Gisteren kwam op mijn ipod een werkelijk werelds nummer voorbij terwijl ik tussen de akkers rende. Schemer maakte plaats voor een donkere sterrenhemel. Alles viel op zijn plaats.

Pas thuis zag ik wat ik gehoord had: Ivo van the Cocteau Twins. En dat deed me direct aan dit lijstje denken.

Mooi. De opener van mijn nummer 1 album.
En je beschreef zelf al waarom ik het album zo hoog acht.

Prachtige album hoes vind ik dat nog steeds van Echo

-1.000.000

Goh, dat had ik niet van jou verwacht ...

Ik vind dan ook dat je rijkelijk ver gaat.. om die paar leuke platen van CT tegenover de vette klassiekers van The Cure hoger te waarderen?? Ik vind Liz ook een prima zangeres hoor, maar die credits gaan mijn pet ver te boven.

Leuke nummers weer, dazzler. Overigens leerde ik A New England ook kennen via Kirsty Maccoll (R.I.P.) , de vrouw van Steve Lillywhite naar ik meen. Overigens hebben The Smiths ook nog een heerlijk nummer gecoverd dan weer van Kirsty Maccol (You Just Haven't Earned It Yet Baby) of misschien was het nummer ook wel van The Smiths zelf, dat weet ik zo niet.

Voor wie Billy Bragg graag mag horen is de verzamelaar Back To Basics een heerlijk album.

The Bollock Brothers kende ik nog niet en ligt me ook wel.

13. GANG OF FOUR - What We All Want (1981)
http://s18.postimg.org/fhcyvrx3d/image.jpg

Ik vind dit nummer echt heel goed.
En de reden waarom ik dat zo schrijf, is omdat ik ooit,
op aanraden van freddze, het album Entertainment! (1979) kocht.
Maar ik vind dat niet zo'n gemakkelijke plaat om door te komen.

What We All Want heeft een soliede basis waarom allerlei gitaren zich heen mogen kronkelen.
Ze lijken dat naar mijn aanvoelen improviserend te doen. Diverse accenten komen en gaan.
Af en toe boort een synthesizer zich als een sirene doorheen het conglomeraat.

You can't help being hard up
Can't trust the gods we trusted
Don't think that's any insurance

Could I be happy with something else
I need something to fill my time

Songs die wat aan de leegte willen doen, ik mag ze wel.

Een soortgelijke ervaring heb ik met het werk van Wire.
Ook hier zit freddze achter de aankoop van de klassieker 154 (1979).
En ik vind het wel goed, maar de muziek weet me emotioneel niet zo te raken.
Toch horen ze thuis in dit overzicht: I Should Have Known Better (1979).

What We All Want staat echter op Gang of Four - Solid Gold (1981).

14. JAPAN - Methods of Dance (1980)
http://s24.postimg.org/fljdbhm7p/image.jpg

Japan is de missing link tussen Roxy Music en Duran Duran,
tussen jaren 70 glamrock en jaren 80 new romantics, tussen kunst en pop.
Stijl is hier het sleutelwoord, zowel wat muzikaliteit als image betreft.

Gerijpte muzikanten ontwikkelden een eigen taal die tot ontbolstering kwam
op Quiet Life (1979), de perfectie bereikte op Gentlemen Take Polaroids (1980)
om dan uiteindelijk te sublimeren op hun laatste album Tin Drum (1981).

David Sylvian solo vind ik te organisch, te veel structuurloos uitwaaierend.
Voor die structuur zorgden beslagen musici als Mick Karn, Richard Barbieri en Rob Dean.
Aanvankelijk was hun muziek nog dansbaar, nadien verdampte ze tot wierook en klankschalen.

Dat Japan zich durfde laten inspireren door het modernisme binnen de "klassieke" muziek,
maakte dat de band zich, ondanks alle make up en een nadrukkelijk modebewustzijn, kon profileren
als een meer kunstzinnig gezelschap dan de new romantic scene die aan haar zou ontspruiten.

