Beste dazzler,

Luister eens naar Secrets van Fiat Lux, dat is zeker verantwoord.

Daarvan dacht ik vroeger dat het een Depeche Mode nummer was.
Volgens mij nooit op cd verschenen.

Dat heb ik ondertussen ook gedaan en het heeft inderdaad wat van Depeche Mode.
Maar het klinkt tegelijk een stuk braver, een beetje zoutloos soms (ik vond het niet zo sterk).

Krijg ik eens een waardevolle tip en dan ga ik daar een beetje negatief over doen.
Ik vond het in ieder geval eerlijker dan niets te schrijven, want dat vind ik ondankbaar.

Mag ik je aanmoedigen om je tip uit te breiden met een persoonlijke lijst?
Ik twijfel er niet aan dat daar voldoende dingen tussen staan die me meer smaken.

En wat zegt één draaibeurt over een song? Misschien dat je later nog eens moet proberen.

dazzler, ben je bekend met The Great Commandment van Camouflage of In Dulce Decorum van The Damned?

Nope, allebei nobele onbekenden. Zet ze in jouw lijst. Ik wil wel eens luisteren.

Camouflage van The Great Commandment heeft ook wel wat van Depeche Mode.
Voor mij is dat eigenlijk al een mooi voorbeeld van hoe new wave jaren 80 pop wordt.

The Camouflage - The Great Commandment

Er is zo'n moment in het nummer, vlak voor het refrein begint,
dat het lijkt alsof het refrein van DM's The Sun and the Rainfall zal beginnen.
Things must change, we must rearrange them...

Een goed nummer dat enkel punten moet inleveren omwille van de DM gelijkenis: 7/10.

The Damned gaan we nog terugzien (vermoedelijk in volume 3).
Als ik me niet vergis ging de groep in de jaren 80 door zonder Captain Sensible.
Ook zij schakelden zoals zoveel bands over op een mainstream pop sound.

The Damned - In Dulce Decorum

In Dulce Decorum vind ik helaas niet zo'n goed nummer.
Een iets te theatraal arrangement, vooral vocaal niet zo mijn ding.
Van zodra het grote gebaar om de hoek loert, pas ik toch liever.

Ach, ik raak niet snel beledigd. Met een beetje goede wil, een snufje snobisme en wellicht iets van een goede smaak kan ik wellicht een mooi lijstje maken.

Deze kwartjeszoeker van eigen bodem mag natuurlijk niet ontbreken, Flue - Jerome

Ik zal nog even wat toelichting geven, gisteren had ik daar de tijd niet voor maar ik wilde toch de lijst plaatsen omdat ik dacht dat jij misschien al wilde beginnen en niet tussendoor wil lopen.

Ik heb me bij de 2 verzamellaars gehouden aan een aantal regels:

1) geen overlap qua nummers met Dazzler
2) zelfde tijdspanne als Dazzler, dat is niet helemaal gelukt. Op 1 cd is Cave "te jong" en op de andere Kraftwerk "te oud". Maar goed regels zijn er om gebroken te worden. Cave pas natuurlijk perfect in het plaatje (Camouflage uiteraard ook maar met 88 vond ik een 2de te jong overdreven) en Kraftwerk is mijn favoriet van de groep en qua sfeer vond ik het er zeer goed bij passen.

Verder is de eerste verzamel voor in de winkels er daarom wat commercieler. Wellicht ook de wave-lijn voor sommige liedjes wat te dun. Vooral schurkt het soms tegen synthpop aan. Ik heb wel de typische synthpop (1 toetsenist en 1 zanger; PSB, Yazoo, Erasure, Eurythmics, Twins, Soft Cell e.d.) proberen te ontlopen. The Assembly had hier wellicht ook nog beijgepast maar die heeft toch een mooi plekje op de cd's gekregen.

De tweede Vigil Verantwoord is wat minder commercieel, soms wel dezelfde (bekende) artiesten maar dan met onbekendere tracks. Ook wat ruimte voor eigen nationaal product.

