De meningen zijn verdeeld

ja zwaar overschat dat nummer

74. Walk Unafraid (Johan 53, Luigi 98)




Nog maar eentje van het voor sommigen favoriete Up-album. Dit is wel echt een anthem, een outsiders-anthem, waar awkwardness en clumsiness gevierd worden. Ook een echt live-anthem, want ik geloof niet dat het sinds het verschijnen van Up in 1998 ooit van de setlist verdwenen is. Live komt het ook nog een stuk beter uit de verf dan op de studioversie vind ik, waar de bliepjes en geluidjes, zeker in het middengedeelte, de vaart er een beetje uithalen. Maar zoals bijna alles in deze hogere regionen een geweldig nummer, met ook, zoals bijna alles op Up, een prachtige tekst.

If I have a bag of rocks to carry as I go
I just want to hold my head up high
I don't care what I have to step over
I'm prepared to look you in the eye
Look me in the eye
And if you see familiarity
Then celebrate the contradiction
Help me when I fall to
Walk unafraid
I'll be clumsy instead
Hold my love me or leave me
High.

Walk unafraid
I'll be clumsy instead
Hold my love me or leave me
High.

Geweldige liveversie zeg!

73. Oddfellows Local 151 (Luigi 58, Johan 89)




En hoe sluiten we het monumentale Document af? Juist, met het monument Oddfellows Local 151!

FIREHOUSE!!!

Ik moet zeggen dat ze het ontzettend muzikaal sterk verwoorden, vanaf de allereerste noot zetten ze een dreigende sfeer neer. De combinatie bas/gitaar zorgt echt voor een brandend lopend vuurtje, knap gedaan!
De eerste paar keer dat ik het hoorde werd ik weggeblazen, wist niet dat R.E.M. ook zo kon zijn, unheimisch en omineus, i love it! Het gitaargeluid in dit nummer vind ik ook n voorbode van het gitaargeluid op Green, je hoort vaker wel dat bands een album afsluiten dat een licht vooruitwerpt op het volgende album, althans dat vind ik, of ik praat complete onzin .


Oddfellows Local 151 behind the firehouse
Where Peewee sits to prove a sage, to teach
Peewee gathered up his proof, reached up to scratch his head
Fell down and hit the ground again

Firehouse
Firehouse


Over de betekenis van het nummer:

Guitarist Peter Buck explained to Q magazine in 1992: "That song is actually about all these winos who used to live down the street from us. They used to live in cars. We call them the The Motor Club. These old guys would sleep in the cars and drink all the time. I think there was a guy called Pee Wee as well. Michael (Stipe) knew them because he used to live right next door to them. Every once in a while you'd give them five bucks or drop off a bottle."


Op het web:

Lifes Rich Pageant, Document, and Green were composed and recorded in the span of four years, which is interesting mainly because in retrospect, it gives us the opportunity to hear the band work out how to integrate politics into their music in a fairly brief period of time. Lifes Rich Pageant masks its earnest hopefulness in obscure language; a strategy that strikes me as somewhat defensive, and a holdover of the shyness that characterized the group’s earliest work. The pendulum swings a year later on Document — the tone darkens considerably, and attitude is far more cynical, as if Michael Stipe had somehow suddenly lost the optimism apparent on “Cuyahoga,” “Begin The Begin,” and “I Believe.” And then, bam, the pendulum swings hard in the other direction, and much of Greenrevises the themes of Lifes Rich Pageant, with an eye towards clarity and accessibility. I certainly believe that the bookends of this little trilogy are the closest to the general spirit of the band, but you’ve got to wonder: What pushed them towards the bleakness and the cynicism on Document?

I don’t think it was any one thing so much as it was an expression of a stage most anyone goes through when developing their political awareness. You jump into things believing “Hey, we can do this! We can change the world if we want to! Let’s put our heads together and start a new government!,” and then comes some inevitable moment of disillusionment, and suddenly all the world looks grim.  This phase can last a very long time, you can go for years thinking the worst of everyone, but then the reality sets in — yes, corruption and despair are constants in this world, and even the best institutions are a rigged game, but there’s ample opportunity to give put something positive in the world if you manage your expectations, get up, and put in the work. And there you have it — Green. It’s a pretty tidy, sensible arc, and I’m sure a lot of people went through it with the band in real time.