Voor mij gelden The Experience of Swimming en The Width of a Room,
de b-kanten uit deze periode nog steeds als ultieme kippenvel momenten.

15. JOE JACKSON - Fools in Love (1979)
http://s29.postimg.org/pryy8fd7r/image.jpg

Net als bij zijn spitsbroeder Elvis Costello waren de drums droog en de baslijn vet.
De integratie van reggae in de Britse rock was dankzij de doorbraak van Bob Marley
slechts een kwestie van toehappen. Jackson zat even strak in het pak dan een ska act.

Met Look Sharp! (1979) zette deze "angry young man" dat imago kracht bij.
Maar de titel verwijst evengoed naar de scherpe observaties van de samenleving.

Fools in love, are there any creatures more pathetic?
Fools in love, never knowing when they've lost the game

Is She Really Going Out with Him en Sunday Papers knalden op single de radio uit.
Fools in Love verscheen ook op 7", al was de afzetmarkt dit keer beperkt tot de Benelux.

In de smoking van Joe zat altijd voldoende rook om te horen
dat hij kaas had gegeten van jazzmuziek. De jaren 40 waren nooit veraf.
En dat spoor terug in de tijd zou hij op zijn volgende albums consequent aftasten.

Top nummer!

16. JOY DIVISION - Decades (1980)
http://s21.postimg.org/c4153jc7r/image.jpg

Decades is mijn favoriete Joy Division nummer.
Dicht op de hielen gezeten door New Dawn Fades.

A change of speed, a change of style
A change of scene, with no regrets

Postpunk begint waar de muziek vertraagt en de teksten er toe doen.

A chance to watch, admire the distance
Still occupied, though you forget

Ian Curtis zag de pijn en registreerde de vervreemding in krachtige verzen.

Here are the young men, the weight on their shoulders
Here are the young men, well where have they been

Met Decades en Closer (1980) valt het doek over de jaren 70.
Een generatie die liep van The Velvet Underground over The Doors
tot aan Roxy Music en via David Bowie tot bij Iggy Pop en voorbij Kraftwerk.

Where have they been
Where have they been

En dan gaat het sneeuwen zoals het nog nooit gesneeuwd heeft in een lied.
Dikke vlokken synthesizer en daartussen de eenzame ziel van een mistige melodica.
http://cdn.playbuzz.com/cdn/62cef962-eee1-4e72-8c64-4373823f3bcd/f2ec91fb-f7da-4608-82f0-e4c4b206503c.jpg

Een maagdelijk wit tapijt waarop de jaren 80 een nieuw spoor kunnen trekken.
Twee voorbeelden om deze theorie te staven: voorbeeld één en voorbeeld twee.

Er staan weer prachtige nummers tussen!!

17. KILLING JOKE - Requiem (1980)
http://s10.postimg.org/49aybt8p5/image.jpg

In de categorie onsterfelijke new wave singles, mag Requiem van Killing Joke niet ontbreken.
Op de a-kant treffen we een onbetwiste signatuursong uit hun oeuvre: het snoeiharde Requiem.

Synthesizers maaien gedecideerd boven je hoofd wanneer Jaz Coleman
als een volleerd profeet zijn ongrijpbare bespiegelingen over de wereld debiteert.

When the meaningful words
When they cease to function
When there's nothing to say
When will it start bothering you?

De gitaren zijn zoals altijd vlijmscherp.
Toch zit er een dansbare discopuls in het nummer.

Dat brengt ons naadloos bij de b-kant Change.
Een met een gespannen dancebeats opgefunkte dansvloerkraker.
Change werd op sommige uitgaves aan het album Killing Joke (1980) toegevoegd.

Voor mij blijft luisteren naar Killing Joke een ultieme vorm van exorcisme.
Bij voorkeur in complete duisternis en met de versterker op tien.
Al mijn demonen worden onverbiddelijk uitgezweet.

De spanning tussen postpunk en beats ging na het debuutalbum enigszins verloren.
Het is pas op het meer met melodieën doorspekte Fire Dances (1983) dat daar een vervolg op komt.
Albums nummer twee en drie van de band zijn enkel voor gevorderden.