Dank je voor die toelichting. Dat je de overlapping met mijn eerste 40 probeerde te vermijden, had ik begrepen. Maar dat je erin geslaagd bent om ook de overlapping met mijn volgende 40 (zoniet 80) te voorkomen, vond ik opvallend. Een van de verklaringen is inderdaad dat ik zo weinig mogelijk platen opneem die ook onder "pop" kunnen geplaatst worden. Al is dat zoals altijd relatief.

ALLE 40 BETER
new wave favourites

Het plan was om in dit topic telkens een set van 40 nummers neer te planten
onder verschillende thema's. De eerste 40 waren dansbare new wave klassiekers.
Ik liet me in de keuze grotendeels leiden door mijn eigen ervaringen als jeugdhuis dj.

Blijkbaar werd het topic wel gesmaakt en ontstond het idee om misschien eerst
wat verder op de new wave trein te blijven rijden. Daarom nu 40 persoonlijke favorieten.

Opnieuw begrenzen de jaren 1977 en 1986 het tijdvak waaruit ik mijn keuzes maakte.
Ik zal telkens toelichten waarom dat nummer volgens mij op een new wave sampler hoort.
En natuurlijk probeer ik mijn liefde voor de song in woorden te vatten.

Bij elke song zit ook een link naar een schaduwnummer Vaak een andere track
van dezelfde artieste of een favoriet die in het verlengde van de eerste ligt.

Jullie roepen maar wat jullie ervan vinden.
En mocht je nog een persoonlijke lijst willen zetten: ga je gang.

01. 10,000 MANIACS - My Mother the War (1983)
http://s27.postimg.org/bnju1rr1v/image.jpg

Toen ik dit prachtige lied voor het eerst hoorde tijdens mijn studententijd,
kon ik niet vermoeden dat het om de Amerikaanse band 10,000 Maniacs ging.
Een band die toch meer met folkrock werd geassocieerd.

Maar als je gaat graven in interviews is Joy Division een ijkpunt, zeker in hun beginperiode.
My Mother the War doet met zijn waaierend gitaardecor wat aan de vroege Cocteau Twins denken
en is een single van hun eerste album Secrets of the I Ching (1983)

Ik kocht de 12" single van My Mother the War voor het jeugdhuis. En als ik me niet vergis
gebeurde dat in de tweedehandswinkel waar ik zelf op maandag een extra cent verdiende.

Die 12" single is trouwens een erg interessante koop.
Want op de b-kant vind je het minstens zo mooie Planned Obsolescence (1982)
dat afkomstig is van de hun allereerste wapenfeit, Human Conflict Number Five uit 1982.

En dankzij die erg heldere stem van Nathalie Merchant
mogen we spreken van een new wave plaat met vocale klasse.

Op de CD Hope Chest (1990) vind je hun eerste EP en LP samengevoegd.

Kijk dat is een verrassend begin!

Als ik de thematiek van dazzler een beetje aanhoud, dan zou mijn dubbelaar in deze dansbare sfeer er ongeveer zo uit zien. Dingen die erg richting Italo/synth funk gaan zou ik ook graag op zo'n feestje horen, maar die heb ik even buiten beschouwing gelaten.

Plaat 1 (classics):

1. Visage - Fade to Grey
2. New Order - True Faith
3. Depeche Mode - Everything Counts
4. Blondie - Atomic
5. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Electricity
6. The Motors - Airport
7. Martha & The Muffins - Echo Beach
8. Siouxsie & The Banshees - Cities in Dust
9. Frankie Goes to Hollywood - Two Tribes
10. The Shirts - Laugh and Walk Away
11. Magazine - Shot By Both Sides
12. Simple Minds - I Travel
13. The Undertones - Teenage Kicks
14. Pet Shop Boys - Opportunities (Let's Make Lots of Money)
15. Red Box - For America
16. Gang of Four - I Found That Essence Rare
17. Iggy Pop - The Passenger
18. Kim Wilde - View From a Bridge
19. The Jam - Town Called Malice
20. DAF - Der Mussolini

Plaat 2 (meer persoonlijke favorieten):

