Jeetje wat heb je die laag, Johan!

Hij's nie wijs.

Ik vind er 168 beter
Een beetje voortkabbelend liedje vind ik het, maar een goede middenmoter is het zeker.

94. The Apologist (Johan 84, Luigi 109)




Weer eentje van Up, en wat mij betreft zeker een van de besten. Een soort duotrack met Sad Professor, die we pas geleden tegenkwamen. Beide personages weten weinig sympathie op te wekken, en ook muzikaal sluiten ze naadloos op elkaar aan. The Apologist gaat over de eeuwige sorry-zegger, zo vaak dat het betekenisloos wordt. Een mooi contrast ook met de early classic So. Central Rain, waar de 'I'm sorry' urgent klonk en het hart van het lied was. Thank you for listening goodbye

Did you understand me right?
The people here are good.
They tell me what I should have done
And offer what I could.
I'm good all is good
All's well no complaints.
When I feel regret,
I get down on my knees and pray.
I'm sorry, so sorry

I live a simple life
Unfettered by complex sweets.
You think this isn't me?
Don't be weak.
There I go.
I'm so sorry

Ah, goed om te zien dat je je direct verontschuldigd voor de voorgaande notering.

Ja, viel mij ook op I'm so sorry
Maar of ik het meen...

93. King of Birds (Johan 65, Luigi 128)




Het broodnodige en geweldige rustpunt in Document. Negen nummers razen we op dat album maar door en dan komen we bij dit fantastische nummer aan. Waar dit nummer precies over gaat is me nog altijd niet duidelijk. Over iemand die veel invloed heeft maar daar het zinloze van inziet. Standing on the shoulders of giants leaves me cold. Of toch over een vogel die hoger kan vliegen en mooier kan zingen dan zijn soortgenoten? I am king of all I see, my kingdom for a voice . Of toch over een wat oudere zanger die al jaren niets meer van zich laat horen, maar het nog in zich heeft om nog een keer te vlammen. Zo hoor ik het nu het liefst. Singer sing me a song. Kom eens op met dat solo-album, Stipey!

Old man don't lay so still you're not yet young
There's time to teach point to point
Point observation children carry reservations
Standing on the shoulders of giants leaves me cold leaves me cold.
A mean idea to call my own a hundred million birds fly

Singer sing me a given singer sing me a song
Standing on the shoulders of giants everybody's looking on
A mean idea to call my own,
A hundred million birds fly away, away.

I am king of all I see, my kingdom for a voice

King of Birds en How The West Was Won: allebei schitterend en misschien wel de beste nummers van de desbetreffende albums.

The Apologist vind ik dan weer wat minder.

92. Carnival of Sorts (Box Cars) (Johan 39, Luigi 152)




Weer eentje van Chronic Town, en eigenlijk de titeltrack zou je kunnen zeggen. Een echte vroege R.E.M.-classic, net als het even geniale Gardening at Night, wat ik altijd met dit nummer associeer. Wat mij betreft hadden die nummers het wel verdiend om singles te zijn, maar er werd gekozen voor het in die tijd gangbare EP-format. Dit nummer hoor ik niet vaak (meer), maar als ik hem hoor, maakt mijn hart toch altijd een sprongetje en waan ik me weer 17. Een heerlijke ritme-sectie, een gitaar recht uit de jangle-hemel en Stipe die lekker tekeer gaat. Hoewel hij de naam heeft onverstaanbaar te zijn in de beginperiode is daar hier toch geen sprake van. Hij zingt luid en duidelijk, en hoewel de tekst verder geen sense maakt (voor mij althans) is het altijd lekker om mee te zingen. Of mee te dansen, zoals het publiek in de geweldige begeleidende video

There's a secret, stigma, reaping wheel
Diminish, a carnival of sorts
Chronic town, poster torn, reaping wheel
Stranger, stranger to these parts

Gentlemen don't get caught, cages under cage
Gentlemen don't get caught

Box cars are pulling out of town
Box cars are pulling out of town
Box cars are pulling out of town

Past wel bij de onbezonnen jeugd id

91. Good Advices (Johan 34, Luigi 156)




Een van mijn favorieten van Fables of the Reconstruction. Samen met Maps and Legends en Green Grow the Rushes toch wel het melancholische hart van die plaat. Fables wordt ook wel de 'heimwee-plaat' genoemd. De plaat werd opgenomen in een koud en regenachtig Londen, onder leiding van (o.a.) Nick Drake-producer Joe Boyd, ver weg dus van huis en haard, en de band was op z'n zachtst gezegd ongelukkig. Dit nummer is wel het ultieme heimwee-nummer: Home is a long way away. Maar de mooiste zin uit dit nummer vind ik wel: I'd like it here if I could leave and see you from a long way away. De hele tekst is prachtig, als ook de hemelse ondersteuning.