Document is labeled “File Under Fire,” and for good reason. The element comes up again and again throughout the record, an overt symbol of destruction and purification. Even the album’s sunniest tunes have an undercurrent of apocalyptic dread, this feeling that all of modern society could crumble and burn at any moment. “Oddfellows Local 151,” the record’s  grim conclusion, starts off with a hum of feedback that evokes a haze of thick black smoke before progressing to a tense, solemn dirge that climaxes in Michael Stipe howling “fiiiiiiiiiiiire house,” as if he’s half-heartedly calling for  rescue as the world is engulfed in flames.  It’s a bitter and ironic, and the perfect way to end the song cycle.

Ik denk dat op nummer 74 de eerste van mijn persoonlijke top 10 langsgekomen is. Het wordt terecht betiteld als Anthem. Komt inderdaad live nog het beste tot zijn recht! Er spat zo ongelooflijk veel energie en plezier vanaf. Wat mij betreft een zwaar onderschat nummer en helaas ook hier

Maar ja, verder hoor je mij niet klagen, gezien het geweldige topic wat jullie hier verzorgen

Te laag naar je zin dus?

Absoluut te laag!

Nog niks verder van Automatic he..

72. Swan Swan H (Johan 60, Luigi 85)




Een van de mooiste liedjes van Life's Rich Pageant, eigenlijk de gedroomde afsluiter van dat album. Het is een nummer over de Amerikaanse Burgeroorlog, en helaas is het dus Johnny Reb (een noordelijke soldaat) en niet Johnny Rep wat ik vroeger altijd graag verstond
Eigenlijk de eerste echt akoestische song in hun discografie en dus de natuurlijke voorloper op nummers als You Are the Everything of Hairshirt (het had zo op Green gekund eigenlijk) en eigenlijk ook op Losing My Religion. Muzikaal lijkt Peter's gitaardeel nogal op Lennon's Working Class Hero, misschien dat de band het daarom na de (akoestische) Out of Time-promotour ook nooit meer live ten gehore heeft gebracht, maar ik geef dit toch wel het predikaat 'early classic' mee. Komt ook wel door de geweldige tekst!
De video is van de 80s film Athens, GA - Inside/Out

Swan, swan, hummingbird
Hurrah we are all free now
What noisy cats are we
Girl and dog he bore his cross
A long low time ago people talk to me

Johnny Reb what's the price of fans
Forty a piece or three for one dollar?
Hey captain don't you want to buy
Some bone chains and toothpicks?

A pistol hot cup of rhyme
The whiskey is water, the water is wine
Marching feet, Johnny Reb, what's the price of heroes?

Zo, het was weer even flink bijlezen na een vakantie. Wat een moois is er voorbijgekomen. Prachtband.

Swan Swan H zou bij mij heel hoog eindigen.

Mooi het zwaantje..veel albumclosers de laatste tijd

Mickey 3D - Johnny Rep

Star me kitten komt op nr 70 voorbij

71. Camera (Luigi 51, Johan 94)




Een van de meest ontroerende nummers van de vroege R.E.M., ook meteen een van hun langere nummers. Het is te vinden op Reckoning. Het duurde een tijdje voordat dit nummer mij zijn geheimen prijs gaf, maar dit is een juweel en het raakt me steeds weer hard elke keer als ik m hoor.
Het nummer moet het vooral hebben van de emotie, uiteraard te horen in hoe Michael het zingt, maar ook in de prachtige meeslepende melodie waarboven ook nog eens die prachtige gitaarlijnen uitstijgen, kippenvel!!!
Het nummer zelf gaat over een overleden vriendin, het verdriet en de verslagenheid kun je ook wel horen in Michael's stem, met de vraag of ze nog wel herinnerd zal worden, en ook het hartverscheurende "If I'm to be your camera, then who will be your face?"