1. Love and Rockets - Yin and Yang (The Flowerpot Man)
2. Julian Cope - Sunspots
3. The Monochrome Set - Eine Symphony Des Grauens
4. Pylon - Crazy
5. Camouflage - The Great Commandment
6. Subway Sect - Nobody's Scared
7. The dB's - A Spy in the House of Love
8. Fad Gadget - Lady Shave
9. The Fall - How I Wrote 'Elastic Man'
10. The Psychedelic Furs - President Gas
11. Mo-Dettes - White Mice
12. The Church - Constant in Opal
13. B-Movie - Nowhere Girl
14. Ministry - Revenge
15. Shriekback - My Spine (Is the Bassline)
16. A Flock of Seagulls - Messages
17. The Normal - Warm Leatherette
18. Dexys Midnight Runners - Dance Stance
19. Ultravox! - The Wild, the Beautiful and the Damned
20. The Chills - Pink Frost

Die persoonlijke lijst van Lukas bevat weer een aantal nobele onbekenden.
Zijn eerste lijst is misschien iets luchtiger dan de mijne, maar ik tel toch nog een paar klassiekers
die hier al klaar liggen voor een volume 3 met klassiekers "die niet mochten ontbreken".

Ik zou hem met gemak wat minder luchtig kunnen maken, maar dan gaat het al snel meer richting punk en minder richting new wave.

Leuk nummer trouwens van 10,000 Maniacs. Die kende ik nog niet.

02. A CERTAIN RATIO - Shack Up (1980)
http://s7.postimg.org/cf1vmb86j/image.jpg

Shack Up van A Certain Ratio is voer voor de dansspieren.
Uit de Factory stal afkomstig collectief dat zich met een postpunk attitude
toelegde op funk zoals The Specials zich toelegden op ska: passioneel en eigenzinnig.

Het debuut van de groep uit Manchester verscheen enkel op cassette.
Maar op The Graveyard and the Ballroom (1979) was geen plaats voor Shack Up.
De 7" single werd trouwens uitgebracht op Factory Benelux.

Ik vind deze muziek bijzonder aanstekelijk en hoor er echo's van terug
in een andere band uit Manchester die begin jaren 90 van zich liet horen.
Luister maar eens naar New Fast Automatic Daffodils - Fishes Eyes (1990)

Van hetzelfde laken een pak was Minimal Compact- Statik Dancing (1981)
Een Israëlisch-Nederlands collectief dat op een gelijkaardige wijze een vette bas,
funky gitaren, hoekige percussie en een saxofoon in de strijd wierpen.

03. BILLY BRAGG - A New England (1983)
http://s15.postimg.org/x3jcxq9zf/image.jpg

Dat het punk en new wave klimaat er uiteindelijk voor zouden zorgen
dat ook de folkmuziek van onder het stof zou worden gehaald, was te verwachten.

Het was een kwestie van tijd en in 1984 leek die tijd rijp.
Met het debuutalbum van The Pogues en de doorbraak van Billy Bragg.

Bragg zat op het Go! Discs label en koos voor het formaat van ep's en mini-albums.
Zijn liedjes waren aanvankelijk erg kort en met een sobere begeleiding kroop hij heel dicht
in het oor van de luisteraar. Zijn sappig accent gaf zijn liedjes een zekere cool.

I don't want to change the world
I'm not looking for a new England
I'm just looking for another girl

Hoewel de ambities erg bescheiden lijken in zijn bekendste nummer A New England
zouden zijn songs toch behoorlijk politiek gekleurd zijn: left wing en tegen het Tatcher regime.
Op die manier doet Bragg de folksong als protestlied natuurlijk alle eer aan.

A New England verscheen uiteindelijk pas in 1984 op single als b-kant van St. Swithin's Day.

Ik leerde het nummer kennen via de hitsingle versie van Kirsty MacColl uit 1985.
De wederhelft van producer Steve Lillywhite en derhalve backing vocaliste op heel wat platen,
had ook een verdienstelijke solo-carrière en brak door met There's a Guy Works Down ... (1981)
We kennen haar misschien ook van They Don't Know, een hit in de cover versie van Tracey Ullman.

