Maar daar is het dan wel weer terecht
Hey, hey, hey!

Hahaha

113. Radio Song (Luigi 36, Johan 187)




En zo hebben we nu echt alle albums een keer gehad. Hier de eerste keer dat er een nummer van Out Of Time langs komt en wat voor een, meteen een knaller wat mij betreft . Dit is R.E.M. op zn meest funky , wat een heerlijkheid.
Meteen ook een van mijn grootste favorieten hier, gezien hoe hoog hij bij mij staat. Out Of Time was de definitieve doorbraak voor de band, helemaal met een van de beste en meest onwaarschijnlijke hitsingles allertijden (die vast nog wel langs komt ). Dit is de 4e single van dat album, het heeft de typische vrolijke en lente-achtige Out Of Time Feel gecombineerd met KRS-One's shouts en raps. Ik vind de combi heel aandoenlijk en ik word altijd erg vrolijk van dit nummer. Out Of Time is ook mijn meest favoriete R.E.M. album allertijden, met Automatic nipt als 2e. Het heeft een bepaalde feel door het hele album heen die moeilijk te omschrijven is, maar voor mij is het een combinatie van licht en schaduw, en lenteachtig gevoel die t m doet. Dit is het nummer wat bij ons het meest uiteen ligt, deze had ook echt hoger gemoeten .


When I got to the show
Yo ho ho
I could tell that you had been crying, crying
It's that same sing song, and the DJ sucks
It makes me sad

I tried to turn it off (turn it off)
To say goodbye my love
That radio song
Hey, hey, hey

The world is collapsing
Around our ears
I turned up the radio
But I can't hear it


Lead singer Michael Stipe once said that he hoped everyone had enough sense of humor to realize that he was "kind of taking the piss of everyone," himself included.

Ik heb het gevoel dat de meningen over dit nummer sowieso erg uiteenlopen. Ik steun overigens Luigi, schitterend nummer met een hemelse bridge.

Say what? Hey hey hey.

Oei, deze staat toch wel erg laag.

Oei, deze staat toch wel erg hoog.

dus laagste nummer van Out of Time? Shine Happy staat dus hoger...

Driewerf schande!

Nu maar hopen dat Low nog langs komt en dat dit nog heel lang mag duren.

Low staat volgens mij best hoog, I've Been High staan dan weer vrij laag

Shiny Happy People vind ik overigens als radio song ook geslaagder dan Radio Song

Haha

Goed punt. Maak ik er vierwerf van

Hopelijk staat Low niet te laag. Beste nummer van OoT en één van hun beste nummers tout court.

Dusk is Dawn is Day
I Like Your Hands..All Full Of Glory

Leuk nummer, maar met Belong en Endgame toch wel de minste van Out of Time wat mij betreft.

Trouwens de derde albumopener op rij met het woord song in de titel.

ik denk ook de laatste

Al had Drivesong ook nog best een optie kunnen zijn

112. Diminished/I'm Not Over You (Luigi 56, Johan 166)




Tijd weer voor een nummer van Up en wat voor een, ik vind dit een van de mooiste nummers van het album. Up vind ik sowieso het beste album na het vertrek van Bill Berry. Eerder noemde Michael het een "glorious mess" en dat is ook wel zo, maar ik zou niet zonder dit album kunnen. Het lijkt voor mij niet op een ander album van welke band dan ook, een bepaalde sfeer in de lucht die je dan ervaart (ik kan dat ook hebben met Faith van The Cure bv en Treasure van Cocteau Twins). Iets "otherworldly" of subliem om er maar wat termen in te gooien, vaak ook met een verdriet/levenservaring-sfeer en laat dat nu vooral in dit nummer zo zijn. Het is een rustig en sfeervol nummer, minimale instrumentatie en wat is die slideguitar toch heerlijk, om niet te vergeten Michael's zang in het refrein.
Na het nummer is er nog een soort coda of hidden track, genaamd I'm Not Over You, met Michael zelf op gitaar, ik vind wel dat het past na het nummer, ook qua tekst. Tijd dat Michael met zijn soloalbum komt vind ik


Maybe I'm crazy
Maybe diminished
How do I
How do I play this?
Jealous lover, self defense
Protective brother, chemical
Dependence
I'll consult the i-ching
I'll consult the TV
Ouija, oblique strategies
I'll consult the law books for
Precedents
Can I charm the jury?