Over het nummer:

The song "Camera" addressed the death of a friend from Athens who died in a car crash. Easter said, "Stipe's vocal was so exposed on that track, and because of that, it could really show any technical imperfections with regard to pitch." The producer tried to get Stipe to sing a better take, but the singer was more intent on getting the feeling of the song across, and at one point refused to record further.


From the inside room when the front room greeting
Becomes your special book, it was simple then.
When the party lulls, if we fall by the side.

Will you be remembered? Will she be remembered?
Alone in a crowd, a bartered lantern borrowed.
If I'm to be your camera, then who will be your face?

Tja, Camera. Voor mij is het een top 10 nummer.

Nu ik er zo over nadenk: ik heb een stuk of 30 'top 10 nummers'.

Had wel hoger gemoeten ja

Een hele mooie en breekbare, maar geen nummer dat ik vaak draai. Ik denk dat hij hier wel op zijn plaats is.
En er komen uiteraard nog 70 prachtsongs!

70. Supernatural Superserious (Luigi 62, Johan 81)




Een van de meest simpele maar heel gevatte zinnen ooit bedacht en die ik vaak meezing

Everybody here comes from somewhere

Wat mij betreft het beste nummer van het album Accelerate. Het was de eerste single van het album en wat mij betreft hun beste single sinds Imitation Of Life. Ik vind het net zo zonnig als dat nummer, het is vrolijk en opgewekt. Misschien muzikaal niet zo ingenieus, maar het heeft een lekkere drive. Michael klinkt ook alsof hij er erg veel zin in heeft, het is tenslotte ook een van zijn persoonlijke favorieten. Dit is ook het laatste nummer van Accelerate dat langskomt. Het is waarschijnlijk ook niet echt een verrassing meer dat Horse To Water en I'm Gonna DJ de lijst niet gehaald hebben

Everybody here
Comes from somewhere
That they would just soon forget
And disguise

At the summer camp where you volunteered
No one saw your face,
No one saw your fear
If that apparition had just appeared
Took you up and away
From this base and sheer

Humiliation.
Of your teenage station.


Over het nummer:

Frontman Michael Stipe has said that this track, which tells the story of a teenage séance gone wrong, was about adolescent humiliation and the kinds of things that follow you through your life.Billboard magazine asked Stipe what inspired him to write such a song now, long after adolescence. The REM frontman replied: "We all have our geek moments that we kind of carry with that or us have some impact on us throughout our lives [laughs]. I hate to use the term 'geek anthem' but it's a little bit, for me, like that. I have friends - who are adults - who move with such grace and poise through life and in fact completely embrace the incredibly stupid aspects of growing up and the humiliating teenage moments. They can totally laugh about and make fun of themselves and allow themselves to be, I think, more of a complete adult because of it. So that was really kind of the inspiration for the song."
The interviewer then commented on the way that after harboring things for years, decades later we think, "Why am I thinking about this now?" Stipe replied: "Yeah, it's like that one horrifying school picture where you either knew or didn't know that that was the day they were taking the school picture. Okay, so now anyone in the world can now pull that up online if they want to look at you when you were in sixth grade and had, whatever, really stupid glasses. But the song inhabits an almost more internal humiliation, something that happens to all of us because we were all kids and we all have insecurities on some level or the other. This one, I kind of particularly wrote it around a séance gone horribly wrong at a summer camp that then manifested itself later in life as kind of a sexual deviance, but a fun one."

Supernummer, beginzin is inderdaad schitterend, het hele nummer bouwt mooi op, en dan nog een fantastisch eindstuk waar de titel voorbijkomt. Yep, een toppertje van de laatste albums.

Het nummer heette eerst Disguised, maar Überfan Chris Martin vond dat te "lame" klinken voor zo'n goed nummer en stelde Supernatural Superserious voor.
Trouwens Chris was tamelijk in shock toen R.E.M. bekend maakte ermee te stoppen, zodanig dat hij met zijn eigen band nauwelijks nog goede muziek heeft weten te produceren
Chris vindt verder ook dat Nightswimming het mooiste nummer ooit geschreven is, vinden ze hier op MuMe niet echt geloof ik

Laten we Chris Martin er verder maar buiten houden

Opmerkelijk wel dat Accelerate het eerste album is dat 'klaar' is. Dit nummer staat wel in de top-5 R.E.M.-nummers van de 21e eeuw.