When you greet a stranger look at his shoes
Keep your money in your shoes put your trouble behind
When you greet a stranger look at her hands
Keep your money in your hands put your travel behind
Who are you going to call for what do you have to say
Keep your hat on your head home is a long way away
At the end of the day I'll forget your name
I'd like it here if I could leave and see you from a long way away

When you greet a stranger, look at her shoes
Keep you memories in your shoes, put your travel behind
Who are you going to call for, what do you have to say
Keep your hat on your head
Home is a long way away
At the end of the day, when there are no friends
When there are no lovers, who are you going to call for
What do you have to change

A familiar face a foreign place I forget your name
I'd like it here if I could leave and see you from a long way away
Who are you going to call for, what do you have to say
Keep your hat on your head
Home is a long way away

Ooit luisterde ik dit op de fiets langs de vuilstort van Groningen. Op het moment dat 'One hundred million birds' voorbij kwam, vlogen -toevallig?- honderden meeuwen over mij heen. Je begrijpt dat ik in nederigheid naar boven heb gekeken. Onwaarschijnlijk indrukwekkend.

90. (Don't Go Back To) Rockville (Johan 77, Luigi 111)




R.E.M.'s vierde single en de tweede van Reckoning. De single werd geschreven door Mike Mills voor zijn toenmalige vriendin. In het lied probeert hij haar ertoe te bewegen niet terug te gaan naar haar geboorteplaats Rockville, Maryland. De plaats bestaat dus echt. De song was in de eerste versie een wat meer straight rocknummer, maar in de opnamestudio werd gekozen voor een country-aanpak, waarin het nummer naar mijn mening nog beter tot zijn recht komt. Heerlijk nummer toch wel! Legendarisch stukje video ook met een nogal ver hene Stipe

Looking at your watch a third time waiting in the station for a bus
Going to a place that's far, so far away and if that's not enough
Going where nobody says hello, they don't talk to anybody they don't know
You'll wind up in some factory that's full time filth and nowhere left to go
Walk home to an empty house, sit around all by yourself
I know it might sound strange, but I believe
You'll be coming back before too long

Don't go back to Rockville,
Don't go back to Rockville,
Don't go back to Rockville
And waste another year

89. Strange Currencies (Luigi 81, Johan 105)




De ballad van het album en tevens de 3e single van Monster. Dit is toch wel een pareltje hoor!
Toen ik het album voor het eerst hoorde vond ik het een prachtig nummer, later ben ik de complexere nummers meer gaan waarderen. Desondanks, nu ik er weer naar luister, blijft het een ontroerende melodie. Zeker in het refrein draagt het je mee op die orgel en gitaar. Het behaalde zelfs de 9e plaats in de UK! Het is ook Michael's poging om te klinken als Michael Hutchence qua manier van zingen, althans dat wist Johan mij laatst te vertellen

You know with love come strange currencies
and here is my appeal:

I need a chance, a second chance, a third chance, a fourth chance,
a word, a signal, a nod, a little breath
just to fool myself, to catch myself, to make it real, real

These words, "You will be mine"
These words, "You will be mine." all the time. oh


Over het nummer:

Stipe has said that the song is about "when somebody actually thinks that, through words, they're going to be able to convince somebody that they are their one and only."

The song almost didn't make it on the album, due to its rhythmic similarities to "Everybody Hurts." Yet Michael Stipe's melody, the band felt, was too good to pass over, so the original rhythm was slightly reworked.


Op het web:

The most important part of the chorus of “Strange Currencies” is not that Michael Stipe is singing a line as painfully straightforward as “you will be mine,” but rather that he’s openly acknowledging that what he’s uttering are in fact words. I don’t want to say “just words,” although that’s the implication at least of half of the time; that there’s a rather large gulf between what he says and what he does or what he feels or how reality interferes with his desires. On the other hand, there’s a sense that words are magical things that have the power to give shape to our psyches and our lives.