Dat zijn behoorlijk wat linkjes in één enkel bericht.
Ik voeg er nog Back to Basics (1987) aan toe, waarop Billy Bragg zijn eerste ep's verzameld zijn.

04. THE BOLLOCK BROTHERS - The Bunker (1980)
http://s16.postimg.org/3n6ymwyr9/image.jpg

Never Mind the Bollocks, Here Are The Bollock Brothers!
Het had een albumtitel van ze geweest kunnen zijn en dat was het ook.
De integrale Sex Pistols klassieker gecoverd in een synth-wave disco uitvoering.

De pretwave van The Bollock Brothers mocht ik graag smaken.
Zeker in hun beginperiode toen de gitaren en de synths nog in evenwicht lagen.
The Bunker is hun debuut 12" single en brengt Nazi architect Albert Speer tot leven.
Producer is ene Jimmy (aka James) Lydon, niet toevallig de broer van...

The Bollock Brothers zijn gediplomeerde grapjurken (vooral opperkloot Jock McDonald)
die muzikaal een soort pseudo-wave produceren en tekstueel de pseudo-wetenschap belijden.
Songs over Horror Movies, het Laatste Avondmaal, Nostradamus, vampieren, de Dode Zeerollen...

Larie en apekool, volstrekt fout maar dansbaar door die immer latente discobeat.
The last Supper (1983): wave tussen cool en kitsch, maar altijd met de tong in de kaak.

Bij het grote publiek zijn ze het meest bekend van hun compleet foute cover
van de Serge Gainsbourg hit Harley David (Son of a Bitch), die enkel tot scanderen aanzette.

Maar de platen die er echt toe doen verschenen in het begin van hun carrière.
The Last Supper (1983) met hun sterkste eigen werk
Live Performances (1983) met de betere Sex Pistols covers en non-album tracks.

05. CABARET VOLTAIRE - Crackdown (1983)
http://s23.postimg.org/b0jwy3ubf/image.jpg

Ik wilde absoluut een track van mijn favoriete Cabaret Voltaire album in het overzicht.
Maar ik bleef twijfelen tussen Talking Time, Animation, Just Fascination en de titeltrack.

De logica gebood mij om voor Crackdown / Just Fascination te gaan.
Beide nummers zijn immers aan elkaar gelinkt op een 12" single.

Hoewel Just Fascination de 7" single was, kiest men op de 12" voor de titeltrack als a-kant.
The Crackdown (1983) was het eerst album dat ik van de groep uit Sheffield leerde kennen.
Blind gekocht omdat in een OMD recensie naar hen verwezen werd en nooit spijt van gehad.

Met OMD heeft deze industro-funk wave weinig gemeen, behalve de elektronische component.
Heerlijk elastisch zijn de baslijnen, spaarzaam kleuren de gitaren en sinister zijn de vocalen.
The Crackdown was hun eerste van drie albums voor Virgin en het was hoorbaar
dat het duo Kirk en Mallinder voor een meer melodieuze koers koos.

Dat ging hen eigenlijk behoorlijk goed af, ook op de opvolgers Microphonies (1984)
en The Covenant, The Sword and the Arm of the Lord, die quasi hitpotent materiaal bevatten.

Wat is dat trouwens met die synth duo's? Waarom moet het niet-zingende lid steevast
in de schaduw gezet worden (denk aan Pet Shop Boys)? Check de clip van Just Fascination.

Titeltrack Crackdown stoelt integraal op een pompend ritme,
waaraan Dave Ball (Soft Cell) trouwens zijn medewerking verleende.
Een goed voorbeeld van de minimalistische benadering van de The Cabs.
Accenten zijn spaarzaam, maar sorteren daardoor juist een bijzonder effect.

Gek genoeg loop ik minder warm voor hun avantgardistische beginperiode.
En wanneer ze in de jaren 90 het melodieuze pad verlieten, haakte ik weer af.

ps. Aangezien de 12" versie niet op Youtube stond heb ik een aanvaardbare edit gebruikt.