Eens met alle 3 beweringen

Heerlijk nummer dat Supernatural Superserious. Inderdaad duidelijk het beste nummer van het verder middelmatige Accelerate.
Ik merk wel dat bij dergelijke nummers me wel het gevoel bekruipt: "Maar hoe kunnen ze dit nou beter vinden dan Walk Unafraid?" Hoop dat dat wel wat afneemt gedurende de lijst

Ik persoonlijk vind dit nummer mooier dan Walk Unafraid, dat ik ook mooi vind overigens. Walk had wat mij betreft nog wat beter geweest zonder de bliepjes, ik ga bij de beoordeling altijd uit van de studioversie en niet de live-versie.
Maar er is weinig verschil zoals je ziet. Johan vindt Walk weer net wat mooier, het verschil in plekken valt wel mee.

Klopt, ik vind Walk Unafraid ook meer zeggingskracht hebben dan SS, maar dat is dan wel weer een heerlijke single. De volgorde is uiteraard ook enigszins arbitrair. Als we dit over 5 jaar nog eens doen (of over twee maanden bij wijze van spreken) kunnen nummers zomaar tientallen plaatsen hoger of lager staan.

69. So Fast So Numb (Luigi 70, Johan 72)




Zo te zien eensgezind in all ways wat betreft dit nummer van New Adventures In Hi-Fi. Sommige nummers hebben een streepje voor, omdat ze zo ontzettend goed of sterk beginnen, zie ook het nummer hiervoor met een goeie riff en openingszin. Zo gaat dat ook op voor deze parel, misschien op zichzelf niet een van hun meest opvallende of fabuleuze nummers ooit. Maar het begint heerlijk met die "martial drumbeat" van Bill Berry in combinatie met dat slepende gitaarwerk van Peter Buck, afgemaakt door Michael met zijn rauwe "rasp"-stem en dan heb je toch zomaar een kleine semi-klassieker wat mij betreft. Het refrein vind ik zelf een klein tikkie minder, maar daarna schieten we weer lekker door met dat heerlijke beginstuk. Het bevindt zich op het einde van het album, ik heb het altijd een goede plek daarvoor gevonden, heel erg passend na het rustpunt Zither. Het is altijd een moment waar ik op wacht als ik het album luister, een heerlijk kickstartbegin voor het laatste trio prachtige Hi-Fi songs.


You're movin' through rough waters motel boy,
And swimming in your sleep
How could I be so blind, mis-sighted,
Not to see there's something wounded deep?

Anyone could scratch your surface now,
It's all amphetamine
You're blasting yourself into the present
Learn some vast indignity, say that,

You say that you hate it,
You want to recreate it
I've been around, I've been your lover
I let it go at Kill Devil Hill,
You're coming onto something so fast, so numb
That you can't even feel

68. At My Most Beautiful (Luigi 61, Johan 80)




Ik begin er zelf maar mee: TE LAAG!!!

Is dit niet een van hun meest mooie ontroerende nummers? Het voelt voor mij aan als een nummer geschikt voor een soundtrack, misschien een Michael Winterbottom-film ofzo, of hoor ik hier invloeden van The Beach Boys of Beatles ten tijde van Because? Of zat het nummer gewoon in een of andere film?
Anyway, prachtig nummer van Up, het past ook alleen op dat album. Het is de 3e single van dat album en het haalde de 10e plek in de UK Singleschart. Het is ook te vinden op de In Time comp., ten teken dat ze er zelf ook wel tevreden mee waren.

De song zelf is prachtig understated, mooi samenspel tussen de verschillende bandleden. Prachtig pianospel, functioneel drumwerk, mooie harmonies van Mike Mills en liefdevoller, zachter en licht verdrietig klonk Stipe nooit geloof ik als op deze song, een nummer om op weg te zwijmelen en op het eind een traantje weg te pinken.