18. KRAFTWERK - The Hall of Mirrors (1977)
http://s2.postimg.org/r9dy79y61/image.jpg

Omdat de elektronica van The Hall of Mirrors kraakhelder uit de speakers opborrelt,
ben je niet meteen geneigd om daar het zo fel begeerde label "new wave" op te kleven.

Toch zit er bijvoorbeeld in The Eternal van Joy Division een echo van dit nummer.
Een soort processie die gestaag doorheen je woonkamer stapt. Dead Can Dance kon het ook.

Let in de minimalistische aanpak van The Hall of Mirrors aandachtig
op de subtiele accentverschuivingen. Bijvoorbeeld als het spiegelbeeld verstoord wordt.
Of tijdens de instrumentale brug, wanneer Dead Can Dance wel heel dichtbij komt.

Ook thematisch schurkt het lied tegen de fashion fascinatie van Bowie en Japan.

He made up the person he wanted to be
And changed into a new personality

Even the greatest stars change themselves in the looking glass
Even the greatest stars change themselves in the looking glass

The artist is living in the mirror
With the echoes of himself

Het lijkt wel alsof het pad voor de new romantic scene nu al geëffend wordt.

The Hall of Mirrors prijkt op mijn favoriete album Trans-Europe Express (1977).
De titelsong is door iedereen gekend, alsmede de single Showroom Dummies.

Laat ik daarom het sublieme Europe Endless nog eens draaien.
OMD zou het nummer meermaals persifleren, maar ook New Order op Your Silent Face.

Tsja, Trans Europe Expres is samen met opvolger The Man Machine een muzikale bijbel geweest voor een generatie synthpoppers. Ik vermoed zelfs dat menig dance-muzikant zich begin jaren 90 wel eens de Kraftwerk van hun generatie gewaand heeft. Grappig overigens dat de thematiek van zowel TEE als TMM eigenlijk naar hedendaagse standaarden nog steeds erg relevant is. Het heeft een beetje de 5-minuten in de toekomst-vibe die ik zo goed kan smaken van veel new-wave/ synthpopartiesten zoals John Foxx.

Dat geldt zelfs voor een album als Computer World.

De a-kant belicht het professionele gebruik en nut van computers.
De b-kant zoemt in op het persoonlijk gebruik ervan, inclusief computer dating.

I program my home computer
Beam myself into the future

Tegelijkertijd legt het album nog eens de fundamenten van de latere techno muziek.

Wij hebben een match bij Joy Division. Naast de door jou genoemde nummers staat bij mij Atmosphere in de top 3.

19. MODERN ENGLISH - Someone's Calling (1982)
http://s8.postimg.org/4c16cyuvp/image.jpg

Niet I Melt with You, maar de opvolger Someone's Calling is mijn favoriete Modern English single.
Beide nummers staan op het onvolprezen en door mij aanbeden 4AD album After the Snow (1982).

Een albumtitel die de trouwe volger van dit topic
ook in het licht van mijn commentaar bij Decades van Joy Division kan begrijpen.

Modern English slaagt erin om het zwaar op de hand klinkende postpunk stof van zich af te kloppen.
Hun muziek krijgt door het gebruik van akoestische snaren en synthesizers de nodige zuurstof.

Someone's Calling is een uitstekend voorbeeld van dansbare new wave die je blij maakt.
Kan ook moeilijk anders als je een meisje je naam hebt horen roepen op de dansvloer.
Dan schuif je lekker mee aan en gaat het hartje sneller slaan.

Blijkt dat de tekst van Someone's Calling uiteindelijk veel minder rooskleurig is
dan het gevoel dat het nummer oproept. Soms volstaat een titel en wat verbeelding.

Ik moet onwillekeurig denken aan bands als The House of Love als ik dit nummer hoor.
Van postpunk naar britpop, het was enkel maar een kwestie van tijd en van etiket.

