te over.
Zie maar even.
Nogmaals: wat het editie-onderwerp ook is/was: hulde aan de gestructureerde opbouw, het enthousiasme voor het onderwerp, de persoonlijke tintjes, de humor, de side-weetjes en natuurlijk de creativiteit met de ganzenveer en het papier.
Het feit dat het er 40 moeten zijn maakt het misschien best moeilijk maar misschien kun je 40 concertbezoeken benoemen en beschrijven? Dit geeft een heel breed terrein in zowel muziekstijlen als je ervaringen op bepaalde leeftijden.
Of 40 soundtracks van films. Films die je zelf hebt gezien natuurlijk, als 11-jarige in de bioscoop, op je 18e met je huidige eega of een waardeloze film maar met steengoede muziek. Mogelijkheden te over.
Zie maar even.
0
geplaatst: 19 november 2015, 10:52 uur
van mij ook hoor
Er zijn nog altijd meer meelezenden dan reageerders dus het is altijd wat lastig inschatten welk nut het heeft en voor wie je het doet
0
geplaatst: 19 november 2015, 11:31 uur
Wat ook speelt is dat ik mezelf tijdens deze editie wel erg hard op voorspelbaarheid betrap.
En de volgers van dit topic kennen me wellicht goed genoeg, zodat het ook voor hen voor de hand ligt.
Daarom vind ik zo'n uitdaging over hardrock of rocksongs interessant.
Dat is een deel van mijn platenkast waar ik minder snel mee naar buiten kom.
Dus ik ga daar toch wel eens over nadenken.
En de volgers van dit topic kennen me wellicht goed genoeg, zodat het ook voor hen voor de hand ligt.
Daarom vind ik zo'n uitdaging over hardrock of rocksongs interessant.
Dat is een deel van mijn platenkast waar ik minder snel mee naar buiten kom.
Dus ik ga daar toch wel eens over nadenken.
0
buizen
geplaatst: 19 november 2015, 18:41 uur
Hoe het ook zij, topics als Alle 40 Beter (dazzler) maar ook De Standaard 90 .. (vigil) geven in elk geval wel inspiratie om zelf ook eens een de(r)gelijk topic op te zetten.
Bijv. de X-aantal betere kick-ass-rock-livebands. Of de X-aantal beste support-acts ooit live gezien.
En zo zijn er wel meer fijne onderwerpen.
Time will tell.
Hoop in elk geval dat dazzler wel weer met een nieuwe editie komt.
Maar even bezinning en een pauze in Alle 40 Beter? Ik steun dazzler sowieso, wat ie ook kiest.
Wat in het vat zit verzuurt niet.
Bijv. de X-aantal betere kick-ass-rock-livebands. Of de X-aantal beste support-acts ooit live gezien.
En zo zijn er wel meer fijne onderwerpen.
Time will tell.
Hoop in elk geval dat dazzler wel weer met een nieuwe editie komt.
Maar even bezinning en een pauze in Alle 40 Beter? Ik steun dazzler sowieso, wat ie ook kiest.
Wat in het vat zit verzuurt niet.
0
geplaatst: 19 november 2015, 21:07 uur
25. https://www.youtube.com/watch?v=1vUk8L17A8Q]PAUL SIMON - Rene and Georgette Magritte with Their Dog after the War (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/11987[/url]
Mijn broer was een fan van Paul Simon en bracht dit album in de huiskamer.
Ik heb het altijd een erg fijne plaat gevonden, al vinden puristen Paul hier te 80s klinken.
Maar ik ben een 80s man, dus ik heb er geen last van.
De songs an sich blijven immers (bijna) allemaal overeind.
Ik ben ook een Belg en het werk van Rene Magritte is me dierbaar.
Een prachtig liedje waarin Simon de schilder situeert in het doo wop tijdperk.
Tegelijk een ode aan het surrealisme en de prachtige, vocale voorloper van de rock 'n' roll.
Alsof de stem van Paul door de nacht glijdt.
En dan heel even een jazzy slotakkoord.
Terecht aanwezig op heel wat van Simons verzamelaars.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/11987[/url]
Mijn broer was een fan van Paul Simon en bracht dit album in de huiskamer.
Ik heb het altijd een erg fijne plaat gevonden, al vinden puristen Paul hier te 80s klinken.
Maar ik ben een 80s man, dus ik heb er geen last van.
De songs an sich blijven immers (bijna) allemaal overeind.
Ik ben ook een Belg en het werk van Rene Magritte is me dierbaar.
