Ow dat is vervelend (denk ik, mocht dat zo zijn sterkte er mee) maar ook Johan zie ik niet.

Ja het is mijn beurt nu, maar denk vanavond het weer op te pakken..kunnen we verder..

Mooi

Ik was vooral vakantie aan het vieren, maar fijn dat we zo gemist worden

Er komen nog 80 prachtsongs aan!

Talk About our Passion, heren.

Dat is een van de 80 kan ik al wel verklappen

Ik wil trouwens nog even zeggen dat ik er door dit topic eindelijk ben toe gekomen Chronic Town eens te beluisteren, en nu helemaal gefascineerd ben door Carnival Of Sorts (Boxcar). Magisch nummer, staat veel te laag hier

Klopt, ben ik met je eens
Gelukkig komt er nog een - wat mijn betreft nog magischer - nummer van Chronic Town langs

Het beste nummer van Chronic Town heb ik al langs zien komen, dus je praat onzin

Er zijn nog maar 2 over.... Ik gok op de lage wolven.

80. Old Man Kensey (Luigi 74, Johan 95)




Here we go again! Prachtig hypnotiserend nummer van Fables Of The Reconstruction, echt een nummer dat typisch op dat album past. Het begint met een prominente baspartij, waarna er een stukje Lifes Rich Pageant-style gitaarmelodie voorbij komt à la What If We Give It Away, en daarna shiften we in het mysterieuze landschap van Old Man Kensey met een bezwerende Michael en echoënde Mike op de achtergrond, een mooie "spell" beheerst dit nummer, al volgt er ook een lichter deel halverwege het lied.

Old man Kensey wants to be a sign painter
First he's got to learn to read
He's gonna be a clown on TV
Flexes his elbow taut and free
(That's my folly) I believe
Drink up the lake, Kensey's awake
(If that's my folly) that's my mistake


Op het web:

Much of Fables of the Reconstruction is concerned with the mystique of outsiders, specifically misunderstood or overlooked older men living in small towns.  It’s an interesting area of fascination for a young band. Whereas your average rock band full of young dudes is primarily focused on the narrow confines of their own psyches or speaking of the outside  world in broad, unintentionally condescending terms, Stipe’s mix of empathy and curiosity when investigating the lives of characters on the margins of society seems both humane, and ever so slightly sexual. (It’s not so hard to think of some of the songs on Fables as being like mash notes to their respective characters.) All of the characters are more or less eccentric, but the most important and consistent connection is that they are aloof, impenetrable and unknowable.  Stipe’s interest is exacerbated by their refusal to connect, and the romance comes from their willful separation from what the observer may believe to be the corrupting influence of modern life. In other words, it’s a young man’s search for purity and authenticity. “Old Man Kensey” can remain untainted and perfect because he’s not a man, per se — he’s an idea of a man, a concept that cannot be ruined by the harshness of reality.

2 weekjes vakantie gehad, dus even bijlezen in dit topic... wat een pak moois is er al gepasseerd !!! Mijn absolute favoriet van fables 'life and how to live it' (magische intro), het prachtige 'you are everything', 2 van mijn 3 Chronic Town favorieten (carnival of sorts is briljant, gardening at night ook, laat die lage wolven nog maar even wachten...).

Nog 79 te gaan, en de droom van chance (dub) leeft nog !!!

Prachtige lijst alleszins, fantastische manier om de R.E.M. catalogus nog eens te herbeluisteren.

Iedere keer als mijn hond weer eens achter hazen en duiven aanzit, neurie ik met de riem in de hand: ....wants to be a dog catcher.

The "chance" dat ie op 1 staat wordt ook alleen maar groter

79. Time After Time (AnnElise) (Johan 47, Luigi 122)




Time After Time was my least favourite song zong Pavement in hun ode aan Reckoning op hun al eerder gememoreerde Unseen Power of the Picket Fence. Daar zijn Luigi en (vooral) ik het duidelijk niet mee eens, want in onze lijst behoort het tot de best scorende nummers van die plaat. Het is een beetje de Perfect Circle van Reckoning, het rustpunt aan het einde van kant A. Ik moet wel zeggen dat mijn waardering voor het nummer een enorme boost kreeg door de live-versie die ze speelden op de Document-Tour, waar dit nummer onderdeel was van een bijna 9 minuten durende medley samen met Peter Gabriel's Red Rain en So. Central Rain. De Vredenburg-versie van die trilogie hoorde ik destijds op de radio en verscheen nadien nog als B-Side en als bonustrack op Document. Huiveringwekkend mooi!

Ask the girl of the hour by the water tower's watch
If your friends took a fall, are you obligated to follow

Time after, time after time

When the bull's on his hooves, when you gather friends by the tower
If you try to refuse, will they judge your worth by the hour?

Time after, time after

If your tired and you're tried you can find me in my room
You can stay if you want and the third time you can't lose

Prachtig nummer inderdaad, blij dat ie hier zo goed scoort!