Op de b-kant van Someone's Calling staat het monumentale Life in the Gladhouse,
waardoor dit schijfje ook weer mag bijgezet worden in de kast met top new wave singles.
Toch kies ik dit keer voor de meer pastorale albumtrack Carry Me Down als schaduwnummer.

20. NACHT UND NEBEL - Movoco Synthaca (1982)
http://s4.postimg.org/rscud2wq5/image.jpg

Patrick Schoofs aka Patrick Marina Nebel was een bizarre verschijning.
De drummer was de bezieler van de legendarische belpop groep Nacht Und Nebel.
In Europa beroemd geworden dankzij de dance remix van Beats of Love uit 1984.

Aanvankelijk bedreef Nebel een soort new wave met de overgave van Jacques Brel.
Het zweet gutste alle kanten op als Patrick zich ijselijk schreeuwend op het podium bewoog.
William Faulkners The Sound and the Fury kon daar gerust een paar puntjes aan zuigen.

Die geestdrift is het best hoorbaar op het mini-album debuut van Nacht Und Nebel.
En op de wild om zich heen springende single Movoco Synthaca die daar aan vooraf ging.
Het nummer zou hernomen worden op de succeselpee Beats of Love (1983).

Nadien zou Nebel meer aandacht besteden aan de romantiek
die naast de passie duidelijk een belangrijk deel van zijn leven beheerste.
Patrick overleed in maart 1986 aan een dodelijk cocktail van medicijnen en drugs.

Op het nummer Alcatraz (ook al te horen op de debuut ep uit 1981)
beschrijft Nebel welke muziek hij zou willen meenemen naar de eeuwigheid.

alle 40 beter
NEW WAVE FAVORIETEN

CD3

01. 10,000 Maniacs - My Mother the War (1983)
02. A Certain Ratio - Shack Up (1980)
03. Billy Bragg - A New England (1983)
04. The Bollock Brothers - The Bunker (1980)
05. Cabaret Voltaire - Crackdown (1983)

06. Clan of Xymox - Louise (1986)
07. Clock DVA - 4 Hours (1981)
08. Cocteau Twins - Five Ten Fiftyfold (1983)
09. The Cure - In Between Days (1985)
10. The Damned - New Rose (1977)

11. Dead Can Dance - Treshold (1984)
12. Echo & The Bunnymen - Show of Strength (1981)
13. Gang of Four - What We All Want (1981)
14. Japan - Methods of Dance (1980)
15. Joe Jackson - Fools in Love (1979)

16. Joy Division - Decades (1980)
17. Killing Joke - Requiem (1980)
18. Kraftwerk - The Hall of Mirrors (1977)
19. Modern English - Someone's Calling (1982)
20. Nacht Und Nebel - Movoco Synthaca (1982)

CD4

Op naar de volgende 20 persoonlijke favorieten.

21. THE NAMES - Calcutta (1981)
http://s24.postimg.org/cvwjrsz9h/image.jpg

FBN9

Een hele eer natuurlijk voor een belpop act om een single te mogen uitbrengen op Factory Benelux.
De productie was dan ook nog eens in handen van Martin Hannett en John Peel nodigde de band uit.

Maar is het nummer zelf nu werkelijk zo goed als de mythe ons wil doen geloven?
Laat ik beginnen met het een schande te vinden dat ik de elpee Swimming (1982) niet bezit.
Moeilijk te vinden dat ding. Calcutta en Postcards staan enkel als bonustracks op de cd-release.

Ik kan me dus maar moeilijk een beeld vormen van deze groep.
Volgens mijn belpop vrienden is het album echter een absolute must.

Calcutta zelf is lekker dansbaar, maar weegt ook iets lichter dan de doorsnee postpunk song.
Een beetje Echo Beach met een iets strakker ritme en een wat meer urgente drive.
Melodisch schurkt het tegen pop aan, maar daar is niets mis mee.

Eigenlijk zijn er talloze belwave singles die aan dit signalement voldoen.
Een goed voorbeeld is de synthwave culthit: 1000 OHM - A.G.N.E.S. (1982).

