Oh ja, deze schiet me ook nog te binnen. Maar Dazzler's voorkeur voor smaakvolle synths kennende, komt deze vast wel in de lijst:

Jo Lemaire & Flouze - Je Suis Venue Te Dire Que Je M'en Vais - YouTube

Helaba... veel tips bij elkaar opgeteld waarvan er enkele net buiten de lijst van 20 vielen.

08. JEANNE MAS - Johnny Johnny



Een in Spanje geboren artieste die debuteerde in de jaren 80.
Met haar zwart gerafelde wave look paste ze helemaal in het tijdperk.

Met Johnny Johnny (een titel die me even aan een ander topic doet denken)
scoorde ze haar grootste hit. Al bleef ze in de Benelux meestal net onder de radar.

Mooie europop die misschien net dat beetje pit mist in de melodie
om zich een plaats te veroveren in ons collectieve, muzikale geheugen.

Ik vond dat Mas een plaats in de lijst verdiende.

Toch vraag ik me dan altijd af hoe het kan dat als je één superhit kunt creëren, kunt vangen, in een liedje, waarom andere liedjes dan niet een hitparade meer bereiken. Een raar fenomeen die eendagsvliegen, die artiesten, maar er zitten werkelijk superhits tussen.

Kan me de jaren '80 kwa Franstalige muziek helemaal niet herinneren als nummers vol met synthesizers.

Met een rock-mind lijkt me dat een sprekend voorbeeld van selective distorsion, alhoewel selective retention ook wel im Spiel is. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen van alle in da 80s gitaarstengelzwaaiende rockbengels van A(erosmith) tot Z(Ztop).

Daarom, om het geheugen op te frissen - een personal fave - uit 1987 Peter's pop show 1987-Desireless. - YouTube

Overigens dacht ik dat Dazz met Jeanne Mas een persoonlijk Johnny-raadsel had opgelost. Helaas - zoek nu nog steeds naar titel en band van een song waarin maar liefst 3* Johnny achtereen voorkomt.

Enerzijds wel, maar vaak ook niet. Sommige one-hit wonders hebben simpelweg een nummer wat er qua kwaliteit bovenuit springt. De rest van het album is dan 'More of the Same". Je hebt haast een zekere soort veelzijdigheid nodig om meerdere hits te kunnen scoren. Daarnaast hebben sommige singles een soort camp-factor(ik noem een Never Gonna Give You Up). Camp(zo slecht dat het goed is) kun je nou eenmaal niet doelbewust maken en is daarmee ook lastig te reproduceren.

Haha, dat laatste is zeker waar. Al is Rick Astley natuurlijk net het toonbeeld van een artiest die een behoorlijke hoeveelheid hits wist te scoren met dezelfde formule, al was zijn succes wel kortstondig.

Die 'more of the same' analyse gaat zeker op, maar ik ken ook genoeg artiesten die voldoende kwaliteit en veelzijdigheid in huis hadden en beter hadden verdiend, maar toch maar 1 hit op hun naam hebben weten te brengen. Soms is dat een nummer dat als een molensteen om hun nek hangt, omdat het niet altijd representatief is voor de rest van hun repertoire.

Heel vaak ook is een hit afhankelijk van toevalsfactoren. Heeft het net de juiste meezingfactor, wordt het opgepikt door een DJ, komt het langs in een reclame (zeker oudere nummers kunnen dan ineens een hit worden) etc. Vaak zie je ook gelouterde (album-)artiesten soms 1 hit scoren en in de slipstream daarvan nog een kleinere hit. Er zijn talloze voorbeelden van artiesten die juist na hun hit-periode de meest interessante muziek uit hun loopbaan gingen maken.

Maar da's allemaal een beetje off-topic. Al gaan bovenstaande regels toevallig wel heel vaak op voor Franse en Italiaanse artiesten.

Tot besluit een Belgische dame van wie ik niet eens een tweede nummer zou kunnen noemen (al heeft ze misschien in haar thuisland meer successen gekend). Speciaal voor buizen: franse synthipop uit begin jaren tachtig:

Lio, Amoureux Solitaires - YouTube

Deze heerlijke zwoele zomerhit (1986) van Stéphanie, de zingende prinses van Monaco, hoop ik ook in dazzler's lijstje aan te treffen Ouragan

oei, die is slecht...