06. CLAN OF XYMOX - Louise (1986)
http://s15.postimg.org/uan972c0r/image.jpg

Ik kocht een vinyl exemplaar van de 4AD sampler Lonely Is an Eyesore (1987)
omdat Cocteau Twins en Dead Can Dance twee pas ontdekte openbaringen waren.

En daar stond Muscoviet Muquito op, een song van het Nederlandse Clan of Xymox,
die enigszins in het verlengde van hun tweede, onderschatte album Medusa (1986) lag.
Dat wil zeggen meer gitaren en minder mechanische begeleiding zoals op de cult-hit A Day.

Ik geloof dat Medusa één van mijn allereerste aankopen was als prille student.
We schrijven het najaar van 1987 en ik was behoorlijk in de ban van het 4AD label.
Een paar weken later zou ik Dead Can Dance live zien in Brussel.

Louise verscheen terecht op single. Het nummer is voorzien van een heerlijke melodie.
De instrumentale intro wordt na een tijdje opgeschrikt door de introductie van de vocalen.
Die klinken aanvankelijk iets te vleermuisgrot-achtig, maar in de finale van het nummer
zijn het precies de ontketende vocalen die van Louise een kippenvel-ervaring maken.

Louise was en blijft tot op heden een soort geest... de vrouw die ik nooit vond.
Misschien wel dezelfde dame die op A Forest van The Cure door het woud doolde.

Op de b-kant van de single staat het andere prijsnummer van Medusa.
Michelle bezit een hitpotentie die Clan of Xymox daarna nooit meer zou hervinden.

Medusa was de juiste plaat op het juiste moment.
Twee vrouwen streden gelijktijdig om mijn muzikale hart.
Louise won het pleit, hoewel ik haar nooit zou mogen ontmoeten.

07. CLOCK DVA - 4 Hours (1981)
http://s16.postimg.org/apxxmz60l/image.jpg

Hier kan ik eigenlijk niet zo heel veel over vertellen.
Dit is gewoon een erg sterk nummer dat ik leerde kennen op één van die new wave verzamelaars.
Ik ken mensen die meer werk van de band kunnen waarderen, maar voor mij hoeft dat niet.

Dat gebeurt wel vaker dat ik blij ben met dat ene prijsnummer.
De kans dat zo'n band dan wat gaat tegenvallen in de breedte, lijkt me niet gering.
Of ik wacht tot ik eens een betaalbare versie van hun beste werk op de kop kan tikken.

4 Hours is afkomstig van Clock DVA - Thirst (1981) en doet mij wat denken
aan een meer met rock geïnjecteerde variant van een Tuxedomoon song.

Omdat die laatste groep hier nog een aparte vermelding zal krijgen,
ben ik genoodzaakt om hier een ander schaduwnummer te plaatsen.

Ik dacht aan één van de meest obscure belpop songs ooit.
The Plant - Plantdesign (1980) vind je enkel op Get Sprouts (1980).

08. COCTEAU TWINS - Five Ten Fiftyfold (1983)
http://s29.postimg.org/97ylumniv/image.jpg

Verhip, een albumtrack en geen single in mijn overzicht.
Wie zich bij Cocteau Twins beperkt tot singles, heeft niet veel keuze.

Misschien daarom dat je de band zo weinig aantreft op new wave verzamelaars.
Een andere reden is ongetwijfeld dat hun beste songs vaak mid-tempo tracks zijn.

Zo ook met Five Ten Fiftyfold, de parel van hun tweede album.
Tussen een indrukwekkend debuut en hun classic album Treasure (mijn favoriet)
zat Head over Heels (1983). Misschien wel de langspeler waarop de beide Schotten
het meest als een postpunkband klonken, maar tegelijk hun unieke identiteit behielden.

De waaierende gitaren van Robin Guthrie die zich wall of sound-gewijs opstapelen
tegen een muur van drums uit de ritmebox en overgoten worden door hemelse vocalen.
Elisabeth Fraser zingt hier nog vooral in de lagere registers en klinkt een beetje als Siouxsie.