Michael’s character is doing his best to nudge his fantasy into reality, and his best plan is to focus on his desire, to repeat it over and over like an incantation. It’s a last ditch effort, and he’s feeling vulnerable and desperate, but not quite defeated. Maybe he should quit, maybe the object of his affection is way out of his league and there’s just no chance of it ever working out, but he’s still hanging on to that one last shred of hope. The sentiment of the song is both beautiful and absolutely pathetic, and as such, it’s the ideal midpoint for the Monster album.

88. Gardening At Night (Johan 56, Luigi 129)




Over dit nummer had ik het al bij Carnival of Sorts (Boxcars). Een soortgelijk supercarchy vroeg nummer dat het zeker had verdiend om een single te zijn. Alleen die geweldige openingsnoten al... De band speelde dit nummer in 2007 toen ze opgenomen werden in de Rock & Roll Hall of Fame (zie video). Volgens Michael Stipe is dit het eerste nummer dat ze samen schreven. Het is me nog onduidelijk of het nummer nu gaat over iets doen wat verder tot niets leidt of over 's nachts urineren zoals Bill Berry het uitlegt in de liner notes van And I Feel Fine. De tekst geeft niet echt uitsluitsel, die blijft - zoals we bij vroege R.E.M. wel gewend zijn - heerlijk vaag. En Stipe mompelt hier als vanouds.

The neighbors go to bed at ten
Call the prayer line for a change
The charge is changing every month
They said it couldn't be arranged

We ankled up the garbage sound, but they were busy in the rows
We fell up, not to see the sun, gardening at night just didn't grow
I see your money on the floor, I felt the pocket change
Though all the feelings that broke through that door
Just didn't seem to be too real
Gardening at night. Gardening at night. Gardening at night

87. I Don't Sleep, I Dream (Luigi 63, Johan 121)




Een van de mooiere rustige nummers van Rockalbum Monster. Misschien niet de meest opvallende track, maar ik heb wel een zwak voor ingetogen hypnotiserende nummers als deze. Het verbaast me dat het maar 3,5 minuut duurt, voor mijn gevoel leek het altijd bijna 5 minuten.
Een lekker rustig drumintro, vrij simpel gitaar -en pianowerk in dienste van het nummer en Michael's zang past er perfect bij. Opvallend met hoeveel nuances hij zijn stem gebruikt. Verder heb ik hier niet veel over te vertellen, behalve dat ik ook vaak "I'll settle for a cup of coffee, but you know what i really need" zing op straat of waar dan ook .

I'm looking for an interruption,
do you believe?
You looking to dig my dreams
Be prepared for anything
You come into my little scene
Hooray hooray hip hip hooray
There's one thing I can guarantee:
You won't have to dig, dig too deep

Said leave me to lay, but touch me deep,
I don't sleep, I dream
I'll settle for a cup of coffee, but you know what I really need


Op het web:

"I Don’t Sleep, I Dream” is a fine example of Michael Stipe’s talent for exploiting images and concepts suggested by the music in his lyrics. Even without his words, the dull thudding and shrill treble notes that dominate the track would evoke the sensation of a splitting headache. His lyrics make it explicit — the character is hungover and depressed, and his matter-of-fact tone implies that he find himself in this state fairly often. The character is some sort of star — the magnitude of his celebrity isn’t nearly as important as the fact that he wields some form of social influence. He seems slightly bitter and confused, as though the initial fun of the social dynamic has mostly worn off, but he’s unwilling to back away from his position even though there’s plenty in the song to suggest that he’s deeply suspicious of anyone he lets into his world. He’s addressing someone that he is presumably providing access to his inner circle, but even when he allows for a split second of intimacy, he’s chilly and aloof. He realizes that he needs the human connection, but he can’t shake the awareness that this person is attracted to some distorted abstraction of himself, and the feeling that his loneliness is an inevitable by-product of his social privilege.

86. Überlin (Luigi 65, Johan 112)




Een van de mooiste nummers en tevens de 2e single van Collapse Into Now, wat een pracht! Misschien wel het enige nummer dat echt kan tippen qua kwaliteit aan de nummers van Automatic For The People bijvoorbeeld. Heerlijke janglegitaar, Michael's intense en urgente zang, mooie melodie en magisch refrein, perfect!
Geweldig ook de drive van dit nummer en de samenzang met Mike Mills, ik krijg altijd kippenvel van dit nummer!