Er is zelfs een (net zo slechte) Engelse versie van

Stephanie - Irresistible - YouTube

I know Deed me wel wat toendertijd...leuk koppie, leuk plaatje (heb de 12-inch versie nog liggen hier)
Stond 10 weken op nr.1 in de Franse Top 50!

09. JO LEMAIRE - Parfum de Rêve



Eerste single van Jo na de breuk met partner en bijhorende band Flouze.
Fa Vanham, de nieuwe vlam in haar leven tekent vanaf 1983 voor de composities.

Je Suis Venue te Dire Que Je M'en Vais lag voor de hand als keuze.
Maar ik wil mijn druk voorspellend publiek niet te veel gelijk gunnen.

Stevige basis met verslavende melodie en het fluiten is een geweldige vondst.
Zoals steeds in Vlaanderen een bescheiden hitparadeverloop voor deze belpop klassieker.

Jammer genoeg kijkt Lemaire vandaag met gemengde gevoelens terug op haar popperiode.
Haar oeuvre is anders dringend aan heruitgave toe. Een CD-box in de reeks Integraal bijvoorbeeld.

Mooi album van haar Concorde (1983)
Twee jaar geleden nog zien optreden in De Roma/Antwerpen met vnl. Edith Piaf materiaal

10. JULIEN CLERC - Hélène



Blauwer dan de zee en geler dan de zon.
Hélène van Julien Clerc kleurde de volledige zomer van 1987.
Samen met My Favourite Waste of Time van Australiër Owen Paul.

Hélène, ik mag dan geen groot dichter zijn, maar toch schrijf ik je deze liefdesbrief.
Ik moet plots aan Belle Helene van Doe Maar denken. Onschuldige meisje heten Helene.

De clip had ik tot op heden nog nooit gezien trouwens.
Het doet er niet toe: ik zie een vissersbootje dobberend op een zomerbries.
En ik hengel de mooiste zeemeermin uit het water. Samen eten we mosselen friet.

En de rest van het verhaal ga ik niet aan jullie neuzen hangen.

11. LEOPOLD NORD & VOUS - C'est l'Amour



Single van Belgische makelij die de herfst van 1987 probeerde in te kleuren.
Hij klonk bijzonder stereofonisch op de autoradio van mijn medestudent.
We reden wekelijks op en af naar Leuven en deze hit was vaste prik.

Kant en klaar gestreken hit voor een bezoek aan een dancing.
Als je het toerental zou vertragen zitten we een jaar verder bij de new beat.
Die likkebaardende Robbedoes zou terugkeren als stijlicoon van The Confetti's.

Het mag duidelijk zijn dat de Belgen zich voorbereidden op het Europese nachtleven.

De videoclip is licht surrealistisch en dat hoort zo in dit gespleten land.

Halverwege zit er een klein grapje in de tekst. C'est la mer.

12. LIO - Amoureux Solitaires



Lio was nog geen twintig toen ze Europa veroverde met elektropop hits
als Le Banana Split (1979), Amoureux Solitaires (1980) en Amicalement Votre (1981).

Ze had Portugese wortels en debuteerde met een uitstekend album
dat in productionele handen was van de Brusselse synthesizer pioniers Telex.

Ik heb een exemplaar van Lio - Lio (1980) in mint condition.
De binnenhoes bevat een foto van Lio in ondergoed en er zit een papieren vel bij
waaruit je kledingsetjes kan knippen om die vervolgens op je kartonnen Lio te hangen.

Lio werd dus van in het begin als een soort zingende barbiepop op de markt gezet.
Amoureux Solitaires bleek ironisch genoeg een grotere hit in Nederland dan in Vlaanderen.

Lio zou doorheen de jaren 80 en 90 vanuit Frankrijk blijven opereren.
Een van haar grotere hits aldaar was Les Brunes Comptent Pas pour des Prunes.

Haar verkoopcijfers wereldwijd plaatsen haar in de top 20 van best verkochte Belgen.