Een prachtig liedje waarin Simon de schilder situeert in het doo wop tijdperk.
Tegelijk een ode aan het surrealisme en de prachtige, vocale voorloper van de rock 'n' roll.
Alsof de stem van Paul door de nacht glijdt.
En dan heel even een jazzy slotakkoord.
Terecht aanwezig op heel wat van Simons verzamelaars.
0
geplaatst: 19 november 2015, 22:16 uur
26. https://www.youtube.com/watch?v=H6Jv9X-EaVM]PAUL YOUNG - Broken Man (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4092[/url]
Deze maakt behoorlijk wat in me los.
Ik werd een Paul Young fan van zodra Come Back and Stay de hitparade besteeg.
Het met zachte sleigh bells omweven Love of the Common People kleurde de kerst van 1983.
Opvolger Love Will Tear Us Apart (geen single in de UK) bracht me bij Joy Division.
"Bij wie?" "Bij Joy Division, die mannen van Blue Monday, toen hun zanger nog leefde!"
En die drie hits waren niet de enige singles.
Je had ook nog Iron out the Rough Spots dat al in 1982 op 7" verscheen.
Ook Broken Man was een oud nummer, eentje van toen Young nog bij de Q-Tips zong.
Hij had het samen met zijn toetsenist (die solo Pauls rechterhand zou blijven) geschreven.
Broken Man was de b-kant van Wherever I Lay My Hat (That's My Home),
de Marvin Gaye cover waarmee hij in de zomer van 1983 op 1 stond in de UK.
No Parlez is een puike pop 'n' soul plaat. De opvolger was minstens even sterk.
Beide albums waren in het bezit van een buurjongen en waren bij elkaar opgeteld
net iets te lang om een cassette van 90 minuten mee te vullen. Dat weet ik nog.
Paul Young neemt me altijd weer mee naar mijn prille jaren als hitparade fan.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/4092[/url]
Deze maakt behoorlijk wat in me los.
Ik werd een Paul Young fan van zodra Come Back and Stay de hitparade besteeg.
Het met zachte sleigh bells omweven Love of the Common People kleurde de kerst van 1983.
Opvolger Love Will Tear Us Apart (geen single in de UK) bracht me bij Joy Division.
"Bij wie?" "Bij Joy Division, die mannen van Blue Monday, toen hun zanger nog leefde!"
En die drie hits waren niet de enige singles.
Je had ook nog Iron out the Rough Spots dat al in 1982 op 7" verscheen.
Ook Broken Man was een oud nummer, eentje van toen Young nog bij de Q-Tips zong.
Hij had het samen met zijn toetsenist (die solo Pauls rechterhand zou blijven) geschreven.
Broken Man was de b-kant van Wherever I Lay My Hat (That's My Home),
de Marvin Gaye cover waarmee hij in de zomer van 1983 op 1 stond in de UK.
No Parlez is een puike pop 'n' soul plaat. De opvolger was minstens even sterk.
Beide albums waren in het bezit van een buurjongen en waren bij elkaar opgeteld
net iets te lang om een cassette van 90 minuten mee te vullen. Dat weet ik nog.
Paul Young neemt me altijd weer mee naar mijn prille jaren als hitparade fan.
0
geplaatst: 19 november 2015, 22:41 uur
dazzler schreef:
En de volgers van dit topic kennen me wellicht goed genoeg, zodat het ook voor hen voor de hand ligt.
En de volgers van dit topic kennen me wellicht goed genoeg, zodat het ook voor hen voor de hand ligt.
Voor mij zou dat wel enigszins moeten gelden maar deze Paul Simon zag ik absoluut niet aankomen
Die Paul Young is al een stuk minder verrassend, mooi nummer.
Prachtige single hoes ook
http://img1.kapaza.be/desktop_images/93/934515089634580.jpg
0
geplaatst: 19 november 2015, 22:50 uur
27. https://www.youtube.com/watch?v=IcC235XBWnk]THE POLICE - Tea in the Sahara (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/5383[/url]
Een merkwaardig album, die vijfde bestseller van The Police.
De eerste plaathelft bevat nummers met een wat experimenteler geluid.
Met een paar draken van Summers en Copeland en een dinosaurus van Sting.
De tweede plaathelft telt drie kanjers van hits op rij en Tea in the Sahara.
Een nummer dat eigenlijk al de brug legt met Stings nakende solo-carrière.
Spaarzaam ingekleurd, jazzy van gemoed en erg los van zandstructuur.
Een beetje zoals de jaren 80 versie van Roxy Music of een aquarel van Japan.