Five Ten Fiftyfold schenkt ook een gastrol aan de saxofonist van 4AD labelgenoot Dif Juz.
De muziek van Cocteau Twins duldt weinig twijfelaars: je bent helemaal om of het is je ding niet.

Op hun best maken ze voor mij de meest caleidoscopische of beter nog metaforische muziek.
Muziek die je in de beleving helemaal vrij laat om dan zelf je verhaal aan vast te knopen.

Ik omschrijf hun muziek ook wel eens als een soort ambient versie van The Cure.
Een nummer uit hun debuut om die omschrijving te illustreren: Shallow Then Halo

Nou, dan doe je ze wel behoorlijk tekort. De eerste twee albums zijn nog in de Cure-traditie, maar daarna zie ik weinig overeenkomsten. Sterker nog, the Cure heeft op Disintegration wel erg goed naar CT geluisterd. Ik durf wel te stellen dat CT een indrukwekkender oeuvre hebben dan The Cure.

+1 hiero - verder geen wavistisch commentaar; eigenlijk is wave gewoon NMD

Beschouw die uitspraak als een manier om hun muziek te duiden voor een breder publiek.
Een fan leest dat mogelijk als een waardeoordeel dat CT in een lagere divisie dan The Cure plaatst.
Toch zie ik ook na hun eerste twee albums nog overeenkomsten, je stipt ze namelijk zelf aan.

Neemt niet weg dat iemand die vindt dat ik Cocteau Twins "behoorlijk tekort" doe,
zwaar op mijn tenen trapt. Ik dacht dat we elkaar wat dat betreft langer kenden.

En nu dat gezegd is: further no hard feelings.

Misschien ligt dat aan jouw quote, "een ambient versie van", beschouw ik als een "verdienstelijke, maar light versie van". Daar reageerde ik op en ik begreep het niet, omdat jou als mede fan van CT zie. Maar idd no hard feelings....

09. THE CURE - In Between Days (1985)
http://s21.postimg.org/w8bok7zif/image.jpg

In Between Days hoort thuis in het rijtje van de meest perfecte new wave singles.
Daarmee bedoel ik 7" schijfjes met een sterke a-kant en een al even sublieme b-kant.
Er zijn er al een paar mooie voorbeelden de revue gepasseerd in dit topic.

In between Days is een popsong die goed geluisterd heeft naar Dreams Never End van New Order.
En Robert Smith heeft ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij opkeek naar de groep.

De intro van In Between Days fungeerde als een startschot
waarop we met z'n allen vastberaden de dansvloer op stormden.
Sommigen hadden ongetwijfeld wat goed te maken.

Yesterday I got so old
I felt like I could die
Yesterday I got so old
It made me want to cry

Geen dapper Boys Don't Cry, maar een spijt-komt-altijd-te-laat brief aan je lief.
Het valt me op dat de teksten van Smith nogal eens in briefvorm lijken opgesteld.

Yesterday I got so cold... gisteren zat ik nog in zak en as, maar vandaag dans ik om vergiffenis.
Het is de akoestische gitaar die voor voldoende zuurstof zorgt in de song: "Kop op en biechten maar."
Ook van de synthesizer wordt weloverwogen gebruik gemaakt op The Head on the Door (1985).

Eigenlijk is het zesde Cure album een volbloed popplaat,
maar Bob slaagt er altijd in om de unieke Cure sound te bewaren.
Je herkent achter elke nieuwe stijlfiguur weer datzelfde palmboom kapsel.

De enige reden waarom b-kant The Exploding Boy het album niet haalde
is omdat hij door het leven kan gaan als het iets gedurfdere broertje van zijn a-kant.
The Exploding Boy laat opnieuw de akoestische gitaren knallen, maar voegt daar saxofoon aan toe.
Die maakt in zijn eentje het verschil: wat misliep op de a-kant, wordt dan toch weer bijgelegd.