Dit was toch vooral een samenwerking met de Franse Jacno (ex-Stinky Toys)
Een onherkenbare bewerking van deze song.

Goede analyse, al scoorde Rick Astley nog heel wat meer hits waarvan sommige in een compleet andere stijl (Cry For Help was meer blue-eyed-soul dan pure popmuziek).

I stand corrected.

Goed om te weten. Die onherkenbare productie is dus van de heren van Telex.
Die keken in hun eigen carrière ook niet op een eigenzinnige cover meer of minder.

Alleen deed Jacno de productie voor Amoureux Solitaires. Zijn synth-geluid is vrij herkenbaar. De B-kant van de single werd wel door Marc Moulin (Telex) gedaan.

Ik weet niet of het nog wel goed komt met mijn aanvankelijk hoge verwachtingen van deze Franstalige veertigers editie. Het is gewoon een verkapte 'europop'promotie. En veel 'Belgische Fransen' of 'Spaanse Belgen'. En telkens die synthesizer. De andere kant van het schoolplein.
Hopelijk komt er nog eens een editie boordevol chansons uit de jaren '70. Dat was andere koek.

Nog acht te gaan.

Hier nog zo'n poeier.

13. MARC LAVOINE - Elle A les Yeux Revolver



We kunnen die arme buizen toch niet op zijn Franse honger laten?
Marc Lavoine komt nog het dichtst in de buurt van het vertrouwde jaren 70 chanson.

Met deze hit uit 1985 geraakte Lavoine maar moeilijk aan de bak in de Benelux.
Maar ik kwam hem bij het sprokkelen voor dit topic tegen en bleef geboeid hangen.

De synthesizers dateren het nummer misschien een beetje,
maar de zanglijnen zijn op en top du pain, du vin et du boursin.

Maar wel een land met ontzettend leuke mensen, en de frieten en mosselen en het uitgaansleven zijn er toppie. Misschien juist wel vanwege de 'gespletenheid'. Dansen op een vulkaan. Joie de Vivre verpakt in surrealistische kunst.

België - leuk uitgaansleven: het eerste land waar ik - in 1982 - op een bordje bij de ingang van een discotheek las: "Noord-Afrikanen zijn niet gewenst"; en dat was niet eenmalig - leuk land - en dan zwijg ik maar over die keer dat ik in een 'bruine' Antwerpse kroeg werd getrakteerd op het Horst Wessellied! Leuk uitgaansleven

Sapho - Train De Paris - YouTube

Misschien een Noir Désir in het vooruitzicht ?

14. MICHEL SARDOU - Les Lacs du Connemara



Tijd om de zakdoeken uit te halen, op tafel te springen en driftig mee te zwaaien.
Het zijn zulke gebruiken die voor mij een moeilijk uit te wissen smet nalaten op liedjes.
Een behoorlijk gedreven epos dat Sardou in 1982 in de Benelux top 10 wist te jagen.

Verdragen die Ierse meren wel zoveel bombarie?
En hoe is het lied mettertijd aan zijn bruiloftsstatus gekomen?

Het synthesizerarrangement is gevoelig voor het Ierse doedelzakgeluid.
En op die manier verraadt het lied wel degelijk zijn oorprongkelijke bedoeling.

Ik ben een sucker voor bombasme, dus dit nummer gaat er in als zoete koek. .

Miljaar. Onmiddellijk aanpassen. Leer ik nog eens wat van mijn eigen topic.

15. PATRICIA KAAS - Mon Mec a Moi



Een hit uit 1988 van een dame waarvan we dachten dat ze Nederlandse was.
Maar die Kaas heeft niet zoveel vandoen met het verhaal van een Franse zangeres
die het chanson een bluesinjectie gaf. Het muzikaal palet wat verbreden, heet dat dan.

In Vlaanderen bekender van Mademoiselle Chante le Blues.
Maar Mon Mec a Moi heeft nog net een iets rauwer randje vind ik.

Kaas bracht toch weer wat pit in het door synthesizers gedomineerde decennium.
Al klinken drums en bas zo digitaal dat het een beetje gedateerd overkomt vandaag.

Gedateerd is niet altijd slecht natuurlijk.