Neemt niet weg dat ik The Police op album nooit de volle mep van ***** heb gegund.
[url=https://www.musicmeter.nl/album/5383[/url]
Een merkwaardig album, die vijfde bestseller van The Police.
De eerste plaathelft bevat nummers met een wat experimenteler geluid.
Met een paar draken van Summers en Copeland en een dinosaurus van Sting.
De tweede plaathelft telt drie kanjers van hits op rij en Tea in the Sahara.
Een nummer dat eigenlijk al de brug legt met Stings nakende solo-carrière.
Spaarzaam ingekleurd, jazzy van gemoed en erg los van zandstructuur.
Een beetje zoals de jaren 80 versie van Roxy Music of een aquarel van Japan.
Neemt niet weg dat ik The Police op album nooit de volle mep van ***** heb gegund.
0
geplaatst: 19 november 2015, 23:02 uur
28. https://www.youtube.com/watch?v=1T_GU1rwkYQ]PREFAB SPROUT - Cruel (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/20419[/url]
New wave meets pop and jazz.
Cruel is een verloren parel op een debuutalbum dat nog zoekt naar een eigen geluid.
De songs zijn al daar, de teksten geniaal, maar de muzikale vorm van Swoon mist nog soepelheid.
Cruel springt daar tussenuit en haalt als enige track de Prefab Sprout Best of van 1992.
Terecht en het zal in sommige landen naar aanleiding van die prestatie alsnog op single verschijnen.
Prefab Sprout leerde ik pas kennen in 1990 met hun Jordan: The Comeback epos.
Een plaat die in OOR hoge ogen gooide en me aanzette tot kennismaking via aanschaf.
Nooit betreurd, in tegendeel, ik werd een fan van het zuiverste water.
Of het nu gaat om de verleiding of om liefdesverdriet.
Bij Paddy McAloon vindt deze jongen altijd een schouder.
Cruel is the gospel that sets us all free
Then takes you away from me
[url=https://www.musicmeter.nl/album/20419[/url]
New wave meets pop and jazz.
Cruel is een verloren parel op een debuutalbum dat nog zoekt naar een eigen geluid.
De songs zijn al daar, de teksten geniaal, maar de muzikale vorm van Swoon mist nog soepelheid.
Cruel springt daar tussenuit en haalt als enige track de Prefab Sprout Best of van 1992.
Terecht en het zal in sommige landen naar aanleiding van die prestatie alsnog op single verschijnen.
Prefab Sprout leerde ik pas kennen in 1990 met hun Jordan: The Comeback epos.
Een plaat die in OOR hoge ogen gooide en me aanzette tot kennismaking via aanschaf.
Nooit betreurd, in tegendeel, ik werd een fan van het zuiverste water.
Of het nu gaat om de verleiding of om liefdesverdriet.
Bij Paddy McAloon vindt deze jongen altijd een schouder.
Cruel is the gospel that sets us all free
Then takes you away from me
0
buizen
geplaatst: 20 november 2015, 16:48 uur
Tears from your little sister,
Crying because she doesn't have a dress without a patch
For the party to go.
But you know
She'll get by.
'Cause she's living in the love of the common people,
Smile's from the heart of a family man
ah ah ya.
Paul Young! Dit was echt een prachtig nummer van hem.
Zijn stem was toch wel uit duizenden te herkennen en hij scoorde menig hitje in de eighties.
Fijn om hem hier tegen te komen. (Stiekem even meerdere songs geluisterd).
Heb jij toen gewoon het laatste nummer niet gekopieerd. Of een ander (minst mooiste) nummer?
Of de laatste song op een andere tape?
Het probleem komt me in elk geval bekend voor. Je had toen ook wel tapes van 120min (TDK) maar die waren gewoon slecht, voor je 't wist kon je met een pen in zo'n radertje geklemd de losgelopen tape (gelukkig nog onbeschadigd uit de recorder kunnen halen) weer 'opwinden'.
Crying because she doesn't have a dress without a patch
For the party to go.
But you know
She'll get by.
'Cause she's living in the love of the common people,
Smile's from the heart of a family man
ah ah ya.
Paul Young! Dit was echt een prachtig nummer van hem.
Zijn stem was toch wel uit duizenden te herkennen en hij scoorde menig hitje in de eighties.
Fijn om hem hier tegen te komen. (Stiekem even meerdere songs geluisterd).
dazzler schreef:
26. PAUL YOUNG - Broken Man (1983)
(afbeelding)
Beide albums waren in het bezit van een buurjongen en waren bij elkaar opgeteld
net iets te lang om een cassette van 90 minuten mee te vullen. Dat weet ik nog.