Tell yourself we'll start again
Tell yourself it's not the end
Tell yourself it couldn't happen
Not this way
Not today
Not today

En The Cure blijft, hoe catchy ook, altijd new wave.
Het zijn zelfs synoniemen van elkaar geworden.
Alle kritikasters van de groep ten spijt.

10. THE DAMNED - New Rose (1977)
http://s29.postimg.org/9j8apkgif/image.jpg

De kracht van een goeie single zit in het feit dat hij soms meer zegt
dan wat diezelfde band op een heel album voor mekaar probeert te krijgen.

New Rose van The Damned is wat dat betreft een schot in de roos.
Joe Jackson kwam een jaar te laat met zijn Is She Really Going Out with Him.
Beide artiesten hadden het natuurlijk op de 1964 hit van The Shangri-La's gemunt.

Leren jekkers met ronkende motoren die de meisjes voor je neus weg kaapten.
New Rose klinkt als één dolle rit op de moto doorheen het spetterende nachtleven.
Heavy metal thunder, maar dan binnen de artistiek beperkte perken van een punksong.

I got a feeling inside of me
It's kind of strange like a stormy sea
I don't know why, I don't know why
I guess these things have got to be

Knap zijn de momenten waarop New Rose "aah!" in een hogere versnelling lijkt te schakelen.
Ik moet eigenlijk ook altijd aan het gekletter van The Who denken: mods, moto's, damned!

Ik heb dit nummer altijd erg goed gevonden, hoewel ik The Damned voor de rest
ten onrechte associeer met de korte solo-carrière van geinponem Captain Sensible.

Als schaduwsong kies ik voor een puike single van een punkbandje van de andere kunne.
Even wat respect voor de girl power van X-Ray Spex - Identity (1978). Let andermaal op de sax.

New Rose is terug te vinden op Damned Damned Damned (1977).

11. DEAD CAN DANCE - Threshold (1984)
http://s11.postimg.org/8irea3nz7/image.jpg

Mocht je Dead Can Dance niet kennen en instappen vanaf het eerste album,
dan zou je zonder enige vleug van twijfel het etiket new wave uit de lade halen.

Een nummer als Threshold zou zeker niet misstaan op een new wave fuif.
Van studentenfuiven herinner ik me de populariteit van Cantara en Saltarello.

Threshold is niet bepaald mijn favoriete DCD nummer, maar in deze context een goed voobeeld.
Gierende gitaren, Gotische drums en mysterieuze, vocale bezweringen van priesteres Lisa Gerrard.
Het zwakke moment zit echter in de staart omwille van die misplaatste en onhandige fade out.

Toen Brendan Perry en zijn muzikale gezellin een paar maanden later
de EP Garden of the Arcane Delights uitbrachten, trok het mistgordijn op
en ontvouwde zich in songs als In Power We Entrust The Love Advocated (1984)
een soort van schoonheid die tot op heden zijn gelijke nog niet gevonden heeft.

Beide nummers staan op de oorspronkelijke CD-release van Dead Can Dance (1984).

12. ECHO & THE BUNNYMEN - Show of Strength (1981)
http://s21.postimg.org/eep3da7pj/image.jpg

Ik twijfelde hier tussen Show of Strength of het trippelende Villiers terrace (1980).
Omdat ik eerder al voor The Killing Moon had gekozen, was nu een ander album aan de beurt.

In Villiers Terrace zit nog net iets te opzichtig het geluid van hun inspirators The Doors vervat.
Het magistrale Show of Strength trekt met overtuiging Heaven Up Here (1981) op gang.

Het ritme zit strak en de wat weemoedige gitaarmelodie streelt onmiddellijk de oren.
De song is gezegend met een refrein dat zich met enige urgentie aan de luisteraar opdringt.

Bonds will break and fade
Go snapping all in two
The lies that bind the tie
Come sailing out of you

Ik heb me nooit zo in de teksten van Ian McCulloch verdiept.
Er gaat een dramatiek van uit waarmee niet moet overdreven worden.
Al eindigt het nummer toch wel lekker theatraal met een bombastische finale
die dan uitmondt in een prevelende zanger die eenzaam achterblijft op het podium.