I've found a way to make you
I've found a way
a way to make you smile

I read bad poetry
into your machine
I save your messages
just to hear your voice.
you always listen carefully
to awkward rhymes.
you always say your name.
like I wouldn't know it's you,
at your most beautiful.


Wat leuke feitjes over dit nummer:

Michael Stipe told Q Magazine October 2007 about how he struggles with writing original love songs as they've been done to death: "With 'At My Most Beautiful,' which is a full-on love song, I couldn't find the words. They'd all been done a zillion times. And then I found it with this line about eyelashes ("At my most beautiful, I count your eyelashes secretly".) That opened it up for me. I don't think it had been done before."

The original inspiration for this song came to Stipe at a time when he was putting together a book he was working on, 2XIntro: On The Road With Patti Smith. He was driving up and down Santa Monica Boulevard and was consistently late for his appointments. He told Jam!: "I was stuck in traffic, this mid-day traffic, on Santa Monica Boulevard, but I had the tapes, and I was listening to them in the car, and I was trying to come up with stuff. I wrote the line, 'I found a way to make you smile', and I just thought, that's the most beautiful thing in the world."

"Once I had written the piano part, I realized that in some small way I might have been channeling Brian Wilson, so I ran with that in both the bass lines and the harmonies. Our deferential nod to one of the best musicians of all time," Mike Mills noted in Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage.

Peter Buck noted in the compilation In Time: "Obviously, this is our tribute to the Beach Boys. Mike told me that when he and Bill lived in Macon, they would cruise the city, singing along with a Beach Boys eight-track. He said it really stretched their upper ranges. Until the day Bill quit, they could still hit those notes.

"I'm not sure that Michael even knows that the Beach Boys have an unreleased album called Smile, but he went along with the feel of the track, knowing that Mike and I are big fans. The bass part on this is probably my favorite line that Mike has ever come up with. When we play it live, I play bass. I feel like such a pro, up on stage playing this super cool part."

67. Wendell Gee (Johan 67, Luigi 71)




Als we het dan toch over ontroerende nummers hebben... Dit is me er ook een!
De prachtige afsluiter van Fables of the Reconstruction is ook een ultiem nagenietnummer. Eigenlijk een directe voorloper van Find the River en het vervult op Fables dezelfde rol als die laatste op Automatic for the People. Het vat het album mooi samen. Fables bevat diverse portretten van eenzame, oudere mannen en Wendell Gee kan er zo ook eentje zijn. Hoewel we hier dan wel te maken hebben met een man aan het einde van zijn leven. There wasn't even time to say goodbye to Wendell Gee. Een prachtig, ontroerend liedje met ook weer een hele mooie tekst, en een hele mooie rol voor de banjo. De band en de platenmaatschappij waren er dermate van onder de indruk dat het in sommige landen (waaronder Nederland) als derde single van het album uitgebracht werd.
De video is een solo-performance van Mike Mills van een paar jaar geleden, waarin hij zegt het nummer te hebben geschreven na het horen van een Fleetwood Mac-nummer. Wie het weet mag het zeggen

That's when Wendell Gee takes a tug
Upon the string that held the line of trees
Behind the house he lived in
He was reared to give respect
But somewhere down the line he chose
To whistle as the wind blows
Whistle as the wind blows with me

He had a dream one night
That the tree had lost its middle
So he built a trunk of chicken wire
To try to hold it up
But the wire the wire turned to lizard skin
And when he climbed inside
There wasn't even time to say
Goodbye to Wendell Gee
So whistle as the wind blows
Whistle as the wind blows, with me

If the wind were colors
And if the air could speak
Then whistle as the wind blows
Whistle as the wind blows

Prachtig en ook heel ontroerend ja
Dat FM nummer moet ik je schuldig blijven, ms iemand anders, googlen is ook zo wat

Chris Martin zit blijkbaar hier op MuMe onder de naam vigil. Weer wat geleerd

/edit: was dat ook niet het favoriete R.E.M. nummer van jou, Rudi S?