Hey now, take the U-Bahn, five stops, change the station
Hey now, don't forget that change will save you
Hey now, count a thousand million people, that's astounding
Chasing through the city with their stars on bright

I know, I know, I know what I am chasing
I know, I know, I know that this is changing me

I am flying on a star into a meteor tonight
I am flying on a star, star, star
I will make it through the day
And then the day becomes the night
I will make it through the night


Een mooi stukje over dit nummer op het web:

The initial demo for this song was recorded in New Orleans, and when the band reconvened in Nashville a few months later they opted to add only Stipe's vocal and some brushed drums. All three R.E.M. members contributed to the instrumental bridge played on a Korg monotron.

Stipe's esoteric lyrics frequently defy coherent interpretation. Producer Garret "Jacknife" Lee admitted to The Huffington Post regarding this song, "Michael had a lyrical idea that was so complex that I didn't understand what he was getting at, even after he explained it to me. He has pages and pages of lyrics and ideas, with back stories for characters that don't figure in the song."

Michael Stipe explained the song's meaning to the German edition of Rolling Stone: "I wanted to picture an almost blunt outsider's perspective – the experience of a guy who is walking through a city that is completely new to him and still very unfamiliar. I have combined these two words to express that. I don't pretend being a German or a Berliner. Not at all. I just tried to figure out the mind of this outsider. The city could as well be New York. In each of these big, great cities, you can be completely alone. This is the guy up to the last verse, when he finds somebody and says: 'Let's try to make something happen. Tonight. Right now.' I write fictional life stories. It's about thoughts and emotions and fears people have. Expectations and optimism and desire. That's not hard [to figure out]. People always project a lot onto public figures and perhaps they think that I only hang out with Eddie Vedder and Patti Smith and Gwyneth Paltrow, but it's not like that. My life is different. I don't know many people who set themselves apart from the so-called normal life. And even these people come from ordinary backgrounds and have become famous coincidentally and luckily. But I don't see myself that way. I ride the U-Bahn like everyone else."

Mike Mills (from the German edition of Rolling Stone: "We couldn't believe that this pun isn't used more frequently! The song's protagonist – at least that's my interpretation – has had a lot of trouble, many problems and goes to Berlin to get out of it. I can still empathize very well with people that have ordinary jobs and struggle with everyday life and wait for the evening to come. I have cleaned toilets, mucked out horse barns, worked at McDonald's. I remember the daily grind, just like Peter and Michael do. Those who forget that, they have a problem. Besides, we only really started making money with music quite late in the 1980s – thus I have worked from the age of 15 until almost 30, although already being in the band."

85. Life And How To Live It (Johan 71, Luigi 104)




"A man had a house, he built a wall, right in the middle of it. He had an apartment on this side, he had an apartment on this side. In this apartment he had furniture, clothes, food, books... a cat. In this
apartment he had different food, different clothes, different furniture, different books. He would live over on this side for a while, until he got tired of it, then he would take off his clothes and put his books down on the counter, and he'd move over to this side for a while until he got tired of it and then move back over to this side and he flip-flopped back and forth until he died. When he died they went into the house and they crawled back in the back apartment, back in this closet, and the whole closet was filled, floor to ceiling, with books. And it was this book that he wrote and every single copy of the book that was ever printed was in there, he never gave one away or showed it to anybody, so nobody ever knew that he wrote it. He just kept it there. And the name of the book was 'Life and How to Live It'."

Zo introduceerde Stipe Life and How to Live It steevast op de 1986 en 1987-tournees. Een waargebeurd verhaal en het lied gaat dan ook over een oddball Athens-inwoner. Ik vind dit echt een geweldig nummer en het geeft alleen maar aan hoe goed de band's discografie is dat-ie slechts zo laag staat. Alleen op Fables staan al 3 of 4 nummers die ik nog beter vind, maar een topper is dit zeker wel. Laten we zeggen het beste up-tempo-nummer op Fables! Een uiterst bevlogen Stipe en geweldige begeleiding van met name Peter Buck bij dit nummer.