I will give my best today
I will give myself away
I have never hurt anything
Is the justice wavering?
Does she know I sing
That song?
Sing along (I will never hurt anything)


Op het web:

Have you ever imagined doing something terrible, and then following the thought through to its logical — or illogical — conclusion, i.e. a scenario in which you’re trapped, ruined, and helpless? It’s dramatic and hysterical, and as much as you talk yourself out of ever finding yourself in that situation, it seems just a bit seductive, in as much as it is extraordinarily eventful and romantic, and ordinary life is…usually not. You can take “Diminished” at face value, but given that Michael Stipe  made a point of casting a famous singer as the defendant in his miniature legal drama, it’s more interesting to think of the song as being an elaborate persecution fantasy. His character is antsy, bouncing from one idea to the next and back again, but never straying from his focus on himself, and his fate. Despite the fact that someone close to the singer has died, he never exhibits much in the way of guilt — he’s too busy declaring his innocence and plotting ways to play the legal system and beat his charges. Despite the fact that Up includes a few songs that portray damaged, twisted characters in a deeply unflattering light, the alleged murderer of “Diminished” seems rather sympathetic thanks to Stipe’s soft, low-key vocal performance and the piece’s subtle, melancholy arrangement, which makes a lot of sense if you consider that this sort of dark fantasy is more likely to end in self-pity rather than condemnation.

Eigenlijk toch wel een sterk sfeervol nummer. Geen Top 30 materiaal maar zo rond de 75ste plek zou wel een goede plek zijn. Misschien wel wat onderschat dit nummer en deze plaat door mij.

Scherp!

Erg mooi Diminished

Up vind ik sowieso een danig onderschat album.

Ik dacht dat dat bij jou wel Losing My Religion zou zijn, maar deze drie vind je dus nog minder

Ik vind Belong en Endgame trouwens uitstekende songs, mijn minst favorieten zijn de eerste en laatste.

Dat kun je wel stellen, ja. Op deze site niet eens in de top 10 van reguliere albums.
Zelfs Accelerate staat nog hoger.

Losing My Religion komt daarna, maar veel ontloopt het elkaar niet. En geen enkele song scoort onvoldoende, ik zou de genoemde songs allemaal 3,5* geven.

111. Man-Sized Wreath (Johan 76, Luigi 143)




Mijn favoriete single van Accelerate! In werkelijkheid pas de 3e single van het album, onbegrijpelijk zelfs na Hollow Man nog. Als eerste single had het mijns inziens zeker een hit kunnen worden. Een heerlijke power-pop-song, die ook zo in de late 80s/mid 90s gemaakt had kunnen worden. Heerlijke backing-vocals weer van Mike Mills, en een goede drummer lijken ze hier zeker niet te missen. Misschien wel de enige single van na de Berry-exit die van voor de Berry-exit had kunnen zijn. Dit nummer doet me zelfs een beetje denken aan Pop Song 89. Give me sooooome!

Turn on the TV
And what do I see?
A pageantry of empty gestures
All lined up for me, wow

I'd have thought by now
We would be ready to proceed
But a tearful hymn to tug the heart
And a man-sized wreath, oww

Throw it on the fire
Throw it in the air
Kick it out on the dance floor
Like you just don't care, oh
Give me some

Zeker de op 1 na beste single van het album

110. Binky The Doormat (Luigi 97, Johan 119)




Eentje weer van Hi-Fi. Ik heb dit altijd een apart nummer gevonden. Toen het album uitkwam skipte ik deze nogal eens, ik vond het niet echt geweldig. Later ben ik m meer gaan waarderen. Je hoort hier weer het typische gruizige geluid van het Hi-Fi album. Dat ligt denk ik aan hoe de gitaar klinkt, een beetje zoals het ook bij Monster was, daar was het meer glam en reverb/feedback, hier gruiziger en woestijnachtig zoals ik het maar noem Echt n Buck-nummer denk ik, hij kan zijn ei hier goed kwijt, de volgende albums zouden veel minder gitaar bevatten. Michael komt met perverse lyrics en Mike is ook op de achtergrond te horen. Kortom toch wel een goed nummer

Now this is horror movie stuff
The muffin is peach, you're makin' love
You mean this opera involves handcuffs?
I lay defeated
Yea, sour milk mouth, horseradish sweet
She's a girl and she's lovin' me
Distance is my tendency
I am defeated

Have you lost your place?
I wore my doormat face
I hung my this or that
I laid my welcome mat


Het volgende tekstje van het web is lang, maar ik wil t jullie niet onthouden


The lyrics of “Binky The Doormat” read like a string of non sequiturs and inside jokes, but it nonetheless comes together as a fractured, impressionistic portrait of a man thrown into the deep end of sexual confusion and frustration.  If I am to believe what I read on the internet, the title is lifted a cult film that I’ve never seen, and it comes from a sequence in which a depressed clown launches into a self-pitying, coke-fueled rant about his poor luck in relationships. That’s just the starting point, really — this isn’t necessarily a song about a clown, but rather a desperate person with low self-esteem who is willing to humiliate himself to gain approval and acceptance.