22. NEW MUSIK - On Islands (1979)
http://s14.postimg.org/tmou8z9pd/image.jpg

Ik heb lang getwijfeld of ik het geliefde New Musik in het overzicht zou opnemen.
Het geluid is pure pop, maar als pioniers van de strak in het pak wave, horen ze erbij.
Heel wat van die strakke bands flirtten met zwarte en witte strepen (zie hoes), valt mij op.

New Musik leerde ik pas naar waarde schatten op MusicMeter.
Hun muziek was me in de loop der jaren ontgaan, hoewel ze in dezelfde lijn opereerden
als mijn favoriete Nederlandse band The Nits (een groep die ik niet in het overzicht zal plaatsen).

On Islands was de b-kant van debuut single Straight Lines (weer twee vliegen in één klap).
Beide nummers waren ook sterkhouders op het onovertroffen debuut From A to B (1980).

Straight Lines dus... geen rechtere lijn denkbaar dan die van punt A naar punt B.
Straight Lines staat ook voor klare lijn, de tekenstijl van de geestelijke vader van Kuifje.
Helder, zonder franje, met een paar likjes en toetsen een emotie vormgeven.

On Islands hanteert de akoestische gitaar en neemt ons mee op reis.
De tekst doet denken aan een modernistisch gedicht van Paul Van Ostaijen.

Tot dat Britse jongentje invalt en ik weer met beide voeten op mijn favoriete muziekbodem beland.
New Musik was wegbereider voor jaren 80 artiesten die vonden dat stijl in de muziek zelf hoort te zitten.

23. NEW ORDER - Age of Consent (1983)
http://s7.postimg.org/ykfa2jot7/image.jpg

In je korte tennisbroek Age of Consent staan zingen. Het intrigeert me.
Het jongensachtige zou New Order pas later met een beetje Regret van zich afleggen.

In de live in de radiostudio clip uit 1984 is de band op zijn best.
Morris mept om zich heen als een geoliede machine, de druppels spatten alle kanten uit.
Gilbert vult het nummer tot aan de rand met een flinke scheut synthesizer emotie.
Hook heeft de saaiste taak, al steunt heel de song eigenlijk op zijn bas riff.

En Sumner is toch een vinnig baasje zoals hij de gitaar striemt en zich vastbijt in de vocalen.

And I'm not the kind that likes to tell you
Just what you want me to
You're not the kind that needs to tell me
About the birds and the bees

Age of Consent, een song over homorechten.
Bronski Beat zou er een jaar later een heel album aan wijden.

Veel belangrijker zijn de eerste en de laatste zin van het nummer.

Won't you please let me go

Laat me los, Ian. Spookt op het debuutalbum de geest van Curtis nog rond,
dan rekent de groep op Power, Corruption & Lies (1983) af met het verlammende verdriet.
New Order zoekt naar een nieuwe lente, een nieuw geluid en dit album luidt die wedergeboorte in.

I've lost you

Bernard vindt zijn eigen stem als zanger en tekstschrijver.
Een groep stijgt boven haar groeipijnen uit en wordt volwassen.

Age Of Consent

Wie meer wil weten over wat dit bijzonder enigmatische album
en de bijhorende 12" Blue Monday / The Beach voor mij betekenen,
moet ik wegens plaatsgebrek hier doorverwijzen naar de albumpagina.

Naar een schaduwsong moest niet lang gezocht worden: Your Silent Face.

24. THE NITS - Red Tape (1981)
http://s15.postimg.org/fuvs8752j/image.jpg

Foert. Ik overrule mijn eigen voornemen (zie nummer 22) en plaats The Nits toch.
De eerste drie CBS albums van deze jongens behoren tot de allerbeste klare lijn wave.

Here comes the young reporter in his overcoat... Kijk, daar heb je Kuifje weer.

Dit keer schetst het geesteskind van Hergé kunstzinnig de vervreemding.
Het werk van de Amerikaanse schilder Edward Hopper is daarbij nooit ver af.
Ook het surrealisme van de Belg Rene Magritte is de Nederlanders niet vreemd.