26. PAUL YOUNG - Broken Man (1983)
(afbeelding)
Beide albums waren in het bezit van een buurjongen en waren bij elkaar opgeteld
net iets te lang om een cassette van 90 minuten mee te vullen. Dat weet ik nog.
Heb jij toen gewoon het laatste nummer niet gekopieerd. Of een ander (minst mooiste) nummer?
Of de laatste song op een andere tape?
Het probleem komt me in elk geval bekend voor. Je had toen ook wel tapes van 120min (TDK) maar die waren gewoon slecht, voor je 't wist kon je met een pen in zo'n radertje geklemd de losgelopen tape (gelukkig nog onbeschadigd uit de recorder kunnen halen) weer 'opwinden'.
0
buizen
geplaatst: 20 november 2015, 17:03 uur
I shut my eyes
And I fantasize
That you're here with me
Will you ever return?
....
Why don't you come back?
Please hurry
Prachtige hartverscheurende vertwijfelende tekst.
Achtergrondzangeresjes die af en toe samen wat zingen door de microfoons, als ondersteuning van een refrein heb ik altijd prachtig gevonden. The Wild Romance was ook het beste met de Bombita's.
Bij Paul Young zijn ze veelvuldig ingezet in de hitjes. Meen dat ze bij dit nummer live ook handclaps deden, maar weet dat niet zeker.
In de clip van Come Back And Stay doet Paul best gevaarlijke stunts (kans op enkelbreuk), hij draait er zijn hand niet voor om, net zo min als voor liefdesteksten die misschien wel zijn kalenderleeftijd overstegen. Fijn om nog eens wat van hem terug te luisteren.
And I fantasize
That you're here with me
Will you ever return?
....
Why don't you come back?
Please hurry
Prachtige hartverscheurende vertwijfelende tekst.
Achtergrondzangeresjes die af en toe samen wat zingen door de microfoons, als ondersteuning van een refrein heb ik altijd prachtig gevonden. The Wild Romance was ook het beste met de Bombita's.
Bij Paul Young zijn ze veelvuldig ingezet in de hitjes. Meen dat ze bij dit nummer live ook handclaps deden, maar weet dat niet zeker.
In de clip van Come Back And Stay doet Paul best gevaarlijke stunts (kans op enkelbreuk), hij draait er zijn hand niet voor om, net zo min als voor liefdesteksten die misschien wel zijn kalenderleeftijd overstegen. Fijn om nog eens wat van hem terug te luisteren.
0
geplaatst: 20 november 2015, 19:43 uur
Ik dacht nog: ik moet niet gaan uitleggen hoe ik dat dan oploste met die 2 x 45 minuten,
want daar zit niemand op te wachten. Dat was natuurlijk buiten buizen gerekend.
Het waren twee albums met 11 nummers, dus ik liet het minst goeie weg.
Ik deed nog meer, ik husselde de tracklijst door elkaar omdat ik vond dat ik dat zelf beter kon.
Mocht ik vandaag weer twee nummers wegstrepen, dan zou het om Oh Women en Hot Fun gaan.
want daar zit niemand op te wachten. Dat was natuurlijk buiten buizen gerekend.
Het waren twee albums met 11 nummers, dus ik liet het minst goeie weg.
Ik deed nog meer, ik husselde de tracklijst door elkaar omdat ik vond dat ik dat zelf beter kon.
Mocht ik vandaag weer twee nummers wegstrepen, dan zou het om Oh Women en Hot Fun gaan.
0
buizen
geplaatst: 21 november 2015, 19:05 uur
dazzler schreef:
Ik deed nog meer, ik husselde de tracklijst door elkaar omdat ik vond dat ik dat zelf beter kon.
Ik deed nog meer, ik husselde de tracklijst door elkaar omdat ik vond dat ik dat zelf beter kon.
In een ander topic wordt verwezen naar een bekende Slayer-bootleg (vinyl), door de jonge buizen ooit met recorder opgenomen op een cassettebandje: de moederband van de bootleg.
Als je die link even volgt zoom ik graag in op de lengte van de opnamen en het commentaar wat er bij geschreven staat, over de bootleg. Klopt: er is even een 'hap' en 'some distortion', want toen moest razendsnel de cassette verwisseld voor een nieuwe.
Het hele concert kon net niet op 1 cassettebandje.
Dat weet ik nog.
* denotes required fields.