Raise the walls and shout its flaws, a carpenter should rest
So that when you tire of one side the other serves you best
Read about the wisdom lost, a knock, a knock, a knock
A secret knock one hammer's locked the other wisdom lost

My carpenter's out and running about, talking to the street
My pockets are out and running about
Barking in the street to tell what I have hidden there
My carpenter's out and running about, barking in the, listen to the holler
My pockets are out and running about
Barking in the street to tell what I have hidden there

Listen, listen to the holler,
I will write a book it will be called life and how to live it, live it

84. You Are The Everything (Johan 63, Luigi 112)




Een van de allermooiste liedjes van Green. Een prachtig mijmerend nummer met ook op een dag van vandaag een uiterst treffende tekst. Sometimes I feel like I can't even sing, I'm very scared for this world, I'm very scared for me. Dat het dan geen 'late Spring', maar 'early Summer' is mag de pret niet drukken. In feite mijmert Stipe in dit nummer over zijn jeugd. Blijkbaar een erg persoonlijk nummer voor hem, want tijdens de Green-tour kon hij het nummer alleen live ten gehore brengen met zijn rug naar het publiek gekeerd (zie video). Samen met het ook al zo wonderschone Hairshirt van hetzelfde album ook de song waar de mandoline een grote rol ging spelen, en in die zin de natuurlijk voorloper op de klapper van 2,5 jaar later, Losing My Religion.

I think about this world a lot and I cry
And I've seen the films and the eyes But I'm in this kitchen
Everything is beautiful and she is so beautiful
She is so young and old
I look at her and I see the beauty of the light of music
The voices talking somewhere in the house
Late spring and you're drifting off to sleep
With your teeth in your mouth
You are here with me, you are here with me
You have been here and you are everything

Sometimes I feel like I can't even sing (say, say, the light)
I'm very scared for this world, I'm very scared for me
Eviscerate your memory
Here's a scene, you're in the back seat laying down
The windows wrap around
To sound of the travel and the engine
All you hear is time stand still in travel
And feel such peace and absolute
The stillness still that doesn't end but slowly drifts into sleep
The stars are the greatest thing you've ever seen
And they're there for you
For you alone, you are the everything

83. Ages of You (Johan 85, Luigi 88)




Het laatste nummer wat we tegenkomen van Dead Letter Office en dus het hoogst genoteerde nummer van die plaat. Ik vind het, samen met Crazy, ook wel het beste nummer van die plaat. Het is eigenlijk een reworking van Burning Down, een ander vroeg b-kantje, dat ook op DLO staat overigens. Ik vind Ages wel duidelijk beter. Een ontzettend vrolijk nummer en ook misschien wel het ultieme R.E.M.-jangle-nummer. Wat een heerlijk gitaarloopje! Passend dan ook dat het de b-side was van Driver 8, wat mij betreft R.E.M.'s ultieme jangle-single. Verder is het misschien ook wel Stipe's ultieme mompel-nummer, want ik heb eigenlijk nooit een woord van de tekst verstaan, met uitzondering van het Ha-la-la-la-la, ages of you-gedeelte. Maar dat heeft mijn liefde voor dit nummer nooit in de weg gestaan. Nu ik de tekst zo zie heb ik ook niet veel gemist, want ook met de woorden erbij blijft het ongrijpbaar. Dit nummer had wat mij betreft wel een plekje op Reckoning, ten tijde waarvan het opgenomen is, verdiend. Het nummer dateert overigens al van voor Chronic Town.

Postcard stowaway within
Pristine indigo without
Banded ottoman as such
Sofa seated one too much
All along the range, all along the range

Ages of you
Ages of you
Ages of you

Train pulls over hanging bridge
Conductor looks up, thinks
Out and down, hands stuck to the left
To the right, you should fall,
The horses just don't gossip anymore

Ages of you
Ages of you
Ages of you

82. Feeling Gravitys Pull (Luigi 64, Johan 99)




Geweldig nummer en opener van misschien hun meest spirituele album. Het begint al zo lekker met Peter Buck "plucking the strings of his guitar" en het geluid daarvan is heerlijk vervreemdend.
Michael's lyrics en zang dragen ook bij aan een hypnotiserende sfeer. Mooi ook hoe het nummer overgaat in een soort lieflijk mini-refrein en het zelfs afsluit met strijkers die doen denken aan een of ander omineus episch nummer van Morrissey, kortom een bijzonder mooie compositie.
Voor velen is Fables Of The Reconstruction een fenomenaal album, waaronder ondergetekende, anderen vinden het te anders klinken dan Murmur en Reckoning, minder "rocking" en "blurry". Het kreeg minder goede kritieken destijds dan hun eerste 2 albums. Zoals Johan eerder memoreerde was het opnemen van Fables een zware bevalling, waarna ze vast weer bijna uit elkaar gingen, maar ik vind het resultaat meer dan geslaagd en dit is een prachtige opener om het album mee te beginnen. Het album is een "concept album of Southern Gothic themes and characters".