Sowieso ben ik wel een grote fan van Reckoning, vind die zelfs nog ietsje beter dan Murmur denk ik!

ben blij dat het weer doorgaat , een van de leukste topics van de laatste jaren ! time after time trouwens zeker niet 1 van de favorieten van reckoning , maar is ook een damn good album

78. Kohoutek (Luigi 67, Johan 100)





Who will stand alone

She carried ribbons, she wore them out 
Courage built a bridge, jealousy tore it down 
At least it's something you've left behind
And like Kohoutek you were gone
We sat in the garden, we stood on the porch
I won't deny myself, we never talked


Weer een parel van Fables Of The Reconstruction...echt een Fablesnummer ook. Ik heb zelf geen idee waar het nummer eigenlijk over gaat, maar er zit een heerlijke soort heimwee in, zeker op het moment dat Michael's stem overslaat aan het eind van de coupletten, het bezorgt me altijd kippenvel en doet aanvoelen als een verloren jeugd, een gevoel dat het hele album me sowieso wel geeft. Dat is het voor mij althans, kan voor een ander anders zijn heerlijk toch dit soort "subdued" nummers als deze, Old Man Kensey en Maps And Legends bijvoorbeeld


Michael, gevraagd naar de inspiratie voor dit nummer:

..honestly I have no idea. I think the idea that relationships are or can be fleeting, of the moment, then gone. Kahoutek is the comet that was supposed to be big as Haley’s comet, and then fizzled out. It was a non event

Op het web:

Throughout the ’80s, R.E.M. was on a fairly relentless grind of writing, recording, and touring, and though I think it was mostly beneficial to their craft, that unforgiving schedule also yielded a handful of somewhat half-baked album cuts like “Kohoutek.” On its own terms, it’s a pretty likable tune with strong contributions of all four band members, but in the context of Fables of the Reconstruction, it’s so completely overshadowed by full-on masterpieces such as “Feeling Gravity’s Pull,” “Life and How To Live It,”“Driver 8,” and “Can’t Get There From Here” that it’s hard not to either notice the way it never quite gels despite containing a bunch of good ideas, or simply forget that it’s on the record at all. The composition is competent but unremarkable; essentially the work of a bunch of guys coasting on their respective talents, and approaching a creative dead-end with their original jangle-pop style.

77. Moral Kiosk (Johan 82, Luigi 82)




Weer eens eentje van Murmur, en wat voor een! Moral Kiosk is wel een van de meest a-typische R.E.M.-songs. Ik ken geen song uit hun discografie die erop lijkt. Ik ken eigenlijk überhaupt geen enkele song die erop lijkt. Toch hoort-ie helemaal thuis op Murmur, misschien vanwege het twilight-sfeertje wat het door de lyrics oproept, of misschien door de onverstaanbare, en ook onbegrijpelijke tekst. Ik heb nog altijd geen idee wat een Moral kiosk is en als ik al een idee zou hebben, wordt dat niet ondersteund door de begeleidende tekst. Gewoon een paar random woorden, en wat random akkoorden, en je hebt magie. In elk geval het meest uptempo nummer van Murmur, en het blijft ook na al die jaren dat ik het ken een geweldig nummer.

Scratch the scandals in the twilight
Trying to shock but instead
Idle hands all orient to her
Pass a magic pillow under head
It's so much more attractive inside the moral kiosk
Inside cold dark fire twilight
Inside cold dark fire twilight

They scratch the scandals in the twilight
She was laughing like a Horae
Put that knee in dour landslide
Take this step to dash a roving eye
It's so much more attractive inside the moral kiosk
Inside, cold, dark, fire, twilight
Inside, cold, dark, fire, twilight

Ik vind dat Moral Kiosk goed samenhangt met 9-9, beide hebben dat mystieke opwindende over zich, dat bevreemdende waar je soms tekstflarden aan het meezingen bent waar je kop noch staart aan krijgt.

Kohoutek zou ik zelfs ook in dat rijtje zetten, maar dat is qua stijl heel anders (Kohoutek is eigenlijk een heel typerend Fables-nummer, het zet/pakt de sfeer van dat album perfect).

Reckoning is te opgewekt voor zo'n nummers, en op latere albums met meer productiemiddelen en meer helderheid in de productie heb je niet meer van die 'vreemde' nummers (jammer genoeg).

Mooi omschreven! Ben ik ook wel met je eens, hoewel een later album als Green ook wel 'vreemde' nummers heeft als The Wrong Child of Hairshirt, die dan weer perfect in de sfeer van dat album passen.

Ik hoorde gisteren later overigens ook een live-versie van Moral Kiosk uit 1987, en daar viel me op dat dit nummer eigenlijk ook wel wat weg heeft van het latere Can't Get There From Here, wat inderdaad door de helderheid in productie op plaat een heel ander karakter heeft.
Maar die krijgen we wellicht nog

Staat Can't get there from here dan voor of achter Chance (dub)?