Basically, the character in the song is a passive, self-deprecating type who is doing everything he can to stand up for himself despite the nagging feeling that he deserves to be treated badly.  The first verse finds the character playing it cool — there’s a hint of kink, but he’s owning up to feelings of distance and insecurity. In the second verse, he’s feeling a bit more confident and throws in a great little “I’m a grower, not a shower” gag, but he seems addled and confused. Then comes the third verse…yikes. It’s the most confrontational part of the song, but also the moment when we get a sense of his emasculation, and complicity with his own degradation. He manages to defend himself, but in a moment he’s backsliding, and telling his abuser how beautiful they are despite their cruelty. Depending how you read the context, this is either totally hot, or totally pathetic.

An organ note: This song has a brilliant organ part, but it’s buried beneath the guitar in the album mix. It is more audible and prominent in the version featured in Road Movie, but I think I prefer it to be hidden in the mix because it has a nice subliminal effect, and sort of sounds like this tiny bit of self-respect being drowned out by Peter Buck’s overwhelming wall of guitar fuzz. Similarly, I enjoy the way Mike Mills’ whiny shouts — “go away, go away!” — are made to sound tiny and weak.

Onderschat, en vergeten, nummer inderdaad!
Fijn dat-ie bijna de top-100 gehaald heeft

109. The Lifting (Johan 92, Luigi 119)




De openingstracks van Reveal en het op een na hoogst genoteerde nummer van dat album, dat kan ik nu wel 'revealen' Ook een soort van titeltrack eigenlijk, gezien de tekst. Het nummer zou over dezelfde persoon gaan waar ook Daysleeper over gaat. Muzikaal heeft het wel wat weg van The Great Beyond, wat een single was het jaar ervoor. Een prachtig nummer wat meteen de toon zet voor de rest van het album. Mooie, heldere productie en een zomerse feel.

Good morning, how are you?
The weather's fine
The sky is blue
It's perfect for our seminar.

Close your eyes and start to breathe
Allow the noise to recede
You just stay

You said the air was singing
It's calling you, you don't believe
These things you've never seen
Never heard.

Did you hear these ?
Did you hear these voices
Did you hear these voices calling you

Een groeier voor mij..waardeer hem nu veel beter na vaker luisteren dan eerst..in de lift dus

108. Hyena (Johan 83, Luigi 127)




Nog maar weer eens een doodgewoon nummer van Lifes Rich Pageant, maar wat een lekker nummer vind ik dit ook weer! Een heerlijk refrein - met de voor R.E.M. zeker in die tijd gebruikelijke samenzang tussen Mills en Stipe - waar ik altijd erg vrolijk van wordt. Het onderwerp is minder vrolijk, de wapenwedloop van die tijd, waarbij de hyena als metafoor gekozen wordt voor beide kampen. 'The bigger the weapon, the greater the fear'. Opmerkelijk hoe politiek bewust R.E.M. toch eigenlijk van de ene op de andere plaat werd. Vanaf LRP is het in elk geval nooit meer weggeweest. 'The only thing to fear is fearlessness' refereert aan JFK's legendarische woorden 'The only thing to fear is fear itself'.

Night time fell at the opening
In the final act of the beginning of time
Hyena, take your role, the stage is set
The town is safe again tonight

The only thing to fear is fearlessness
The bigger the weapon, the greater the fear
Hyena is ambassador to here

Hyena (I see the changes, man)
Hyena (going on across the way)
Hyena (I see my road ahead)
Hyena (don't know if I should stay)
Hyena (I see you holding him)
Hyena (and all that I've cried through)
Hyena (God knows you're doing that, don't you)

107. Sad Professor (Johan 103, Luigi 106)




Weer een mooi nummer van Up. Een album dat het sowieso goed doet hier. Waar de laatste vier, 21e eeuwse, R.E.M.-albums nog maar 1 of 2 songs te gaan hebben, krijgen we er van Up, na deze trieste professor, nog 5. Sad Professor was een van de eerste liedjes van Up die ze live probeerden, voor het album uit was. Een mooie karakterschets van een oudere, dronken hoogleraar wiens leven anders gelopen is dan hij zich had voorgesteld. Wie herkent zich daar nu niet in? De coupletten zijn nog wat saaiig, als het dagelijkse bestaan van de professor, waardoor het refrein, zeker met die gitaar eronder, als een epiphany binnenkomt. I started, I jumped up.... Mooi nummer!

If we're talking about love
Then I have to tell you
Dear readers, I'm not sure where I'm headed.
I've gotten lost before.
I've woke up stone drunk
Face down in the floor.

Late afternoon, the house is hot.
I started, I jumped up.
Everyone hates a bore.
Everybody hates a drunk.

Dear readers, my apologies.
I'm drifting in and out of sleep.
Long silence presents the tragedies
Of love. Note the age. Get afraid.
The surface hazy with attendant thoughts.
A lazy eye metaphor on the rocks.

Late afternoon, the house is hot.
I started, I jumped up.
Everone hates a bore.
Everybody hates a drunk.
Everyone hates a sad professor.
I hate where I wound up.
I hate where I wound up