I fell asleep and read just about every paragraph
Read the scene where gravity is pulling me around
Ships sway and rivers shift
Oceans form and mountains drift
It's a Man Ray kind of sky
Let me show you what I can do with it
Time and distance are out of place here 
Step up, step up, step up the sky is open-armed
When the light is mine
I felt gravity pull (into my eyes)
Holding my head straight (looking down)
This is the easiest task I've ever had to do

Reason had harnessed the tame
Holding the sky in their arms
Gravity pulls me down


Op het web:

Whereas a huge number of songs in the R.E.M. discography in some way examine the relationship between dreams and waking life, “Feeling Gravitys Pull” is fully immersed in Michael Stipe’s dream world. The song works against all odds — dream logic is almost always extraordinarily difficult to describe in a way that does justice to the workings of your unconscious mind, and anyone who has ever humored a friend as they attempt to recount a particularly evocative dream knows that it’s often a very dull chore. Stipe’s lyrics work mainly because his imagery is vivid and interesting enough to be effective in any context, and he’s not writing about a dream so much as writing about the experience of dreaming in general. In the song, the dreamscape is both a thing of mysterious, somewhat terrifying beauty, and a domain where a person can overcome the rules of society and the laws of physics, and achieve a sort of power and freedom they could never know when awake and in the real world. The song is defiant; the sound of someone finding power in a life in which they have no choice but to be passive to the humbling forces of nature.

“Feeling Gravitys Pull” is among the band’s finest compositions. It’s a very tense and moody piece of music, and much of its power comes from the way the group are capable of subtly shifting between dense, claustrophobic passages and sequences that are both grandiose and ethereal. In particular, Peter Buck shines with one of the most distinct guitar parts in his repertoire — a sinister lead line that alternates with a clanging, metallic rhythm that chugs along with Mike Mills’ thick, menacing bass part and Bill Berry’s subtly vertiginous percussion on the verses.

Het zal wel heel lullig klinken, maar het allermooiste moment van Gravitys Pull is het moment dat het overgaat naar Maps & Legends. Ook dát is een klasse.

Nee hoor..dat is een schitterend moment

Oeh, deze had veel hoger gemoeten!

81. Catapult (Johan 70, Luigi 102)




Weer eentje van Murmur, het openingsnummer van kant B. Deze had ik als eerste op vinyl, dus zo zal ik het me altijd herinneren. Ademt heel Murmur voor mij een sfeer van nostalgie, een verlangen naar de jeugd, dan is dit nummer daar misschien wel het summum van. Ooh we were little boys, Ooh we were little girls. En met Catapult als titel zijn we natuurlijk al snel terug in onze kindertijd. Ook heeft dit nummer, evenals het gehele album, een vrij dromerige sfeer en ik hoorde dan ook altijd 'to dream is anything', maar op inernet circuleert toch vooral de tekst 'did we miss anything'. Ook wel een samenvatting misschien van alle vroege R.E.M.-teksten in een notendop: Did we miss anything?

Ooh we were little boys
Ooh we were little girls
It's nine o'clock don't try to turn it off
Cowered in a hole opie mouth.
We in step in hand your mother remembers this.
Hear the howl of the rope, a question:
Did we miss anything? Did we miss anything?
Did we miss anything? Did we miss anything?
Catapult, catapult, catapult, catapult.

March could be darker.
March could be darker.
Catapult, catapult, catapult, catapult.

Oh, ik heb eigenlijk altijd "did we miss anything" gehoord.

"To dream is anything" is overigens geen vraag dus dat kan het volgens mij sowieso niet zijn

Klopt, maakt ook geen sense, maar dat zou ook niet voor het eerst zijn
Ik heb de punchline dus jaren gemist

R.E.M. moe?

misschien lopen ze de vierdaagse

Privé-omstandigheden..hoop het zo spoedig mogelijk weer op te starten!