Alfabetisch ervoor, maar in deze lijst kan het ook zomaar anders zijn ?
Statistisch gezien wordt de chance op een b-side wel bij elke entry kleiner

Kort na de start van dit topic had ik een eigen selectie gemaakt, uiteindelijk een top 50 waar ik geen volgorde meer ingestoken heb, omdat het te moeilijk werd...

Van die 50 zaten er 10 in jullie lijst van 200 tot 101.
Van 101 tot nu (77) ben ik er alweer 10 kwijtgeraakt.
Met nog 76 plaatsjes te gaan heb ik dus nog zelf een lijstje van 30 nummers.

Mathematisch kan het dus nog, maar ik vrees dat er toch een aantal onbemind zullen blijven. Uit mijn lijstje denk ik dat het vijftal a month of saturdays / chance (dub) / falls to climb / revolution / theme from two steps onward het echt lastig zullen krijgen. Het zou mooi zijn als er ééntje daarvan toch nog zou opduiken

De andere 25 heb ik eigenlijk wel heel wat vertrouwen in...

Revolution is al geweest

Falls to Climb hopelijk sowieso top 20, toch? Wat een belachelijk goed nummer is dat zeg.

ow, even niet goed mijn boekhouding bijgehouden...

76. (Untitled) (Luigi 73, Johan 78)




Wat een manier om het diverse en veelzijdige Green te laten eindigen en wat een feel good nummer ook . Een lieflijk lied, met prachtige zang van Michael, in een dialoog met Mike, subliem!
Muzikaal misschien niet het meest interessante nummer, maar beter had het album niet afgesloten kunnen worden, echt een eind (nageniet)nummer . Qua klank past het goed bij nummers van het vervolgalbum Out Of Time als Shiny Happy People en Me In Honey, al zullen velen vinden dat ze toen doorgeslagen waren naar de verkeerde kant . Ik vind de zang van Michael op Green sowieso heel passioneel, ook te horen in nummers als Hairshirt, dat wel enige verwantschap kent met dit nummer, naar mijn mening. Genieten!


I've seen the world and so awake
(Keep him strong)
And stay up late to hear me sing
Just hold her
I've seen the world and so awake
(Keep him strong)
And stay up late to hear me sing
Just hold him

(I've seen the world) hold her
(And so awake) and keep her strong
(So stay awake) while I'm away
(To hear me sing) from here
(I've seen the world) hold him
(And so awake) and keep her strong
(So stay awake) while I'm away
(To hear me sing) from here


Op het web:

The eleventh untitled track on Green is one of R.E.M.’s finest moments; a song in which half of the group wobbles slightly in unfamiliar roles, while the other plays to their greatest strengths. Peter Buck and Bill Berry’s instrument swap is key — Buck’s beat holds steady but seems hesitant and unsure, neatly echoing the sentiment of the piece while Berry’s hopeful guitar part lingers in the background of the mix. Their rhythm holds the song together, but the focus is placed squarely on the vocals. Michael Stipe’s lead performance ranks among his most emotive and soulful, while Mike Mills follows behind him with a sweet, simple harmony.

It’s essentially a song about missing someone while on tour, but the words are so careful and specific that it’s far more effective than the vast majority of tunes with similar themes. The lyrics are fixated on taking comfort in the sound of another person’s voice, whether it’s Michael making long distance calls to the people he loves (and making a list of things to say because he hasn’t much time on the line), the audience staying up late to hear him sing, or his loved ones finding strength in a song written for them. The music overflows with humility, generosity, and a genuine affection that applies to every kind of love. The world may seem “big and so awake,” but the love expressed in this song is far greater.

Mooie term, nagenietnummer
En inderdaad zeer toepasselijk hier!

75. Shaking Through (Johan 6, Luigi 149)




Misschien wel mijn favoriete vroege R.E.M.-nummer en een van mijn favoriete R.E.M.-songs tout court. Dit nummer bezorgt me altijd nog kippenvel, hoe vaak ik het inmiddels al gehoord heb. Ook een nummer om ontzettend vrolijk van te worden, hoewel het - net als veel van Murmur - ook wel het enigszins nostalgische verlangen naar de jeugd in zich heeft. De band is hier echt in topvorm. Prachtige jangle-gitaar van Peter, heerlijke bas van Mike, geweldige samenzang van Mike en Michael in het refrein. Dat refrein is sowieso een van de meest euforische die ik ken. Zo goed, dat ze het na een fake einde nog een keer moeten zingen Ik kom echt superlatieven tekort voor dit nummer, dus laat ik het hier maar bij. Het nummer heeft een lichtheid, een vanzelfsprekendheid, een onbevangenheid, die ik daarna eigenlijk niet meer van ze gehoord heb. Mijn andere toppers zijn wat meer algemeen erkend, zodat we dit wel mijn hoogst genoteerde 'persoonlijke favoriet' kunnen noemen.

Could it be that one small voice doesn't count in the room?
Yellow like a geisha gown denial all the way
Could this by three be ten? Honor marches on.
Yellow like a geisha gown denial all the way

Shaking through opportune.
Shaking through opportune.