Late at night the kids in bed
She's looking at the tv screen
One more night she's talking to
The window of the washing machine

De heerlijke single Red Tape is afkomstig van mijn favoriete Nits album Work (1981).
Ik kende enkel Nescio en Sketches of Spain toen ik dat album meenam uit de bibliotheek.

Ik koester de plaat nog steeds: een adembenemende gallerij van dertien miniatuurtjes.
Luister maar eens naar The Lodger: de suspense van Hitchcock gevangen in een trombone.

Op Work voegen The Nits voor het eerst klassieke instrumenten toe aan hun palet.
De kiemen van een volstrekt eigen geluid der lage landen zijn gelegd. De rest is geschiedenis.

25. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - The New Stone Age (1981)
http://s14.postimg.org/ujs6ov6zl/image.jpg

Nog ééntje in de categorie "voorspelbare new wave favorieten van dazzler".
Van het beste album van de band waarmee voor mij het muzikale avontuur begon.

This is the room
This is the wall
This is the body
I've been hoping for

These are the words
I've been longing just to say

Geen kat die weet waarover Andy McCluskey staat te zingen.
Dat doet er ook niet toe, zolang je maar voelt dat de wereld om zeep dreigt te gaan.
Nooit was het sympathieke OMD zo striemend in een song dat op The New Stone Age.

Het is de opener van hun classic album Architecture & Morality (1981).
De groep die net met Enola Gay en Souvenir twee synthpop klassiekers op de teller had,
hoopte dat de brave popliefhebber gillend zou weglopen bij het horen van The New Stone Age.

McCluskey en Humphreys waren zelf ook behoorlijk in de war.
Hun synthesizer wave mocht dan wat aan de weemoedige kant zijn,
bedoeling was wel dat ze het verschil zouden maken in de muziekwereld.

Of toch niet? Want hadden ze wel een andere boodschap
dan tonen dat je ook met elektronische instrumenten relevante muziek kon maken?
Maar wat deden die drummer en die basgitaar dan in godsnaam op het podium?

Na de voltooiing van A&M sloeg de twijfel toe in het OMD kamp.
En net dat album zou met het reeds vernoemde Souvenir, Joan of Arc en Maid of Orleans
miljoenen kopers vinden. OMD was tegen wil en dank een stel hitartiesten geworden.

Oh my God,
What have we done this time

Ik hou wel van dat onheilspellende in de OMD vocalen.
En ik herinner me dat toen ik hun eerste albums kocht, ik ook op zoek was
naar songs die klonken als Electricity of Telegraph. The New Stone Age was er zo eentje.

Als schaduwsong koos ik voor die andere albumtopper Statues.
Afkomstig van het sombere Organisation (1980), maar minstens zo essentieel.

Wie de echte OMD wil leren kennen, moet voor de eerste vier langspelers gaan
en de hits even aan de kant schuiven. Of kiezen voor hun voorlopig laatste album.

Want op het popalbum English Electric (2013) is de balans tussen "architecture" en "morality",
tussen "vorm" en "inhoud", tussen "lichaam" en "ziel", tussen "elektronica" en "emotie" weer terug.

26. PETER GABRIEL - Games without Frontiers (1980)
http://s22.postimg.org/rap403bhd/image.jpg

Een anti-oorlogslied van Peter Gabriel in het overzicht.

Dressing up in costumes, playing silly games
Hiding out in tree-tops shouting out rude names

De titel is welgekozen, want bovenstaande quote past helemaal
bij het legendarische "Spel zonder Grenzen" TV programma uit de jaren 70.

Eigenlijk gaat het nummer over het behoren tot een groep,
het fanatiek dragen van vlaggen en bijpassende kleuren en kleren.
Het opgaan in een natie of ideologie en daarbij zichzelf verliezen.

Muzikaal sluit Games without Frontiers mooi aan bij de experimenteerdrift
die kenmerkend was voor de new wave. Let daarbij vooral op het laatste stuk.
Het freewheelen van bas en percussie zijn Gabriels dada. Een fluitje van een cent.

Om aan te tonen dat Gabriel op zijn derde langspeler Peter Gabriel (1980)
probeerde om aansluiting te vinden bij de "nieuwe golf" bewijst I Don't Remember.

If looks could kill they probably will
In games without frontiers-wars without tears

En toch kan je het nummer niet loskoppelen van de trends in de muziekcultuur.
De new romantic scene die zich opmaakt om een stempel te drukken op de prille jaren 80.

Bowie had zijn Ashes to Ashes en Gabriel had zijn Games without Frontiers.

Twee iconen die helemaal mee waren met hun tijd en erin slaagden
om de nieuwe ontwikkelingen in de muziek te vatten in een hit.

27. THE POGUES - The Old Main Drag (1985)
http://s11.postimg.org/i2zo93vsz/image.jpg

Hoe rekbaar is het begrip new wave?

It it ain't Stiff, it ain't worth a Fuck.

Als dat het moto is, zitten we met The Pogues aan het juiste adres.
Ze debuteerden op het Stiff label en hielden hun houten poot lekker stijf.
Folk met een punk attitude. Als Rotten van huis is, dansen de ratten op tafel.

Ik zag ze voor het eerst op een aflevering van The Tube in 1984.
Hun set bestond toen vooral uit traditionals en hun eerste, eigen probeersels.
Op hun debuut klonken ze nog als dronkenlappen die de straten afschuimden.

Elvis Costello maakte er piraten van op de opvolger Rum Sodomy & the Lash (1985).
Het was de eerste Pogues plaat die ik kocht en The Old Main Drag had me meteen beet.

Het nummer klinkt als een traditional, maar is van opperkont Shane MacGowan zelf.
Verbijsterend hoe die man nummers kan schrijven die een paar honderd jaar oud lijken.

Shane zingt het nummer al strompelend, met een stuk in zijn kraag en een hap uit zijn oor.
Het straatgevecht waarbij één van zijn kloten werd afgedraaid vond plaats tijdens een punkconcert,
maar kon evengoed plaats gevonden hebben tijdens de rekrutering van scheepslui door Nelson.

De singles van het album waren A Pair of Brown Eyes, Sally MacLennane en Dirty Old Town.
Stuk voor stuk parels aan de Pogues kroon, maar je vindt er ook The Sick Bed of Cuchulainn.

Opnieuw zo'n nummer dat klinkt als een traditional, maar er dan vandoor stuift als een dolle hond.
Nodig waren de rustpauzes, waarna je weer flink te keer kon gaan op de dansvloer. Pogue Mahone!

28. RHEINGOLD - Dreiklangsdimensionen (1981)
http://s12.postimg.org/m89xjnp8d/image.jpg

Wanneer wordt new wave pop? Als een eigen, uniek geluid
voorzien wordt van een mooie melodie en een meezingrefrein?

Dreiklangsdimensionen van Rheingold is een mooi voorbeeld.
De stijlvorm is een schoolvoorbeeld van de Neue Deutsche Welle.

De basis klinkt als verzopen reggae met een prominente rol voor de slaggitaar.
Een bas trekt kronkelend een donkere, maar swingende groove doorheen de track.
De melodie is minimalistisch en net als de vocale invulling overduidelijk Kraftwerkiaans.

Dreiklangsdimensionen mist echter de frisheid van Leuchtturm.
De hits van Nena waren catchy, het nummer van Rheingold is groovy.

Als tweede voorbeeld kies ik het wat meer funky Ein Jahr (Es Geht Voran) van Fehlfarben.
Er zit veel kleur in de song, maar hij mist de pop punch van Skandal im Sperrbezirk.

Ziedaar het verschil.

ps. Over de connectie tussen Neue Deutsche Welle en nederpop:
Het volstaat om Nena's Leuchtturm eens naast Sinds 1 dag of 2 van Doe Maar te leggen.
Beide Europese stijlvormen bedienden zich op een weliswaar verschillende wijze van reggae.

The Pogues New Wave? The Pogues New Wave!